مجله دیابت و متابولیسم ایران

بررسی تأثیر ارائه مراقبت از طریق پیام متنی تلفن همراه در مقایسه با روش مراجعه‌ی حضوری جهت کنترل قندخون (هموگلوبین گلیکوزیله) بیماران مبتلا به دیابت نوع دو: یک مرور نظام مند و تحلیل متارگرسیون

مهدی بختیاری مقدم

مقدمه: بررسی اثر پیام متنی تلفن همراه بر کنترل قند خون (هموگلوبین گلیکوزیله) در ارائه مراقبت دیابت نوع دو (دیابت غیروابسته به انسولین).
روش ها: مطالعه حاضر یک مرور نظام مند به همراه متارگرسیون می باشد. یک جستجو در مهم ترین بانک های اطلاعات الکترونیکی منابع پزشکی از یک دسامبر1992 تا یک ژانویه 2017 به شکل نظام مند از جمله: CRD ، Ovid Medline ، PubMed ، Cochrane Library و علاوه بر آن با مراجعه به منابع مقالات یافت شده و جستجوی دستی در سایت های مرتبط با این فناوری و در صورت لزوم با افراد خبره در این زمینه تماس گرفته شد. تمام مطالعات کارآزمایی بالینی تصادفی و کوهورت وارد شده مورد بررسی قرار گرفتند.
یافته ها: شرکت کنندگان از نه مطالعه (818 نفر) که همه کارآزمایی بالینی تصادفی بودند وارد و ارزیابی کیفیت شدند. میانگین کاهش در استفاده کنندگان از خدمات پیام کوتاه در مقایسه با گروه کنترل (SMD-0.324, 95% CI, − 0.526 to − 0.121; I2 = 51.0) بود. تجزیه و تحلیل زیرگروه ها نشان داد که بیماران جوان، به احتمال بیشتری در استفاده از برنامه های دیابت بهره می برند و اندازه اثر با دوره کوتاه مداخلات و اندازه نمونه های بزرگ افزایش می یابد.
نتیجه گیری: خدمات پیام کوتاه تلفن همراه ممکن است یک مؤلفه موثری برای کمک به کنترل هموگلوبین گلیکوزیله و به عنوان یک مداخله ی جانبی برای مراقبت بیماران مبتلا به دیابت نوع دو در نظر گرفته شود.

اثر هشت هفته تمرین پر شدت تناوبی (HIIT) بر میزان پروتئین روی آلفا-2-گلیکوپروتئین (ZAG) پلاسما و بافت چربی رت‌های نر دیابتی نوع دو

رحمان سوری

مقدمه: روی آلفا-2- گلیکوپروتئین (ZAG)، اخیراً در تنظیم متابولیسم بافت چربی به علت ارتباط منفی آن با چاقی و مقاومت به انسولین مورد توجه قرار گرفته است. هدف از انجام پژوهش حاضر بررسی تأثیر هشت هفته تمرین پر شدت تناوبی (HIIT) بر میزان ZAG پلاسما و بافت چربی رت های نر مبتلا به دیابت نوع دو می باشد.
روش ها: در این مطالعه، 21 سر رت نر در سه گروه شاهد (سالم)، کنترل (دیابتی) و تمرین تناوبی (دیابتی با تمرین) مورد مطالعه قرار گرفتند. گروه تمرین، به مدت 8 هفته به فعالیت تناوبی با تناوب های کوتاه 15 تا 30 ثانیه و تعداد 5 تا 12 تکرار (1 دقیقه استراحت فعال بین هر تناوب) و سرعت 27 تا 34 متر بر دقیقه بر روی تردمیل پرداختند. 24 ساعت پس از پایان جلسه ی تمرینی، نمونه ی خونی و بافت چربی به منظور اندازه گیری سطوح ZAG از رت ها گرفته شد. داده ها با استفاده از آزمون آماری آنالیز واریانس یکطرفه و تعقیبی توکی در سطح معناداری (٠٥/٠P<) تجزیه و تحلیل شد.
یافته ها: یافته ها نشان دادند که تفاوت معناداری در میزان ZAG بافت چربی بین گروه های شاهد و کنترل وجود داشت که در گروه کنترل دیابتی پایین تر بود (001/0P<). همچنین بین دو گروه شاهد و تمرین تناوبی نیز تفاوت معناداری در میزان ZAG بافت چربی دیده شد که در گروه شاهد بالاتر بود (005/0=P). هشت هفته تمرین HIIT باعث افزایش معنادار میزان ترشح پروتئین ZAG بافت چربی در مقایسه با گروه کنترل دیابتی گردید (003/0=P). تفاوت معناداری در میزان سطوح پلاسمایی ZAG بین هیچ یک از گروه ها مشاهده نشد.
نتیجه گیری: نتایج تحقیق حاضر نشان داد که تمرین پرشدت تناوبی باعث افزایش میزان ZAG در بافت چربی رت های نر دیابتی می شود که این امر می تواند باعث کاهش مقاومت انسولین در دیابت نوع دو گردد.

اثرنانوکورکومین بر شاخص‌های استرس اکسیداتیو و تغییرات بافتی مخاط روده باریک در اختلالات گوارشی ناشی از دیابت

اکبر حاجی زاده مقدم

مقدمه: دیابت یکی از شایع ترین بیماری های متابولیکی است و از عوارض مهم آن اختلالات لوله گوارش است. طیف گسترده ای از مطالعات روی ویژگی های فیزیکی شیمیایی و اثرات فارماکولوژیکی کورکومین روی بیماری های مختلف نظیر دیابت و سرطان انجام شده است. با وجود این، دسترسی زیستی ضعیف و بی ثباتی کورکومین، کاربردهای بیشتر آن را شدیداً محدود کرده است. هدف از این مطالعه بررسی اثرات نانوکورکومین بر استرس اکسیداتیو و تغییرات بافت روده ی باریک در موش های دیابتی می باشد.
روش ها: در این مطالعه ی تجربی، حیوانات به پنج گروه: کنترل، شم، دیابتی (استرپتوزوتوسین با دوز120 میلی گرم بر کیلوگرم وزن بدن، به روش درون صفاقی) و گروه های دیابتی تیمارشده با نانو کورکومین (دوز 5/7 و 15 میلی گرم بر کیلوگرم وزن بدن برای 21 روز) تقسیم شدند. در پایان آزمایش فعالیت آنزیم کاتالاز، سطح مالون دی آلدهید در روده ی باریک اندازه گیری شد. برای ارزیابی بافتی، طول کرک و عمق کریپت روده ی باریک مورد بررسی قرار گرفت.
یافته ها: مصرف خوراکی نانو کورکومین منجر به افزایش معنا دار فعالیت آنزیم کاتالاز (05/0P<) روده ای و کاهش سطح مالون دی آلدهید گردید (001/0P<). همچنین طول کرک در گروه های دیابتی تیمار شده با نانوکورکومین افزایش معناداری نسبت به گروه دیابتی نشان داد (05/0P<).
نتیجه گیری: یافته های حاصل از این مطالعه نشان داد که نانوکورکومین به دلیل ویژگی های آنتی اکسیدانی، اثر حفاظتی روی اختلالات گوارشی ناشی از دیابت دارد.

نگرش‌ها و رفتارهای اجتماعی مردم شهر بندرعباس نسبت به مصرف داروهای گیاهی در درمان دیابت

وحید رحمانیان

مقدمه: بیماری دیابت یک بیماری شایع در ایران است که میزان بروز آن روزبه روز در حال افزایش می باشد. مصرف گیاهان دارویی به خصوص زمانی که درمان های رایج قادر به کنترل دیابت نیستند و بیمار نیاز به تجویز انسولین دارد چشم گیر می باشد. این مطالعه با هدف بررسی نگرش ها و رفتارهای اجتماعی مردم شهر بندرعباس نسبت به مصرف داروهای گیاهی در درمان دیابت انجام گرفت.
روش ها : این مطالعه از نوع توصیفی-مقطعی می باشد که در سال 1396 انجام گردید. در این مطالعه 300 فرد 65-20 ساله به شیوه ی تصادفی از 10 نقطه شهر بندرعباس انتخاب شدند. ابزار پژوهش پرسشنامه ی دوقسمتی بود که اطلاعات دموگرافیک و نگرش را می سنجید، داده های جمع آوری شده توسط نرم افزار SPSS24 و با استفاده آماره های توصیفی (میانگین، انحراف معیار و فراوانی) و آزمون های آماری ANOVA، T-Test Independent- و Chi-Square مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.
یافته ها: میانگین و انحراف معیار نمره ی نگرش مردم نسبت به مصرف داروهای گیاهی در درمان دیابت 23/3 ± 47/15 بود. میانگین نمره ی نگرش با متغیرهای جنس (002/0=P)، سن(04/0=P) و تحصیلات (02/0=P) از لحاظ آماری رابطه ی معناداری داشت. بیشتر افراد اطلاعات خود در زمینه ی داروهای گیاهی را از طریق والدین و اقوام کسب نموده بودند که این اختلاف در توزیع فراوانی منبع کسب اطلاعات در افراد از نظر آماری معنادار گزارش شد (001/0=P).
نتیجه گیری: با توجه به نتایج این پژوهش نگرش مردم نسبت به مصرف داروهای گیاهی در درمان دیابت در سطح نسبتاً مطلوبی قرار داشت که این مساله می تواند در برنامه ریزی های علمی و اجرایی مسؤولان بخش بهداشت و درمان و طب سنتی نقش سازنده ای داشته باشد.

مقایسه‌ی تأثیرتمرین تناوبی با شدت بالا(HIIT) به همراه مصرف چای سبز بر سطوح سرمی آیریزین و مقاومت به انسولین در زنان چاق مبتلا به دیابت نوع دو

فرزانه تقیان

مقدمه: هدف از این مطالعه بررسی تأثیر10هفته تمرین تناوبی شدید و مصرف چای سبز بر سطح سرمی آیریزین و مقاومت به انسولین در زنان مبتلا به دیابت نوع دو بود.
روش ها: در این مطالعه ی نیمه تجربی 48 زن مبتلا به دیابت نوع دو (با میانگین سن:04/3± 55/49 سال ، وزن: 78/5±72/76 کیلوگرم، قد: 06/5±33/153 سانتی متر و BMI: 41/57±1/31) به صورت تصادفی در چهار گروه 12نفری، تمرین تناوبی، تمرین تناوبی به همراه مصرف مکمل چای سبز، مکمل چای سبز و کنترل تقسیم شدند. گروه های تمرین تناوبی، برنامه ی تمرینی را به مدت 10 هفته، 3 جلسه در هفته با شدت (85 -75 )% حداکثر ضربان قلب بیشینه پرداختند. گروه مکمل به مدت 10 هفته روزانه 3 کپسول 500 میلی گرمی عصاره ی چای سبز را دریافت نمودند. خون گیری قبل و بعد از مداخله برای اندازه گیری سطوح آیریزین، گلوکز، انسولین و مقاومت به انسولین انجام شد. به منظور تحلیل داده ها از آزمون تی همبسته، واریانس یک طرفه و آزمون تعقیبی توکی در سطح معناداری 05/0 استفاده شد.
یافته ها: یافته ها نشان داد پس از 10 هفته، سطوح آیریزین و حداکثر اکسیژن مصرفی در هر سه گروه نسبت به گروه کنترل به طور معناداری افزایش یافت (05/0≥P). ). همچنین نتایج بیانگر افزایش معنادار آیریزین در گروه ترکیبی نسبت به گروه چای سبز می باشد. سطح سرمی انسولین، گلوکز، مقاومت به انسولین و وزن، نمایه ی توده ی بدنی در هر سه گروه نسبت به گروه کنترل و گروه چای سبز و گروه ترکیبی به طور معناداری کاهش یافت (05/0≥P). و تفاوت معناداری در سطوح آیریزین، در بین گروه ها مشاهده نشد. (05/0≤P).
نتیجه گیری: با توجه به نتایج پژوهش به نظر می رسد انجام تمرین تناوبی به همراه مکمل چای سبز به واسطه افزایش آیریزین و کاهش گلوکز می تواند در بهبود مقاومت به انسولین بیماران مبتلا به دیابت نوع دو مفید باشد. شاید بتوان با افزایش مدت تمرین و مصرف مکمل در مورد آیریزین و حداکثر اکسیژن مصرفی نیز به یافته های مطلوب دست یافت.

اثر تمرین تداومی و مقاومتی فزاینده بر سطوح سرمی آدیپونکتین، واسپین و مقاومت به انسولین مردان دارای اضافه وزن

خالید محمدزاده سلامت

مقدمه: ارتباط بین آدیپوکاین ها، مقاومت به انسولین و دیابت نوع دو به خوبی مشخص شده است. اما اثر انواع تمرینات ورزشی بر برخی از آدیپوکاین های جدید و ارتباط آنها با مقاومت به انسولین به روشنی مشخص نیست. هدف از پژوهش حاضر، مقایسه اثر تمرین تداومی و مقاومتی فزاینده بر سطوح سرمی آدیپونکتین، واسپین و مقاومت به انسولین مردان دارای اضافه وزن بود.
روش ها: 33 مرد دارای اضافه وزن و چاق (میانگین نمایه ی توده ی بدنی 3/27 کیلوگرم بر متر مربع) به صورت تصادفی به 3 گروه 11 نفری شامل، 1-تمرین تداومی، 2-مقاومتی فزاینده و 3-کنترل تقسیم شدند. تمرین در گروه های تداومی و مقاومتی فزاینده به مدت هشت هفته و سه روز در هفته انجام گرفت. قبل از شروع تمرین و72 ساعت پس از آخرین جلسه ی تمرین، نمونه ی خون آزمودنی ها به منظور اندازه گیری مقادیر سرمی آدیپونکتین، واسپین، گلوکز و انسولین جمع آوری گردید.
یافته ها: پس از تمرین کاهش معناداری در مقادیر انسولین و افزایش معناداری در آدیپونکتین و واسپین سرم هر دو گروه تمرین تداومی و مقاومتی فزاینده مشاهده گردید (05/0P<). پس از تمرین تفاوت بین گروهی معناداری در غلظت آدیپونکتین (001/0P=) و واسپین (001/0P=) مشاهده شد. با این وجود، تفاوت معناداری بین گروه های تمرین تداومی و مقاومتی فزاینده در هیچ یک از متغیرها مشاهده نگردید.
نتیجه گیری: به نظر می رسد تمرینات مقاومتی فزآینده نیز همانند تمرین تداومی، می تواند موجب بهبود عوامل ضد التهابی و مقاومت به انسولین مردان دارای اضافه وزن می گردد.