fa روایی خودگزارشی ابتلا به دیابت در ساکنان شهر مشهد اپیدمیولوژی Epidemiology پژوهشي Research مقدمه و اهداف: محققان و متخصصان حوزه سلامت از یافته‌های خود‌گزارشی ابتلا به بیماری‌های مزمن به طرز چشم‌گیری استفاده می‌کنند. این مطالعه با هدف بررسی روایی خود‌گزارشی ابتلا به دیابت طراحی شده است.<br> <br> روش کار: در این مطالعه مقطعی از یافته‌های سرشماری سال 1394 در سطح کلان‌شهر مشهد که یک بررسی مبتنی بر جمعیت در افراد بالای 30 سال بوده (n=307103) برای تعیین نسبت خودگزارشی ابتلا به دیابت استفاده &nbsp;شد. از سامانه پرونده الکترونیک سلامت سینا SinaEHR&reg; با کدهای تشخیصی E10 و E11 تأیید شده توسط پزشکان به عنوان مرجع استفاده شد. حساسیت، ویژگی، ارزش‌های اخباری مثبت ومنفی و نسبت درستنمایی با فاصله اطمینان 95 درصد محاسبه شد.<br> <br> یافته‌ها: حساسیت خودگزارشی ابتلا به دیابت 59/24 درصد (فاصله اطمینان 95 درصد: 21/25-97/23)، ویژگی 04/98درصد<br> &nbsp;(فاصله اطمینان 95 درصد: 09/98-99/97)، PLR 56/12درصد (فاصله اطمینان 95 درصد: 02/13-11/12)، NLR 77/0درصد<br> (فاصله اطمینان 95 درصد: 78/0-76/0)،PPV 77/44درصد (فاصله اطمینان 95 درصد: 67/45-89/43) و NPV 27/95درصد<br> (فاصله اطمینان 95 درصد: 31/95-23/95)، می‌باشد. حساسیت خودگزارشی ابتلا به دیابت در مردان، افراد ایرانی، مجرد، سن 60 سال و بیشتر، افراد دارای شاخص توده بدنی (BMI) بین 25-5/18 و افراد دارای تحصیلات دانشگاهی بالاتر بوده است.<br> <br> نتیجه‌گیری: اگرچه حساسیت خودگزارشی ابتلا به دیابت در این مطالعه حاضر پایین بوده است، اما ویژگی و ارزش‌های اخباری مثبت و منفی آن نسبتاً خوب بود.خودگزارشی دیابت در مردان، افراد ایرانی، مجرد، سن 60 سال و بیشتر، افراد دارای BMI بین &nbsp;25-5/18 و افراد دارای تحصیلات دانشگاهی بالاتر بوده است. به نظر می‌رسد در استفاده از داده‌های خودگزارشی در مطالعه‌های اپیدمیولوژیک احتیاط بیشتری باید صورت پذیرد. Background and Objectives: Researchers and health specialists are increasingly using self-reports to obtain information on chronic illnesses. This study was conducted to assess the validity of self-reports of diabetes based on a recent field survey in Mashhad.<br> &nbsp;<br> Methods: In this cross-sectional study, we used the results of 2015 census in Mashhad, a population based survey of people over the age of 30 (n =307103), to determine the proportion of self-reported diabetes. The patient records of Sina Electronic Health Record system (SinaEHR&reg;) coded as E11 and E12 approved by doctors were used as a reference. The sensitivity, specificity, positive predictive value, and negative predictive value were calculated with 95% confidence intervals.<br> &nbsp;<br> Results: The sensitivity, specificity, PLR, NLR, PPV, and NPV of self-reported diabetes was 24.59% (95% CI: 23.97-25.21), 98.04% (95% CI: 97.99-98.09), 12.56% (95% CI: 12.11-13.02), 0.77% (95% CI: 0.76-0.78), 44.77% (95% CI: 43.89-45.67), and 95.27% (95% CI: 95.23-95.31), respectively. The sensitivity of self-reported diabetes was higher in men, Iranian individuals, single subjects, people aged 60 and over, individuals with a BMI of 18.5-25, and those with university education.<br> &nbsp;<br> Conclusion: Although the sensitivity of self-reported diabetes was poor in this study, its specificity and positive and negative predictive values were good. Furthermore, the sensitivity of self-reported diabetes was higher in men, Iranian individuals, single subjects, people aged 60 and over, individuals with a BMI of 18.5-25, and those with university education. It seems that caution should be exercised in using self-reported data in epidemiological studies. دیابت, خودگزارشی, روایی, مشهد Diabetes, Self-reports, Validity, Mashhad 265 271 http://irje.tums.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-1033-2&slc_lang=fa&sid=1 S Baridkazemi سیما برید کاظمی No MSc of Environmental Health Engineering, Mashhad University of Medical Sciences, Imam Reza Hospital, Mashhad, Iran کارشناس ارشد مهندسی بهداشت محیط، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، بیمارستان امام رضا، مشهد، ایران E MosaFarkhani احسان موسی فرخانی No PhD Candidate in Epidemiology, Mashhad University of Medical Sciences, Mashhad, Iran دانشجوی PhD اپیدمیولوژی، معاونت بهداشتی دانشگاه مشهد، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران R Eftekhari Gol رضا افتخاری گل No PhD, Department of Health Network Development and Health Promotion, Khorasan Razavi Province Health Center, Mashhad, Iran دکتری داروسازی، معاونت بهداشتی درمانی دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران A Taghipour علی تقی پور No MD, PhD in Epidemiology, Associate Professor, Social Determination of Health Research Center, Mashhad University of Medical Sciences, Mashhad, Iran دکتری تخصصی اپیدمیولوژی، دانشیار مرکز تحقیقات عوامل اجتماعی مؤثر بر سلامت، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران A Bahonar علیرضا باهنر No Department of Food Hygine and Epidemiology, Faculty of Veterinary Medicine Control, University of Tehran, Tehran, Iran استاد اپیدمیولوژی، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه تهران، تهران، ایران O Emami امید امامی No MSc of Epidemiology, Mashhad University of Medical Sciences, Mashhad, Iran کارشناس ارشد اپیدمیولوژی، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران HR Bahrami حمیدرضا بهرامی BahramiHR@mums.ac.ir Yes MD, MPH, PhD of Chinese Medicine, Associate Professor of Complementary and Chinese Medicine, Faculty of Persian and Complementary Medicine, Mashhad University of Medical Sciences, Mashhad, Iran دانشیار طب چینی و مکمل، دانشکده طب ایرانی و مکمل، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران