مجله دیابت و متابولیسم ایران

بررسی اثر عصاره‌ی الکلی سیاه‌دانه بر ترمیم زخم‌های دیابتی موش صحرائی نر نژاد ویستار

سحر ملزمی

مقدمه: در صورت صدمه به پوست، اپیدرم از بین می رود که به این از هم گسیختگی ساختمان بدن، زخم اطلاق می شود که در بیماران دیابتی شایع می باشد. هدف از این تحقیق بررسی اثر عصاره ی الکلی سیاه دانه بر روی ترمیم زخم های دیابتی موش صحرائی نر نژاد ویستار می باشد.
روش ها: در این مطالعه 48 سر موش نر نژاد ویستار به 4 گروه (کنترل، شم، کنترل منفی، کنترل مثبت) تقسیم گردیدند. در گروه های مورد آزمایش زخمی به مساحت 3 سانتی متر مربع در سمت چپ ستون فقرات ایجاد کردیم. روند ترمیم زخم به صورت ماکروسکوپی و میکروسکوپی بررسی شد.
یافته ها: زخم گروه های دیابتی شده با استرپتوزوسین در مقایسه با گروه سالم ترمیم دیرتری نشان داد و التیام زخم در گروه های تجربی (کنترل منفی و مثبت) تیمار شده با عصاره ی سیاه دانه نسبت به گروه کنترل از سرعت بیشتری برخوردار بود.
نتیجه گیری: نتایج نشان داد که عصاره ی الکلی سیاه دانه موجب تسریع ترمیم زخم های پوستی نمونه های سالم و دیابتی می شود.

اثر ضد التهابی 8 هفته تمرین هوازی بر غلظت پلاسمایی اپلین موش‌های صحرایی نر دیابتی

فهیمه کاظمی

مقدمه: اخیراً نقش اپلین در التهاب مشخص شده است، ولی اثر سایتوکاینی اپلین ناشی از تمرین ورزشی در وضعیت دیابت بررسی نشده است. هدف از تحقیق حاضر، تعیین اثر ضد التهابی 8 هفته تمرین هوازی بر غلظت پلاسمایی اپلین موش های صحرایی نر دیابتی بود.
روش ها: تعداد 28 سر موش صحرایی نر از نژاد ویستار به طور تصادفی به 3 گروه غیر دیابتی (9 سر)، دیابتی کنترل (9 سر) و دیابتی تمرین (10 سر) تقسیم شدند. دیابت نوع دو با تجویز درون صفاقی نیکوتین آمید (95 میلی گرم/ کیلوگرم وزن بدن) و استروپتوتوزوسین (60 میلی گرم/ کیلوگرم وزن بدن) القاء شد. گروه تمرین، 8 هفته روی نوارگردان به طور فزاینده با سرعت 24 متر بر دقیقه، به مدت 45 دقیقه و شیب 5 درصد دویدند. پس از تمرین، غلظت پلاسمایی گلوکز، انسولین، فاکتور نکرروز تومور-آلفا (TNF-α) و اپلین اندازه گیری و شاخص مقاومت به انسولین (HOMA-IR) محاسبه شد. از آزمون آماری تحلیل واریانس یک طرفه و آزمون همبستگی پیرسون برای تحلیل داده ها استفاده و سطح معنی داری 05/0P< در نظر گرفته شد.
یافته ها: نتایج تحقیق، کاهش معنی دار غلظت پلاسمایی گلوکز و انسولین و TNF-α و HOMA-IR گروه دیابتی تمرین را نسبت به گروه دیابتی کنترل، افزایش معنی دار غلظت پلاسمایی اپلین گروه دیابتی تمرین را نسبت به گروه غیردیابتی و دیابتی کنترل و ارتباط منفی معنی دار بین غلظت پلاسمایی اپلین و TNF-α گروه دیابتی تمرین را نشان داد.
نتیجه گیری: به نظر می رسد 8 هفته تمرین هوازی با بهبود حساسیت به انسولین و کاهش التهاب می تواند غلظت پلاسمایی اپلین موش های صحرایی نر دیابتی را افزایش دهد.

اثر تمرین استقامتی و پلاسمای سرد بر بهبود زخم موش‌های صحرایی دیابتی

صهبا آرین دوست

مقدمه: دیابت با طیف گسترده ای از عوارض مخرب از جمله زخم پای در حال پیشرفت همراه است. زخم پای دیابتی عامل ناتوانی در بیماران دیابتی به حساب می آید و علی رغم پیشرفت هایی که در زمینه ی تشخیص و درمان دیابت انجام گرفته، تاکنون معضل پای دیابتی رفع نشده است. هدف تحقیق حاضر، بررسی اثر تمرین استقامتی و پلاسمای سرد بر بهبود زخم موش های صحرایی دیابتی بود.
روش ها: بدین منظور 25 سر موش ویستار نر به 5 گروه شامل: کنترل، کنترل دیابتی، تمرین+دیابت، پلاسما+دیابت و پلاسما+تمرین+دیابت تقسیم شدند. القای دیابت با یک بار تزریق درون صفاقی استرپتوزوتوسین به میزان 40 میلی گرم بر هر کیلوگرم وزن بدن انجام شد. ایجاد زخم با پانچ 4 میلی متری انجام شد. بعد از برنامه ی آشنایی، گروه های تمرینی پروتکل تمرینی شامل 60 دقیقه دویدن بر روی تردمیل با سرعت 25 متر بر دقیقه، 5 روز در هفته به مدت 4 هفته را انجام دادند. تابش پلاسما نیز بر روی زخم در طی 8 نوبت انجام گرفت. عکس برداری از محل زخم با دوربینDino-Lite انجام شد و تغییرات مساحت زخم ها با استفاده از نرم افزار Auto CAD بررسی شد. سطح معنی داری آماری 05/0≥P در نظر گرفته شد.
یافته ها: یافته ها نشان داد که اثر یک دوره تابش پلاسمای سرد (069/0=P) و تمرین استقامتی (061/0=P) به صورت جداگانه بر بهبود زخم موش های دیابتی معنی دار نشد. ولی یک دوره تمرینات استقامتی و پلاسمای سرد تواماً بر بهبود زخم موش های دیابتی اثر معنی داری دارد (001/0=P).
نتیجه گیری: این برای اولین بار است که از تمرین استقامتی و پلاسمای سرد تواما برای بهبود زخم دیابت استفاده می شود و این دو با هم به طور قابل توجهی موجب تسریع روند بهبود زخم در موش های دیابتی گردید.

بررسی ارتباط امنیت غذایی با اندازه‌های تن سنجی، ترکیب بدن و فشار خون در زنان مراجعه کننده به باشگاه‌های ورزشی شهرداری غرب تهران

گیتی ستوده

مقدمه: ناامنی غذایی از مقوله هایی است که تأثیر جدی بر وضعیت تغذیه ی افراد جامعه به جای می گذارد. با توجه به اینکه تاکنون هیچ مطالعه ای ارتباط بین اجزای ترکیب بدن با امنیت غذایی را نسنجیده است، هدف از این مطالعه تعیین ارتباط امنیت غذایی با اندازه های تن سنجی، ترکیب بدن و فشار خون در زنان تهرانی می باشد.
روش ها: در این مطالعه ی مقطعی توصیفی - تحلیلی 397 خانم سالم بزرگسال تهرانی به طور تصادفی از باشگاه های شهرداری مناطق تهران انتخاب شدند. وضعیت امنیت غذایی توسط پرسش نامه ی 18 گویه ای امنیت غذایی USDA خانوار سنجیده شد. قد، وزن و فشارخون براساس روش های استاندارد و اجزای ترکیب بدن هر فرد توسط دستگاه BIA اندازه گیری شد.
یافته ها: شیوع ناامنی غذایی در افراد مورد بررسی 4/54 درصد بود. در مقایسه با خانوارهای امن غذایی، افراد با ناامنی غذایی به طور معنی داری چاقی عمومی و مرکزی بیشتری داشتند. همچنین بیشتر افراد با فشار خون بالا در گروه با ناامنی غذایی قرار داشتند و ارتباط بین فشارخون و امنیت غذایی از نظر آماری معنی دار است. متغیرهای ترکیب بدن و فشار خون سیستولی و دیاستولی زنان در گروه با ناامنی غذایی نسبت به زنان در گروه با امنیت غذایی به طور معنی داری بیشتر است.
نتیجه گیری: نتایج این مطالعه نشان داد که ناامنی غذایی به طور معنی داری با چاقی، توده ی چربی و توده ی چربی احشایی بیشتر و فشارخون بالاتر ارتباط مستقیم دارد. لذا برنامه ریزان باید به کاهش ناامنی غذایی در جامعه به ویژه زنان از طریق بهبود وضعیت اقتصادی و اصلاح الگوهای غذایی خانوار توجه داشته باشند.

تأثیر فعالیت ورزشی هوازی و محدودیت کالریک بر سطوح سرمی کمرین و شاخص مقاومت به انسولین در زنان مبتلا به دیابت نوع دو

رحمان سوری

مقدمه: التهاب نقش مهمی در فرایندهای مقاومت به انسولین ایفا می کند و به نظر می رسد واسطه های شیمیایی مانند کمرین در مقاومت به انسولین نقش محوری دارند. هدف از انجام پژوهش حاضر، مقایسه ی آثار فعالیت هوازی و محدودیت کالریک بر سطوح سرمی کمرین و شاخص مقاومت به انسولین در زنان دیابتی نوع دو می باشد.
روش ها: در این مطالعه ی نیمه تجربی، 30 نفر از زنان مبتلا به دیابت نوع دو (میانگین سن 4/٥±3/49 سال؛ وزن3/7±8/٧8 کیلوگرم) در این پژوهش شرکت نمودند و به طور تصادفی به سه گروه محدودیت کالریک (گروه تجربی١)، فعالیت هوازی به همراه محدودیت کالریک (گروه تجربی٢) و کنترل تقسیم شدند. گروه تجربی ١ از یک رژیم غذایی با ٢٥% محدودیت کالریک به مدت 12 هفته استفاده نمودند. آزمودنی های گروه تجربی ٢ نیز از یک برنامه ی تمرینی شامل فعالیت هوازی و دویدن بر روی تردمیل و 50% محدودیت کالریک برنامه ی رژیم غذایی گروه تجربی ١ به صورت ترکیبی استفاده نمودند (٥/١٢% افزایش هزینه ی انرژی و ٥/١٢% محدودیت کالریک). قبل و پس از 12 هفته، خونگیری به منظور اندازگیری کمرین، اینترلوکین 6، گلوکز و انسولین انجام شد. داده ها با استفاده از آزمون آماری تی زوجی و آنالیز واریانس یک طرفه در سطح معناداری (٠٥/٠P<) تجزیه و تحلیل شد.
یافته ها: یافته ها نشان داد که نمایه ی توده ی بدنی (BMI)، نسبت دور کمر به دور لگن (WHR)، شاخص مقاومت به انسولین (HOMA-IR) و اینترلوکین6 در همه ی گروه های تجربی کاهش معناداری داشت (٠٥/٠P<). نتایج حاکی از کاهش معنادار سطوح کمرین در گروه های تجربی ١ (٠01/٠P=) و ٢ بود (٠01/٠P=). بین تغییرات کمرین با تغییرات BMI، HOMA-IR، WHR و اینترلوکین6، همبستگی معناداری مشاهده گردید (٠٥/٠P<).
نتیجه گیری: با توجه به رابطه ی کمرین با مقاومت به انسولین و نیز تأثیرپذیری آن ها از تمرین هوازی و محدودیت کالریک، ممکن است، کاهش سطوح آن نقش ویژه ای در کاهش مقاومت به انسولین، ایفا نماید.

مقایسه‌ی میزان متابولیسم استراحت، ترکیب بدن و پروفایل لیپیدی در زنان مبتلا به کم‌کاری آشکار تیروئید تحت درمان با لووتیروکسین با و بدون علائم بالینی

سعید حسینی

مقدمه: متابولیسم استراحت مهم ترین عامل تعیین کننده در سوخت و ساز بدن است. به گونه ای که کاهش آن می تواند باعث چاقی و افزایش توده ی چربی بدن شود. کم کاری آشکار تیروئید با متابولیسم استراحت پایین همراه است که با دریافت دارو میزان آن افزایش یافته و به حالت نرمال بر می گردد. در این میان گروهی از بیماران با وجود دریافت دارو و نرمال شدن سطح سرمی TSH و هورمون های تیروئید، همچنان از باقی ماندن علائم بالینی کم کاری تیروئید شکایت می کنند. هدف از انجام این پژوهش پی بردن به این موضوع است که آیا بیماران با علائم بالینی بهبود نیافته دارای متابولیسم استراحت و ترکیب بدن متفاوتی در مقایسه با گروه با علائم بالینی بهبود یافته هستند یا خیر؟
روش ها: این مطالعه مقطعی از نوع مقایسه ای می باشد که بر روی 100 بیمار زن مبتلا به کم کاری آشکار تیروئید و تحت درمان با لووتیروکسین انجام شد. بیماران شامل 2 گروه 50 نفری با و بدون علائم بالینی بودند. بیماران از نظر سن، سیکل قاعدگی و نمایه ی توده ی بدنی همسان شدند. 2 گروه از نظر پارامترهای تن سنجی، متابولیسم استراحت، ترکیب بدن، هورمون های تیروئیدی، پروفایل لیپیدی و رژیم غذایی با یکدیگر مقایسه شدند.
یافته ها: میانگین متابولیسم استراحت و مقادیر تعدیل شده ی آن برای وزن در گروه دارای علائم به طور معناداری پایین تر بود ولی شکل مقادیر تعدیل شده ی آن برای توده ی بدون چربی بدن (FFM) و FT3 تفاوت معناداری بین 2 گروه نشان نداد. میزان توده ی چربی بدن (FM) در گروه دارای علائم بالاتر بود. اما درصد توده ی چربی بدن و توده ی بدون چربی بدن (FFM) بین 2 گروه تفاوت معناداری نداشت. سطح سرمی TSH ، TT4 ، FT4 ، TT3 ، FT3، کلسترول توتال، HDL ،LDL تفاوت معناداری بین 2 گروه نداشت. سطح سرمی تری گلیسرید در گروه دارای علائم به طور معنا داری بیش تر از گروه فاقد علائم بالینی بود.
نتیجه گیری: در گروه دارای علائم بالینی میزان متابولیسم استراحت کم تر بود و میزان توده ی چربی بدن و سطح سرمی تری گلیسرید نسبت به بیماران فاقد علائم بالاتر می باشد.