مجله دیابت و متابولیسم ایران

تغییرات بیان ژن miR-17 و شاخص های استرس اکسیداتیو در زنان دارای اضافه وزن و چاق به دنبال تمرین های عملکردی با شدت بالا

مهدی زارعی

مقدمه: اثرات ورزش منظم بر پروفایل miRNA و شاخص های استرس اکسیداتیو کمتر شناخته شده است. هدف از مطالعۀ حاضر بررسی تغییرات بیان ژن mRNA17 و شاخص های استرس اکسیداتیو در زنان دارای اضافه وزن و چاق به دنبال تمرین های عملکردی با شدت بالا بود.
روش ها: در این مطالعۀ نیمه تجربی،22 زن دارای اضافه وزن و چاق به صورت تصادفی در دو گروه تمرین عملکردی با شدت بالا (10 نفر) و کنترل (12 نفر) تقسیم شدند. آزمودنی های گروه تمرینی 3 جلسه در هفته به مدت 8 هفته به اجرای تمرین های عملکردی با شدت بالا (مقیاس درک فشار بالاتر و مساوی 7) پرداختند. قبل و پس از 8 هفته، نمونه های خونی جهت اندازه گیری بیان miR-17، مالون دی آلدئید (MDA)، سوپراکسیددیسموتاز، گلوتاتیون پراکسیداز (GPx) و ظرفیت آنتی اکسیدانی تام (TAC) به عمل آمد. از آزمون تحلیل کواریانس جهت تجزیه و تحلیل داده ها استفاده شد.
یافته ها: بعد از هشت هفته تمرین های عملکردی با شدت بالا، بیان miR-17 در گروه تجربی نسبت به گروه کنترل به طور معنی داری کاهش یافت(001/0 =P). بعد از هشت هفته تمرین های عملکردی با شدت بالا TAC (0001/0 =P)، GPX (007/0 =P) و SOD (001/0 =P) در گروه تجربی نسبت به گروه کنترل به طور معنی داری افزایش یافت. تغییر معناداری در MDA مشاهده نشد (778/0 =P).
نتیجه گیری: نتایج مطالعۀ حاضر نشان داد هشت هفته تمرین عملکردی با شدت بالا ممکن است منجر به کاهش بیان miR-17 و بهبود شاخص های استرس اکسیداتیو و آنزیم های آنتی اکسیدانی گردد که احتمال دارد در بهبود شاخص های متابولیک و عوارض چاقی مؤثر باشد.

تأثیرهشت هفته تمرینهای تناوبی شدید (HIIT) و مصرف مکمل ال- کارنیتین بر بیان پروتئین‌ BMP7 بافت چربی احشایی در موش‌های نر دیابتی ویستار

عباس صادقی

مقدمه: آدیپوژنز فرآیندی پویا است که منجر به فنوتیپ سلول های چربی بالغ می شود و نقش به سزایی در چاقی و دیابت ایفا می کند. پژوهش حاضر با هدف بررسی اثر هشت هفته تمرین تناوبی شدید (HIIT) و مصرف مکمل ال-کارنیتین بر بیان پروتئین BMP7 بافت چربی احشایی در موش های ویستار نر مدل دیابتی انجام شد.
روش ها: در یک مطالعۀ حیوانی بالینی- تجربی 50 سر موش صحرایی نر ویستار به 5 گروه مساوی کنترل(C)، دیابتی (D)، دیابتی با مکمل (D+LC)، دیابتی با تمرین (D+T) و دیابتی با تمرین و مکمل (D+LC+T) تقسیم شدند. پروتکل تمرینی شامل هشت هفته، هفته ای 5 جلسه ( 6 تا 12 وهلۀ 2 دقیقه ای با شدت 90 -85% سرعت بیشینه) بود. هفته ای پنج روز mg/Kg30 ال-کارنیتین از طریق آب آشامیدنی داده شد. چربی احشایی استخراج و بیان پروتئین BMP7 با روش وسترن بلات مورد سنجش قرار گرفت. تحلیل داده ها با آزمون های تحلیل واریانس یک طرفه و تعقیبی توکی در سطح معناداری (P< 0.05) انجام شد.
یافته ها: نتایج نشان داد که در هر دو گروه تمرین و تمرین+مکمل میزان بیان پروتئین (BMP7) افزایش معناداری (P< 0.001) داشت.
نتیجه گیری: باتوجه به نتایج این تحقیق، به نظر می رسد انجام تمرین های تناوبی با شدت بالا به تنهایی و به همراه مکمل ال-کارنیتین در افزایش میزان بیان پروتئین مرتبط با آدیپوژنز بافت چربی احشایی مؤثر بود. هر چند اظهار نظر صریح در این مورد مستلزم انجام تحقیقات بیشتر در این زمینه است.

تأثیر هشت هفته تمرینهای تناوبی با شدت بالا بر بیان ژن Nrf2، پراکسیداسیون لیپیدی و مقاومت به انسولین در پانکراس موش‌های صحرایی مسن تغذیه‌شده با غذای پُرچرب

رستم علی زاده

مقدمه: افزایش سن و مصرف رژیم غذایی پُرچرب منجر به افزایش آسیب اکسیداتیو بافت های مختلف می شود، استرس اکسیداتیو یک عامل بحرانی در روند پیری است که می تواند باعث آسیب مستقیم به ساختار سلولی شود هدف این پژوهش بررسی تأثیر هشت هفته تمرین های تناوبی با شدت بالا بر بیان ژن Nrf2، پراکسیداسیون لیپیدی و مقاومت به انسولین در بافت پانکراس موش های صحرایی مسن تغذیه شده با غذای پُرچرب است.
روش ها: در این تحقیق تجربی، 20 موش صحرایی نر ویستار مسن (سن: 18ماه و میانگین وزن70±450 گرم) به طور تصادفی در چهار گروه شامل کنترل غذای نرمال G1 (5n=)، غذای نرمال+تمرین G2 (5n=)، غذای پُرچرب G3 (5n=) و غذای پُرچرب+تمرین G4 (5n=)، قرار گرفتند. برنامۀ تمرین تناوبی با شدت بالا روی تردمیل سه روز در هفته و به مدت هشت هفته انجام شد. بیان ژن فاکتور رونویسی Nrf2 با استفاده از Real-time PCR انجام شد و مالون دی آلدهید، گلوکز و انسولین با استفاده از کیت و به روش الایزا اندازه گیری شد. داده ها با آزمون آماری MANOVA در سطح معنی داری P< 0.05 تجزیه و تحلیل شد.
یافته ها: نتایج آزمون آماری MANOVA در خصوص اثر تعاملی تمرین و رژیم غذایی نشان داد که در شاخص مقاومت به انسولین (017/0 =P و 17/7 =F) تفاوت معنی دار وجود دارد. اما برای فاکتور انسولین (30/0 =P و 13/1 =F)، گلوکز (116/0 =P و 75/2 =F)، MDA (87/0 =P و 028/0 =F) و Nrf2 (816/0 =P و 056/0 =F) تأثیر معنی داری مشاهده نگردید.
نتیجه گیری: به طورکلی می توان بیان نمود که تمرین تناوبی با شدت بالا در این تحقیق با تأثیر بر بیان ژن فاکتور رونویسی Nrf2 می تواند باعث بهبود در مقاومت انسولینی از طریق کاهش فعالیت اکسیدانی در موش های صحرایی سالمند باشد.

اثر هشت هفته تمرین هوازی و مکمل ویتامین D3 بر غلظت پروتئین GLUT4 و مقاومت به انسولین در عضلۀ اسکلتی موش‌های صحرایی دیابتی

محمدرحمان رحیمی

مقدمه: ناقل 4 گلوکز (GLUT4)، مهم ترین انتقال دهندۀ گلوکز در عضلۀ اسکلتی است. اختلال در بیان GLUT4 نقش مهمی را در اختلالات هومئوستاز گلایسمیک ایفا می کند. هدف پژوهش حاضر بررسی اثر تمرین هوازی و مکمل ویتامین D3 بر سطوح پروتئین GLU T4 و مقاومت به انسولین در عضلۀ نعلی موش های صحرایی دیابتی شده با استرپتوزوتوسین و مصرف غذای پُرچرب بود.
روش ها: 40 سر موش صحرایی نر نژاد ویستار پس از القای دیابت نوع دو به وسیلۀ رژیم غذایی پُرچرب (6 هفته) و تزریق استرپتوزوتوسین به طور تصادفی به 5 گروه کنترل سالم (HC)، کنترل دیابتی (DC)، دیابت+تمرین هوازی (DAT)، دیابت+ویتامین D3 (DVD) و دیابت+تمرین هوازی+ویتامین D3 (DVDAT) تقسیم شدند. موش ها به مدت هشت هفته تحت تمرین هوازی و مکمل دهی با ویتامینD3 قرار گرفتند. 24 ساعت پس از آخرین جلسۀ تمرین موش ها بیهوش شدند و بافت عضلۀ نعلی برای اندازه گیری محتوای پروتئین GLUT4 جدا شد. همچنین سطوح سرمی انسولین، گلوکز و ویتامین D3 اندازه گیری شد.
یافته ها: نتایج آزمون تحلیل واریانس یک طرفه نشان داد که سطوح پروتئین GLUT4 در گروه DC به طور معنی داری کمتر از گروه HC بود (001/0 >P). اما در گروه DVDAT به طور معنی داری بالاتر از گروه DC (04/0 >P) وDVD (005/0 >P) بود. همچنین در گروه DAT به طور معنی داری بالاتر از گروه DVD بود (018/0 >P). شاخص مقاومت به انسولین نیز در گروه هایDVD ، DAT و DATVD به طور معنی داری کمتر از گروه DC بود (001/0 >P).
نتیجه گیری: به نظر می رسد که هشت هفته تمرین هوازی همراه با مکمل دهی ویتامین D3 از طریق افزایش پروتئین GLUT4 و بهبود مقاومت به انسولین منجر به بهبود متابولیسم گلوکز در موش های دیابتی می شود.

تأثیر هم‌زمان تمرینهای تناوبی با شدت بالا (HIIT) و رژیم غذایی پُرچرب بر TGF-β1 و MMP-9 و MMP-2 در بافت چربی زیرپوستی رت‌های نر

حمید محبی

مقدمه: فیبروز بافت چربی در اختلال متابولیسم گلوکز و مقاومت به انسولین در چاقی نقش دارد؛ اما تأثیر ورزش بر پیشرفت فیبروز بافت چربی هنوز ناشناخته است. این مطالعه با هدف بررسی تأثیر هم زمان تمرین های تناوبی با شدت بالا و رژیم غذایی پُرچرب بر TGF-β1 و MMP-9 و MMP-2 در بافت چربی زیرپوستی رت های نر انجام شد.
روش ها: سر رت نر نژاد ویستار به صورت تصادفی به 4 گروه، رژیم غذایی معمولی (ND)، رژیم غذایی پُرچرب (HFD)، رژیم غذایی معمولی+ تمرین های تناوبی با شدت بالا (ND+HIIT) و رژیم غذایی پُرچرب +تمرین های تناوبی با شدت بالا (HFD+HIIT) تقسیم شدند. پروتکل HIIT شامل هشت مرحله فعالیت با شدت معادل 90 درصد حداکثر ظرفیت دویدن و دورۀ استراحت فعال 5/2 دقیقه ای با شدت معادل 50درصد MRC به مدت 12 هفته (5 جلسه در هفته) بود. 48 ساعت پس از آخرین جلسه تمرین، نمونه های چربی زیرپوستی و خون جمع آوری شدند. برای اندازه گیری میزان بیان پروتئین TGF-β1 از روش وسترن بلات و برای اندازه گیری MMP-9، MMP-2، انسولین از روش الایزا استفاده شد.
یافته ها: نتایج نشان داد القای چاقی با افزایش معنی دار میزان TGF-β1،MMP-9 ، MMP-2، مقاومت به انسولین همراه بود (0001/0P< ) و در مقابل تمرین تناوبی با شدت بالا به همراه رژیم غذایی پُرچرب نسبت به گروه رژیم غذایی پُرچرب موجب کاهش معنی دار میزان TGF-β1،MMP-9 ، MMP-2، مقاومت به انسولین می شود (0001/0P< ).
نتیجه گیری: تمرین تناوبی با شدت بالا، ممکن است پیشرفت فیبروز بافت چربی را تضعیف و اثر پیشگیرانه بر افزایش اختلالات متابولیسم گلوکز ناشی از رژیم غذایی پُرچرب داشته باشد.

تأثیر خودشفابخشی بر دشواری تنظیم هیجان و شاخص قند خون بیماران مبتلا به دیابت نوع دو

زهره لطیفی

مقدمه: دیابت نوع دو بیماری شایعی است که با مشکلات روانشناختی همراه است. لذا هدف از این پژوهش بررسی تأثیر خودشفابخشی بر دشواری تنظیم هیجان و شاخص قند خون بیماران مبتلا به دیابت نوع دو است.
روش ها: این پژوهش از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون -پس آزمون همراه با گروه کنترل و پیگیری بود. جامعۀ آماری شامل افراد مبتلا به دیابت نوع دو بود که به درمانگاه صدیقه طاهره اصفهان در سال 1400 مراجعه می کردند. تعداد 40 نفر به صورت نمونه گیری هدفمند انتخاب شدند و پس از انجام پیش آزمون، به طور تصادفی در دو گروه خودشفابخشی و کنترل قرار گرفتند. مداخلات خود شفابخشی لطیفی و مروی (1397) هفته ای یک جلسه 90 دقیقه ای به صورت آنلاین برگزار شد. پس از 12 جلسه از هردو گروه پس آزمون و سه ماه بعد آزمون پیگیری صورت گرفت. ابزار پژوهش پرسشنامۀ دشواری تنظیم هیجان گراتز و رومر (2004) و تجهیزات آزمایشگاهی برای اندازه گیری شاخص قند خون بود. برای تجزیه و تحلیل داده ها از آزمون تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر وآزمون تعقیبی بنفرونی با استفاده از نرم افزار SPSS-24 استفاده شد.
یافته ها: نتایج نشان داد خود شفابخشی باعث کاهش دشواری تنظیم هیجان و شاخص قند خون می شود (05/0 P<) و این نتایج در گذر زمان ادامه دار هستند (05/0 P<).
نتیجه گیری: با توجه به نتایج می توان گفت از درمان خودشفابخشی می توان در مدیریت دیابت نوع دو استفاده کرد.