other یک چهارچوب اخلاق زیستی‌اسلامی برای تصمیم‌گیری درباره‌ی حمایت از حیات نوزادان متولدشده در سنین حاملگی حوالی زیست‌پذیری یازدهمین کنگره اخلاق در سلامت - سخنرانی Health Ethics Congress (11th) - Oral Presentation سخنرانی Oral Presentation <div style="text-align: justify;"><span style="font-size:14px;"><span style="font-family:yekanYW;"><span style="line-height:2;"><span dir="RTL" lang="AR-SA"><span style="color:black">سال‌هاست که پاسخ به سؤال احیاکردن یا نکردن نوزادان متولدشده در سنین حوالی زیست‌پذیری، ذهن متخصصان مامایی، طب پیرامون تولد، طب پیرامون نوزادی و اخلاق پزشکی را به خود مشغول کرده است. برخلاف سایر مطالعات که به تبیین ارزش و حرمت حیات انسانی در دوران زندگی داخلِ</span></span><span style="color:black">‌‌</span><span dir="RTL" lang="AR-SA"><span style="color:black">رحمی پرداخته</span></span><span style="color:black">‌</span><span dir="RTL" lang="AR-SA"><span style="color:black">اند، در مطالعه‌ی حاضر، ما ضمن پذیرش فرض ارزش هر لحظه از حیات انسان و مراتب شأن انسانی وی از زمان لقاح، در تلاش برای پاسخ‌گویی به این سؤال بودیم که تصمیم درست درباره‌ی حمایت از حیات در نوزادان متولدشده در سنین حوالی زیست‌پذیری در پرتو آموزه‌های اخلاقی سنت اسلام چیست؟ این پژوهش چندروشی، در سه بخشِ مرور چهارچوب‌های اخلاقی ارائه‌شده برای حمایت از حیات نوزادان متولدشده در سنین حوالی زیست‌پذیری، تبیین اصول اخلاق زیستی‌اسلامی بر اساس منابع مشترک اهل تسنن و شیعه و تحلیل و ارائه‌ی چهارچوب اخلاق زیستی انجام شده است.</span></span> <span dir="RTL" lang="FA"><span style="color:black">مطابق اصول اخلاقی سنت اسلام، برخلاف اخلاق زیست‌پزشکی سکولار، اول اینکه، باید برای حفظ و تداوم حیات نوزادان متولدشده در سنین حوالی زیست‌پذیری صرف‌نظر از کیفیت آن تلاش کرد؛ دوم اینکه، هنگام تصمیم‌گیری بین مرگ و زندگی، آنچه در اولویت قرار دارد، خواست والدین نوزاد نیست، بلکه نجات جان نوزاد و حفظ حیات وی توسط پزشک و تیم درمانی است؛ اگرچه مشارکت والدین در تصمیم‌گیری ضرورت دارد؛ بااین‌حال، حفظ حیات یک مصلحت مطلق نیست و هدف از اقدامات حمایت از حیات، صرفاً طولانی‌ترکردن حیات نوزاد برای یک مدت‌زمان محدود نیست، بلکه این اقدامات باید متناسب با پیش‌آگهی و منفعت مورد انتظار، یعنی احتمال فراوان بقای نوزاد انجام شود. این امر مستلزم ارزیابی خطر برای هر نوزاد، با توجه به وضعیت بالینی اختصاصی وی و منابع و وضعیت منطقه‌ای است.</span></span> <span dir="RTL" lang="AR-SA"><span style="color:black">استفاده از چهارچوب اخلاق زیستی پیشنهادی، برای تدوین یک راهنمای بالینی، شامل معیارهای دسته</span></span><span style="color:black">‌</span><span dir="RTL" lang="AR-SA"><span style="color:black">بندی </span></span><span dir="RTL" lang="FA"><span style="color:black">نوزادان متولدشده در سنین حوالی زیست</span></span><span style="color:black">‌</span><span dir="RTL" lang="FA"><span style="color:black">پذیری مبتنی بر وضعیت بالینی آن</span></span><span style="color:black">‌</span><span dir="RTL" lang="FA"><span style="color:black">ها، تصمیم اخلاقی برای مداخله بر اساس وضعیت بالینی، احتمال بقا و منابع موجود منطقه</span></span><span style="color:black">‌</span><span dir="RTL" lang="FA"><span style="color:black">ای</span></span><span dir="RTL" lang="AR-SA"><span style="color:black"> توصیه می</span></span><span style="color:black">‌</span><span dir="RTL" lang="AR-SA"><span style="color:black">شود.</span></span></span></span></span></div> <div style="text-align: justify;"><span style="font-size:14px;"><span style="font-family:Arial;"><span style="line-height:2;"><span style="color:black"><span style="letter-spacing:-.1pt">For many years, the question of whether or not to resuscitate periviable newborns has been a topic of debate among perinatologists, neonatologists, and ethicists. Unlike other studies that focus on the value and sanctity of human life during intrauterine development, the present study seeks to address the ethical question of what constitutes the right decision regarding life-support measures for newborns born at peri-viability ages, within the ethical norms of the Islamic tradition. This study assumes the inherent value of every moment of human life and acknowledges the human dignity of individuals from the time of conception. This multi-method study was conducted in three parts: (1) a review of the ethical frameworks presented for supporting the lives of periviable newborns, (2) an explanation of the principles of Islamic bioethics based on common Sunni and Shiite sources, and (3) the development of an Islamic bioethics framework. According to the ethical principles of the Islamic tradition&mdash;contrary to secular biomedical ethics&mdash;first and foremost, efforts should be made to preserve and prolong the life of periviable newborns regardless of their anticipated quality of life. Second, in decisions involving life and death, the priority is not the preferences of the infant&#39;s parents but rather the saving of the infant&#39;s life and its preservation by the physician and medical team. Nonetheless, parental participation in the decision-making process is essential. Preserving life, however, is not an absolute obligation; the aim of life-support measures is not merely to extend the infant&#39;s life for a short period but to do so in proportion to the prognosis and expected benefits. Specifically, these measures should be considered when there is a significant probability of the newborn&rsquo;s survival. This requires a case-by-case assessment of risks, taking into account the newborn&rsquo;s clinical condition, as well as regional resources and conditions. It is recommended to use the proposed Islamic bioethical framework to develop a clinical guideline that includes criteria for classifying infants born at the edge of viability based on their clinical condition. Ethical decisions to intervene should then be based on the infant&#39;s clinical state, probability of survival, and the resources available in the region.</span></span></span></span></span></div> اخلاق زیستی, اسلام, حمایت از حیات, حوالی زیست‌پذیری, نوزاد Bioethics, Newborn, Periviability, Life Support, Islam 1 2 http://ijme.tums.ac.ir/browse.php?a_code=A-12-1581-61&slc_lang=other&sid=1 Forouzan Akrami فروزان اکرمی Yes Medical Ethics and Law Research Center, Shahid Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, Iran مرکز تحقیقات اخلاق و حقوق پزشکی دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی و کارشناس عالی رتبه وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی