مجله دیابت و متابولیسم ایران

ارتباط میان سطوح سرمی 25-هیدروکسی ویتامین D و چاقی شکمی در بزرگسالان: یک مرور سیستماتیک و متاآنالیز

پروانه صانعی

مقدمه: اگرچه بسیاری از مطالعات مشاهده ای ارتباط میان سطوح سرمی ویتامین D و چاقی شکمی را بررسی کرده اند، یافته ها متناقض است. این مرورسیستماتیک و متاآنالیز دوز-پاسخ به منظور جمع بندی این ارتباط در بزرگسالان در مطالعات مشاهده ای انجام شد. روش ها: تمامی مطالعات چاپ شده تا مِی2020میلادی در 5 پایگاه اطلاعاتی مورد جست وجو قرارگرفتند. 41 مطالعه ی مشاهده ای که ارتباط بین سطوح سرمی ویتامین D و چاقی شکمی را به صورت نسبت شانس (OR)، نسبت خطر(RR) یا خطر نسبی (HR) به همراه فاصله ی اطمینان 95% (CI) گزارش کرده بودند، در این مطالعه گنجانده شدند. یافته ها: به طور کلی44 اندازه ی اثر، از 36 مطالعه ی مقطعی که بر روی 257699 فرد انجام شده، نشان داد که سطوح سرمی بالای ویتامین D در مقایسه با سطوح پایینی، با 23% کاهش شانس چاقی شکمی مرتبط است (83/0-71/0:CI%95;77/0:OR). پس از انجام آنالیز زیرگروهی، تقریباً درهمه ی زیرگروه ها ارتباط معناداری مشاهده شد. براساس آنالیز دوز-پاسخ خطی، هر nmol/l 25 افزایش در سطوح سرمی ویتامین D با8% کاهش خطر چاقی شکمی همراه بود (99/0-85/0:CI%95;92/0:OR). بعد از محدود کردن آنالیز به مطالعات با نمونه گیری تصادفی (17 مطالعه با 242135 نفر)، همان ارتباط معنادار و معکوس حاصل شد (87/0-71/0:CI%95;79/0:OR). همچنین در مطالعات با نمونه گیری تصادفی، هرnmol/l 25 افزایش در سطوح سرمی ویتامین D با10% کاهش خطر چاقی شکمی همراه بود (99/0-82/0:CI%95;90/0:OR). نتیجه گیری: در این مطالعه ی متاآنالیز که بر روی مطالعات اپیدمیولوژیک انجام شد، ارتباط معنادار و معکوس و خطی بین سطوح سرمی ویتامین D و چاقی شکمی مشاهده گردید. این ارتباط در مطالعات با نمونه گیری تصادفی نیز مشاهده شد. در پایان، برای تعیین ارتباط علت و معلولی نیاز به مطالعات آینده نگر است.

ارزیابی وضعیت خودمراقبتی بیماران مبتلا به دیابت نوع دو در دوران همه گیری کووید- 19: یک مطالعه‌ی کیفی

فاطمه عیسی زاده

مقدمه: بیماری کرونا یک عفونت ویروسی است که به یک بیماری پاندمیک تبدیل شده است. با توجه به تأثیر همه جانبه ای که این بیماری بر سبک زندگی افراد، وضعیت اقتصادی کشور، داروهای وارداتی گذاشته است، پژوهش حاضر درصدد است وضعیت خودمراقبتی بیماران مبتلا به دیابت نوع دو در دوران همه گیری کووید-19 را بررسی کند.
روش ها: جامعه ی مورد پژوهش در مطالعه ی حاضر، افراد مبتلا به دیابت شهر بوشهر بودند. روش نمونه گیری در پژوهش حاضر از نوع نمونه گیری هدفمند و در دسترس بوده و حجم نمونه 13 نفر (7 مرد و 6 زن) بود. اطلاعات تحقیق از طریق مصاحبه ای نیمه ساختار یافته به مدت 40 تا 60 دقیقه و با استفاده از سؤالاتی باز پاسخ جمع آوری گردید، پس از اتمام فرآیند مصاحبه پاسخ ها با استفاده از روش تحلیل محتوا مورد تفسیر و کُدگذاری قرار گرفت.
یافته ها: براساس نتایج تحقیق حاضر به طور کلی مبتلایان به دیابت نوع دو در طول دوران همه گیری کووید- 19 از وضعیت خودمراقبتی مطلوبی برخوردار نبوده و مشکلات بسیاری را در زمینه ی رفتار خودمراقبتی (دارو، تغذیه و ورزش و تحرک) و در سایر زمینه ها تجربه نموده اند.
نتیجه گیری: مبتلایان به دیابت در دوران همه گیری بیماری کووید- 19 مشکلات بسیاری را تجربه کرده اند که همین امر موجب کاهش هرچه بیشتر کیفیت زندگی آنان می شود. لذا، می توان جهت کاهش این مشکلات از دولت، رسانه، خانواده ی بیمار، خود بیمار، پزشکان، روانشناسان و مشاوران بهره گرفت.

تشخیص بیماری دیابت با استفاده از الگوریتم جنگل تصادفی

صادق مشرف زاده

مقدمه: دیابت چهارمین عامل مرگ و میر در دنیا است. و از آنجایی که بسیاری از مردم جهان به این بیماری مبتلا و یا در معرض خطر آن هستند، می توان دیابت را بیماری قرن نامید. دیابت تأثیرات مخربی بر سلامتی افراد جامعه دارد و در صورت تشخیص دیر هنگام، می تواند صدمات جبران ناپذیری به بینایی، کلیه ها، قلب، شریان ها و غیره وارد کند. بنابراین لازم است که روش هایی برای تشخیص این بیماری در مراحل اولیه وجود داشته باشد. در این مقاله، از داده کاوی در تشخیص دیابت استفاده شده است.
روش ها: الگوریتم اصلی مورد استفاده در این مقاله، الگوریتم جنگل تصادفی است. برای بررسی کارایی الگوریتم پیشنهادی در تشخیص بیماری دیابت از مجموعه داده هایی استفاده شده است که شامل 768 نمونه (بیمار) و دارای 8 ویژگی بوده است. از آنجایی که الگوریتم جنگل تصادفی یک الگوریتم ترکیبی است و از چندین درخت تصمیم ایجاد شده است، باعث رسیدن به دقت بالایی در تشخیص بیماری دیابت می گردد.
یافته ها: با استفاده از این الگوریتم توانستیم میزان دقت تشخیص بیماری دیابت را به 86/99 % افزایش دهیم.
نتیجه گیری: برای تشخیص دیابت از الگوریتم های مختلفی استفاده شده است ما سعی کردیم از الگوریتمی استفاده کنیم که نسبت به بقیه الگوریتم ها برای تشخیص این بیماری از میزان دقت بسیار بالایی برخوردار باشد.

اثر تمرین هوازی و کپسایسین بر بیان Pdx1 و GLUT2 بافت پانکراس موش‌های تغذیه شده با رژیم غذایی پُرچرب

احمد عبدی

مقدمه: شواهد نشان می دهد که رژیم غذایی پُرچرب (HFD) باعث هیپرانسولینی و اختلال در عملکرد جزایر پانکراس همراه با مقاومت به انسولین در بافت چربی می شود. هدف از پژوهش حاضر ارزیابی اثر تمرین هوازی همراه با کپسایسین بر بیان Pdx1 و GLUT2 بافت پانکراس موش های HFD بود.
روش ها: در این مطالعه ی تجربی، 40 سر موش صحرایی نر ویستار به مدت 8 هفته با رژیم غذایی نرمال (8=n، ND) و رژیم غذایی پُرچرب (HFD) (32=n) تغذیه شدند. بعد از هشت هفته همه موش ها به 5 گروه: رژیم غذایی نرمال (ND)، رژیم غذایی پُرچرب (HFD)، رژیم غذایی پُرچرب-تمرین (HFDT)، رژیم غذایی پُرچرب-کپسایسین (HFDCap) و رژیم غذایی پُرچرب-تمرین-کپسایسین (HFDTCap) تقسیم شدند. گروه های تمرین به مدت هشت هفته برنامه ی دویدن هوازی با شدت متوسط (60-50% VO2max، 25-15 متر/دقیقه، 60-30 دقیقه/روز، پنج روز/هفته) را روی تردمیل انجام دادند. کپسایسین (mg/kg/day 4) یک بار در روز به صورت خوراکی با گاواژ خورانده شد. داده ها با استفاده از ANOVA در سطح معنا داری 05/0 P< آزمون شد.
یافته ها: نتایج نشان داد بیان Pdx1 و GLUT2 در گروه های HFDT (به ترتیب 002/0=P و 003/0=P)، HFDCap (به ترتیب 022/0=P و 026/0=P) و HFDTCap (به ترتیب 000/0=P و 000/0=P) افزایش معنی داری داشت. همچنین افزایش معنی داری در بیان Pdx1 و GLUT2 در گروه HFDTCap نسبت به HFDCap (به ترتیب 037/0=P و 044/0=P) مشاهده شد.
نتیجه گیری: نتایج نشان داد که HFD باعث اختلال در عملکرد سلول های β پانکراس شده و تمرین هوازی به تنهایی و همراه با کپسایسین با افزایش بیان Pdx1 و GLUT2، احتمالا می تواند عملکرد سلول های جزایر را بهبود ببخشد.

اثر 8 هفته تمرین هوازی به همراه مصرف مکمل زنجبیل بر FGF21، آیریزین و مقاومت به انسولین در زنان دیابتی نوع دو

بهرام عابدی

مقدمه: دیابت نوع دو، نوعی اختلال متابولیکی است که به دلیل مقاومت به انسولین به وجود می آید. هدف از این تحقیق، مطالعه ی اثر 8 هفته تمرین هوازی به همراه مصرف مکمل زنجبیل بر FGF21، آیریزین و مقاومت به انسولین در زنان دیابتی نوع دو بود.
روش ها: در یک مطالعه ی نیمه تجربی با طرح پیش آزمون پس آزمون، 24 زن مبتلا به دیابت نوع دو به صورت هدفمند و در دسترس انتخاب شدند. آزمودنی ها به طور تصادفی به دو گروه کنترل (دارونما و تمرین) و تجربی (مکمل و تمرین) تقسیم شدند. گروه تجربی در تمرینات با شدت 65 تا 70 درصد ضربان قلب هدف و سه جلسه در هفته شرکت کردند. مکمل دهی زنجبیل نیز هم زمان با تمرین به صورت عصاره ی خشک 1 گرم زنجبیل (کپسول های 250 گرمی) و چهار وعده در روز انجام شد. گروه کنترل (دارونما) نیز از کپسول های مشابه حاوی آرد بو داده استفاده کردند. به منظور ارزیابی سطوح سرمی متغیرها، 24 ساعت قبل و پس از مداخله تمرین و مکمل و در شرایط حداقل 10 ساعت ناشتایی از کلیه ی آزمودنی ها خون گیری به عمل آمد. داده ها با استفاده از آزمون کوواریانس تجزیه وتحلیل شد (05/0>P).
یافته ها: نتایج نشان داد هشت هفته مداخله ی تمرین هوازی و مکمل گیری زنجبیل منجر به افزایش معنادار در سطوح آیریزین (0001/0=P) و FGF21 (0001/0=P) و نیز کاهش معنادار در شاخص مقاومت به انسولین (0001/0=P) گردید.
نتیجه گیری: یافته ها نشان داد استفاده از مداخله ی تمرین و مصرف مکمل زنجبیل در برابر تمرین می تواند اثرات مثبتی بر عوامل تنظیم کننده انرژی در افراد دیابتی نوع دو داشته باشد.

تأثیر پروتئین کیناز- B بر پروتئین‌های خانواده‌ی اتوفاژی FOXO (FOXO1 و FOXO3a) به‌دنبال تمرین تناوبی با شدت بالا در بطن چپ قلب موش‌های صحرایی دیابتی‌شده توسط استرپتوزوتوسین و نیکوتین‌آمید

ندا آقایی بهمن بگلو

مقدمه: پروتئین های خانواده FOXO عوامل مهم در مسیر اتوفاژی هستند. پروتئین کیناز-B تنظیم کننده مهم برای این خانواده است که می تواند از طریق تمرین ورزشی تنظیم شوند. هدف از این مطالعه، بررسی تأثیر پروتئین کیناز- B(PKB) بر پروتئین های خانواده اتوفاژی FOXO (FOXO1 و FOXO3a) به دنبال تمرین تناوبی با شدت بالا (HIIT) در بطن چپ قلب موش های صحرایی دیابتی شده توسط استرپتوزوتوسین (STZ) و نیکوتین آمید می باشد.
روش ها: در این مطالعه ی تجربی، 12 سر موش صحرایی نر 2 ماهه از نژاد اسپراگ و داولی با میانگین وزن 20±270 گرم انتخاب و پس از ایجاد دیابت نوع دو از طریق القاء STZ و نیکوتین آمید به روش تصادفی به 2 گروه، تمرین دیابتی (6 سر) و کنترل دیابتی (6 سر) تقسیم ‏شدند؛ گروه تمرینی 4 روز در هفته مطابق با برنامه ی تمرینی به مدت 8 هفته به تمرین HIIT پرداختند. برای تجزیه و تحلیل داده ها از نرم افزار SPSS نسخه 23 و آزمون t-مستقل استفاده‏ شد. سطح معنی داری 05/0P≤ در نظر گرفته شده است.
یافته ها: تمرین HIIT منجر به افزایش معنی داری در محتوای پروتئین های PKB بین گروه های تمرین و کنترل شد (0001/0P=). در مقابل کاهش معنی داری در محتوای پروتئین های FOXO1 (003/0P=) و FOXO3a (006/0P=) بین گروه های تمرین و کنترل مشاهده شد.
نتیجه گیری: بر اساس نتایج به نظر می رسد تمرین HIIT ، با افزایش و تنظیم PKB منجر به کاهش و غیرفعال شدن پروتئین های FOXO1 و FOXO3a در قلب آزمودنی های دیابتی می شود. مهار این پروتئین ها می تواند از اتوفاژی بیش از حد قلبی در آزمودنی های دیابتی جلوگیری کند.