مجله دیابت و متابولیسم ایران

تأثیر ترکیب تمرین تناوبی شدید و داروی متفورمین بر بیان ژن‌های مایوژنین و مایواستاتین در عضله‌ی اسکلتی موش‌های مبتلا به دیابت نوع دو

مریم دلفان

مقدمه: مایوژنین و مایواستاتین عواملی هستند که به ترتیب در رشد و تحلیل عضلانی نقش دارند. هدف از این پژوهش بررسی اثر توأم تمرین تناوبی شدید و داروی متفورمین بر بیان این دو عامل یعنی مایوژنین و مایواستاتین در عضله ی اسکلتی موش های مبتلا به دیابت نوع بود.
روش ها: 25 موش سوری نژاد C57BL/6 به دو گروه کنترل (پنج سر) و غذای پُرچرب (20 سر) تقسیم شدند. موش های گروه غذای پُرچرب به مدت 16 هفته با غذای پُرچرب تغذیه شدند. پس از 16 هفته، موش هایی که قند خون بالای 200 میلی گرم بر دسی لیتر داشتند به عنوان موش های دیابتی (نوع دو) انتخاب شدند. سپس موش های دیابتی شده (20 سر) به چهار گروه تقسیم شدند: گروه دیابتی کنترل (پنج سر)، دیابتی- متفورمین (پنج سر)، دیابتی-تمرین تناوبی شدید (پنج سر)، دیابتی-متفورمین-تمرین تناوبی شدید (پنج سر). موش ها به مدت هشت هفته تحت مداخله قرار گرفتند. از روش Real-Time–PCR برای سنجش بیان ژن مایوژنین و مایواستاتین در عضله ی راست رانی استفاده شد.
یافته ها: تمرین تناوبی شدید (اما نه متفورمین) در بیان مایوژنین تأثیر افزایشی داشت (05/0=P)؛ متفورمین تأثیر معنی داری در بیان مایواستاتین نداشت (45/0=P)، با این حال تمرین تناوبی شدید، بیان مایواستاتین را کاهش داد (001/0=P)، متفورمین تأثیر افزاینده یا کاهنده در تغییر بیان مایواستاتین ناشی از تمرین تناوبی شدید نداشت (95/0=P).
نتیجه گیری: داروی متفورمین احتمالاً تأثیر منفی یا مثبتی بر اثر تمرین تناوبی شدید در افزایش بیان مایوژنین و کاهش بیان مایواستاتین در موش های مبتلا به دیابت نوع دو نمی گذارد.

تأثیر عصاره‌ی گلبرگ (Crocus sativus) و آب قلیایی الکترولیز شده در موش‌های صحرایی دیابتی شده با استرپتوزوتوسین

عبدالمنصور طهماسبی

مقدمه: گلبرگ زعفران حاوی ترکیبات فلاونوئیدی، گیکوزیدی وآنتوسیانین ها است. با توجه به روند افزایش مصرف گیاهان دارویی در طب جدید به منظور درمان برخی از بیماری ها، مطالعه ی پیش رو به منظور بررسی اثر بخشی عصاره ی هیدروالکلی گلبرگ زعفران و آب قلیایی در مقایسه با داروی تجاری متفورمین بر سطح گلوکز خون موش های صحرایی دیابتی طراحی و اجرا گردید.
روش ها: در این آزمایش، 28 سر موش صحرایی نر ویستار به 4 گروه تقسیم شدند. 1) موش های صحرایی دیابتی (کنترل منفی)، 2) موش های صحرایی دیابتی که روزانه mg200 عصاره ی خشک گلبرگ زعفران دریافت می کردند 3) موش های صحرایی دیابتی که به صورت آزاد به آب قلیایی دسترسی داشتند 4) موش های صحرایی دیابتی که روزانه mg/kg BW100 متفورمین دریافت می کردند. مدت اجرای آزمایش 28 روز در نظر گرفته شد. در طی این مدت خوراک و آب مصرفی به صورت روزانه و وزن به صورت هفتگی اندازه گیری و ثبت می گردید. در پایان آزمایش شاخص های بیوشیمیایی خون اندازه گیری شد.
یافته ها: وزن و تری گلیسرید خون تحت تأثیر تیمارهای آزمایشی قرار نگرفت در حالی که خوراک مصرفی، آب مصرفی، انسولین، گلوکز، کلسترول، HDL (لیپوپروتئین با چگالی بالا)، LDL (لیپوپروتئین با چگالی پایین) و آنزیم های کبدی به طور معنی داری تحت تأثیر تیمارهای آزمایشی قرار گرفت.
نتیجه گیری: بر طبق نتایج، استفاده از آب قلیایی و عصاره ی گلبرگ زعفران به صورت مثبتی باعث کاهش گلوکز خون موش های صحرایی گردید و همچنین تأثیرات معنی داری بر مصرف خوراک و آب، کلسترول، HDL و LDL حیوانات داشت. با این حال تأیید قطعی نتایج این آزمایش نیازمند مطالعات و بررسی های بیشتر در این زمینه است.

اثر محافظتی کوئرستین بر خستگی قلبی ناشی از ورزش در دوندگان اسکای رانینگ

فرشاد غزالیان

مقدمه: هدف از این تحقیق تبیین اثر محافظتی کوئرستین بر خستگی قلبی ناشی از ورزش در دوندگان اسکای رانینگ بود.
روش ها: در این مطالعه ی نیمه تجربی 26 ورزشکار حرفه ای اسکای رانینگ به صورت تصادفی در 2 گروه کوئرستین (13 نفر) و دارونما (13 نفر) قرار گرفتند. مسابقه در کوه های البرز مرکزی اجرا شد، کل مسافت پیموده شده21 کیلومتر و 200 متر بود، ارتفاع محل شروع 1650 متر از سطح دریا بود. قبل، بلافاصله و 1ساعت پس از اتمام مسابقه از آزمودنی ها خون گیری انجام شد. جهت بررسی تغییرات متغیرهای مورد مطالعه از آزمون تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر در سطح معنی داری آلفای 05/0 استفاده شد.
یافته ها: مقدار تروپونین قلبی T بلافاصله و 1 ساعت پس از اتمام مسابقه در گروه کوئرستین نسبت به گروه دارونما به طور معنی داری کاهش یافت (001/0P<). اما اختلاف معنی داری در میزان اسیدهای چرب آزاد بین دو گروه کوئرستین و دارونما در پیش آزمون، بلافاصله و 1 ساعت پس از آزمون مشاهده نشد (506/0P=).
نتیجه گیری: به نظر می رسد افزایش اسیدهای چرب آزاد پس از مسابقه و ورزش های طولانی مدت، نقش مهمی در کاهش اینوتروپیک قلبی در همان دوره داشته باشد. مسابقات اسکای رانینگ سبب افزایش شاخص های آسیب قلبی در ورزشکاران حرفه ای می شود، با وجود این مصرف مکمل کوئرستین افزایش تروپونین قلبی T را کاهش داده و می تواند اثر محافظتی بر قلب ورزشکار داشته باشد.

مقایسه‌ی پاسخMR-proADM ، NO و HOMA-IR به یک جلسه فعالیت ورزشی زیر بیشینه در آزمودنی‌های ورزشکار و غیر ورزشکار

فاطمه فلاح

مقدمه: آدرنومدولین(ADM) یک پپتید چند عملکردی است که در طیف گسترده ای از فرآیندهای فیزیولوژیکی و عملکرد قلبی-عروقی نقش دارد. هدف از پژوهش حاضر مقایسه ی تأثیر فعالیت جسمانی ((PA بر سطوح ADM، نیتریک اکساید (NO) و میزان مقاومت به انسولین (HOMA-IR) در افراد ورزشکار و غیر ورزشکار بود.
روش ها: 12 ورزشکار و11 غیر ورزشکار در این مطالعه ی نیمه تجربی شرکت کردند. شرکت کنندگان پژوهش با روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. تمرین تردمیل بیشینه (برنامه ی بروس) در هر دو گروه انجام شد. نمونه های خونی قبل و پس از انجام جلسه تمرین جهت بررسی متغیرها جمع آوری گردید. داده ها با استفاده از تحلیل کوواریانس یک طرفه، تی زوجی، تی مستقل و همبستگی پیرسون و در سطح معنی داری 05/0P< تجزیه و تحلیل شدند.
یافته ها: نتایج نشان داد که پس از یک وهله فعالیت ورزشی زیربیشینه، شاخص HOMA-IR در گروه غیر ورزشکار کاهش (034/0 P=) و مقادیر NO هر دو گروه ورزشکار و غیر ورزشکار افزایش یافت (001/0 P=، 002/0 P=) و این افزایش در گروه ورزشکار بیشتر بود. همچنین در مقادیر ADM سرم در گروه غیر ورزشکار (001/0 P=) پس از اتمام وهله ی تمرین افزایش مشاهده شد.
نتیجه گیری: یک جلسه فعالیت جسمانی، احتمالاً با افزایش سطوح ADM و NO می تواند منجر به اتساع عروقی بهتر و بهبود عملکرد اندوتلیال و همچنین بهبود مقاومت به انسولین در افراد غیرفعال شود. از آنجا که در افراد ورزشکار تنها سطوح NO پس از پایان فعالیت افزایش یافت، به نظر می رسد PA بر بهبود عملکرد اندوتلیال افرادغیرفعال تأثیر بیشتری دارد.

اثربخشی درمان وجودی بر امید به زندگی و رفتارهای خود مراقبتی زنان مبتلا به دیابت نوع دو

احمد منصوری

مقدمه: دیابت نوع دو یکی از بیماری های مزمن و ناتوان کننده است که بر امید به زندگی و رفتارهای خود مراقبتی زنان مبتلا به این بیماری اثر دارد. لذا پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی درمان وجودی بر امید به زندگی و رفتارهای خود مراقبتی زنان مبتلا به دیابت نوع دو انجام شد.
روش ها: روش پژوهش، کاربردی و از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون و پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه ی آماری شامل کلیه ی زنان مبتلا به دیابت نوع دو شهر نیشابور بود. از بین آنان 40 نفر به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و به طور تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل گمارش شدند. شرکت کنندگان مقیاس امید اسنایدر و پرسشنامه ی فعالیت های خود مراقبتی در دیابت را تکمیل کردند. جهت تحلیل داده ها از روش تحلیل کوواریانس چندمتغیره استفاده شد.
یافته ها: نتایج تحلیل کوواریانس نشان داد که بین زنان گروه درمان وجودی و افراد گروه کنترل در متغیرهای امید به زندگی (0001/0=p، 11/10=F) و رفتارهای خود مراقبتی (003/0=p، 5/176=F) تفاوت وجود دارد. درمان وجودی سبب افزایش میانگین نمره ی شرکت کنندگان گروه آزمایش در متغیرهای امید به زندگی و رفتارهای خود مراقبتی شده است.
نتیجه گیری: درمان وجودی با تأکید بر مفاهیمی مثل آزادی، مسئولیت پذیری، معنا و هدف در زندگی، مرگ و روابط با دیگران می تواند سبب افزایش امید به زندگی و رفتارهای خود مراقبتی زنان مبتلا به دیابت نوع دو شود؛ بنابراین می توان از این درمان در کنار درمان های پزشکی استفاده کرد.

تأثیر چهارهفته تمرین هوازی بر فعالیت آنزیم کاتالاز بطن چپ و شاخص مقاومت به انسولین رت‌های نر دیابتی شده با استرپتوزوتوسین و در معرض رژیم غذایی پُرچرب

مهین رسولی

مقدمه: رژیم غذایی پُرچرب باعث هیپرانسولینی و افزایش مقاومت به انسولین در بدن می شود. از طرفی استرس اکسیداتیو ناشی از هیپرگلیسیمی می تواند منجر به تشدید هیپرگلیسیمی و افزایش عوارض دیابت شود و بیماری های قلبی عروقی یکی از مهم ترین عوارض ناشی از دیابت ملیتوس است. از این رو هدف از مطالعه ی حاضر بررسی تأثیر 4 هفته تمرین هوازی برفعالیت آنزیم کاتالاز در بطن چپ و شاخص مقاومت به انسولین در رت های نر دیابتی شده با استرپتوزوتوسین و در معرض رژیم غذایی پُرچرب بود.
روش ها: در این مطالعه ی تجربی 19 سر رت نر نژاد ویستار، در محدوده ی سن 12-8 هفته و وزن 250-200 گرم به 3 گروه: کنترل دیابت (CD 8 سر)، دیابت تمرین (TD 8 سر) و کنترل سالم (C 3 سر) تقسیم شدند. برنامه ی تمرین شامل 4 هفته تمرین هوازی با شدت متوسط 60 تا 75 درصد حداکثر اکسیژن مصرفی به صورت فزاینده بود. قبل و 48 ساعت پس از آخرین جلسه ی تمرین خون گیری و نمونه های بافت بطن چپ جهت بررسی میزان شاخص HOMA-IR و فعالیت کاتالاز به روش الایزا استخراج گردید. برای مقایسه ی گروه های مطالعه از تحلیل واریانس یک راهه و از آزمون تعقیبی شفه در نرم افزار SPSS استفاده شد (05/0≥P).
یافته ها: نتایج نشان داد القای دیابت با STZ همراه با رژیم غذایی پُرچرب باعث کاهش معنادار آنزیم کاتالاز (001/0 P=) و افزایش معنادار شاخص HOMA-IR، گلوکز ناشتا و شاخص لی (001/0 P=) در رت ها شد. با این حال انجام 4 هفته تمرین هوازی باعث افزایش معنادار فعالیت آنزیم کاتالاز (001/0 P=) و کاهش شاخص HOMA-IR، گلوکز و شاخص لی (001/0 P=) شد.
نتیجه گیری: تمرین هوازی با شدت متوسط می تواند با افزایش فعالیت کاتالاز و کاهش مقاومت به انسولین در بیماری دیابت به عنوان یک روش غیر دارویی مؤثر در درمان کاردیومیوپاتی دیابتی مورد استفاده قرار گیرد.