زمينه و هدف: ترکيبات نيتروژن در فاضلاب عمدتاً به چهار صورت آلي، آمونياکي، نيترات و نيتريت مي باشند. غلظت نيتروژن کل در فاضلاب شهري معمولاً در محدوده 25 تا 45 ميليگرم در ليتر بر حسب نيتروژن قرار دارد كه مهمترين مشکل در رابطه با آن، ميزان تمايل اکسيژن خواهي و اثرات بهداشتي آن مي باشد. راکتور بافلدار غير هوازي، سيستمي است که در آن رديفهايي از بافلها براي هدايت جريان فاضلاب وجود دارند.
روش بررسي: در اين تحقيق 9 ماهه، جهت انجام نيتريفيکاسيون و دنيتريفيکاسيون همزمان، از يک راکتور بافلدار بي هوازي اصلاح شده به ابعاد 15×30×104 سانتيمتر و حجم مفيد 15 ليتر با هشت بخش استفاده گرديد که در بافل هفتم اقدام به هوادهي شد تا طي آن آمونياک در يک محيط هوازي به نيتريت و نيترات اکسيد گردد.
يافته­ها: دنيتريفيکاسيون تقريباً به طور کامل در دو بخش ابتدايي راکتور بافلدار بي هوازي و به ترتيب با راندمان 60 تا 84 درصد حذف نيتروژن نيتراتي تا بخش چهارم اتفاق افتاد. همچنين حذف بار نيتروژن ورودي در شرايط ورود شوک بار نيتروژن (4 برابر ميزان آخرين غلظت نيتروژن ورودي به راکتور) پس از گذشت یازده روز به شرايط اوليه بازگشت. جهت بررسي و پردازش اطلاعات دريافت شده در طي تحقيق، از روش شبکه عصبي مصنوعي نيز استفاده گرديد بطوريكه ميزان خطاي مشاهده شده در 10 مورد آزمايش فرضي کمتر از 15 درصد بود.
نتيجه گيري: راکتور بافلدار بي هوازي تا غلظت ورودي mg/L 200 قابليت رساندن غلظت نيتروژن نيتراتي موجود در فاضلاب به حد استاندارد سازمان حفاظت محيط زيست ايران (mg/L 50 برحسب نيترات و mg/L 10 برحسب نيتروژن) را دارا مي باشد.