حدیثه عرب، سکینه طاهرخانی، محمود رجبی، امیر همتا،
دوره 32، شماره 1 - ( 2-1405 )
چکیده
زمینه و هدف: خشونت علیه زنان با پیامدهای نامطلوبی همراه است. تابآوری میتواند با کاهش میزان آسیب تجربه شده در زنان خشونتدیده مرتبط باشد. رویکرد راهحلمحور به عنوان یک مداخله جهت ارتقای تابآوری مورد توجه قرار گرفته است. بنابراین، مطالعه حاضر با هدف تعیین تأثیر مشاوره گروهی راهحلمحور کوتاهمدت بر تابآوری زنان قربانی همسر آزاری انجام یافت.
روش بررسی: در این مطالعه کارآزمایی بالینی تصادفی شده، 60 زن قربانی همسر آزاری از مراکز بهداشتی درمانی وابسته به دانشگاه علوم پزشکی اراک در سال 1403 با استفاده از نمونهگیری چندمرحلهای انتخاب و با روش تصادفیسازی بلوکی در گروه مداخله و کنترل قرار گرفتند (هر گروه 30 نفر). برای گروه مداخله، شش جلسه مشاوره گروهی با رویکرد راهحلمحور اجرا شد. برای گروه کنترل، مداخلهای انجام نگرفت. دادهها با استفاده از پرسشنامه ویژگیهای فردی و سلامتی، مقیاس تجدیدنظر شده تاکتیکهای حل تعارض و مقیاس تابآوری Connor و Davidson قبل از مداخله جمعآوری شد. سپس مقیاس تابآوری در پایان مداخله، چهار و 12 هفته پس از اتمام مداخله مجدداً برای هر دو گروه تکمیل شد. تجزیه و تحلیل دادهها با استفاده از نرمافزار SPSS نسخه 25 و با استفاده از آمار توصیفی و استنباطی انجام یافت. 05/0>p معنادار در نظر گرفته شد.
یافتهها: میانگین و انحراف معیار نمره تابآوری در گروه مداخله از 91/8±64/34 در زمان قبل از مداخله به 30/6±03/63، 78/4±78/71 و 52/10±25/75 در زمانهای پسآزمون و پیگیری اول و دوم رسید. این مقادیر برای گروه کنترل به ترتیب 65/8±66/33، 31/7±30/35، 39/6±83/38 و 99/5±50/40 بود. براساس نتایج تحلیل واریانس دوطرفه با اندازهگیریهای مکرر، میانگین نمره تابآوری بین دو گروه و در چهار مقطع زمانی بررسی شده، تفاوت آماری معناداری داشت (001/0>p).
نتیجهگیری: اجرای رویکرد راهحلمحور کوتاهمدت میتواند تابآوری زنان قربانی همسر آزاری را ارتقا دهد. لذا میتوان از این مداخله در برنامههای ارتقای سلامت روان زنان قربانی همسر آزاری استفاده کرد.
ثبت کارآزمایی بالینی: IRCT20240704062329N1
