زانو از شايع‌ترين مفاصلي است كه دچار آسيب مي‌شود. هدف از اين مطالعه تشخيص ضايعات وارده به عناصر داخلي مفصل زانو به‌روش MRI و مقايسه آن با آرتروسكوپي مي‌باشد. روش بررسي: مطالعه از ارديبهشت 83 تا شهريور 85 بر روي 90 بيمار صورت گرفت كه به‌دليل ضايعات عناصر داخل زانو در بخش ارتوپدي بيمارستان بقيه‌الله بستري بودند. پس از انجام MRI و گزارش آن توسط يك راديولوژيست مجرب، بيماران تحت آرتروسكوپي قرار مي‌گرفتند. يافته‌ها: از 90 بيمار، 81 مورد مرد و 9 بيمار زن بودند. ميانگين سني بيماران 6/31 سال (با دامنه 71-17) بود. در 4/42% از بيماراني‌كه در MRI، ليگمان متقاطع قدامي آنها سالم گزارش شده بود، در آرتروسكوپي پاره گزارش شد. ميزان حساسيت MRI در گزارش وضعيت ليگمان متقاطع قدامي در مقايسه با آرتروسكوپي 73% و ميزان اختصاصيت آن 7/77% بود. در 3/1% از كساني‌كه در MRI، ليگمان متقاطع خلفي سالم داشتند، در آرتروسكوپي پاره گزارش شد. در گزارش منيسك خارجي باز ميان گزارش MRI و آرتروسكوپي تفاوت وجود داشت (حساسيت 40% و اختصاصيت 94%). 1/9% بيماراني‌كه در MRI، منيسك سالم داشتند، در آرتروسكوپي منيسك پاره گزارش شد (حساسيت 70% و اختصاصيت 98%). نتيجه‌گيري: با توجه به اختلاف بين گزارش MRI و آرتروسكوپي در مورد عناصر داخلي مفصل زانو و تصميم‌گيري در خصوص پيامد بيماري و اقدام درماني به‌صرف تكيه بر MRI مقدور نمي‌باشد. تنها بايد از MRI به‌عنوان يك ابزار كمكي استفاده نمود.