مجله دیابت و متابولیسم ایران

تأثیر ۱۲ هفته تمرین مقاومتی همراه با دریافت مکمل سماق بر سطوح سرمی سیرتویین‌های میتوکندریایی ۳ و ۴ و آدنوزین مونوفسفات کیناز موش‌های نر آلزایمری

عباس صارمی

مقدمه: بیماری آلزایمر شایع ترین نوع زوال عقل است که به صورت پیش رونده با ازدست دادن حافظه و واکنش به محیط همراه است. هدف این مطالعه بررسی تأثیر ۱۲ هفته تمرین مقاومتی همراه با دریافت سماق بر سطح سرمی SIR3، SIR4 و AMPK در موش های نر آلزایمری بود.
روش ها: در این مطالعۀ تجربی، موش های صحرایی بـا سـن ۱۰-۸ هفته و میـانگین وزنـی ۳۰±۲۳۰ گرم به صورت تصادفی به پنج گروه کنترل، آلزایمری، آلزایمری همراه با دریافت مکمل سماق، آلزایمری همراه با تمرین مقاومتی و آلزایمری همراه با تمرین مقاومتی و دریافت مکمل سماق تقسیم شدند. برای القای آلزایمر، ۸ میلی گرم/کیلوگرم تری متیل تین کلراید به همراه ۲۰۰ میکرولیتر نرمال سالین به صورت درون صفاقی به موش ها تزریق شد. تمرین مقاومتی به مدت ۱۲ هفته و ۵ روز در هفته روی نردبان ویژۀ موش انجام گرفت. ۴۸ ساعت بعد از آخرین جلسۀ تمرین، نمونۀ خونی گرفته شد. سطح سرمی SIR3، SIR4 و AMPK به روش الایزا مورد ارزیابی قرار گرفتند. برای بررسی تغییرات بین گروه کنترل با سایر گروه ها از آزمون T مستقل و برای بررسی تفاوت سایر گروه ها از آزمون آنالیز واریانس یک سویه و در صورت معنی داری از آزمون تعقیبی توکی، توسط نرم افزار SPSS نسخۀ ۲۹ در سطح معنی داری ۰۵/۰P< استفاده شد.
یافته ها: نتایج تحقیق حاضر نشان داد که ۱۲ هفته تمرین مقاومتی موجب افزایش میزان SIR3(036/0 P<)، SIR4 (029/0 P<) و AMPK (447/0 P<) نسبت به گروه آلزایمری شده شد. به علاوه، اضافه کردن سماق به برنامۀ تمرین مقاومتی باعث تغییرات در میزان SIR3 (048/0 P<)، SIR4 (024/0 P<) و AMPK (002/0 P<) شد.
نتیجه گیری: نتایج ما پیشنهاد می کند که تمرین مقاومتی با بهبود سطح سیرتوئین ۳، سیرتوئین ۴ و آدنوزین مونوفسفات کیناز در موش های آلزایمری همراه است و دریافت ترکیب آنتی اکسیدانی سماق منجر به مضاعف شدن این پاسخ ها می شود.

بررسی اثر عصارۀ هیدروالکلی ماشک (Vicia sativa) بر زخم‌های پوستی در موش‌های صحرایی دیابتی شده با استرپتوزوتوسین

سحر ملزمی

مقدمه: اختلال در عملکرد سلول های بتای پانکراس سبب کاهش انسولین و افزایش گلوکز سرم می شود و به دنبال آن سبب ایجاد بیماری دیابت می شود. دیابت با آسیب به ارگان های مختلف سبب اختلال در عملکرد آنها شده که از جمله بافت هایی که در معرض آسیب دیابت قرار می گیرد پوست است. از این رو با هدف بررسی اثر عصارۀ هیدروالکلی ماشک (Vicia sativa) بر زخم های پوستی ناشی از قند خون بالا پرداختیم.
روش ها: در این مطالعه 48 سر موش نر نژاد ویستار با محدودۀ وزنی 220 تا 250 گرم به 4 گروه کنترل، شم، تجربی یک (گروه دیابتی+ اوسرین)، تجربی دو (دیابتی+ ماشک) تقسیم گردیدند. هم زمان با دیابتی شدن موش ها با دوزmg/kg 50 استرپتوزوتوسین، مابقی گروه ها بافر سیترات را به صورت درون صفاقی دریافت کردند. بعد از بیهوش شدن موش ها با ماده بیهوشی و تراشیدن موهای پشت آنها در گروه های مورد آزمایش زخمی به طول 3 سانتی متر در سمت چپ ستون فقرات ایجاد شد و گروه های تحت درمان با به مدت 14 روز عصارۀ ماشک با دوز mg/kg 200 بر زخم ها زماد گردید. روند ترمیم زخم به صورت ماکروسکوپی و میکروسکوپی در روزهای 7 و 14 مورد بررسی قرار گرفت.
یافته ها: زخم گروه های دیابتی شده با استرپتوزوسین در مقایسه با گروه کنترل ترمیم دیرتری نشان داد و التیام زخم در گروه های تجربی تیمار شده با عصارۀ الکلی ماشک نسبت به گروه کنترل از سرعت بیشتری برخوردار بود.
نتیجه گیری: نتایج حاکی از آن بود که عصارۀ الکلی ماشک موجب تسریع ترمیم زخم های پوستی نمونه های سالم و دیابتی می شود.

تأثیر یک دوره تمرین استقامتی، بر فیبروز قلبی و آنزیم‌های اکسیداتیو موش‌های دیابتی نوع دو

مهدی فراموشی

مقدمه: دیابت نوع دو یک بیماری مزمن متابولیکی و اختلال پیچیده با چندین عارضۀ کوچک و بزرگ عروقی در قسمت های مختلف بدن است که با فیبروز قلبی همراه است. از طرفی به نظر می رسد تمرین استقامتی با کاهش میزان گلوکز ناشتا و افزایش شاخص های آنتی اکسیدانی موجب پیشگیری از توسعۀ فیبروز قلبی در دیابت می شود.
روش ها: 24 سر موش نر نژاد ویستار پس از آشناسازی با محیط آزمایشگاه به طور تصادفی به سه گروه سالم کنترل (8 =NC. n) دیابت کنترل (8 =DC. n) و دیابت ورزش (8 =DT. n) تقسیم شدند. دیابت از طریق مصرف رژیم غذایی پُرچرب و تزریق استرپتوزوتوسین القا شد. گروه های تمرینی، 8 هفته تمرین تناوبی استقامتی را روی نوارگردان اجرا کردند. برای بررسی میزان فیبروز و به هم ریختگی سلولی از رنگ آمیزی هماتوکسیلین ائوزین و ماسون تری کروم استفاده شد. مالون دی آلدهیدسرم (MDA) توسط اسپکتروفتومتری تیوباربیتوریک اسید اندازه گیری شد. همچنین آنتـی اکـسیدان کل سـرم نیز به روش FRAP سنجیده شد.
یافته ها: موش ها در گروه تمرین در مقایسه با گروه کنترل دیابتی کاهش در میزان فیبروز، گلوکز ناشتا و همچنین کاهش در تری گلیسرید و کلسترول تام مشاهده شد (05/0 P<).
نتیجه گیری: تمرین استقامتی در بیماران دیابتی با کاهش قند خون ناشتا، پروفایل لیپیدی و افزایش

اثر مصرف عصارۀ زعفران در خلال تمرین مقاومتی بر بیان پروتئین BDNF هایپوکامپ موش‌های دارای دیابت نوع دو

وحید ولی پور ده نو

مقدمه: اثرات سودمند عصارۀ زعفران و تمرین مقاومتی بر بهبود برخی از شاخص های دیابت مشخص شده است، اما اثر ترکیبی آنها بر سطوح پروتئین BDNF در موش های دارای دیابت نوع دو بررسی نشده است. بنابراین، هدف مطالعۀ حاضر بررسی اثر مصرف عصارۀ زعفران در خلال تمرین مقاومتی بر بیان پروتئین BDNF هایپوکمپ موش های دارای دیابت نوع دو بود.
روش ها: در این مطالعۀ تجربی 30 سر موش صحرایی نر بالغ به طور تصادفی به پنج گروه کنترل (C)، دیابت (D)، دیابت-تمرین مقاومتی (DT)، دیابت-عصارۀ زعفران (DS) و دیابت-عصارۀ زعفران-تمرین مقاومتی (DTS) تقسیم شدند. تمرین مقاومتی به مدت شش هفته و پنج جلسه در هفته انجام شد. سطوح گلوکز خون و سطوح پروتئین BDNF هایپوکمپ اندازه گیری شد. برای تحلیل داده ها از آنالیز واریانس یک طرفه در سطح معناداری 05/0 >P استفاده شد.
یافته ها: نتایج نشان داد القای دیابت با STZ همراه با رژیم غذایی پُرچرب باعث تفاوت معنادار در میزان بیان ژن آتروژین-1 بین دو گروه DM با گروه ARDM شد (02/0 =P)، درحالی که سطح تغییرات بیان ژنی Foxo1 بین گروه ARDM با دیگر گروه ها معنادار بود (001/0=P).
نتیجه گیری: انجام تمرین مقاومتی همچنین مصرف عصارۀ زعفران به تنهایی و همراه با تمرین مقاومتی سطوح گلوکز خون را در موش های دیابتی کاهش می دهد. امّا، مصرف عصارۀ زعفران تنها در خلال تمرین مقاومتی توانست سطوح پروتئین BDNF را افزایش دهد. بنابراین، برای بهره وری بیشتر پیشنهاد می شود عصارۀ زعفران در خلال تمرین مقاومتی مصرف شود.

تأثیر تمرین تناوبی با شدت متوسط (MIIT) بر محتوای تام و فسفریله پروتئین‌ AMPKα1/2 در عضلۀ اسکلتی نعلی موش‌های صحرایی دیابتی

حامد علیزاده پهلوانی

مقدمه: پروتئین کیناز فعال شده با آدنوزین مونوفسفات (AMPK) یک تنظیم کنندۀ کلیدی متابولیسم سلولی است و اختلال در تنظیم آن با بیماری های متابولیک مانند چاقی، التهاب، دیابت و سرطان مرتبط است. هدف از انجام تحقیق حاضر، تأثیر تمرین تناوبی با شدت متوسط (MIIT) بر محتوای تام و فسفریله پروتئین AMPKα1/2 در عضلۀ اسکلتی موش های صحرایی دیابتی است.
روش ها: در این مطالعۀ تجربی، 12 سر رت نر دو ماهه از نژاد اسپراگ داولی با میانگین وزن 30±280 گرم انتخاب شدند. دیابت از طریق تزریق درون صفاقی با محلول استرپتوزوتوسین (با دوز 65 میلی گرم به ازای هر کیلوگرم از وزن بدن) به رت ها القاء شد. این رت ها به روش تصادفی به گروه تمرین دیابتی و کنترل دیابتی تقسیم شدند؛ گروه تمرین، MIIT را به مدت 6 هفته با شدتی معادل 55 تا 75 درصد حداکثر سرعت انجام دادند. تجزیه و تحلیل داده ها از طریق آزمون t-مستقل در نرم افزار گراف پد پریسم نسخۀ 10 انجام شد. سطح معناداری پژوهش 05/0P≤ در نظر گرفته شد.
یافته ها: محتوای درون سلولی تام پروتئینAMPKα1/2 تغییر معنی داری را در گروه تمرین نسبت به گروه کنترل در عضلۀ اسکلتی نعلی نشان نداد (96/0P= ). در مقابل محتوای درون سلولی فسفریله (0001/0P= ) و نسبت فسفریله به تام (002/0P= ) پروتئینAMPKα1/2 افزایش معنی داری را نشان داد.
نتیجه گیری: MIIT محتوای پروتئین AMPKα1/2 را در بافت عضلانی نعلی موش های دیابتی افزایش داد و این می تواند منجر به افزایش تولید و مصرف انرژی و بهبود سطوح گلوکز در آزمودنی های دیابتی شود.

تأثیر هشت هفته تمرین تداومی با شدت متوسط و مکمل‌دهی ال -کارنیتین بر بیان پروتئین Wnt10b مرتبط با آدیپوژنز بافت چربی احشایی در موش‌های بزرگ آزمایشگاهی القای دیابت شده با استرپتوزوتوسین

عباس صادقی

مقدمه: درک آدیپوژنز، فرآیند رشد سلول های چربی، ممکن است راه های جدیدی برای درمان دیابت نوع دو و سایر بیماری های متابولیک مرتبط ارائه دهد. پژوهش حاضر به بررسی اثر هشت هفته تمرین های تداومی با شدت متوسط و مکمل دهی ال -کارنیتین بر بیان پروتئین Wnt10b مرتبط با آدیپوژنز بافت چربی احشایی در موش های بزرگ آزمایشگاهی القای دیابت شده با استرپتوزوتوسین (STZ) می پردازد.
روش ها: در یک مطالعۀ حیوانی بالینی- تجربی 50 سر موش بزرگ آزمایشگاهی به طور تصادفی به 5 گروه مساوی کنترل (C)، دیابتی (D)، دیابتی با مکمل (D+LC)، دیابتی با تمرین (D+T)، و دیابتی با تمرین و مکمل (D+LC+T)، تقسیم شدند. پروتکل تمرین ها با شدت متوسط، سه بار در هفته به مدت 30 دقیقه روی تردمیل با سرعت 15 متر در دقیقه انجام شد. هفته ای پنج روز mg/Kg 30 ال-کارنیتین از طریق آب آشامیدنی داده شد. بیان پروتئینWnt10b چربی احشایی با روش وسترن بلات مورد سنجش قرار گرفت. تحلیل داده ها با آزمون های تحلیل واریانس یک طرفه و تعقیبی توکی در سطح معناداری (P< 0.05) انجام شد.
یافته ها: نتایج نشان داد که هشت هفته تمرین تداومی با شدت متوسط همراه با مصرف مکمل ال-کارنیتین سبب کاهش معناداری در میزان بیان پروتئین (Wnt10b) در گروه تمرین+ مکمل و گروه تمرین می شود (P< 0.001).
نتیجه گیری: با توجه به نتایج این تحقیق، به نظر می رسد انجام تمرین های تداومی با شدت متوسط به همراه مکمل ال-کارنیتین و به تنهایی در میزان بیان پروتئین مرتبط با آدیپوژنز بافت چربی احشایی مؤثربود. هر چند اظهارنظر صریح مستلزم انجام تحقیقات بیشتر در این زمینه است.

بررسی تغییرات هپاتوکاین فتوئین A و مقاومت به انسولین متعاقب یک دورۀ تمرین تناوبی طناب‌زنی در مردان جوان دارای اضافه وزن و چاق

امیر رشیدلمیر

مقدمه: مداخلات ورزشی می تواند نقشی مهمی در بهبود وضعیت متابولیکی به واسطۀ تنظیم هپاتوکین ها داشته باشد. هدف از پژوهش حاضر، بررسی اثر هشت هفته تمرین تناوبی طناب زنی بر مقادیر سرمی فتوئین A و مقاومت به انسولین در مردان جوان دارای اضافه وزن و چاق بود.
روش‏ها: در این مطالعۀ نیمه تجربی، 26 مرد جوان دارای اضافه وزن و چاق (نمایۀ تودۀ بدن: 66/1±24/28) داوطلبانه و به صورت هدفمند به عنوان نمونه آماری انتخاب و به شکل تصادفی در دو گروه تجربی (13 نفر) و کنترل (13 نفر) تقسیم شدند. شرکت کنندگان گروه تجربی به مدت هشت هفته (چهار جلسه در هفته/ هر جلسه 40 دقیقه) به انجام تمرین های تناوبی طناب زنی پرداختند. در ابتدا و انتهای پژوهش، نمونۀ خون وریدی برای اندازه گیری مقادیر فتوئین A و مقاومت به انسولین جمع آوری شد. تجزیه وتحلیل داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS نسخۀ 22 و با آزمون آماری تی وابسته و مستقل در سطح معناداری کمتر از 05/0 انجام شد.
یافته ها: بعد از انجام هشت هفته تمرین تناوبی طناب زنی کاهش معناداری در مقادیر سرمی فتوئین A، مقاومت به انسولین و درصد چربی بدن در گروه تجربی مشاهده شد (05/0 P≤). علاوه بر این اختلاف معناداری بین دو گروه تجربی و کنترل در مقادیر سرمی فتوئین A، مقاومت به انسولین و درصد چربی بدن مشاهده شد (05/0 P≤).
نتیجه گیری: با توجه به نتایج پژوهش حاضر به نظر می رسد که انجام تمرین تناوبی طناب زنی منظم به مدت هشت هفته می تواند با کاهش مقادیر سرمی هپاتوکاین فتوئین A در بهبود وضعیت متابولیکی در مردان جوان دارای اضافه وزن و چاق نقش مؤثری داشته باشد.

ارزیابی اثرات حفاظتی دی متیل فومارات بر سمیّت کبدی و کلیوی موش‌های دیابتی ناشی از تزریق آلوکسان از مسیرهای التهاب و استرس اکسیداتیو

پریسا صابری حسن آبادی

مقدمه: دیابت شایع ترین بیماری متابولیک ناشی از کمبود نسبی ترشح یا عملکرد انسولین است. دیابت می تواند منجر به عوارض گوناگونی در بدن از جمله آسیب کبدی و کلیوی شود. هدف از این مطالعه، ارزیابی اثرات حفاظتی دی متیل فومارات بر سمیّت کبدی و کلیوی موش های دیابتی ناشی از تزریق آلوکسان از مسیرهای التهاب و استرس اکسیداتیو بود.
روش ها: موش های ماده از نژاد (C57BL/6) با تزریق داخل صفاقی آلوکسان مونوهیدرات محلول در سرم فیزیولوژی (به میزان 120 میلی گرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن) در 3 روز متوالی دیابتی شدند. موش ها به 7 گروه 5 تایی شامل گروه های دریافت کنندۀ آلوکسان و دی متیل فومارات دسته بندی شدند. موش های دیابتی نوع اوّل با 3 دوز از دی متیل فومارات (به ترتیب،mg/kg 20، 40 و 80) به مدت 21 روز تحت درمان قرار گرفتند. سپس، آزمون های اختصاصی جهت ارزیابی پارامترهای بیوشیمیایی خون، نشانگرهای استرس اکسیداتیو، بیان ژن های التهابی (TNF-α، IL-6 و NF-kB) و ژن های مرتبط با پیشگیری از تشدید استرس اکسیداتیو و عوارض ناشی از دیابت (شامل بیان دو ژن Sirt-1 (سیرتوئین) و Nrf2) به کمک روش ریل تایم PCR انجام شد. در پایان، مشاهدات هیستوپاتولوژیکی در دو بافت کبد و کلیه موش ها هم ارزیابی گردید.
یافته ها: تجویز دی متیل فومارات به موش های دیابتی در یک رفتار وابسته به دوز منجر به کاهش معنادار سطوح گلوکز، AST، ALT و کراتنین خون در مقایسه با گروه شاهد شد. تغییرات هیستوپاتولوژیک کمتر و کاهش بیشتری در سطح شاخص های استرس اکسیداتیو در کلیه و کبد گروه های تیمارشده با دی متیل فومارات در مقایسه با موش های دیابتی مشاهده شد (001/0P< ). مواجهه با دی متیل فومارات به شکل معناداری موجب افزایش بیان ژن های Sirt-1 و Nrf2 و کاهش بیان ژن های دخیل در بروز التهاب نسبت به گروه دیابتی در هر دو بافت کبد و کلیه شد.
نتیجه گیری: تجویز دی متیل فومارات موجب بهبود شاخص های بیوشیمیایی خون، استرس اکسیداتیو، هیستوپاتولوژی وتعدیل مسیر بیان دو ژن Sirt-1 و Nrf2 در دو بافت کلیه و کبد موش های دیابتی شد.