http://jdc.tums.ac.ir فصلنامه پوست و زیبایی - مقالات نشریه - سال 1393 جلد5 شماره3 Yektaweb Collection - https://yektaweb.com fa 1393/7/9 http://journals.tums.ac.ir/jdc/browse.php?a_id=5080&sid=1&slc_lang=fa زمینه و هدف: زگیل از بیماری های ویروسی شایع پوست است که توسط ویروس پاپیلوم انسانی ایجاد شده و هزینه های بهداشتی، درمانی و زیبایی بالایی را در جامعه به خود اختصاص می دهد. فرفیون گیاهی است یک ساله، متعلق به تیره ی افوربیا که دارای هفتاد گونه ی علفی و درختچه ای است. همه ی این گیاهان دارای شیرابه بوده و دارای ارزش دارویی هستند. این گیاهان حاوی مواد ضد ویروسی و ضد توموری بوده و 10 گونه ی آن توسط طبیبان سنتی برای درمان زخم ها، تومورها، زگیل ها و برخی بیماری های دیگر استفاده می شود. در این مطالعه، اثر شیرابه ی گیاه فرفیون برروی زگیل معمولی پوست و مقایسه ی آن با درمان شیمیایی موردنظر بود. روش اجرا: شیرابه ی فرفیون از منطقه ی دهگلان از توابع استان کردستان تهیه و به صورت موضعی استفاده گردید. محلول شیمیایی که حاوی 7/16 گرم سالیسیلیک اسید، 7/16 گرم لاکتیک اسید و 6/66 گرم کلودیون بود، از داروخانه ی بهزیستی همدان تهیه و توسط داروخانه تحویل داده شد. آزمایش در قالب یک کارآزمایی بالینی دوسویه کور در بیمارستان فرشچیان همدان برروی 88 نفر انجام گرفت که 44 نفر با درمان گیاهی و 44 نفر با درمان کراتولیتیک معمول روزی 2 بار به مدت حداکثر 8 هفته مورد درمان قرار گرفتند. یافته ها: بعد از 8 هفته هر دو گروه 100% کاهش ضایعات را نشان دادند. میانگینانحراف معیار زمان بهبودی در گروه تحت درمان با شیرابه ی فرفیون 4/15/4 هفته و در گروه درمان استاندارد 6/11/5 هفته بود. در هیچ کدام از این موارد اختلاف آماری معنی داری بین 2 گروه درمان وجود نداشت (05/0P>). هیچ گونه عارضه ی جانبی نیز توسط افراد تحت مطالعه مشاهده نشد. نتیجه گیری: یافته ها نشان داد که شیرابه ی گیاه فرفیون در درمان زگیل مؤثر است. البته تفاوت تأثیر درمان معمول نسبت به داروی گیاهی ازنظر آماری معنی دار نبود. براساس نتایج این مطالعه، شیرابه ی این گیاه می تواند به عنوان درمان مکمل یا جایگزین درمان استاندارد در مبتلایان به زگیل معمولی استفاده شود. آمنه یزدانفر http://journals.tums.ac.ir/jdc/browse.php?a_id=5081&sid=1&slc_lang=fa زمینه و هدف: استفاده از فرآورده های مرطوب کننده یکی از مهم ترین روش های محافظت در برابر خشکی پوست است. ارزیابی بی خطری این محصولات با بررسی میزان حساسیت پوستی برروی داوطلبین انسانی انجام می پذیرد. شاخص های بیوفیزیکی به عنوان یک روش سریع و غیرتهاجمی جهت بررسی بی خطری استعمال محصولات آرایشی کاربرد دارد. روش اجرا: دو نوع مرطوب کننده ی موجود در بازار ایران انتخاب شد و به کمک آزمون های بیومتری پوست با استفاده از دستگاه Cutometer® MPA 580، میزان تغییرات رخ داده بر شاخص های میزان تبخیر آب از اپی درم، رطوبت لایه ی شاخی، pH، محتوای ملانین و محتوای هموگلوبین مورد بررسی قرار گرفت. یافته ها: تفاوت معنی داری در شاخص های میزان تبخیر آب از اپی درم، pH، محتوای ملانین و محتوای هموگلوبین پوست قبل و بعد از مصرف کرم های مرطوب کننده مشاهده نشد. در مقایسه با ناحیه ی شاهد، افزایش رطوبت لایه ی شاخی در کرم Neu Derm Renutrive Honey Shea از 09/0 به 39/0 و در کرم Neu Derm Optimal Hydrosenseاز 23/0 به 48/0 مشاهده شد (001/0P). نتیجه گیری: استعمال مرطوب کننده های موردبررسی واکنش های حساسیتی در داوطلبین ایجاد نکرده، بنابراین می توان مصرف این محصولات را بی خطر دانست. تفاوت در شاخص رطوبت لایه ی شاخی در مرطوب کننده های موردمطالعه به دلیل وجود جذب کننده ی رطوبت در فرمولاسیون کرم بود. سامان احمدنصراللهی http://journals.tums.ac.ir/jdc/browse.php?a_id=5082&sid=1&slc_lang=fa زمینه و هدف: پتیریازیس ورسیکالر یک عفونت قارچی سطحی پوست است که توسط گونه های مختلف مالاسزیا ایجاد می شود و در مناطق گرمسیری و نیمه گرمسیری رایج است. درمان های مختلفی ازجمله شامپو کتوکونازول 2% در درمان این بیماری مؤثر می باشد. در این مطالعه تأثیر شامپوی اکتوپیروکس 1% در مقایسه با شامپوی کتوکونازول 2% در بهبود این بیماری بررسی شده است. روش اجرا: تعداد 42 بیمار در این مطالعه شرکت کردند که 25 نفر از این بیماران از شامپوی اکتوپیروکس 1% و17 نفر از شامپوی کتوکونازول 2%، به مدت 5 دقیقه در حمام پس از شست وشو روزانه به مدت سه هفته استفاده کردند. مقایسه ی دو درمان براساس تست KOH و بررسی علائم بالینی انجام گردید. یافته ها: بهبودی 7/64% پس از استفاده از شامپوی بدن کتوکونازول 2% و 44% پس از استفاده از شامپوی بدن اکتوپیروکس 1% مشاهده گردید که براساس آزمون مربع کای این اختلاف معنی دار نیست (187/0=P). ضمناً پس از بهبودی نیز هر دو شامپو در برطرف کردن علائم موثر بوده اند با این تفاوت که شامپوی کتوکونازول 2% در ازبین بردن هیپرپیگمانتاسیون و قرمزی مؤثرتر از شامپوی اکتوپیروکس 2% بوده است. هم چنین عارضه ی جانبی نیز پس از استفاده از هیچ یک از دو شامپو مشاهده نشد. نتیجه گیری: شامپوهای کتوکونازول 2% و اکتوپیروکس 1% بدون عوارض جانبی در درمان پتیریازیس ورسیکالر مؤثر هستند. نسرین حمیدی زاده http://journals.tums.ac.ir/jdc/browse.php?a_id=5083&sid=1&slc_lang=fa توانایی انتشار به ارگان های داخلی را دارد و می تواند منجر به مرگ شود. هدف از انجام این مطالعه، بررسی میزان بقای بیماران مبتلا به ملانوم بدخیم برحسب سن، جنس، تعداد میتوز، ضخامت تومور، میزان ارتشاح لنفوسیت، محل تومور و مرحله می باشد. روش اجرا: مطالعه ی حاضر یک مطالعه ای توصیفی ـ تحلیلی است که روی داده های 61 بیمار مبتلا به ملانوم بدخیم ثبت شده در آزمایشگاه آسیب شناسی بیمارستان شهید صدوقی یزد انجام شد. ابزار مطالعه پرسش نامه بود و اطلاعات پرسش نامه با تماس تلفنی، بررسی اسلاید آسیب شناسی و پرونده ی بیماران تکمیل شد. یافته ها: میانگین مدت بقای بیماران موردمطالعه 12/6±09/61 ماه به دست آمد. میانگین سنی افراد موردمطالعه 6±9/67 سال با محدوده ی سنی 18 تا 89 سال بود. بیشترین میزان بقا مربوط به مرحله ی I و کمترین میزان بقا مربوط به مراحل IV و III بود. بیشترین میزان بقا مربوط به ملانوم تنه، سر و گردن و کمترین میزان بقا مربوط به ملانوم اندام ها بود. در این مطالعه مدت بقا ارتباط معناداری با مرحله (033/0=P) و محل تومور (0421/0=P) داشت. نتیجه گیری: بقای بیماران مبتلا به ملانوم بدخیم در یزد ارتباط معناداری با مرحله و محل تومور داشت ولی با تعداد میتوز، جنس، سن، عمق تومور و ارتشاح لنفوسیت ها این ارتباط معنادار نشد. محمد ابراهیم زاده اردکانی http://journals.tums.ac.ir/jdc/browse.php?a_id=5084&sid=1&slc_lang=fa زمینه و هدف: ویتیلیگو یک بیماری شایع پوست است و به نظر می رسد شناخت و مبارزه با پیامدهای اجتماعی و روانی آن حائز اهمیت باشد. بنابراین مطالعه ای با هدف بررسی رابطه ی بین ادراک بیماری با افسردگی و کیفیت زندگی در بیماران مبتلا به ویتیلیگو مراجعه کننده به درمانگاه پوست بیمارستان فرشچیان شهر همدان انجام شد. روش اجرا: این پژوهش مقطعی روی مبتلا به ویتیلیگو مراجعه کننده به درمانگاه پوست بیمارستان فرشچیان شهر همدان در سال 1393 بود. نمونه ی پژوهش شامل 100 بیمار (32 بیمار مرد و 68 بیمار زن) مبتلا به ویتیلیگو بود که به روش نمونه گیری آسان، داخل مطالعه شدند. ابزارهای سنجش شامل پرسش نامه ی تجدیدنظرشده ی ادراک بیماری (IPQ-R)، پرسش نامه ی کیفیت زندگی سازمان جهانی بهداشت فرم کوتاه (WHOQOL-BREF) و ویرایش دوم پرسش نامه ی افسردگی Beck (BDI-II) بود. داده ها ازطریق تحلیل همبستگی پیرسون تحلیل شدند. یافته ها: نتایج این مطالعه نشان داد که ادراک بیماری، ارتباط معنی داری با افسردگی و کیفیت زندگی در بیماران مبتلا به ویتیلیگو دارد. براساس این یافته ها، بیماران مرد و زن مبتلا به ویتیلیگو در ادراک مثبت و منفی از بیماری تفاوت معنی داری با یکدیگر دارند (به ترتیب 031/0P= و 002/0P=). هم چنین بیماران مرد و زن مبتلا به ویتیلیگو در یکی از ابعاد کیفیت زندگی(سلامت محیط) تفاوت معنی داری با یکدیگر دارند (031/0P=). نتیجه گیری: توصیه می شود ارزیابی کیفیت زندگی و افسردگی در بیماران مبتلا به ویتیلیگو جهت بررسی مشکلات ناشی از بیماری بر زندگی آن ها انجام گیرد. حمزه احمدیان http://journals.tums.ac.ir/jdc/browse.php?a_id=5085&sid=1&slc_lang=fa پسوریازیس یک بیماری مزمن التهابی است که در دوران کودکی شایع می باشد و درصد قابل توجهی از افراد، در سنین کمتر از 18 سال به این بیماری مبتلا می شوند. پسوریازیس در اطفال با تظاهرات گوناگونی نمایان می گردد. تشخیص این بیماری در سنین پایین تر به دلیل آتیپیک بودن ضایعات دشوار است. شایع ترین فرم بیماری در اطفال نوع پلاک مانند آن می باشد. درمان های متفاوتی ازقبیل فتوتراپی و درمان سیستمیک پیشنهاد شده اند ولی استفاده از هر یک از آن ها عوارض جدی را در اطفال به دنبال دارد. تشخیص به موقع و برخورد صحیح با آن، می تواند بخش اعظم درمان بیماری را شامل شود. در این مقاله سعی شده تا مروری در رابطه با کلیات بیماری، اپیدمیولوژی، پاتوژنز، تظاهرات بالینی و درمان پسوریازیس در اطفال ارائه گردد و آخرین اطلاعات و مطالب در این زمینه بررسی شوند. مهرداد تقی پور http://journals.tums.ac.ir/jdc/browse.php?a_id=5086&sid=1&slc_lang=fa درماتیت پدروسی در شمال ایران شایع و متداول ترین تظاهر آن بروز ناگهانی پلاک های قرمزرنگ به همراه تاول است. ضایعات معمولاً در نواحی باز بدن مثل صورت، گردن و دست ها ایجاد می شوند. بروز درماتیت پدروسی در میان ساکنین استان های شمالی ایران و مسافرانی که به این مناطق سفر می کنند در فصول بهار و تابستان شایع است. اقدامات پیش گیری کننده جهت ممانعت از تماس با سوسک پدروس شامل استفاده از پشه بند، لباس آستین بلند و استفاده نکردن از لامپ های فلورسنت است. اگر سوسک روی پوست قرار گیرد جهت جلوگیری از درماتیت، باید به آرامی از روی پوست رانده شود. درمان شامل شست وشوی سریع ناحیه ، استفاده از کمپرس مرطوب و خنک و درصورت لزوم درمان با استروییدها، آنتی بیوتیک ها و آنتی هیستامین ها می باشد. در این مقاله یک مورد درماتیت پدروسی در یک پسر 9 ساله ی اهل کاشان که برای گردشگری به شمال ایران سفر کرده بود، گزارش می شود. هم چنین مروری روی متون مرتبط انجام می گیرد. رضوان طلائی