http://ijdld.tums.ac.ir مجله دیابت و متابولیسم ایران - مقالات نشریه - سال 1398 جلد18 شماره4 Yektaweb Collection - https://yektaweb.com fa 1398/1/12 http://journals.tums.ac.ir/ijdld/browse.php?a_id=5857&sid=1&slc_lang=fa <strong><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">ﻣﻘﺪﻣﻪ</span></span></strong>: <span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">دیابت اختلالی متابولیسمی در بدن است که در اثر فعالیت بالای آنزیم آلفا-گلوکوزیداز در هیدرولیز کربوهیدرات ها به گلوکز، ایجاد می شود. مهارکننده های آلفا-گلوکوزیداز با مداخله در هضم کربوهیدرات ها در کنترل بیماری دیابت نقش دارند.</span></span> &nbsp;<span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">vulgaris</span></span></span> <span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">Thymus</span></span></span><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;"> یا آویشن باغی گیاهی از خانواده ی نعناعیان با عدد کروموزومی 30=</span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">n</span></span></span><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">2 است. اسانس این گیاه دارای فنل هایی مثل تیمول، کارواکرول، سیمن، لینالول و پینن است</span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">.</span></span></span><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;"> هدف از این مطالعه، بررسی اثر مهار کنندگی عصاره ی آویشن باغی بر فعالیت آنزیم آلفا-گلوکوزیداز در سطح آزمایشگاهی است.</span></span><br> <strong><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">روش ها:</span></span></strong><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;"> عصاره ی مورد استفاده از طریق محلول سازی پودر گیاه آویشن در حلال آب مقطر تهیه شد.</span></span><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;"> اﺛﺮ ﺑﺎزدارﻧﺪﮔﻲ ﻋﺼﺎره ﻫﺎی ﺑﻪ دﺳﺖ آﻣﺪه ﺑﺮ ﻓﻌﺎﻟﻴﺖ آﻧﺰﻳﻢ آﻟﻔﺎ- ﮔﻠﻮﻛﻮزﻳﺪاز بررسی ﺷﺪ. در اﻳﻦ مرحله، ﻏﻠﻈﺘﻲ از ﻫﺮ ﻋﺼﺎره ﻛﻪ ﺑﺮای ﻣﻬﺎر 50 درﺻﺪ از ﻓﻌﺎﻟﻴﺖ آﻧﺰﻳﻢ ﻣﻮرد ﻧﻴﺎز اﺳﺖ (50</span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;"> IC</span></span></span><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">) ﺑﻪ دﺳﺖ آﻣﺪ و ﺑﺎ ﻣﻘﺪار ﻣﻮرد ﻧﻴﺎز از آﻛﺎرﺑﻮز، ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﻛﻨﺘﺮل ﻣﺜﺒﺖ ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﺷﺪ.</span></span><br> <strong><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">یافته ها:</span></span></strong><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;"> نتایج نشان داد که عصاره ی تام آبی آویشن باغی در هر 3 غلظت تهیه شده (10،20،40 و 5 میلی گرم بر میلی لیتر) قادر به مهار آنزیم است و غلظت 40 میلی گرم بر میلی لیتر بیشترین اثر مهاری را بر آنزیم داشت.</span></span> <span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">50</span></span> <span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">IC</span></span></span><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;"> عصاره ی تام آبی آویشن باغی معادل عدد 29% بود.</span></span><br> <strong><span dir="RTL"><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">نتیجه گیری:</span></span></span></strong><span dir="RTL"><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;"> با توجه به اثر بخشی ترکیبات عصاره گیاه در مطالعه ی</span></span></span><em><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">in vitro</span></span></em> <span dir="RTL"><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">، برای بررسی های تکمیلی می توان اثر این ترکیبات گیاهی را در شرایط</span></span></span> <em><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">in vivo</span></span></em> <span dir="RTL"><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">مورد آنالیز قرار داد</span></span></span><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">.</span></span> عزیزه اسدزاده http://journals.tums.ac.ir/ijdld/browse.php?a_id=5844&sid=1&slc_lang=fa <strong><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">مقدمه:</span></span></strong><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;"> هدف از پژوهش حاضر مقایسه ی آثار 12 هفته تمرین تناوبی با شدت بالا و متوسط بر سطوح پروتئینی </span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">PGC-1&alpha;</span></span></span><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;"> عضله ی اسکلتی رت های نر دیابتی نوع دو بود.</span></span><br> <strong><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">روش ها:</span></span></strong><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;"> تعداد 40 سر رت نر به مدت 10 هفته تحت رژیم غذای پر چرب (</span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">HFD</span></span></span><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">) (تعداد 32 سر) و رژیم غذای استاندارد (</span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">C</span></span></span><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">) (تعداد 8 سر) کنترل قرار گرفتند. پس از القاء دیابت نوع دو از طریق </span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">STZ</span></span></span><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">، 8 سر رت دیابتی (</span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">D</span></span></span><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">) و 8 سر رت گروه </span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">C</span></span></span><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;"> کشته شدند و 24 سر رت باقیمانده به طور تصادفی به 3 گروه کنترل دیابتی (</span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">DC</span></span></span><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">)، تمرین تناوبی با شدت متوسط (</span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">MIIT</span></span></span><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">) و تمرین تناوبی با شدت بالا (</span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">HIIT</span></span></span><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">) تقسیم شدند. برنامه ی </span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">MIIT</span></span></span><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;"> شامل 13 وهله فعالیت چهار دقیقه ای با شدت 70-65 درصد </span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">VO2max</span></span></span><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;"> و برنامه ی </span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">HIIT</span></span></span><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;"> شامل اجرای 10 وهله فعالیت چهار دقیقه ای با شدت 90-85 درصد </span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">VO2max</span></span></span><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;"> با دوره های استراحتی فعال دودقیقه ای بود که به مدت دوازده هفته و پنج جلسه در هفته اجرا شدند. </span></span><br> <strong><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">یافته ها</span></span></strong><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">: نتایج نشان داد که سطوح پروتئینی </span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">PGC-1&alpha;</span></span></span><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;"> در گروه </span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">D</span></span></span><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;"> نسبت به گروه </span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">HC</span></span></span><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;"> به طور معنی داری کمتر بود. در مقابل، </span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">HIIT</span></span></span><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;"> منجر به افزایش سطوح پروتئینی </span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">PGC-1&alpha;</span></span></span><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;"> نسبت به گروه </span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">DC2</span></span></span><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;"> شد. درحالی که </span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">MICT</span></span></span><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;"> اثرات معنی داری بر سطوح پروتئینی </span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">PGC-1&alpha;</span></span></span><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;"> نداشت (05/0</span></span><span style="font-family:arial,sans-serif;"><span style="font-size:12.0pt;">˃</span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">P</span></span></span><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">). همچنین، تفاوت معنی داری بین دو گروه تمرینی وجود نداشت (05/0</span></span><span style="font-family:arial,sans-serif;"><span style="font-size:12.0pt;">˃</span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">P</span></span></span><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">).</span></span><br> <strong><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">نتیجه گیری</span></span></strong><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">: به نظر می رسد شدت تمرین تناوبی نقش مؤثری در تنظیم </span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">PGC-1&alpha;</span></span></span><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;"> عضله ی اسکلتی و احتمالاٌ بیوژنز میتوکندری در رت های دیابتی نوع دو ایفا می کند. </span></span> حمید محبی http://journals.tums.ac.ir/ijdld/browse.php?a_id=5875&sid=1&slc_lang=fa <strong><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">مقدمه</span></span></strong><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">: استرس اکسیداتیو در شروع و توسعه ی عوارض دیابت از جمله کاردیومیوپاتی دیابتی</span></span> <span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">نقش کلیدی ایفا می کند</span></span><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">. </span></span><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">هدف از این تحقیق بررسی نقش </span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">DCA</span></span></span><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;"> بر بیان </span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">SOD</span></span></span><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;"> و</span></span> <span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">GPX</span></span></span><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;"> متعاقب شش هفته تمرین استقامتی در عضله ی قلبی رت های نر دیابتی بود.</span></span><br> <strong><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">روش ها</span></span></strong><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">: در این تحقیق تجربی، تعداد 64 سر موش صحرایی نر نژاد ویستار (وزن؛ 12 </span></span><span style="font-family:cambria,serif;"><span style="font-size:12.0pt;">&plusmn;</span></span><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;"> 200 گرم) انتخاب و پس از دیابتی شدن از طریق محلول استرپتوزوتوسین به طور تصادفی به هشت گروه تقسیم شدند. پروتکل تمرین استقامتی به مدت 6 هفته بر روی تردمیل انجام گرفت. در تحقیق حاضر جهت مهار</span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;"> PDK4 </span></span></span><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">در عضله ی قلبی از تزریق درون صفاقی</span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;"> DCA </span></span></span><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">به مقدار 50 میلی گرم در هر کیلوگرم وزن بدن استفاده شد. بیان ژن</span></span><span style="font-family:cambria,serif;"><span style="font-size:12.0pt;"> </span></span><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">ها با روش</span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;"> Real-Time PCR </span></span></span><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">اندازه</span></span><span style="font-family:cambria,serif;"><span style="font-size:12.0pt;"> </span></span><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">گیری شدند. برای تجزیه و تحلیل آماری از آزمون تحلیل واریانس یک طرفه و آزمون تعقیبی توکی استفاده شد.</span></span><br> <strong><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">یافته ها:</span></span></strong><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;"> نتایج تحقیق نشان داد که متعاقب تمرین استقامتی، بیان ژن</span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;"> PDK4 </span></span></span><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">افزایش و بیان ژن های</span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;"> SOD </span></span></span><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">و</span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">GPX </span></span></span><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">&nbsp;در گروه تمرین استقامتی + دیابت و تمرین استقامتی نسبت به گروه کنترل کاهش یافتند (05/0</span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">P<</span></span></span><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">). و با مهار </span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">PDK4</span></span></span><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;"> بیان ژن های</span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">SOD </span></span></span>&nbsp;<span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">و</span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">GPX </span></span></span>&nbsp;<span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">در گروه تمرین استقامتی + دیابت + </span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">DCA</span></span></span><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;"> و گروه تمرین استقامتی + </span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">DCA</span></span></span><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;"> نسبت به گروه کنترل افزایش یافتند (05/0</span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">P<</span></span></span><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">).</span></span><br> <strong><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">نتیجه گیری:</span></span></strong><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;"> با توجه به نتایج این تحقیق احتمال می رود با </span></span><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">تزریق </span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">DCA</span></span></span><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">، تجمع مکرر رادیکال های آزاد ناشی از تمرینات ورزشی در افراد دیابتی توسط سازگاری های میتوکندری کاهش یابد، </span></span><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">که به دنبال آن می توان </span></span><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">استرس اکسیداتیو را در بافت قلبی بیماران دیابتی کاهش و کارایی قلب را افزایش داد.</span></span> حامد رضایی نسب http://journals.tums.ac.ir/ijdld/browse.php?a_id=5822&sid=1&slc_lang=fa <strong><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">مقدمه:</span></span></strong><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;"> دیابت نوع یک، بیماری مزمنی است که کودکان و نوجوانان با وجود داشتن اطلاعات کافی در مورد انواع مراقبت ها از خود (تغذیه، زدن انسولین، ورزش و ...) توان مراقبت مناسب از خود را ندارند. مراقبت نکردن از خود مانند هر رفتاری می تواند متأثر از شیوه ی تفکر باشد و شیوه ی آموزش فلسفه می تواند آموزشی مناسب برای تغییر تفکر باشد. هدف از انجام پژوهش حاضر تعیین اثربخشی آموزش خطاهای شناختی به شیوه ی آموزش فلسفه برای کودکان و نوجوانان بر افزایش تندرستی و کاهش خطاهای شناختی و میزان قندخون کودکان و نوجوانان دارای دیابت نوع یک است.</span></span><br> <strong><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">روش:</span></span></strong><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;"> پژوهش حاضر، نیمه آزمایشی از نوع پیش آزمون، پس آزمون با گروه کنترل (لیست انتظار) است. نمونه ی پژهش حاضر شامل 22 نفراز کودکان و نوجوانان انجمن دیابت ایران بودند که به مقیاس های خطاهای شناختی کودکان و نوجوانان کویین و همکاران (</span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">CDS</span></span></span><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">)، پرسشنامه تندرستی (</span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">WHO-5</span></span></span><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">) ومیزان قند خون (</span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">A1C</span></span></span><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">) پاسخ دادند. برای آزمون فرضیه از آزمون تحلیل کوواریانس چندمتغیری (</span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">MANCOVA</span></span></span><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">) استفاده شد.</span></span><br> <strong><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">نتایج:</span></span></strong><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;"> نتایج آزمون تحلیل کواریانس معنادار بود</span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">.</span></span></span><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;"> به دنبال آن تفاوت خطاهای شناختی (008/0=</span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">P</span></span></span><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">، 01/9=(1و17)</span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">F</span></span></span><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">) و تندرستی (01/0=</span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">P</span></span></span><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">، 4/7=(1و17)</span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;"> F</span></span></span><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">) در دو گروه معنادار بود ولی میزان قند خون ( 8/0=</span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">P</span></span></span><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">، 01/0=(1و17)</span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;"> F</span></span></span><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">) معنادار نگردید.</span></span><br> <strong><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">نتیجه گیری:</span></span></strong><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;"> آموزش خطاهای شناختی به شیوه ی فلسفه برای کودکان و نوجوانان باعث رشد استدلال، تفکر منطقی کودکان و نوجوانان می شود و به آنها کمک می کند تا در شرایط ناکامی، استرس و اضطراب از خود مراقبت کنند و تندرستی هیجانی شان بهبود یابد. اگرچه به نظر می رسد برای تأثیر روی قند خون، مدت زمان بیشتری لازم است.</span></span> عماد اشرفی http://journals.tums.ac.ir/ijdld/browse.php?a_id=5840&sid=1&slc_lang=fa <strong><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">مقدمه:</span></span></strong><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;"> التهاب نقش مؤثری در بروز و گسترش اختلالات متابولیکی و ورزش به تنهایی همراه با محدودیت های رژیم غذایی جهت کاهش وزن، اثرات مفیدی بر کاهش بیومارکرهای التهابی به ویژه در بیماری دیابت نوع دو ایفا می کند. هدف پژوهش حاضر ارزیابی اثرات تمرین ترکیبی (مقاومتی- هوازی) با و بدون محدودیت رژیم غذایی جهت کاهش وزن بر برخی مارکرهای التهابی (</span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">CRP</span></span></span><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">، </span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">TNF-&alpha;</span></span></span><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;"> و </span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">ICAM-1</span></span></span><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">) در مردان سالمند مبتلا به دیابت نوع دو است. </span></span><br> <strong><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">روش ها:</span></span></strong><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;"> 42 مرد سالمند مبتلا به دیابت نوع دو (سن: 0/2</span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">&plusmn;</span></span></span><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">6/67، وزن: 4/7</span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">&plusmn;</span></span></span><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">2/85، </span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">BMI</span></span></span><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">: 0/2</span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">&plusmn;</span></span></span><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">2/28)</span></span> <span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">پس از همسان سازی براساس سطوح سرمی گلوکز و نمایه ی توده ی بدنی به طور تصادفی در یکی از 3 گروه: تمرین ترکیبی (15 نفر)، تمرین ترکیبی همراه با رژیم غذایی کاهش وزن (14 نفر) و رژیم غذایی کاهش وزن به تنهایی (13 نفر) قرار گرفتند. برنامه ی تمرین ترکیبی با تمرین هوازی</span></span> <span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">شامل راه رفتن و دویدن با شدت 50-75 درصد ضربان قلب ذخیره بود و تمرین مقاومتی شامل حرکت پرس سینه، زیر بغل سیم کش، جلو ران و پشت ران با 3 جلسه در هفته و به مدت 12 هفته انجام شد. </span></span><br> <strong><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">یافته ها:</span></span></strong><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;"> پس 12 هفته مداخله، کاهش معناداری در سطوح سرمی ماکرهای التهابی (</span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">CRP</span></span></span><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">، </span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">ICAM-1</span></span></span><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;"> و </span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">TNF-&alpha;</span></span></span><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">) در پس آزمون نسبت به پیش آزمون در هر سه گروه مشاهده شد (001/0</span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">P<</span></span></span><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;"> برای همه). با این حال، تحلیل آزمون تعقیبی بونفرونی نشان داد، تمرین ترکیبی همراه با رژیم غذایی نسبت به تمرین ترکیبی و محدودیت رژیم غذایی به تنهایی اثرات بیشتری بر کاهش </span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">CRP</span></span></span><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">، </span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">ICAM-1</span></span></span><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;"> و </span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">TNF-&alpha;</span></span></span><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;"> داشت شد (001/0</span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">P<</span></span></span><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;"> برای همه).</span> علاوه بر این، کاهش </span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">ICAM-1</span></span></span><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;"> (001/0</span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">P<</span></span></span><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">) و </span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">TNF-&alpha;</span></span></span><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;"> (001/0</span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">P<</span></span></span><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">) پس از تمرین ترکیبی در مقایسه با محدودیت رژیم غذایی و کاهش </span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">CRP</span></span></span><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;"> پس از محدودیت رژیم غذایی نسبت به تمرین ترکیبی به طور معناداری بیشتر بود (001/0</span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">P<</span></span></span><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">).</span> </span><br> <strong><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">نتیجه گیری:</span></span></strong> <span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">به نظر می رسد در افراد سالمند مبتلا به دیابت نوع دو، محدودیت کالری مبتنی بر کاهش وزن همراه با تمرین ترکیبی مناسب تر است که برای تعدیل و تنظیم بیومارکرهای التهابی و اختلال عملکرد اندوتلیال در مقایسه با تمرین مقاومتی یا تمرینات هوازی به تنهایی توصیه می شود.</span></span> مهدی کارگرفرد http://journals.tums.ac.ir/ijdld/browse.php?a_id=5823&sid=1&slc_lang=fa <strong><span style="font-family:b lotus;">مقدمه:</span></strong><span style="font-family:b lotus;"> فعالیت جسمانی از طریق افزایش مصرف انرژی و در نتیجه کاهش چربی های بدن محرکی مؤثر برای بهبود تندرستی سالمندان دارای سندرم متابولیک است. هدف از پژوهش حاضر بررسی تأثیر 8 هفته تمرینات دایره ای شدید بر سطوح سرمی </span><span dir="LTR"><span style="font-size:10.0pt;">BDNF</span></span><span style="font-family:b lotus;"> و آیریزین و وزن بدن در زنان سالمند دارای سندرم متابولیک در خرم آباد بود. </span><br> <strong><span style="font-family:b lotus;">روش ها:</span></strong><span style="font-family:b lotus;"> در این مطالعه ی نیمه تجربی، تعداد 18 زن سالمند (سن: 17/6</span><span style="font-family:calibri,sans-serif;">&plusmn;</span><span style="font-family:b lotus;">00/71 سال، وزن: 18/9</span><span style="font-family:calibri,sans-serif;">&plusmn;</span><span style="font-family:b lotus;">22/62 کیلوگرم، قد: 27/3</span><span style="font-family:calibri,sans-serif;">&plusmn;</span><span style="font-family:b lotus;">67/153 سانتی متر) دارای سندرم متابولیک به طور داوطلبانه شرکت کردند. آزمودنی ها ضمن انجام امور روزمره ی خود در یک پروتکل 8 هفته ای تمرین دایره ای با شدت بالا شرکت کردند که 3 جلسه در هفته اجراء می شد. 24 ساعت قبل از اجرای پروتکل تمرینی و 48 ساعت پس از اتمام پروتکل تمرینی نمونه ی خونی توسط کارشناس آزمایشگاه از آزمودنی ها در حالت ناشتا بین ساعت 7 و 30 دقیقه تا 8 گرفته شد. برای اندازه گیری سطوح سرمی </span><span dir="LTR"><span style="font-size:10.0pt;">BDNF</span></span><span style="font-family:b lotus;"> و آیریزین از کیت های الایزا استفاده شد. برای تجزیه و تحلیل داده ها از آزمون </span><span dir="LTR"><span style="font-size:10.0pt;">t</span></span><span style="font-family:b lotus;"> همبسته استفاده شد و سطح معنی داری 05/0></span><span dir="LTR"><span style="font-size:10.0pt;">P</span></span><span style="font-family:b lotus;"> در نظر گرفته شد.</span><br> <strong><span style="font-family:b lotus;">یافته ها:</span></strong><span style="font-family:b lotus;"> نتایج افزایش معنی دار سطوح استراحتی سرمی </span><span dir="LTR"><span style="font-size:10.0pt;">BDNF</span></span><span style="font-family:b lotus;"> (001/0=</span><span dir="LTR"><span style="font-size:10.0pt;">P</span></span><span style="font-family:b lotus;">) و آیریزین (033/0=</span><span dir="LTR"><span style="font-size:10.0pt;">P</span></span><span style="font-family:b lotus;">) و کاهش معنادار وزن بدن (001/0=</span><span dir="LTR"><span style="font-size:10.0pt;">P</span></span><span style="font-family:b lotus;">) در مقایسه با مقادیر پیش آزمون در زنان سالمند دارای سندرم متابولیک را نشان داد.</span> <h2 dir="RTL" style="margin-top:0cm;text-align:justify;line-height:92%;direction:rtl;unicode-bidi:embed;"><strong><span style="color:windowtext;"><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">نتیجه گیری:</span></span></span></strong><span style="color:windowtext;"><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;"> تمرینات دایره ای شدید</span></span></span><span style="color:windowtext;"><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;"> در زنان سالمند دارای سندرم متابولیک غلظت های سرمی </span></span></span><span dir="LTR"><span style="color:windowtext;"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">BDNF</span></span></span></span><span style="color:windowtext;"><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;"> و آیریزین</span></span></span><span style="color:windowtext;"><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;"> را افزایش می دهد و احتمالاً افزایش این دو عامل می تواند اثرات مفیدی بر نیمرخ لیپیدی و در نهایت وزن بدن این افراد داشته باشد.</span></span></span></h2> وحید ولی پور ده نو