fa بررسی کاربرد زمان‏های مختلف افعال فارسی در بیماران مبتلا به زبان‏پریشی بروکای بی‏دستور پژوهشي Research <strong>زمینه و هدف</strong>: بی‏دستوری، پدیده‏ای عصب‏زبان‏شناختی است که به‏تازگی از زوایای ادراکی و تجربی مورد بررسی قرار گرفته است. تمرکز پژوهش حاضر بر نقایص دستوری در زبان‏پریشی‏های بروکای بی‏دستور افراد فارسی‏زبان است و هدف از آن، بررسی میزان کاربرد صحیح زمان‏های مختلف افعال فارسی در این گروه از بیماران می‏باشد.<br><strong>روش بررسی</strong>: هشت بیمار مبتلا به زبان‏پریشی بی‏دستور، با میانگین سنی 57 سال، در این پژوهش توصیفی‏ـ‏تحلیلی شرکت داشتند. بیماران براساس آزمون زبان‏پریشی فارسی، گزارش تصویربرداری و معیارهای ورود و خروج مطالعه انتخاب شدند. هفت بیمار تک‏زبانۀ فارسی بودند و یک بیمار دوزبانه بود که تسلط کامل بر زبان فارسی داشت. همۀ بیماران ضایعه در نیم‏کرۀ چپ داشتند و حداقل یک سال از زمان شروع ضایعۀ آنها سپری شده بود. آزمون زمان افعال فارسی، در دو بخش تکمیل جملۀ نوشته شده و تصویری، روی بیماران اجرا شد.<br><strong>یافته‏ها</strong>: بین زمان‏های مختلف گذشته، یعنی ساده، نقلی، استمراری و بعید، اختلاف معنی‏داری نبود(p>0/05)، اما مقایسۀ میانگین‏ها نشان داد که گذشتۀ ساده، استمراری، نقلی و بعید، به‏ترتیب دارای کمترین آسیب هستند. بین میانگین پاسخ‏های بیماران به زمان گذشتۀ افعال، در مقایسه با زمان حال، تفاوت معنی‏دار هست. در مورد زمان‏های مختلف افعال نیز از کمترین آسیب به بیشترین، زمان‏های حال، آینده و گذشته می‏باشند(p=0/02).<br><strong>نتیجه‏گیری</strong>: در زبان فارسی نیز، مانند زبان‏های دیگر، زمان افعال در بیماران زبان‏پریش بروکای بی‏دستور دستخوش آسیب می‏شود. آنان در زمان گذشته نسبت به حال و آینده اشکال بیشتری دارند.<p></p></span /> <p style="TEXT-ALIGN: justify" dir="ltr"><strong>Background and Aim</strong>: Agrammatism is a phenomenon of neuropsychological relevance which has been recently investigated from conceptual and empirical aspects. The present study focuses on grammatical deficit in agrammatic aphasia. We evaluated the impairment of correct use of tenses of Persian verbs in agrammatic Broca&aposs aphasia.<br><strong>Methods</strong>: Eight patients (mean age 57 years) participated in this descriptive - analytic study. They were classified as agrammatic Broca&aposs aphasia according to the Persian aphasia test, their CT Scan and MRI reports and other inclusion criteria. All patients but one were monolingual native speakers of Persian (Farsi). The other individual was bilingual whose dominant language was Persian. All subjects had a left unilateral brain lesion for at least one year after the onset of brain damage. The written sentence completion and picture sentence completion tests were designed and performed.<br><strong>Results</strong>: Results do not indicate significant difference between Past Tenses of verb however, comparison of means showed best scores in Simple Past, Past Continuous, Present Perfect and Past Perfect, respectively. A main result of this study was significant difference between the mean of responses to Past Tense in comparison with Present Tense and Future (p=0.02).<br><strong>Conclusion</strong>: Use of tense is impaired in agrammatic Broca&aposs aphasia in Persian. Our findings point out that use of Past Tense is impaired significantly more than the other tenses of verb.</p> زبان‏پریشی بروکا،بی‏دستوری،فعل،زمان افعال،فارسی Broca\'s aphasia,agrammatism,verb,tense,Persian language,Farsi 78 85 http://aud.tums.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-25-111&slc_lang=fa&sid=1 Azar Mehri آذر مهری E-mail:mehri@sina.tums.ac.ir Yes Department of Speechtherapy, Faculty of Rehabilitation, Tehran University of Medical Sciences, Iran گروه گفتاردرمانی، دانشکده توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی تهران، ایران Behnoosh Tahan Zadeh بهنوش طحان زاده No Department of Speechtherapy, Faculty of Rehabilitation, Tehran University of Medical Sciences, Iran گروه گفتاردرمانی، دانشکده توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی تهران، ایران Yunes Jahani یونس جهانی No Department of Biostatistics, Faculty of Health, Tehran University of Medical Sciences, Iran گروه آمار زیستی، دانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی تهران، ایران