http://ijdld.tums.ac.ir مجله دیابت و متابولیسم ایران - مقالات نشریه - سال 1399 جلد19 شماره5 Yektaweb Collection - https://yektaweb.com fa 1399/3/12 http://journals.tums.ac.ir/ijdld/browse.php?a_id=5968&sid=1&slc_lang=fa <strong><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">مقدمه: </span></span></strong><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">در این مطالعه، یک نانوکامپوزیت جدید شامل اکسیدگرافن احیاء شده </span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:Times New Roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">(rGO)</span></span></span><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">، 18-کران-6 </span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:Times New Roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">(Cr.6)</span></span></span><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;"> و نانوذرات طلا</span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:Times New Roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">(GNPs)</span></span></span><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;"> &nbsp;بر روی سطح یک الکترود کربن شیشه ای </span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:Times New Roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">(GCE)</span></span></span><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;"> قرار گرفته و جهت بررسی و اندازه گیری الکتروشیمیایی بیومارکر سروتونین استفاده گردیده است. </span></span><br> <strong><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">روش ها: </span></span></strong><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">مورفولوژی نانوکامپوزیت ساخته شده با روش </span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:Times New Roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">SEM</span></span></span><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;"> مشخصه یابی شد. ماهی زبرا از طریق غذادهی با گلوکز دیابتی شد. سنجش بیومارکر سروتونین (</span></span><span dir="LTR"><span style="color:black;"><span style="font-family:Times New Roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">5-HT</span></span></span></span><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">)، در حضور موادی مانند دوپامین </span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:Times New Roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">(DA)</span></span></span><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">، اسید اسکوربیک </span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:Times New Roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">(AA)</span></span></span><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">، اوره، گلوکز و همچنین تریپتوفان </span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:Times New Roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">(L-Trp)</span></span></span><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;"> که به عنوان مداخله گرهای مرسوم موجود در محیط بیولوژیکی هستند، انجام گرفت. </span></span><br> <strong><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">یافته ها: </span></span></strong><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">سیستم طراحی شده، فعالیت کاتالیزوری الکتروشیمیایی رضایت بخشی را برای تعیین سروتونین با استفاده از روش ولتامتری موج مربع </span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:Times New Roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">(SWV)</span></span></span><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;"> نشان داد. رفتار الکتروشیمیایی سروتونین در نانوکامپوزیت ساخته شده جریان و پتانسیل اکسیداسیون قابل قبولی را نشان داد. پایین ترین حد تشخیص </span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:Times New Roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">(LOD)</span></span></span><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;"> برای سروتونین در نمونه های واقعی آماده شده برای گروه کنترل و دیابتی با استفاده از الکترود اصلاح شده و روش </span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:Times New Roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">HPLC</span></span></span><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;"> به ترتیب حدود 3/0 و 1/0 میکروگرم بر لیتر محاسبه شد. حسگر ساخته شده دارای انتخاب پذیری و حساسیت قابل توجه ای بوده و پایداری و قابلیت تکرار پذیری بالایی را برای سنجش سروتونین نشان داد. الکترود اصلاح شده، بازیابی بسیار خوبی در حدود 97% و خطای وابسته حدود 3% را در مقایسه با روش استاندارد از خود نشان داد</span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:Times New Roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">.</span></span></span><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;"></span></span><br> <strong><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">نتیجه گیری: </span></span></strong><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">به نظر می رسد که سروتونین می تواند به عنوان بیومارکر دیابت برای تشخیص زود هنگام در بیماران دیابتی مورد استفاده قرار گیرد</span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:Times New Roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">.</span></span></span><strong><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;"></span></span></strong> محمد رضا خرمی زاده http://journals.tums.ac.ir/ijdld/browse.php?a_id=5941&sid=1&slc_lang=fa <strong><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">مقدمه:</span></span></strong><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;"> یکی از </span></span><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">مسیرهای بیولوژیکی </span></span><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">مهم</span></span> <span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">درگیر در حفظ هموستاز انرژی،</span></span> <span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">مسیر </span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:Times New Roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">AMPK/PGC-1&alpha;</span></span></span><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;"> است. فعال شدن این مسیر از طریق تمرین ورزشی می تواند د</span></span><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">ر تنظیم فرآیندهای بایوژنز میتوکندری و </span></span><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">حفظ تعادل انرژی در افراد دیابتی مهم باشد</span></span><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">؛ </span></span><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">بنابراین، هدف از این مطالعه، <a name="OLE_LINK58">بررسی تأثیر تمرین ورزشی بر میزان پروتئین های </a></span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:Times New Roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">AMPK</span></span></span><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;"> و </span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:Times New Roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">PGC-1&alpha;</span></span></span><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;"> در بافت بطن چپ قلب موش های صحرایی نر مبتلا به دیابت نوع دو است.</span></span><br> <span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">روش ها</span></span><span style="font-weight:normal;"><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">: در این مطالعه ی تجربی، 12 سر موش صحرایی نر 2 ماهه از نژاد اسپراگوداولی با میانگین وزنی 20</span></span></span><span style="font-weight:normal;"><span style="font-family:Calibri,sans-serif;"><span style="font-size:12.0pt;">&plusmn;</span></span></span><span style="font-weight:normal;"><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">270 گرم انتخاب و پس از دیابتی شدن از طریق القاء استرپتوزوتوسین</span></span></span> <span style="font-weight:normal;"><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">و نیکوتین آمید به روش تصادفی به 2 گروه، <a name="OLE_LINK100">تمرین دیابتی و کنترل دیابتی </a>(هر گروه 6 سر) تقسیم &rlm;شدند. گروه تمرین 4 روز در هفته به مدت 8 هفته شامل 30 دقیقه تمرین استقامتی با شدتی حدود 50 تا 70 درصد حداکثر سرعت پرداختند؛ در حالی که گروه کنترل هیچ گونه برنامه ی تمرینی نداشتند. همچنین موش های صحرایی هیچ گونه درمانی با انسولین را در طول دوره ی پژوهش نداشتند. برای تجزیه و تحلیل داده ها از آزمون </span></span></span><span dir="LTR" style="font-weight:normal;"><span style="font-family:Times New Roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">t</span></span></span><span style="font-weight:normal;"><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">-مستقل در نرم افزار </span></span></span><span dir="LTR" style="font-weight:normal;"><span style="font-family:Times New Roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">SPSS</span></span></span><span style="font-weight:normal;"><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;"> نسخه 21 استفاده&rlm; شد. </span></span></span><br> <strong><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">یافته ها: </span></span></strong><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">افزایش معنی داری در میزان <a name="OLE_LINK199"></a><a name="OLE_LINK198">پروتئین های </a></span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:Times New Roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">AMPK</span></span></span> <span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">(002/0</span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:Times New Roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">P=</span></span></span><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">) </span></span><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">و </span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:Times New Roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">PGC-1&alpha;</span></span></span> <span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">(0001/0</span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:Times New Roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">P=</span></span></span><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">) </span></span><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">در گروه تمرین استقامتی نسبت به کنترل مشاهده شد.</span></span><br> <strong><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">نتیجه گیری:</span></span></strong><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;"> براساس نتایج تحقیق حاضر، تمرین استقامتی توانست </span></span><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">میزان </span></span><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">پروتئین های </span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:Times New Roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">AMPK</span></span></span><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;"> و </span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:Times New Roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">PGC-1&alpha;</span></span></span><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;"> را افزایش معنی داری دهد؛ بنابراین، به احتمال زیاد افزایش این پروتئین ها می تواند منجر به تولید انرژی و افزایش بیوژنز میتوکندریایی شود.</span></span> مسعود جوکار http://journals.tums.ac.ir/ijdld/browse.php?a_id=5939&sid=1&slc_lang=fa <strong><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">مقدمه:</span></span></strong><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;"> دیابت و استرس اکسیداتیو ناشی از آن موجب افزایش عوارض این بیماری بر بافت قلب می شود. از طرف مقابل فعالیت ورزشی موجب بهبود وضعیت آنتی اکسیدانی بافت قلب می شود. هدف از پژوهش حاضر بررسی تأثیر 8 هفته تمرین استقامتی فزاینده بر فعالیت آنزیم سوپراکسیددیسموتاز و سطوح مالون دی آلدهید بافت قلب موش های مبتلا به دیابت نوع دو است.</span></span><br> <strong><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">روش ها:</span></span></strong> <span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">در این مطالعه ی تجربی </span></span><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">۲۴</span></span><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;"> سر موش نر نژاد ویستار (با سن </span></span><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">۱۰</span></span><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;"> هفته و وزن </span></span><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">۸/۱۱</span></span><span style="font-size:12.0pt;">&plusmn;</span><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">۲۵۶</span></span> <span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">گرم) به </span></span><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">۴</span></span><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;"> گروه </span></span><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">۶</span></span><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">تایی تقسیم شدند. برنامه ی تمرینی به مدت </span></span><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">۸</span></span><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;"> هفته تمرین استقامتی فزاینده انجام دادند. </span></span><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">48 ساعت پس از اتمام پروتکل فعالیت آنزیم سوپر اکسیددیسموتاز و سطوح مالون دی آلدهید بافت قلبی موش ها اندازه گیری شد. جهت مقایسه های بین گروهی از آزمون آنالیز واریانس یک طرفه و جهت بررسی ارتباط بین شاخص ها از آزمون پیرسون استفاده شد.</span></span><br> <strong><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">یافته ها:</span></span></strong><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;"> تفاوت معنی داری در شاخص های سوپراکسید دیسموتاز (011/0</span></span><strong><span dir="LTR"><span style="font-family:Times New Roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">P=</span></span></span></strong><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">) و مالون دی آلدهید (001/0</span></span><strong><span dir="LTR"><span style="font-family:Times New Roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">P=</span></span></span></strong><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">) بین چهار گروه مشاهده شد. در نتیجه آزمون تعقیبی برای شاخص سوپراکسید دیسموتاز افزایش معنی داری در گروه های تمرین سالم (016/0</span></span><strong><span dir="LTR"><span style="font-family:Times New Roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">P=</span></span></span></strong><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">) و کنترل (029/0</span></span><strong><span dir="LTR"><span style="font-family:Times New Roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">P=</span></span></span></strong><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">) نسبت به گروه کنترل</span></span> <span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">دیابتی و برای شاخص مالون دی آلدهید کاهش معنی داری در گروه های کنترل (003/0</span></span><strong><span dir="LTR"><span style="font-family:Times New Roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">P=</span></span></span></strong><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">)، تمرین دیابتی (050/0</span></span><strong><span dir="LTR"><span style="font-family:Times New Roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">P=</span></span></span></strong><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">) و تمرین سالم(001/0</span></span><strong><span dir="LTR"><span style="font-family:Times New Roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">P=</span></span></span></strong><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">) نسبت به گروه کنترل دیابتی مشاهده شد. ارتباط معنی داری بین شاخص های سوپراکسید دیسموتاز و مالون دی آلدهید مشاهده شد (274/0</span></span><strong><span dir="LTR"><span style="font-family:Times New Roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">P=</span></span></span></strong><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;"> ، 018/0</span></span><strong><span dir="LTR"><span style="font-family:Times New Roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">r =</span></span></span></strong><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">).</span></span><br> <strong><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">نتیجه گیری:</span></span></strong><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;"> با توجه به نتایج پژوهش به نظر می رسد <span style="color:black;">تمرین ا</span></span>ستقامتی فزاینده موجب کاهش پراکسیداسیون لیپیدی و بهبود وضعیت آنتی اکسیدانی و در نتیجه کاهش استرس اکسیداتیو بافت قلبی موش های دیابتی می شود.</span> افتخار محمدی http://journals.tums.ac.ir/ijdld/browse.php?a_id=5944&sid=1&slc_lang=fa <strong><span style="color:black;"><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">مقدمه:</span></span></span></strong><span style="color:black;"><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;"> رابطه ی بین بیان پایین </span></span></span><span dir="LTR"><span style="color:black;"><span style="font-family:Times New Roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">PGC-1&alpha;</span></span></span></span><span style="color:black;"><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;"> و چندین بیماری متابولیکی نظیر دیابت و چاقی مشخص شده است. پژوهش حاضر به بررسی</span></span></span> <span style="color:black;"><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">تأثیر هشت هفته تمرین تناوبی شدید (</span></span></span><span dir="LTR"><span style="color:black;"><span style="font-family:Times New Roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">HIIT</span></span></span></span><span style="color:black;"><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">) و مصرف کافئین بر بایوژنز میتوکندری در عضله ی نعلی موش های صحرایی دیابتی شده با استرپتوزوتوسین می پردازد.</span></span></span><span dir="LTR"><span style="color:black;"><span style="font-family:Times New Roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;"></span></span></span></span><br> <strong><span style="color:black;"><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">روش ها</span></span></span></strong><strong><span dir="LTR"><span style="color:black;"><span style="font-family:Times New Roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">:</span></span></span></span></strong><span style="color:black;"><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;"> در یک مطالعه ی حیوانی بالینی-مداخله ای 50 سر موش صحرایی نر ویستار به 5 گروه مساوی کنترل (</span></span></span><span dir="LTR"><span style="color:black;"><span style="font-family:Times New Roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">C</span></span></span></span><span style="color:black;"><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">)، دیابتی (</span></span></span><span dir="LTR"><span style="color:black;"><span style="font-family:Times New Roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">D</span></span></span></span><span style="color:black;"><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">)، دیابتی با مکمل (</span></span></span><span dir="LTR"><span style="color:black;"><span style="font-family:Times New Roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">D+CAF</span></span></span></span><span style="color:black;"><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">)، دیابت</span></span></span><span style="color:black;"><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">ی</span></span></span> <span style="color:black;"><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">با تمرین (</span></span></span><span dir="LTR"><span style="color:black;"><span style="font-family:Times New Roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">D+T</span></span></span></span><span style="color:black;"><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">)، دیابتی با مکمل و تمرین (</span></span></span><span dir="LTR"><span style="color:black;"><span style="font-family:Times New Roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">D+CAF+T</span></span></span></span><span style="color:black;"><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">) تقسیم شدند. برنامه ی تمرین شامل هشت هفته، هفته ای 5 جلسه (6 تا 12 وهله 2 دقیقه ای با شدت 90 -85 درصد سرعت ماگزیمم) بود و هفته ای پنج روز </span></span></span><span dir="LTR"><span style="color:black;"><span style="font-family:Times New Roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">mg/kg</span></span></span></span><span style="color:black;"><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">70 کافئین به صورت هیدراته تزریق شد. برای سنجش میزان گلوگز خون مستقیماً از بطن چپ قلب جمع آوری شد؛ و عضله ی نعلی پای چپ استخراج و به روش وسترن بلات میزان </span></span></span><span dir="LTR"><span style="color:black;"><span style="font-family:Times New Roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">PGC-1&alpha;</span></span></span></span><span style="color:black;"><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;"> آن مورد سنجش قرار گرفت. برای تحلیل داده ها از آزمون های </span></span></span><span dir="LTR"><span style="color:black;"><span style="font-family:Times New Roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">t</span></span></span></span><span style="color:black;"><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;"> مستقل، تحلیل واریانس دو راهه و مجذور اتا در سطح معناداری (</span></span></span><span dir="LTR"><span style="color:black;"><span style="font-family:Times New Roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">P<0.05</span></span></span></span><span style="color:black;"><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">.) استفاده شد.</span></span></span><span dir="LTR"><span style="color:black;"><span style="font-family:Times New Roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;"></span></span></span></span><br> <strong><span style="color:black;"><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">یافته ها:</span></span></span></strong><span style="color:black;"><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;"> نتایج نشان داد که القای دیابت باعث افزایش معنی دار گلوگز خون (</span></span></span><span style="color:black;"><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">۰۱/۰></span></span></span><span dir="LTR"><span style="color:black;"><span style="font-family:Times New Roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">P</span></span></span></span><span style="color:black;"><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">) و</span></span></span> <span style="color:black;"><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">کاهش معنی دار میزان </span></span></span><span dir="LTR"><span style="color:black;"><span style="font-family:Times New Roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">mRNAPGC-1&alpha;</span></span></span></span><span style="color:black;"><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;"> (</span></span></span><span style="color:black;"><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">۰۰۲/۰=</span></span></span><span dir="LTR"><span style="color:black;"><span style="font-family:Times New Roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">P</span></span></span></span><span style="color:black;"><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">) </span></span></span><span style="color:black;"><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">گردید. همچنین، هم تمرین تناوبی با شدت بالا (001/0</span></span></span><span dir="LTR"><span style="color:black;"><span style="font-family:Times New Roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">p=</span></span></span></span><span style="color:black;"><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">) و هم مصرف مکمل کافئین (03/0</span></span></span><span dir="LTR"><span style="color:black;"><span style="font-family:Times New Roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">p =</span></span></span></span><span style="color:black;"><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">) موجب افزایش معنی دار </span></span></span><span dir="LTR"><span style="color:black;"><span style="font-family:Times New Roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">mRNAPGC-1&alpha;</span></span></span></span><span style="color:black;"><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;"> شدند.</span></span></span><span dir="LTR"><span style="color:black;"><span style="font-family:Times New Roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;"></span></span></span></span><br> <strong><span style="color:black;"><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">نتیجه گیری:</span></span></span></strong><span style="color:black;"><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;"> با توجه به نتایج ابن تحقیق، احتمالاً بتوان اجرای تمرینات </span></span></span><span dir="LTR"><span style="color:black;"><span style="font-family:Times New Roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">HIIT</span></span></span></span><span style="color:black;"><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;"> و مصرف کافئین را به عنوان یک مداخله ی مؤثر در افزایش بایوژنز میتوکندری </span></span></span><span style="color:black;"><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">در</span></span></span> <span style="color:black;"><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">افراد دیابتی پیشنهاد داد. هر چند اظهار نظر صریح در این مورد مستلزم انجام تحقیقات بیشتر در این زمینه است.</span></span></span> عباس صادقی http://journals.tums.ac.ir/ijdld/browse.php?a_id=5928&sid=1&slc_lang=fa <strong><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">مقدمه:</span></span></strong> <span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">شیوع بیماری دیابت نوع دو در جهان به سرعت رو به افزایش است، </span></span><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">در اثر بروز این بیماری در طولانی مدت مقاومت به انسولین ایجاد می شود که در نتیجه ی آن سلول های بتا پانکراس تخریب شده و به مرور از بین می روند که در نتیجه انسولین ترشح نمی گردد. <span style="color:black;">اخیرا یک پروتئین به نام لیپازین، که مسؤول امر سیگنال دهی کبد به سلول های بتا است، کشف شده و در گزارشات قبلی نشان داده شده است که لیپازین/بتاتروفین </span><span style="color:black;">تکثیر سلول </span></span></span><span style="color:black;"><span style="font-size:12.0pt;">&beta;</span></span><span style="color:black;"><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;"> پانکراس را افزایش می دهد.</span></span></span><span style="color:black;"><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;"> بنابراین </span></span></span><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">پژوهش حاضر با هدف بررسی تأثیر هشت هفته تمرین تناوبی شدید (</span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:Times New Roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">HIIT</span></span></span><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">) و تمرین استقامتی بر بیان ژن لیپازین در رت های مبتلا به دیابت نوع دو انجام گرفت. </span></span><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;"></span></span><br> <strong><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">روش ها:</span></span></strong> <span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">مطالعه بر روی 25 سر رت نژاد ویستار با میانگین وزن 10</span></span><span style="font-size:12.0pt;">&plusmn;</span><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">160 گرم و سن 8 هفته انجام شد، که پس از القاء دیابت، رت ها به شکل تصادفی به سه گروه 6 تایی: کنترل و استقامتی و </span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:Times New Roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">HIIT</span></span></span><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;"> تقسیم شدند و به مدت هشت هفته تمرین ورزشی (5 جلسه در هفته) اجرا شد. برای بررسی تغییرات بیان ژن لیپازین بافت کبد از تکنیک</span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:Times New Roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">qRT-PCR </span></span></span><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;"> استفاده شد. </span></span><br> <strong><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">یافته ها:</span></span></strong> <span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">پژوهش حاضر نشان داد پس از هشت هفته تمرین استقامتی و </span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:Times New Roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">HIIT</span></span></span><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">، بیان ژن لیپازین در کبد رت های گروه های تمرین نسبت به گروه های کنترل افزایش معناداری یافت</span></span><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;"> (037/0=</span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:Times New Roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">P</span></span></span><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">)</span></span><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">؛ </span></span><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">همچنین همبستگی معنادار منفی بین بیان ژن لیپازین و شاخص مقاومت به انسولین در گروه های تمرین نسبت به گروه کنترل مشاهده شد (605/0-</span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:Times New Roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">r=</span></span></span><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">، 037/0=</span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:Times New Roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">P</span></span></span><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">).</span></span><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;"></span></span><br> <strong><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">نتیجه گیری:</span></span></strong><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;"> به نظر می رسد اجرای هشت هفته تمرینات استقامتی و </span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:Times New Roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">HIIT</span></span></span><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">، با افزایش بیان ژن لیپازین می تواند باعث افزایش سلول های بتا در بیماران دیابتی گردد و احتمالاً مداخله ی غیر دارویی مؤثری برای کاهش علائم این بیماری باشد.</span></span> سپیده صالحی http://journals.tums.ac.ir/ijdld/browse.php?a_id=5933&sid=1&slc_lang=fa <strong><span style="font-family:B Lotus;">مقدمه: </span></strong><span style="font-family:B Lotus;">اگرچه برخی مطالعات، سازوکار عملکرد سلول های های بتا را در مدل های حیوانی و کم و بیش در جمعیت های انسانی مطالعه نموده اند، اما تاکنون نقش ورزش درمانی یا اجرای فعالیت ورزشی </span><span dir="LTR"><span style="font-size:10.0pt;">HIIT</span></span><span style="font-family:B Lotus;"> همراه با مصرف مکمل انگور سیاه بر بیان ژن های درگیر در سلول های بتای پانکراس کمتر مطالعه شده است، لذا</span> <span style="font-family:B Lotus;">هدف از مطالعه ی حاضر، بررسی اثر هشت هفته تمرین تناوبی شدید همراه با مصرف مکمل انگور سیاه بر میزان بیان ژن </span><span dir="LTR"><span style="font-size:10.0pt;">PPAR&alpha;</span></span> &nbsp;<span style="font-family:B Lotus;">و</span> <span dir="LTR"><span style="font-size:10.0pt;">PPAR&gamma;</span></span><span style="font-family:B Lotus;"> در بافت پانکراس رت های نر مبتلا به دیابت نوع دو است. </span><br> <strong><span style="font-family:B Lotus;">روش ها: </span></strong><span style="font-family:B Lotus;">مطالعه در قالب یک طرح تجربی انجام شد. آزمودنی های این طرح را 40 رت نر 8 ماهه با میانگین وزنی 250 گرم تشکیل دادند. پس از آشنایی آزمودنی ها با تمرین و القاء دیابت توسط</span> <span dir="LTR" style="border:none windowtext 1.0pt;padding:0cm;background:white;"><span style="color:black;"><span style="font-size:10.0pt;">STZ</span></span></span><span style="font-family:B Lotus;"> به صورت تصادفی در 5 گروه شامل تمرین، مکمل، تمرین و مکمل، کنترل دیابتی و کنترل پایه تقسیم شدند. پس از 8 هفته تمرین که </span><span style="background:white;"><span style="color:black;"><span style="font-family:B Lotus;">۵</span></span></span> <span style="background:white;"><span style="color:black;"><span style="font-family:B Lotus;">جلسه در هفته و به مدت </span></span></span><span style="background:white;"><span style="color:black;"><span style="font-family:B Lotus;">۸</span></span></span> <span style="background:white;"><span style="color:black;"><span style="font-family:B Lotus;">هفته که فعالیت بر روی نوارگردان با شدت90% </span></span></span><span dir="LTR"><span style="font-size:10.0pt;">Vo2max</span></span> <span style="font-family:B Lotus;">و مکمل دهی عصاره ی هسته ی انگور سیاه بود، میزان ژن های </span><span dir="LTR"><span style="font-size:10.0pt;">PPAR&alpha;</span></span><span style="font-family:B Lotus;"> و </span><span dir="LTR"><span style="font-size:10.0pt;">PPAR&gamma;</span></span><span style="font-family:B Lotus;"> بعد از استخراج </span><span dir="LTR"><span style="font-size:10.0pt;">RNA</span></span><span style="font-family:B Lotus;"> از پانکراس و سنتز </span><span dir="LTR"><span style="font-size:10.0pt;">cDNA</span></span><span style="font-family:B Lotus;"> اندازه گیری شد. میزان ژن </span><span dir="LTR"><span style="font-size:10.0pt;">PPAR&alpha;</span></span><span style="font-family:B Lotus;"> و </span><span dir="LTR"><span style="font-size:10.0pt;">PPAR&gamma; </span></span><span style="font-family:B Lotus;">&nbsp;با روش </span><span dir="LTR"><span style="font-size:10.0pt;">PCR Time-Real</span></span><span style="font-family:B Lotus;"> مورد سنجش قرار گرفت. داده ها با استفاده از آزمون </span><span dir="LTR"><span style="font-size:10.0pt;">t</span></span><span style="font-family:B Lotus;"> مستقل و تحلیل واریانس دو عاملی در سطح معنی داری 05/0 توسط نرم افزار </span><span dir="LTR"><span style="font-size:10.0pt;">SPSS</span></span><span style="font-family:B Lotus;"> &nbsp;نسخه 24 تجزیه و تحلیل شدند.</span><br> <strong><span style="font-family:B Lotus;">یافته ها: </span></strong><span style="font-family:B Lotus;">اثر تمرین به همراه مصرف عصاره ی دانه انگور سیاه بر بیان ژن های </span><span dir="LTR"><span style="font-size:10.0pt;">PPAR&gamma;</span></span><span style="font-family:B Lotus;"> و </span><span dir="LTR"><span style="font-size:10.0pt;">PPAR&alpha; </span></span><span style="font-family:B Lotus;">&nbsp;در پانکراس رت های دیابتی معنادار نبود، اما تمرین به تنهایی سبب افزایش معنادار بیان ژن </span><span dir="LTR"><span style="font-size:10.0pt;">PPAR&alpha;</span></span><span style="font-family:B Lotus;"> در بافت پانکراس نمونه های دیابتی شد. همچنین مصرف عصاره ی دانه ی انگور سیاه نیز به تنهایی موجب افزایش معنادار بیان ژن های </span><span dir="LTR"><span style="font-size:10.0pt;">PPAR&gamma;</span></span><span style="font-family:B Lotus;"> و </span><span dir="LTR"><span style="font-size:10.0pt;">PPAR&alpha;</span></span><span style="font-family:B Lotus;"> شد.</span><br> <strong><span style="font-family:B Lotus;">نتیجه گیری</span></strong><span style="font-family:B Lotus;">: به نظر می رسد تنظیم بیان ژن های </span><span dir="LTR"><span style="font-size:10.0pt;">PPAR&alpha;</span></span><span style="font-family:B Lotus;"> &nbsp;و </span><span dir="LTR"><span style="font-size:10.0pt;">PPAR&gamma;</span></span><span style="font-family:B Lotus;"> از طریق تمرین و مصرف عصاره ی دانه ی انگور سیاه احتمال دارد منجر به بهبود و حفظ عملکرد سلول های بتای پانکراس در رت های دیابتی شود.</span><br> &nbsp; بهاره غنی