مجله دیابت و متابولیسم ایران

تأثیر یک دوره تمرین تناوبی شدید همراه با مصرف عصاره‌ی دانه‌ی انگور سیاه بر بیان ژن Wnt وβ-catenin در بافت پانکراس رت‌های نر مبتلا به دیابت نوع دو

مهسا محسن زاده

مقدمه: هدف از مطالعه ی حاضر، بررسی تأثیر هشت هفته تمرین تناوبی شدید همراه با مصرف عصاره ی انگور سیاه بر میزان بیان ژن Wnt وβ-catenin در بافت پانکراس رت های نر مبتلا به دیابت نوع دو بود.
روش ها: تجربی بود. تعداد 40 سر رت نر 8 هفته ای با میانگین 20±250 گرم، پس از القاء دیابت توسط STZ، به صورت تصادفی در 5 گروه: کنترل-پایه، کنترل- دیابتی، تمرین- دیابتی، عصاره ی دانه ی انگور سیاه- دیابتی و تمرین همراه با مصرف عصاره ی دانه ی انگور سیاه-دیابتی تقسیم شدند. آزمودنی های گروه های تمرینی ۵ جلسه در هفته و به مدت ۸ هفته به فعالیت بر روی نوارگردان با شدت90% Vo2max پرداختند. در گروه های عصاره نیز 250 میلی گرم عصاره ی دانه ی انگور به ازای کیلوگرم وزن بدن یک بار در روز به مدت 8 هفته به داخل معده ی رت ها گاواژ شد. ٢٤ساعت بعد از آخرین جلسه ی تمرینی رت ها به وسیله گاز Co2 بیهوش شده و بافت پانکراس بلافاصله استخراج و میزان بیان ژن ها با تکنیک Real time-PCR و با مقیاس ( ) سنجیده شد. در کلیه ی تحلیل های آماری سطح معنی داری آماری برابر05/0 در نظر گرفته شد.
یافته ها: اثر تمرین و عصاره هر کدام بر بیان ژن WntوΒ-catenin معنادار بود، اما تعامل تمرین و عصاره بر بیان ژن Wnt معنادار نبود ولی اثر تعاملی عصاره و تمرین بر بیان ژن Β-catenin معنادار بود.
نتیجه گیری: تمرین به مدت هشت هفته بر روی بیان ژن های مسیر سیگنالینگ β-catenin- Wnt اثر داشته است. بنابراین استفاده از این نوع تمرین همراه با مصرف عصاره ی دانه ی انگور سیاه با رعایت احتیاط به بیماران دیابتی نوع دو توصیه می شود.

اثر هشت هفته تمرین تناوبی شدید (HIIT) و مصرف کافئین بر سطوح پلاسمایی IL-2 و IL-4 موش‌های صحرایی نر دیابتی

عباس صادقی

مقدمه: سایتوکاین ها از عوامل مرتبط با سیستم ایمنی هستند. تولید سایتوکاین های پیش التهابی در بیماران دیابتی افزایش می یابد و با انجام تمرینات شدید ورزشی نیز تحت تأثیر قرار می گیرد. پژوهش حاضر به بررسی پاسخ شاخص پیش التهابی اینترلوکین 2 (IL_-2)و شاخص ضدالتهابی اینترلوکین 4 (IL_-4) به یک دوره تمرین تناوبی شدید (HIIT) و مصرف کافئین در رت های دیابتی شده با استرپتوزوتوسین (STZ) می پردازد.
روش ها: در یک مطالعه ی حیوانی بالینی-مداخله ای 50 سر موش صحرایی نر به 5 گروه مساوی کنترل (C)، دیابت (D)، دیابت با مکمل (D+Ca)، دیابت با تمرین (D+T)، دیابت با مکمل و تمرین (D+Ca+T)) تقسیم شدند. برنامه ی تمرین شامل 8 هفته و هفته ای 5 جلسه (6 تا 12 وهله ی 2 دقیقه ای با شدت 90 -85 درصد سرعت ماکسیمم) بود که هر هفته پنج روز mg/kg70 کافئین به صورت هیدراته تزریق شد. 48 ساعت پس از آخرین جلسه ی تمرینی، فاکتورهای ایمونولوژیک سرم شامل IL-2 و IL-4 اندازه گیری شدند. تحلیل آماری متغیرها با آزمون هایOne-way و ANOVA و Tukey در سطح معناداری (P<0.05.) انجام گردید.
یافته ها: نتایج تحقیق نشان داد که گروه D+Ca به طور معناداری دارای کمترین میانگین غلظت IL₂ نسبت به گروه D بود (001/0P=). IL-4 بیشترین غلظت را در دو گروه D+Ca و D+Ca+T داشت (001/0P=). ولی این تفاوت ها در دو بین گروه D+T و D+Ca+T نسبت به هم معنادار نبود (67/0P=).
نتیجه گیری: به نظر می رسد کافئین بر بهبود وضعیت IL-2 و IL-4 در رت های مبتلابه دیــابت ناشی از استرپتوزوتوسین نقشی مؤثر دارد ولی تمرینات HIITدر این مورد موثر نیست.

اثرتمرین هوازی همراه با مصرف بربرین کلراید هیدرات بر بافت قلب موش های صحرایی دیابتی شده با استرپتوزوتوسین

احمد عبدی

مقدمه: بیماری دیابت یک اختلال متابولیکی مزمن و پیشرونده است که منجر به عوارض شدیدتر قلبی می شود. هدف از مطالعه ی حاضر بررسی اثرات بربرین کلراید با دوز mg/kg 50 بر بافت قلب موش های دیابتی شده با استرپتوزوتوسین به همراه تمرین هوازی است.
روش ها: 56 موش صحرایی نر ویستار به طور تصادفی به هفت گروه (8=n): کنترل (C)، شم(S)، کنترل تمرین (TC)، دیابت (DM)، دیابت-بربرین(BDM)، دیابت-تمرین هوازی(TDM)، و هوازی-بربرین (TBDM) تقسیم شدند. دیابت با تزریق استرپتوزوتوسین در موش های نر القا شد. گروه های تمرین به مدت شش هفته برنامه ی تمرین هوازی (18-10 متر در دقیقه، 40-10 دقیقه پنج روز در هفته) را روی تردمیل انجام دادند. برای ارزیابی بافت شناسی با استفاده از هماتوکسیلین و ائوزین(H&E) ، تریکروم ماسون و رنگ آمیزی ایمونوهیستوشیمیایی برای سنجش میزان تغییر قطر، پارگی الیاف کاردیومیوسیت، تغییر در هسته هاو میزان رسوب کلاژن در تارهای عضلانی قلب با استفاده از واریانس یک طرفه و آزمون آماری ANOVA و آزمون تعقیبی Tukey با نرم افزار SPSS نسخه ی 21 استفاده شد.
یافته ها: نتایج نشان داد که در گروه DM بیماری موجب پارگی الیاف کاردیومیوسیت و میزان رسوب کلاژن و کاهش قطر تارها نست به گروه C، S و TCگردیده و آسیب آن در بافت قلب در گروه TBDM نسبت به گروه های BDM و TDM کمتر بوده است.
نتیجه گیری: نتایج نشان داد مکمل بربرین ضمن کاهش این اثرات و هم افزایی با تمرین هوازی این سنتز را کاهش داده و ضمن افزایش قطر رشته های عضلانی کاردیومیوست قلبی، موجب کاهش میزان رسوب کلاژن ها و نظم بهتر هسته ها گردیده است.

اثر چاقی با رژیم غذایی پرچرب و تمرینات ورزشی تناوبی و تداومی بر SIRT1 بافت چربی احشایی و مقاومت به انسولین در رتهای نر

حمید محبی

مقدمه: هدف پژوهش حاضر بررسی اثر چاقی ناشی از رژیم غذایی پرچرب و تمرینات ورزشی تناوبی و تداومی بر SIRT1 بافت چربی احشایی و مقاومت به انسولین در رت های نر است.
روش ها: 40 سر رت نر نژاد ویستار در دو گروه به مدت 10 هفته تحت رژیم غذایی پرچرب (HFD، 32 سر) و رژیم غذایی استاندارد (C، 8 سر) قرار گرفتند. پس از القاء چاقی، 8 سر رت از گروه HFD و 8 سر رت گروه C قربانی شدند و سایر رت های چاق به طور تصادفی به 3 گروه کنترل چاق (OC)، تمرین تداومی با شدت متوسط (MICT) و تمرین تناوبی با شدت بالا (HIIT) تقسیم شدند. پروتکل هایHIIT و MICT به مدت 12 هفته و 5 جلسه در هر هفته اجرا شدند. نمونه های چربی احشایی برای اندازه گیری مقادیر پروتئینی SIRT1 به روش وسترن بلات جمع آوری شدند.
یافته ها: القاء چاقی با کاهش معنی دار SIRT1 چربی احشایی و افزایش مقاومت به انسولین همراه بود (05/0P˂). در مقابل، هر دو پروتکل HIIT و MICT مقادیر پروتئینی SIRT1 چربی احشایی را به طور معنی دار افزایش دادند (05/0P˂)، در حالی که اثرات HIIT به طور معنی دار بیشتر بود (05/0P˂). همچنین، هر دو پروتکل HIIT و MICT منجر به بهبود مقاومت به انسولین شدند (05/0P˂).
نتیجه گیری: تمرین ورزشی احتمالاً می تواند نقش مهمی در تنظیم SIRT1 چربی احشایی داشته باشد و به واسطه ی آن می تواند در بهبود مقاومت به انسولین موثر باشد. همچنین به نظر می رسد افزایش در SIRT1 وابسته به شدت تمرین ورزشی باشد.

رابطه نمایه‌ی توده‌ی بدنی با قدردانی از بدن و نشانه‌های اختلال‌های خوردن: نقش تعدیل کننده‌ی خودشفقتی در دختران دانشجو

محسن کچویی

مقدمه: امروزه لاغری عموماً معیاری برای زیبایی زنان در نظر گرفته می شود و نمایه ی توده ی بدنی بالا با پیامدهای منفی جسمانی و روانی از جمله تصویر بدنی منفی و اختلال های خوردن در میان زنان همراه است. بنابراین شناسایی عوامل مؤثر در کاهش این پیامدها ضروری به نظر می رسد. هدف از پژوهش حاضر تعیین نقش تعدیل کنندگی خودشفقتی در رابطه بین نمایه ی توده ی بدنی، قدردانی از بدن و نشانه های اختلال های خوردن بود.
روش ها: روش پژوهش همبستگی و جامعه ی آماری، کلیه ی دانشجویان دختر شهر تهران در سال 1397 بودند که از این میان، 345 دانشجو به صورت نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل مقیاس تشخیصی اختلال های خوردن (EDDS)، مقیاس خودشفقتی (SCS) و مقیاس قدردانی از بدن (BAS-2) بود. داده ها، با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون چندگانه (به شیوه ی سلسله مراتبی) تجزیه و تحلیل شد
یافته ها: نتایج نشان داد که نمایه ی توده ی بدنی با نشانه های اختلال خوردن رابطه ی مثبت معنادار (01/0>P) و با قدردانی از بدن و خودشفقتی رابطه ی منفی معنادار (01/0>P) دارد. از سوی دیگر، نتایج تحلیل رگرسیون سلسله مراتبی نشان داد که خودشفقتی در رابطه ی بین نمایه ی توده ی بدنی و نشانه های اختلال خوردن نقش تعدیل کننده دارد (01/0>P)، اما خودشفقتی رابطه ی بین نمایه ی توده ی بدنی و قدردانی از بدن را تعدیل نکرد (05/0<P).
نتیجه گیری: این یافته ها نشان می دهند خودشفقتی می تواند از زنان در برابر پیامدهای منفی نمایه ی توده ی بالا، محافظت کند. در نتیجه افزایش خودشفقتی، می تواند در بهبود سلامت روان شناختی و پیشگیری از اختلال ها، سودمند باشد.