fa طراحی مدل فرکس ایرانی و تعیین آستانه مداخله و درمان پوکی استخوان بر اساس آن اپیدمیولوژی Epidemiology پژوهشي Research <div style="border-top:solid windowtext 1.0pt;border-left:none;border-bottom:solid windowtext 1.0pt;border-right:none;padding:1.0pt 0in 1.0pt 0in;margin-right:87.6pt;margin-left:0in;"><strong><span style="font-family:B Nazanin;"><span style="font-size:10.0pt;">مقدمه و اهداف: </span></span></strong><span style="font-family:B Nazanin;"><span style="font-size:10.0pt;">هدف از انجام این پروژه بومی‌سازی الگوریتم ارزیابی احتمال 10-ساله شکستگی برای جمعیت ایرانی و توضیح نحوه مناسب استفاده از آن در بالین است.</span></span><span style="font-family:B Nazanin;"><span style="font-size:10.0pt;"></span></span><br> <strong><span style="font-family:B Nazanin;"><span style="font-size:10.0pt;">روش کار:</span></span></strong> <span style="font-family:B Nazanin;"><span style="font-size:10.0pt;">احتمال 10-ساله اختصاصی سنی شکستگی‌های اساسی ناشی از پوکی استخوان، در زنان با شاخص توده بدنی معمولی و به‌منظور تعیین احتمال شکستگی در دو آستانه مداخله محاسبه گردید. اولین آستانه، برابر احتمال شکستگی اختصاصی-سنی در افراد با </span></span><span dir="LTR">T-score</span><span style="font-family:B Nazanin;"><span style="font-size:10.0pt;"> معادل 5/2- در گردن فمور بود. رویکرد دوم، احتمال شکستگی اختصاصی-سنی معادل احتمال شکستگی در زنان باسابقه قبلی شکستگی و در غیاب تست سنجش تراکم استخوان بود. این آستانه‌ها بر اساس راهنماهای موجود&nbsp; تعریف شدند. تأثیر تراکم معدنی استخوان بر مقادیر این آستانه‌ها نیز به‌طور جداگانه بررسی شد. </span></span><br> <strong><span style="font-family:B Nazanin;"><span style="font-size:10.0pt;">یافته‌ها:</span></span></strong><span style="font-family:B Nazanin;"><span style="font-size:10.0pt;"> مشابه زنان باسابقه قبلی شکستگی، احتمال 10 ساله شکستگی اساسی ناشی از پوکی استخوان از 9/4% در 50 سالگی به 17% در 80 سالگی افزایش یافت. در صورت استفاده از </span></span><span dir="LTR">T-score</span><span style="font-family:B Nazanin;"><span style="font-size:10.0pt;"> کمتر از 5/2 به‌عنوان معیار، احتمال شکستگی در زنان 50 ساله با توده استخوانی پایین دو برابر زنان هم‌سن ولی با توده استخوانی طبیعی و در غیاب عوامل خطر بود. در این گروه میزان افزایش نسبی احتمال شکستگی با افزایش سن کاهش یافت، و در سنین بالای 80 سال، داشتن </span></span><span dir="LTR">T-score</span><span style="font-family:B Nazanin;"><span style="font-size:10.0pt;"> کمتر از 5/2 محافظت‌کننده بود..</span></span><br> <strong><span style="font-family:B Nazanin;"><span style="font-size:10.0pt;">نتیجه‌گیری:</span></span></strong> <span style="font-family:B Nazanin;"><span style="font-size:10.0pt;">تعیین آستانه مداخله تنها بر اساس توده استخوانی، برای شناسایی زنان در معرض خطر شکستگی بخصوص در سنین بالا کمک‌کننده نیست. استفاده از احتمال شکستگی بر اساس &quot;آستانه شکستگی&quot; می‌تواند شناسایی این زنان را بهبود بخشد.</span></span></div> <strong>Background and Objectives</strong>: The purpose of this study was to adopt and calibrate the fracture risk assessment algorithm FRAX&reg; for the Iranian population and to provide the required guidance on how to apply it in clinical practice.&nbsp;<br> &nbsp;<br> <strong>Methods:</strong> The age-specific ten-year probability of major osteoporotic fractures was calculated in women with an average BMI to determine the fracture probability at two potential intervention thresholds. The first threshold was the age-specific fracture probability associated with a femoral neck T-score of -2.5 SD and the other was age-specific fracture probability in women with a history of fracture without BMD. Current Iranian guidelines were used to define these thresholds. The effect of adding BMD values to the assessment of these thresholds was also evaluated separately.<br> &nbsp;<br> <strong>Results:</strong> Similar to women with a previous fracture, the 10-year probability of a major osteoporotic fracture increased from 4.9% at the age of 50 years to 17% at the age of 80 years. When using a BMD T-score of &le;&minus;2.5 SD as the intervention threshold, the FRAX probability was twice as high in women aged 50 years as in women of the same age with an average BMD and no risk factor. The FRAX probability increased with age but a T-score of -2.5 SD was actually protective after 80 years or age.<br> &nbsp;<br> <strong>Conclusion</strong>: Intervention thresholds based on BMD alone cannot effectively identify high-risk women for fracture, particularly in advanced ages. Using fracture probability based on &lsquo;fracture threshold&rsquo; can help to improve the identification of these women. فرکس,احتمال شکستگی, راهنمای بالینی, ایران, پوکی استخوان FRAX, Fracture probability, Guidelines, Intervention threshold, Iran, Osteoporosis 296 304 http://irje.tums.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-31-1&slc_lang=fa&sid=1 P Khashayar پاتریشیا خشایار No Postdoc, Osteoporosis Research Center, Endocrinology and Metabolism Clinical Sciences Institute, Tehran University of Medical Sciences, Tehran, Iran; Center for Microsystems Technology, Imec and Ghent University, Gent-Zwijnaarde 9052, Belgium پست داک، مرکز تحقیقات استئوپروز، پژوهشکده علوم بالینی غدد و متابولیسم، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایران؛ مرکز تکنولوژی‌های ماکروسیستم، ایمک و دانشگاه گنت، گنت، زوینارده، بلژیک A Keshtkar عباسعلی کشتکار No Assistant Professor of Epidemiology, Department of Health Sciences Education Development, School of Public Health, Tehran University of Medical Sciences, Tehran, Iran استادیار، واحد آمورش علوم پزشکی، دانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایران A Ostovar افشین استوار No Professor of Epidemiology, Osteoporosis Research Center, Endocrinology and Metabolism Clinical Sciences Institute, Tehran University of Medical Sciences, Tehran, Iran استاد، مرکز تحقیقات استئوپروز، پژوهشکده علوم بالینی غدد و متابولیسم، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایران B Larijani باقر لاریجانی larijanib@tums.ac.ir Yes Professor of Medicine, Endocrinology and Metabolism Research Center, Endocrinology and Metabolism Clinical Sciences Institute, Tehran University of Medical Sciences, Tehran, Iran استاد، مرکز تحقیقات غدد و متابولیسم، پژوهشکده علوم بالینی غدد و متابولیسم، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایران H Johansson هلنا جوهانسون No PhD, Mary McKillop Health Institute, Australian Catholic University, Melbourne, Australia; Centre for Metabolic Bone Diseases, University of Sheffield, UK پ اچ دی، مرکز ماری مککلیپ، دانشگاه کاتولیک استرالیا، ملبورن، استرالیا؛ مرکز بیماری‌های متابولیک استخوانی، دانشگاه شفیلد، انگلستان N Harvey نیکلاس هاروی No Professor, MRC Lifecourse Epidemiology Unit, University of Southampton, Southampton, UK; NIHR Southampton Biomedical Research Centre, University of Southampton and University Hospital Southampton NHS Foundation Trust, Tremona Road, Southampton, UK استاد، واحد اپیدمیولوژی زندگی MRC، دانشگاه ساتمپتون، ساتمپتون، انگلستان؛ مرکز تحقیقات پزشکی ساتمپتون NIHR، دانشگاه ساتمپتون و بیمارستان آموزشی ساتمپتون وابسته به NHS، ساتمپتون، انگلستان M Lorentzon ماتیاس لورنتزون No Professor, Geriatric Medicine, Department of Internal Medicine and Clinical Nutrition, Institute of Medicine, Sahlgrenska Academy, University of Gothenburg, Gothenburg, and Region Västra Götaland, Geriatric Medicine Clinic, Sahlgrenska University Hospital, Mölndal, Swede استاد، پزشکی سالمندان، واحد بیماری‌های داخلی و تعذیه، مرکز پزشکی ساهلگرنسکا، دانشگاه گوتنبرگ، گوتنبرگ سوئد U Mc Closkey یوژن مک کلوسکی No Professor, Centre for Metabolic Bone Diseases, University of Sheffield, UK; Centre for Integrated research in Musculoskeletal Ageing (CIMA), Mellanby Centre for Bone Research, University of Sheffield, Sheffield, UK استاد، مرکز بیماری‌های متابولیک استخوانی، دانشگاه شفیلد، انگلستان؛ مرکز تحقیقات ادغامی در پیری ماهیچه‌ای (CIMA)، مرکز ملانبی برای تحقیقات استخوانی، دانشگاه شفیلد، انگلستان J A Kanis جان آ کنیس No Professor, Centre for Metabolic Bone Diseases, University of Sheffield, UK; Mary McKillop Health Institute, Australian Catholic University, Melbourne, Australia استاد، مرکز بیماری‌های متابولیک استخوانی، دانشگاه شفیلد، انگلستان؛ مرکز ماری مککلیپ، دانشگاه کاتولیک استرالیا، ملبورن، استرالیا