http://ijdld.tums.ac.ir مجله دیابت و متابولیسم ایران - مقالات نشریه - سال 1398 جلد19 شماره1 Yektaweb Collection - https://yektaweb.com fa 1398/10/11 http://journals.tums.ac.ir/ijdld/browse.php?a_id=5887&sid=1&slc_lang=fa <strong><span style="color:black;"><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">مقدمه:</span></span></span></strong><span style="color:black;"><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;"> عضله ی اسکلتی به عنوان یک بافت درو ن ریز در تنظیم فعالیت متابولیکی، تولید و ترشح هورمون هایی از جمله میوکین ها دارای فعالیت است. هدف مطالعه ی حاضر، بررسی تأثیر هشت هفته تمرین هوازی و مصرف اتانول بر مقادیر نیم رخ لیپیدی و گلوکز پلاسما، محتوای تری گلیسرید و بیان ژن مایونکتین، آیریزین و لپتین عضله دوقلو موش های صحرایی نر بود. </span></span></span><br> <strong><span style="color:black;"><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">روش ها: </span></span></span></strong><span style="color:black;"><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">تعداد 32 سر موش شش هفته ای با میانگین وزنی10</span></span></span><span style="color:black;"><span style="font-size:12.0pt;">&plusmn;</span></span><span style="color:black;"><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">200 گرم به چهار گروه کنترل، تمرین هوازی، اتانول با دوز 4 گرم برکیلوگرم وزن بدن و اتانول به همراه تمرین تقسیم شدند. در پایان دوره، مقادیر نیم رخ لیپید و گلوکز پلاسما به همراه محتوای تری گلیسرید عضله ی دوقلو و سطوح نسبی بیان ژن های مایونکتین، آیریزین و لپتین ارزیابی شدند. داده ها توسط آزمون تحلیل واریانس دو سویه تجزیه و تحلیل شدند. </span></span></span><br> <strong><span style="color:black;"><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">یافته ها: </span></span></span></strong><span style="color:black;"><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">در بین مقادیر نیم رخ لیپید میزان سطوح تری گلیسرید پلاسما در گروه های تمربن هوازی و تمرین هوازی+ اتانول در مقایسه با گروه کنترل کاهش معنی داری داشت (</span>05/0</span></span><span style="color:black;"><span style="font-family:arial,sans-serif;"><span style="font-size:12.0pt;">&ge;</span></span></span><span dir="LTR"><span style="color:black;"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">P</span></span></span></span><span style="color:black;"><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">). مقادیر تری گلیسرید عضله ی دوقلو در گروه های تمرین هوازی+اتانول (</span></span></span><span style="color:black;"><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">0001/0</span></span></span><span style="color:black;"><span style="font-family:arial,sans-serif;"><span style="font-size:12.0pt;">&ge;</span></span></span><span dir="LTR"><span style="color:black;"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">P</span></span></span></span><span style="color:black;"><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">) و تمرین </span></span></span><span style="color:black;"><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">هوازی (</span>01/0</span></span><span style="color:black;"><span style="font-family:arial,sans-serif;"><span style="font-size:12.0pt;">&ge;</span></span></span><span dir="LTR"><span style="color:black;"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">P</span></span></span></span><span style="color:black;"><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">) افزایش معنی داری در مقایسه با گروه کنترل نشان داد. نتایج نشان داد که </span></span></span><span style="color:black;"><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">تمرین هوازی سبب افزایش معنی داری در بیان ژن مایونکتین در گروه تمرین هوازی نسبت به گروه کنترل شد (05/0</span></span></span><span dir="LTR"><span style="color:black;"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">P&le;</span></span></span></span><span style="color:black;"><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">)، اما بیان ژن های آیریزین و لپتین در گروه های مختلف تغییرات معنی داری را نشان ندادند.</span></span></span><br> <strong><span style="color:black;"><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">نتیجه گیری:</span></span></span></strong><span style="color:black;"><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;"> تمرین هوازی در طی هشت هفته توانسته بود از طریق تغییر در سطوح میوکین ها به ویژه مایونکتین سبب بهبود در محتوای چربی به خصوص تری گلیسرید پلاسما و عضله ی اسکلتی شود و احتمالاً بتواند تنظیم کننده متابولیسم بدن باشد.</span></span></span> رزیتا فتحی http://journals.tums.ac.ir/ijdld/browse.php?a_id=5895&sid=1&slc_lang=fa <strong><span style="font-family:b lotus;">مقدمه:</span></strong><span style="font-family:b lotus;"> هدف از تحقیق حاضر، مقایسه ی اثر مداخلات شامل هشت هفته تمرین مقاومتی با و بدون مصرف عصاره ی زعفران، زرشک بر سطح سرمی پروتئین شماره ی 4 اتصالی رتینول، و مقاومت به انسولین در موش های چاق شده با رژیم پر چرب بود.</span><br> <strong><span style="font-family:b lotus;">روش ها:</span></strong><span style="font-family:b lotus;"> در این تحقیق 80 موش سوری با میانگین وزنی 2</span><span style="font-family:calibri,sans-serif;">&plusmn;</span><span style="font-family:b lotus;">41 گرم به مدت 10 هفته تحت رژیم عذایی پر چرب قرار گرفتند سپس به صورت تصادفی در 8 گروه تمرین مقاومتی (10</span><span dir="LTR"><span style="font-size:10.0pt;">n=</span></span><span style="font-family:b lotus;">)، مقاومتی و زعفران (10</span><span dir="LTR"><span style="font-size:10.0pt;">n=</span></span><span style="font-family:b lotus;">)، زعفران (10</span><span dir="LTR"><span style="font-size:10.0pt;">n=</span></span><span style="font-family:b lotus;">)، مقاومتی و زرشک (10</span><span dir="LTR"><span style="font-size:10.0pt;">n=</span></span><span style="font-family:b lotus;">)، زرشک (10</span><span dir="LTR"><span style="font-size:10.0pt;">n=</span></span><span style="font-family:b lotus;">)، زعفران و زرشک (10</span><span dir="LTR"><span style="font-size:10.0pt;">n=</span></span><span style="font-family:b lotus;">)، تمرین مقاومتی به همراه مصرف عصاره ی زعفران و زرشک (10</span><span dir="LTR"><span style="font-size:10.0pt;">n=</span></span><span style="font-family:b lotus;">) و گروه کنترل (10</span><span dir="LTR"><span style="font-size:10.0pt;">n=</span></span><span style="font-family:b lotus;">) قرار گرفتند. برنامه ی تمرین مقاومتی شامل بالارفتن موش ها از نردبان به همراه وزنه (سه ست و هربار 5 تکرار) سه جلسه در هفته و به مدت 8 هفته انجام شد. مصرف عصاره ی زعفران و زرشک به میزان 08/0 به ازای کل وزن موش به مدت 8 هفته انجام شد. پس از 14 ساعت ناشتائی شبانه نمونه ی خون اولیه به میزان 5 میلی لیتراز بطن چپ موش ها گرفته شد و سطوح </span><span dir="LTR"><span style="font-size:10.0pt;">RBP4</span></span><span style="font-family:b lotus;">، گلوکز، انسولین و مقاومت به انسولین اندازه گیری شد. به منظور مقایسه ی اطلاعات بین گروه ها از آزمون تحلیل واریانس یک طرفه استفاده شد. کلیه ی محاسبات در سطح 05/0</span><span style="font-family:arial,sans-serif;">&ge;</span><span dir="LTR"><span style="font-size:10.0pt;">P</span></span><span style="font-family:b lotus;"> در نظر گرفته شد.</span><br> <strong><span style="font-family:b lotus;">یافته ها:</span></strong><span style="font-family:b lotus;"> یافته ها نشان داد، تفاوت معناداری در سطوح </span><span dir="LTR"><span style="font-size:10.0pt;">RBP4</span></span><span style="font-family:b lotus;"> (002/0=</span><span dir="LTR"><span style="font-size:10.0pt;">P</span></span><span style="font-family:b lotus;">)، گلوکز (03/0=</span><span dir="LTR"><span style="font-size:10.0pt;">P</span></span><span style="font-family:b lotus;">)،انسولین (02/0=</span><span dir="LTR"><span style="font-size:10.0pt;">P</span></span><span style="font-family:b lotus;">)، و مقاومت به انسولین (004/0=</span><span dir="LTR"><span style="font-size:10.0pt;">P</span></span><span style="font-family:b lotus;">) گروه های مختلف تحقیق وجود دارد. نتایج آزمون تعقیبی نشان داد، سطوح </span><span dir="LTR"><span style="font-size:10.0pt;">RBP4</span></span><span style="font-family:b lotus;"> در گروه تمرین مقاومتی نسبت به گروه زرشک وکنترل کاهش یافته است</span><span dir="LTR"><span style="font-size:10.0pt;">.</span></span><span style="font-family:b lotus;"> در گروه تمرین مقاومتی با زعفران نسبت به گروه زرشک وکنترل کاهش یافته است</span><span dir="LTR"><span style="font-size:10.0pt;">.</span></span><span style="font-family:b lotus;"> همچنین در گروه زعفران نسبت به گروه تمرین وزعفران و زرشک کاهش یافته است.</span><br> <strong><span style="font-family:b lotus;">نتیجه گیری:</span></strong><span style="font-family:b lotus;"> لذا یافته های پژوهش حاضر بر تأثیر تمرین مقاومتی، مصرف عصاره ی زعفران و زرشک بر کاهش عوارض متابولیک ناشی از چاقی از طریق کاهش </span><span dir="LTR"><span style="font-size:10.0pt;">RBP4</span></span><span style="font-family:b lotus;"> و کاهش گلوکز، انسولین و مقاومت به انسولین تأکید دارد.</span> فرزانه تقیان http://journals.tums.ac.ir/ijdld/browse.php?a_id=5905&sid=1&slc_lang=fa <strong>مقدمه:</strong> <a name="OLE_LINK12">چاقی و دیابت نوع 2 می تواند در عملکرد مسیرهای مهم سلولی اختلال ایجاد کند. </a>فعال شدن مسیر <span dir="LTR">mTOR</span> منجر به تنظیم پروتئین <a name="OLE_LINK60"></a><a name="OLE_LINK59"><span dir="LTR">SREBP1</span></a> برای متابولیسم و تنظیم بافت چربی می شود. هدف از تحقیق حاضر، بررسی تأثیر 4 هفته تمرین تناوبی با شدت بالا بر محتوای پروتئین های <span dir="LTR">mTOR</span> و <span dir="LTR">SREBP1</span> در بافت چربی موش های صحرایی چاق مبتلا به دیابت نوع 2 می باشد.<br> <strong>روش ها:</strong> در این مطالعه تجربی، 12 سر موش صحرایی نر 2 ماهه از نژاد اسپراگوداولی با میانگین وزن 20&plusmn;300 گرم انتخاب و پس از دیابتی شدن از طریق القاء <span dir="LTR">STZ</span> و نیکوتین آمید به روش تصادفی به 2 گروه، تمرین دیابتی (6 سر) و کنترل دیابتی (6 سر) تقسیم &rlm;شدند؛ گروه تمرینی 4 روز در هفته مطابق با برنامه تمرینی به&rlm; مدت 4 هفته به تمرین ورزشی <span dir="LTR">HIIT</span> پرداختند؛ در حالی که گروه کنترل هیچ گونه برنامه تمرینی نداشتند. برای تجزیه وتحلیل داده ها از آزمون <span dir="LTR">t</span>-مستقل و <span dir="LTR">t</span>-وابسته استفاده&rlm; شد.<br> <strong>یافته ها:</strong> تغییر معنی داری در محتوای پروتئین <span dir="LTR">mTOR</span> <a name="OLE_LINK119"></a><a name="OLE_LINK118">(12/0></a><span dir="LTR">p</span>) مشاهده نشد؛ اما محتوای پروتئین <span dir="LTR">SREBP1</span> (001/0><span dir="LTR">p</span>) افزایش معنی دار یافت. وزن گروه کنترل (0001/0<span dir="LTR">P=</span>) و گروه <span dir="LTR">HIIT</span> (010/0<span dir="LTR">P=</span>) افزایش معنی داری را نشان داد. قند خون گروه کنترل نیز افزایش معنی داری داشت (0001/0<span dir="LTR">P=</span>)؛ اما، قند خون موش های گروه <span dir="LTR">HIIT</span>،&nbsp; تغییر معنی داری را نشان نداد (14/0<span dir="LTR">P=</span>).<br> <strong>نتیجه گیری:</strong> 4 هفته تمرین <span dir="LTR">HIIT</span> نتوانست وزن، میزان قند خون و محتوای پروتئین های <span dir="LTR">mTOR</span> را تغییر معنی داری دهد. اما منجر به افزایش محتوای <span dir="LTR">SREBP1</span> شد؛ بنابراین در تجویز تمرین <span dir="LTR">HIIT</span> باید عواملی مانند مدت زمان و شدت تمرین به گونه ای تنظیم شود که بهترین نتیجه حاصل شود. مریم شعبانی http://journals.tums.ac.ir/ijdld/browse.php?a_id=5893&sid=1&slc_lang=fa <strong><span style="color:black;"><span style="font-family:b lotus;">مقدمه:</span></span></strong><span style="color:black;"><span style="font-family:b lotus;"> اگرچه ارتباط مثبت بین سرطان پستان و دیابت نوع دو گزارش شده است، ولیکن ارتباط این بیماری با سابقه ی قبلی ابتلا به دیابت حاملگی کمتر مشخص شده است</span></span><span dir="LTR"><span style="color:black;"><span style="font-size:10.0pt;">.</span></span></span><span style="color:black;"><span style="font-family:b lotus;"> هدف ما در این مطالعه بررسی ارتباط بین سابقه ی ابتلا به دیابت بارداری و بروز سرطان پستان در یک مطالعه ی طولانی مدت مبتنی بر جمعیت است.</span></span><br> <strong><span style="color:black;"><span style="font-family:b lotus;">روش ها: </span></span></strong><span style="color:black;"><span style="font-family:b lotus;">برای انجام پژوهش حاضر تعداد 4076 زن 20-50 سال که در فاز اول مطالعه ی قند و لیپید شرکت کرده بودند و سابقه ی حداقل یک بارداری در ابتدای مطالعه را داشتند، وارد پژوهش شدند و به مدت 15 سال مورد پیگیری قرار گرفتند. از هر یک از افراد سابقه ی ابتلا به دیابت بارداری پرسیده می شد و سپس رخداد سرطان پستان مورد ارزیابی قرار می گرفت. به منظور اندازه گیری نسبت مخاطره برای دو گروه از آزمون بقای کاکس استفاده شد.</span></span><br> <strong><span style="color:black;"><span style="font-family:b lotus;">یافته ها: </span></span></strong><span style="color:black;"><span style="font-family:b lotus;">جمعیت مورد مطالعه شامل 886 زن با سابقه و 3190 نفر بدون سابقه ی ابتلا به دیابت بارداری بودند. میانه (دامنه ی میان چارکی) مدت زمان پیگیری افراد در گروه با و بدون سابقه ابتلا به دیابت بارداری به ترتیب (51/13-09/8)12/12 و (14/13-26/6) 62/11 سال است. چگالی رخداد ابتلا به سرطان پستان 64/0 در هزار شخص-سال با فاصله ی اطمینان (91/0-44/0)95% بود. از این تعداد 4 مورد در زنان با سابقه ی ابتلا به دیابت بارداری (چگالی بروز 36/0 در هزار شخص-سال با فاصله اطمینان (99/0-11/0)95%) و 26مورد (چگالی بروز 73/0 در هزار شخص-سال با فاصله اطمینان (1/1-49/0)95%) در زنان بدون سابقه ابتلا بود. </span></span><br> <strong><span style="color:black;"><span style="font-family:b lotus;">نتیجه گیری:</span></span></strong><span style="color:black;"><span style="font-family:b lotus;"> مطالعه ی ما نشان داد که سابقه ی ابتلا به دیابت بارداری عامل خطر مستقلی برای رخداد سرطان پستان محسوب نمی شود. </span></span><br> &nbsp; فهیمه رمضانی تهرانی http://journals.tums.ac.ir/ijdld/browse.php?a_id=5866&sid=1&slc_lang=fa <strong><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">مقدمه</span></span></strong><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">: دیابت نوع دو شرایط التهابی مزمنی است که آمیزه ای از عوامل ژنتیکی و محیطی در آن نقش دارد. فاکتور نکروز توموری آلفا یا </span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">TNF- &alpha;</span></span></span><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;"> به عنوان یک سایتوکاین پیش التهابی مترشحه از بافت چربی با تأثیر بر مسیر سیگنالینگ انسولین می تواند در ایجاد مقاومت به انسولین در بیماران دیابت نوع دو نقش داشته باشد. با توجه اهمیت تغییرات اپی ژنتیک در ایجاد بیماری های چند عاملی، این مطالعه با هدف بررسی متیلاسیون پروموتر ژن </span></span><em><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">TNF-&alpha;</span></span></span></em><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;"> در بیماران مبتلا به دیابت نوع دو و مقایسه ی آن با افراد غیر دیابتی انجام گردید. </span></span><br> <strong><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">روش ها: </span></span></strong><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">این مطالعه بر روی 61 بیمار دیابت نوع دو و 31 فرد غیر دیابتی انجام شد. بیماران </span></span><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">شامل دو </span></span><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">گروه مبتلایان کمتر از 5 سال و مبتلایان بیشتر از 5 سال بودند. گروه ها از نظر ویژگی های دموگرافیک همسان بودند. پروفایل لیپیدی </span></span><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">با کیت های استاندارد </span></span><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">اندازه گیری شد. سپس ناحیه ی پروموتر ژن </span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">TNF-ɑ</span></span></span><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;"> به روش تیمار با بیسولفیت، انجام </span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">Nested PCR</span></span></span><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;"> و نهایتاً تعین توالی بررسی گردید.</span></span><br> <strong><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">یافته ها</span></span></strong><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">: در مطالعه ی ما ارتباطی بین متیلاسون مناطق </span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">CpG</span></span></span><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;"> پروموتر ژن </span></span><em><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">TNF-ɑ</span></span></span></em><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;"> در گروه های مورد مطالعه مشاهده نشد. همچنین بین زنان و مردان در ارتباط با متیلاسیون پروموتر ژن </span></span><em><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">TNF-ɑ</span></span></span></em><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;"> درگروههای دیابتی و غیر دیابتی تغییری مشاهده نگردید. </span></span><br> <strong><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">نتیجه گیری: </span></span></strong><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">به نظر می رسد تغییرات اپی ژنتیکی سایتوکاین هایی که در ایجاد مقاومت به انسولین در بیماران دیابتی نوع دو نقش دارند در نمونه ی خون محیطی </span></span><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">محسوس نیست </span></span><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">و در این رابطه احتمالاً بافت های دیگر باید مورد بررسی قرار گیرند. </span></span> عفت فرخی http://journals.tums.ac.ir/ijdld/browse.php?a_id=5868&sid=1&slc_lang=fa <strong><span style="letter-spacing:-.2pt;"><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">مقدمه:</span></span></span></strong> <span style="letter-spacing:-.2pt;"><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">یکی از مشکلات رایج بیماران دیابتی، نوروپاتی محیطی است</span></span></span><span style="letter-spacing:-.2pt;"><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">. و افزایش خطر ایجاد زخم پا و آمپوتاسیون از</span></span></span> <span style="letter-spacing:-.2pt;"><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">عوارض نوروپاتی دیابتی است. هدف از انجام این مطالعه، بررسی مقایسه میزان بهبودی زخم پای دیابتی در درجات مختلف نوروپاتی است. </span></span></span><br> <strong><span style="letter-spacing:-.2pt;"><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">روش ها:</span></span></span></strong><span style="letter-spacing:-.2pt;"><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;"> این مطالعه از نوع گذشته نگر است که در یک بازه ی زمانی دو ساله از فروردین 1395 تا اسفند</span></span></span> <span style="letter-spacing:-.2pt;"><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">1396 به صورت مقطعی با توجه به اطلاعات مندرج در پرونده بیماران مبتلا به دیابت دارای زخم پای نوروپاتیک مراجعه کننده به کلینیک شماره ی یک دیابت و بیماری های متابولیک پژوهشگاه علوم غدد دانشگاه علوم پزشکی تهران به بررسی شاخص های بهبودی زخم شامل مساحت، عمق و مدت زمان التیام پرداخته است. بر این اساس تغییر مساحت و عمق زخم بیماران طی مراجعات آنها در ماه های نخست، سوم و ششم ارزیابی و گزارش شد. داده های حاصل از مطالعه با استفاده از نرم افزار </span></span></span><span dir="LTR" style="letter-spacing:-.2pt;"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">spss</span></span></span><span style="letter-spacing:-.2pt;"><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;"> نسخه 16 مورد تحلیل آمار توصیفی و استنباطی قرار گرفتند.</span></span></span><br> <strong><span style="letter-spacing:-.2pt;"><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">یافته ها</span></span></span></strong><span style="letter-spacing:-.2pt;"><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">: نتایج حاصل از بررسی پرونده بیماران مبتلا به زخم نوروپاتیک گویای آن بود جنس مذکر در مقطع سنی 56 تا 65 سال بیشترین فراوانی را داشتند. به علاوه غالب این بیماران مبتلا به دیابت نوع دو ( 79%) بودند. میزان بهبودی زخم که شاخص اندازه گیری آن مساحت و عمق زخم در سه دوره ی زمانی بوده در درجات مختلف نوروپاتی با همدیگر تفاوت داشت؛ در سطح خفیف نوروپاتی میزان مساحت و عمق زخم سریع تر کاهش یافته ولی در نوروپاتی شدید، مدت زمان بهبودی زخم</span></span></span> <span style="letter-spacing:-.2pt;"><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">&nbsp;در دو شاخص مساحت و عمق زخم، طولانی تر بود. با افزایش مدت ابتلا به دیابت به همان نسبت بهبودی نیز زمان بر شده و نیز با بالا رفتن سن میزان بهبودی زخم نیز کاهش پیدا کرده است (001/0</span></span></span><span dir="LTR" style="letter-spacing:-.2pt;"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">P-value =</span></span></span><span style="letter-spacing:-.2pt;"><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">).</span></span></span><br> <strong><span style="letter-spacing:-.2pt;"><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">نتیجه گیری:</span></span></span></strong><span style="letter-spacing:-.2pt;"><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;"> شواهد نشان می دهد که شناسایی زودرس نوروپاتی می تواند باعث کاهش بروز زخم پای دیابتی و قطع عضو شود</span></span></span><span dir="LTR" style="letter-spacing:-.2pt;"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">.</span></span></span><span style="letter-spacing:-.2pt;"><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;"> با توجه به اینکه میزان بهبودی سایز و نیز عمق زخم در افراد دیابتی مبتلا به نوروپاتی شدید به کندی صورت می گیرد ضرروری است تا با انجام مداخلات مراقبتی و آموزشی پیشگیری مدار، از آسیب پا جلوگیری نمود.</span></span></span> مهناز سنجری