fa کرامت انسانی در اخلاق زیست - پزشکی پژوهشي Research کرامت انسانی (human dignity) در طول تاریخ از سوی ادیان و مکاتب فلسفی مطرح شده و مورد تأکید قرار گرفته است. این مفهوم ریشه‌هایی نظری در مکاتب و ادیان باستانی، سده‌های میانه و دوران مدرن دارد که از مهم‌ترین آن‌ها می‌توان به منشور کورش، فلسفه‌ی رواقی، آرای اندیشمندان دوران رنسانی، Locke، Kant و اعلامیه‌ی جهانی حقوق بشر، و نیز تأکید بر کرامت انسانی در ادیان ابراهیمی اشاره کرد. کرامت انسانی با دو وصف ذاتی و غیرقابل سلب بودن مشخص می‌شود و اگر چه تعریف جامع و مانع و همه‌پذیری برای آن ارائه نشده است، همان ویژگی‌ای دانسته شده است که مبنای حقوق اساسی انسان می‎باشد. در حوزه‌ی اخلاق زیست - پزشکی کرامت انسانی در دو بعد فردی و جمعی مطرح می‌گردد. کرامت انسانی در بعد فردی آن مطلق و در بعد جمعی - که به‌واسطه‌ی تعلق و انتساب به انسانیت به‌دست می‌آید - نسبی است. مفهوم کرامت انسانی ناظر به تمامی اصول اخلاق زیست - پزشکی است و خط قرمز استدلال‌ها و استنتاج‌های اخلاق زیست - پزشکی را مشخص می‌نماید. در حوزه‌هایی نظیر اخلاق در پژوهش، اخلاق در مراقبت‌های آغاز و پایان حیات، و اخلاق در سلامت عمومی، کرامت انسانی دارای دلالت‌ها و الزامات صریح و روشنی است، نظیر: عدم استفاده‌ی ابزاری از رویان، جنین و بدن انسان، عدم کالاانگاری و خرید و فروش آن‌ها، حق زندگی و مرگ توأم با کرامت در مراحل پایانی زندگی و حق برخورداری از مراقبت‌های پایه‌ای سلامت برای تمامی اقشار جامعه.</p> </span> Throughout history, various religions and schools of philosophy have viewed human dignity as an important issue and a topic of discussion. The theoretical roots of this concept lies in ancient philosophies and religions, in Medieval as well as Modern periods, the most significant of which may be the Cyrus Cylinder, Stoicism, teachings of philosophers of the Renaissance period and of thinkers such as Immanuel Kant and John Locke, the Universal Declaration of Human Rights, and Abrahamic religions. Human dignity is infallibly referred to as being intrinsic and inviolable, and although there is no one comprehensive, inclusive and universally accepted definition for the term, it is fundamentally the characteristic that lies at the core of the basic rights of humans. In biomedical ethics there are two different dimensions to human dignity: the dignity of the individual and the dignity of humanity as such, and while the former is considered to be absolute, the latter is relative, as it is realized simply by belonging to the human race. Human dignity applies to all the principles of biomedical ethics, and sets the standards for all manners of reasoning and inference in this field. In areas such as research ethics, ethics of beginning of life and end of life care, and public health ethics, human dignity has clear requirements and implications, for instance regarding issues such as unethical uses of the embryo, fetus, and the human body for commercial purposes, the right to live and die with dignity near the end of life, and the right to basic indiscriminate health care. کرامت انسانی،اخلاق زیستی،اخلاق پزشکی،مراقبت‌های آغاز و پایان حیات human dignity, bioethics, medical ethics, beginning and end of life care 47 60 http://ijme.tums.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-61-83&slc_lang=fa&sid=1 Kiarash Aramesh کیارش آرامش kiarasharamesh@tums.ac.ir Yes مرکز تحقیقات اخلاق و تاریخ پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی تهران