مجله دیابت و متابولیسم ایران

«مخترع سلام!»؛ احصای نیازهای کودکان دیابتی برای داشتن زندگی بهتر و ارزیابی همسویی پژوهش‌های کشور با این نیازها

عطاءاله پورعباسی

مقدمه: مشکل اصلی انسان مدرن بیماری های غیرواگیری مانند دیابت است که با بالاترین شیوع، بیشترین هزینه را به جامعه و بیمار تحمیل می کند. بیماران دیابتی نیاز های ویژ های را برای زندگی با کیفیت دارند که از جمله مأموریت های سیستم پژوهشی، شناسایی نیازها و تلاش برای رفع آنها است. در این مطالعه به بررسی نیاز های واقعی یک بیمار دیابتی و کارآمدی تحقیقات انجام شده در این زمینه پرداخته شده است.
روش‏ها: مشکل اصلی انسان مدرن بیماری های غیرواگیری مانند دیابت است که با بالاترین شیوع، بیشترین هزینه را به جامعه و بیمار تحمیل می کند. بیماران دیابتی نیاز های ویژ های را برای زندگی با کیفیت دارند که از جمله مأموریت های سیستم پژوهشی، شناسایی نیازها و تلاش برای رفع آنها است. در این مطالعه به بررسی نیاز های واقعی یک بیمار دیابتی و کارآمدی تحقیقات انجام شده در این زمینه پرداخته شده است.
نتایج: اظهارات والدین کودکان دیابتی در قالب 12 نیاز واقعی احصا شد. بزرگترین دغدغه والدین روش تهاجمی تست گلوکز خون و درخواست برای ابداع روشی غیرتهاجمی برای اندازه گیری قند خون بود. از میان مقالات منتشر شده از سوی پژوهشگران ایرانی در طی ده سال، 3% مقالات به نوعی با نیاز های واقعی بیماران دیابتی مرتبط بودند. همچنین از مجموع 1017 اختراع ثبت شده از ایران در بانک های اطلاعاتی جستجو شده، 3 اختراع مرتبط با دیابت بود.
بحث: در حمایت از انجام پژوهش ها و تعیین اولویت های پژوهشی در کشور، لازم است نسبت متعادلی میان پژوهش های بنیادین و کاربردی لحاظ گردد تا جامعه بیماران از نتایج زودرس پژوهش ها نیز به خوبی و به موقع بهره مند گردند.

تأثیر 4 هفته تمرین هوازی بر محتوای پروتئین‌های مسیر سیگنالینگ mTORC1 در بافت قلب موش‌های صحرایی مبتلا به دیابت نوع یک

فرهاد دریانوش

مقدمه: مسیر mTORC1 از مسیرهای مهم سنتز پروتئین در قلب است که می تواند منجر به هیپرتروفی فیزیولوژیک یا پاتولوژیک شود. دیابت می تواند منجر به نقص در این مسیر شود. هدف از مطالعه ی حاضر، بررسی تأثیر 4 هفته تمرین هوازی بر محتوای پروتئین های مسیر سیگنالینگ mTORC1 در بافت قلب موش های صحرایی مبتلا به دیابت نوع یک است.
روش ها: در این مطالعه ی تجربی، 16 سر موش صحرایی نر 3 ماهه نر از نژاد اسپراگ داولی با میانگین وزن 20±300 گرم انتخاب ‏شدند و پس از دیابتی شدن نوع یک از طریق محلول استرپتوزوتوسین، به روش تصادفی به 2 گروه، تمرین دیابتی (8 سر) و کنترل دیابتی (8 سر) تقسیم ‏شدند؛ گروه تمرینی 4 روز در هفته مطابق با برنامه ی تمرینی (هر جلسه 42 دقیقه و از سرعت 10 تا 20 متر بر دقیقه) به‏ مدت 4 هفته به تمرین هوازی پرداختند؛ در حالی که گروه کنترل هیچ گونه برنامه ی تمرینی نداشتند. برای تجزیه وتحلیل داده ها از آزمون های t-وابسته و t-مستقل استفاده‏ شد. سطح معنی داری، 05/0P≤ در نظر گرفته شده است.
یافته ها: افزایش معنی داری در محتوای پروتئین های AKT1 (015/0P<)، mTOR (001/0P<)، P70S6K1 (006/0P<)، 4EBP1 (05/0P<) در گروه تمرین هوازی نسبت به کنترل مشاهده شد.
نتیجه گیری: تمرین هوازی به مدت 4 هفته توانست مسیر AKT1/mTOR/P70S6K1 و AKT1/mTOR/4E-BP1 را در مسیر mTORC1 فعال کند؛ بنابراین، با توجه به عوارض قلبی در افراد دیابتی نوع یک، تمرین هوازی می تواند از طریق مسیر mTORC1 منجر به سنتز پروتئین و هیپرتروفی فیزیولوژیک قلبی شود.

بررسی ایمنی عصاره‌ی پرده‌ی آمنیون در بهبود زخم‌های پای دیابتی (مطالعه‌ی کار آزمایی بالینی فاز 1)

مهین جمشیدی ماکیانی

مقدمه: نزدیک به 100 سال است که پرده ی آمنیون جهت درمان انواع زخم های پوستی استفاده می شود. عصاره ی آمنیون یکی از مشتقات پرده ی آمنیون است که حاوی تمامی خواص پرده ی آمنیون است. هدف از این مطالعه بررسی ایمنی عصاره ی پرده ی آمنیون در درمان زخم های دیابتی است.
روش ها: این مطالعه از نوع مطالعه ی بالینی باز غیرمقایسه ای (Open labeled clinical trial without control group) است که تعداد 10 بیمار با زخم پای دیابتی گرید 2 واگنر در هر دو جنس انتخاب شدند. عصاره ی آمنیون در هفته ی اول، هر 48 ساعت و از هفته ی دوم تا پایان درمان، هر 72 ساعت مورد استفاده قرار گرفت. بیماران تا زمان بهبود کامل زخم به صورت هفتگی تحت پیگیری قرار گرفتند.
یافته ها: در این مطالعه 80 درصد بیماران را مردان و 20 درصد را زنان با میانگین سنی (7/8±7/56) سال تشکیل دادند. طول مدت زمان ابتلا به زخم12/2 ±9/8 هفته بود. میانگین مساحت زخم ها در بدو ورود به مطالعه درگروه زخم های ≥mm²500، 9 /201± 5/977 و در گروه زخم های≤mm²500 برابر با 4/36± 6/145 بود. در هفته ی 4 پس از شروع درمان میزان بهبود زخم در گروه زخم های ≤mm²500 برابر 40/2±9/98 % و درگروه زخم های ≥mm² 500 برابر 23/7±1/92% بود. هفته ی ششم درمان، زخم ها در هر دو گروه به طور کامل بهبود یافتند.
نتیجه گیری: نتایج این مطالعه پیشنهاد می کند که استفاده از عصاره ی آمنیون می تواند بدون ایجاد عوارض جانبی در بهبود زخم پای دیابت مؤثر باشد.

تأثیر تمرین استقامتی مادران دارای سندرم متابولیک با مصرف متفورمین بر ظرفیت اکسیدانی و آنتی اکسیدانی نوزادان حاصل از آنها

مژگان احمدی

مقدمه : استرس اکسایشی بالا در زنان باردار منجر به پاتوژنز یا پیشرفت بیماری در نوزادان می شود. هدف از این تحقیق، بررسی تأثیر تمرین استقامتی مادران دارای سندرم متابولیک با مصرف متفورمین بر ظرفیت اکسیدانی و آنتی اکسیدانی نوزادان حاصل از آنها بود.
روش ها: در این مطالعه ی تجربی، 16سر رت ماده ی نژاد ویستار با میانگین وزنی 20±100گرم به طور تصادفی در 4گروه سندرم متابولیک+کنترل، سندرم متابولیک+متفورمین، سندرم متابولیک+تمرین و سندرم متابولیک+متفورمین+تمرین قرار گرفتند. مدل سندرم متابولیک با استفاده از تغییر جیره ی غذایی انجام شد و با کمک شاخص Lee تأیید گردید. متفورمین mg 500 نیز با دوز mg100به ازای هر کیلوگرم از طریق آب مصرفی روزانه به موش ها داده شد. برنامه ی تمرین استقامتی به مدت 8 هفته، 5 روز در هفته و هر جلسه 15-40دقیقه و با سرعت 10-25 متر بر دقیقه بر روی تردمیل اجرا شد. بارداری در موش ها پس از مشاهده ی پلاک واژنی مورد تأیید قرار گرفت و پس از طی دوره ی بارداری و زایمان موش ها، نوزادان حاصل از آنها (4 سر نوزاد از هر مادر به عنوان نمونه ی اصلی پژوهش) یک هفته بعد از تولد جهت تشریح آماده شدند.
یافته ها: نتایج نشان داد متفورمین تأثیر معنی داری بر سوپراکسید دیسموتاز (SOD) و مالون دی آلدئید (MDA) نسبت به گروه کنترل نداشت، اما تمرین استقامتی و تمرین استقامتی به همراه متفورمین منجر به افزایش SOD و کاهش MDA در بافت قلب نوزادان شد (000/0P=).
نتیجه گیری: با توجه به نتایج، به نظر می رسد تمرین هوازی مادران دارای سندرم متابولیک اثر حفاظتی روی دستگاه اکسایشی و ضد اکسایشی در فرزندان آنها دارد.

تأثیر هشت هفته تمرین هوازی و مصرف مکمل جنسینگ بر سطوح هموسیستئین ، مقاومت به انسولین و هورمون‌های تیرویید در زنان چاق مبتلا به کم‌کاری تیروئید

فرزانه تقیان

هدف: هدف از تحقیق تعیین تأثیر هشت هفته تمرین هوازی و مکمل جنسینگ بر هموسیستئین، مقاومت به انسولین و هورمون تیروئید در زنان چاق مبتلا به کم کاری تیروئید بود.
روش ها: این تحقیق از نوع نیمه تجربی بود. به این منظور 40 زن چاق مبتلا به کم کاری تیروئید با میانگین سنی 55/3 ±62/34 سال، وزن85/3±47/80کیلوگرم و BMI 77/2±2/32 کیلوگرم بر متر مربع ، به صورت تصادفی در چهار گروه 10 نفری شامل تمرین هوازی، مصرف جینسینگ، تمرین هوازی و مصرف جینسینگ و دارونما تقسیم شدند. تمرین هوازی شامل 8 هفته تمرین ایروبیک، سه جلسه در هفته، 45 تا 70 دقیقه و با شدت 55 تا 75 درصد بیشینه ی ضربان قلب بود.آزمودنی ها در گروه مصرف جینسینگ وتمرین هوازی به همراه مصرف جینسینگ هرروز یک عددکپسول جین سین حاوی 250 میلی گرم گرانول پودر ریزوم جینیسنگ به مدت 8 هفته، به صورت خوراکی بعد از صبحانه مصرف کردند در حالی که آزمودنی های گروه دارونما کپسول های حاوی پودر آرد را دریافت نمودند. نمونه ی خونی از ورید قدامی بازویی آزمودنی ها جهت اندازه گیری هموسیستئین، TSH، T3، T4، گلوکز و انسولین قبل و پس از 8 هفته در 4 گروه گرفته شد. برای تحلیل داده ها از آزمون t وابسته و تحلیل واریانس استفاده شد (05/0(P<.
یافته ها: نتایج نشان دادند که سطح هموسیستئین پلاسما، TSH، گلوکز ناشتا، انسولین و مقاومت به انسولین به طور معنی داری در هر سه گروه تجربی کاهش یافته در حالی که T3 و T4 افزایش یافته بود (05/0(P<، در ضمن این شاخص ها در گروه کنترل تغییر نکرده بودند.
نتیجه گیری: تمرین هوازی به همراه مصرف مکمل جینسینگ می توانند در پیشگیری از برخی عوامل خطرزای قلبی عروقی و هورمون های تیرویید مؤثر باشد.

مقایسه اثر تمرین تناوبی با رژیم های غذایی متفاوت بر IL-6، TNF-α و برخی شاخص های متابولیکی مردان چاق دیابتی نوع 2

مهدی کارگر فرد

مقدمه: IL-6 و TNF-α که از بافت آدیپوز ترشح می شود، تنظیم کننده نیرومند التهاب و اختلالات متابولیکی در افراد چاق دیابتی نوع 2 هستند. از اینرو مطالعه حاضر اثر تمرین تناوبی با شدت بالا با رژیم های غذایی متفاوت بر التهاب درجه پایین و برخی شاخص های متابولیکی مردان چاق دیابتی نوع 2 را بررسی می کند.
روش ها: 45 مرد چاق دیابتی نوع 2 به صورت تصادفی در گروه های رژیم غذایی طبیعی بعلاوه تمرین تناوبی(ND+H)، رژیم کم کربوهیدرات بعلاوه تمرین تناوبی(LC+H) یا گروه کم چربی +تمرین تناوبی(LF+H) قرار گرفتند که 1200 تا 1500 کیلوکالری/ روز را دریافت کردند و در برنامه ورزشی تناوبی با شدت بالا (3 روز در هفته به مدت 12 هفته) شرکت کردند. نمونه های خونی در هفته های 0 ، 4، 8 ،16، 20 و 24 جمع آوری شدند.
یافته ها: حداکثر اکسیژن مصرفی (VO2max) پس از 24 هفته مداخله، گروه LC+H (001/0=p، 135/2= F) و گروه LF+H (014/0=p، 548/3= F) افت معنی داری در مقایسه با پیش آزمون را نشان دادند، اما این کاهش در گروه ND+H مشاهده نشد. کاهش در شاخص IL-6 با سایر متغیرها (به استثنای حداکثر اکسیژن مصرف) رابطه معنی داری را نشان داد، اما شاخص VO2max ارتباط معنی دار معکوسی [برای گروه LC+H(001/0=p، 54/0-=r)؛ برای گروه LF +H(019/0=p ،41/0-=r)] را با IL-6 نشان دادند. در راستای تغییرات در IL6، اختلاف معنی دار در تمام مراحل مطالعه در شاخص TNF-α مشاهده شد. پس از 24 هفته مداخله، گروه LC+H (001/0=p، 541/5= F) و گروه LF+H (001/0=p، 654/9= F) کاهش معنی داری در مقایسه با پیش آزمون را نشان دادند، اما این کاهش در گروه ND+H مشاهده نشد. افزایش معنی داری در VO2peak همراه با کاهش معنی دار در انسولین ، HOMA-IR و HbA1c در همه گروه ها مشاهده شد. همینطور کاهش معنی داری در IL-6 و TNF-α در گروه های LC+H و LF+H مشاهده شد. تغییرات در IL-6 و TNF-α رابطه معکوسی با اکسیژن مصرفی اوج را نشان دادند. آنالیز پیرسون ارتباط های معنی داری بین تغییرات در نیمرخ لیپیدی با اکسیژن مصرفی اوج را نمایان کرد.
نتیجه گیری: نتایج از این مفهوم حمایت می کند که ورزش و رژیم غذایی، التهاب درجه پایین و پروفایل های لیپیدی، گلایسمی و آمادگی جسمانی را تحت تاثیر قرار می دهد که تغییرات در IL-6 و TNFα با برخی از این تغییرات در ارتباط است.