fa تصریف افعال در دوزبانه‏های دچار آسیب ویژۀ زبانی پژوهشي Research <p align="justify">زمینه و هدف: با توجه به نتایج اکثر تحقیقات که نشان‏دهندۀ اختلالات صرفی در کودکان دچار آسیب ویژۀ زبانی هستند و توجه ویژه‏ای در تحقیقات به رابطۀ میان دوزبانگی و آسیب ویژۀ زبانی شده است، از این رو پژوهش حاضر تکواژهای صرفی افعال زبان فارسی در افراد دوزبانۀ مبتلا به آسیب ویژۀ زبانی و مقایسۀ آنها با کودکان دوزبانۀ بهنجار را مورد بررسی قرار داد.</p><p align="justify">روش بررسی: در این پژوهش شش کودک ۵ تا ۱۰ ساله، دوزبانۀ آذری‏ـ‏فارسی و شش کودک همتای سنی و شش کودک همتای زبانی از لحاظ صرف فعل مورد بررسی قرار گرفتند و داشتن تأخیر زبانی، نداشتن مشکلات شنوایی، بینایی و هوشی از معیارهای ورود به این پژوهش بود. ابزار سنجش، آزمون آسیب ویژۀ زبانی و نمونۀ گفتار پیوستۀ کودکان بود و برای مقایسۀ نتایج از آزمون غیرپارامتریک من‏ویتنی استفاده شد.</p><p align="justify">یافته‏ها: نتایج نشان داد که این کودکان در مهارت‏های درک و بیان تطابق فعل و فاعل و بیان زمان افعال (گذشته، حال، آینده) نسبت به همتایان سنی خود تأخیر دارند و تفاوت موجود از لحاظ آماری معنی‏دار بود (p=۰/۰۲۰ ،p=۰/۰۱۹) و حتی در مورد توانایی بیان زمان افعال از همتایان زبانی خود نیز عقب‏تر هستند و بین آنها تفاوت معنی‏داری مشاهده شد(p=۰/۰۲۹).</p><p align="justify">نتیجه‏گیری: نتایج نشان می‏دهد ضعف در توانمندی‏های صرفی افعال می‏تواند نشانۀ بالینی ارزشمندی در تشخیص و درمان کودکان دوزبانۀ دچار آسیب ویژۀ زبانی باشد.</p> <p align="justify">Background and Aim: Most of the researches are about bilingual children with specific language impairment and importance of it in recognition and treatment. This study aimed to assess verb morphology in bilinguals with specific language impairment (SLI) and compare them with normal bilinguals.</p><p align="justify">Methods: Six bilingual (Azeri and Persian) children with specific language impairment at the age of 7-8 years were collected from clinics of Tehran, Iran. They were evaluated about verb morphology using narrative speech and specific language impairment test and then, compared with six age-matched and six other language-matched children as control group. Children with specific language impairment were diagnosed by exhibiting a significant delay (more than one year) in language that can not be explained by intelligence deficits, hearing loss or visual impairment. We used Man-Whitney test for comparing the groups.</p><p align="justify">Results: Bilingual children with specific language impairment had delay in comparison with their age-matched group in subject-verb agreement (p=0.020) and articulating tense morphemes (p=0.019). They also had meaningful delay in using proper tense of verbs (past, present, and future) in comparison with language-matched control group (p=0.029).</p><p align="justify">Conclusion: Comparison of typical development of bilingual children and bilinguals with specific language impairment shows that verb morphology is a good clinical marker for diagnosing and treatment of these children.</p> آسیب ویژۀ زبانی، دوزبانگی، صرف افعال Specific language impairment, bilingualism, verb morphology 62 69 http://aud.tums.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-1-58&slc_lang=fa&sid=1 Hourieh Ahadi حوریه احدی hourieha@yahoo.com Yes Department of Linguistics and Foreign Languages, Payame Noor University, Tehran, Iran گروه زبان‏شناسی و زبان‏های خارجی، دانشگاه پیا‏م نور، تهران، ایران Reza Nilipour رضا نیلی‏پور No Department of Speech therapy, University of Social Welfare and Rehabilitation Sciences, Tehran, Iran گروه گفتاردرمانی، دانشگاه علوم بهزیستی و توانبخشی، تهران، ایران Belghis Rovshan بلقیس روشن No Department of Linguistics and Foreign Languages, Payame Noor University, Tehran, Iran گروه زبان‏شناسی و زبان‏های خارجی، دانشگاه پیا‏م نور، تهران، ایران Hassan Ashayeri حسن عشایری No Department of Postgraduate, Faculty of Rehabilitation Sciences, Iran University of Medical Sciences, Tehran, Iran گروه تحصیلات تکمیلی، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی ایران، تهران، ایران Shohreh Jalaie شهره جلایی No Department of Biostatistics, School of Rehabilitation, Tehran University of Medical Sciences, Iran گروه آمار زیستی، دانشکده توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی تهران، ایران