http://jdc.tums.ac.ir فصلنامه پوست و زیبایی - مقالات نشریه - سال 1394 جلد6 شماره3 Yektaweb Collection - https://yektaweb.com fa 1394/7/9 http://journals.tums.ac.ir/jdc/browse.php?a_id=5133&sid=1&slc_lang=fa <p dir="RTL">زمینه و هدف: ویتیلیگو یک بیماری پوستی است که با ازدست رفتن سلول های رنگدانه ای پوست مشخص می شود. کاشت سوسپانسیون سلول های لایه ی بازال اپی درم از روش های جدید در درمان ویتیلیگوی مقاوم می باشد. در این مطالعه تأثیر مصرف موضعی کلسی پوتریول در محل کاشت در بیماران تحت پیوند با سوسپانسیون سلول های لایه ی بازال اپی درم در درمان ویتیلیگو مورد بررسی قرار گرفت.</p> <p dir="RTL"></p> <p dir="RTL">روش اجرا: در این کارآزمایی بالینی، 20 بیمار مبتلا به ویتیلیگوی مقاوم به درمان به طور تصادفی در دو گروه 10 نفری جای گرفته و تحت پیوند سوسپانسیون سلول های لایه ی بازال اپی درم به تنهایی (گروه شاهد) یا همراه با مصرف روزانه ی کلسی پوتریول موضعی (گروه مداخله) قرار گرفتند. شش ماه بعد نتیجه ی درمان و عوارض احتمالی بین دو گروه مقایسه شد.</p> <p dir="RTL"></p> <p dir="RTL">یافته ها: در انتهای ماه ششم، در گروه شاهد 2 نفر (20%) پاسخ ضعیف و 8 بیمار (80%) پاسخ متوسط/خوب نشان دادند. در گروه مداخله 1 بیمار (10%) پاسخ ضعیف و 9 بیمار (90%) پاسخ متوسط/خوب نشان دادند (66_/0<span dir="LTR">P</span><span dir="LTR">=</span>). عوارض جزئی و خودمحدودشونده بودند.</p> <p dir="RTL"></p> <p><span dir="RTL">نتیجه گیری: هرچند مصرف موضعی کلسی پوتریول منجر به تفاوت آماری معنی داری نشد، ولی در مجموع با نتایج بهتری همراه بوده و درعین حال عارضه ی عمده ای ایجاد نکرد.</span></p> <p dir="RTL">زمینه و هدف: ویتیلیگو یک بیماری پوستی است که با ازدست رفتن سلول های رنگدانه ای پوست مشخص می شود. کاشت سوسپانسیون سلول های لایه ی بازال اپی درم از روش های جدید در درمان ویتیلیگوی مقاوم می باشد. در این مطالعه تأثیر مصرف موضعی کلسی پوتریول در محل کاشت در بیماران تحت پیوند با سوسپانسیون سلول های لایه ی بازال اپی درم در درمان ویتیلیگو مورد بررسی قرار گرفت.</p> <p dir="RTL"></p> <p dir="RTL">روش اجرا: در این کارآزمایی بالینی، 20 بیمار مبتلا به ویتیلیگوی مقاوم به درمان به طور تصادفی در دو گروه 10 نفری جای گرفته و تحت پیوند سوسپانسیون سلول های لایه ی بازال اپی درم به تنهایی (گروه شاهد) یا همراه با مصرف روزانه ی کلسی پوتریول موضعی (گروه مداخله) قرار گرفتند. شش ماه بعد نتیجه ی درمان و عوارض احتمالی بین دو گروه مقایسه شد.</p> <p dir="RTL"></p> <p dir="RTL">یافته ها: در انتهای ماه ششم، در گروه شاهد 2 نفر (20%) پاسخ ضعیف و 8 بیمار (80%) پاسخ متوسط/خوب نشان دادند. در گروه مداخله 1 بیمار (10%) پاسخ ضعیف و 9 بیمار (90%) پاسخ متوسط/خوب نشان دادند (66_/0<span dir="LTR">P</span><span dir="LTR">=</span>). عوارض جزئی و خودمحدودشونده بودند.</p> <p dir="RTL"></p> <p><span dir="RTL">نتیجه گیری:</span><span dir="RTL"> هرچند مصرف موضعی کلسی پوتریول منجر به تفاوت آماری معنی داری نشد، ولی در مجموع با نتایج بهتری همراه بوده و درعین حال عارضه ی عمده ای ایجاد نکرد.</span></p> بهزاد انوش http://journals.tums.ac.ir/jdc/browse.php?a_id=5134&sid=1&slc_lang=fa <p dir="RTL">هدف: پمفیگوس ولگاریس شایع ترین بیماری تاولی خودایمنی است. درمان استاندارد بیماری پردنیزولون به همراه یک داروی کمکی سرکوب کننده ی ایمنی مثل آزاتیوپرین یا سیکلوفسفامید می باشد. حدود 5% تا 15% از مرگ ومیر بیماری به دلیل عوارض استروئیددرمانی است. هدف از این مطالعه تعیین فراوانی و عوامل خطرساز دیابت ناشی از درمان با گلوکوکورتیکوئید در بیماران پمفیگوسی بستری شده در بیمارستان رازی طی سال های 1388 و 1389 بود.</p> <p dir="RTL"></p> <p dir="RTL">روش اجرا: در این مطالعه ی مقطعی، 177 بیمار با تشخیص اولیه ی پمفیگوس ولگاریس که برای اولین بار جهت دریافت درمان بستری شده بودند ازنظر سن، جنس، پرفشاری خون، شاخص توده ی بدنی <span dir="LTR">(BMI)</span>، سابقه ی خانوادگی دیابت، نوع داروهای مصرفی قبل و بعد درمان، مقادیر قند خون ناشتا، تری گلیسیرید، لیپوپروتئین با تراکم کم و لیپوپروتئین با تراکم زیاد در بدو بستری و طی سه هفته بعد از درمان مورد ارزیابی قرار گرفتند.</p> <p dir="RTL"></p> <p dir="RTL">یافته ها: براساس مقدار قند خون ناشتا، طی سه هفته ارزیابی، 8_/15% بیماران (29 بیمار) مبتلا به دیابت تشخیص داده شدند (05_/0<span dir="LTR">P</span><span dir="LTR"><</span>). ارتباط معنی داری بین سن، <span dir="LTR">BMI</span>، <span dir="LTR">HbA1c</span>، لیپوپروتئین با تراکم زیاد و مصرف داروهای اعصاب با بروز دیابت در افراد موردمطالعه به دست آمد (05_/0<span dir="LTR">P</span><span dir="LTR"><</span>) ولی بین جنسیت، سابقه ی خانوادگی، پرفشاری خون، مقادیر تری گلیسیرید و لیپوپروتئین با تراکم کم با بروز دیابت ارتباط معنی داری وجود نداشت (05_/0<span dir="LTR">P</span><span dir="LTR">></span>).</p> <p dir="RTL"></p> <p><span dir="RTL">نتیجه گیری: </span><span dir="RTL">اندازه گیری قند خون ناشتا قبل از شروع درمان و طی سه هفته ی بستری، امکان تشخیص زودهنگام دیابت را در مبتلایان به بیماری خودایمنی تاولی تحت درمان با گلوکوکورتیکوئید امکان پذیر می کند. به علاوه بررسی عواملی مانند سن، </span>BMI<span dir="RTL">، </span>HbA1c<span dir="RTL"> و لیپوپروتئین با تراکم زیاد، سابقه ی مصرف داروی اعصاب در زمان بستری و طی درمان می تواند امکان اقدامات سریع تری را برای تشخیص و درمان دیابت ناشی از گلوکوکورتیکوئید فراهم سازد.</span></p> عباس کریمی http://journals.tums.ac.ir/jdc/browse.php?a_id=5135&sid=1&slc_lang=fa <p><span dir="RTL">زمینه و هدف:</span><span dir="RTL"> درماتوفیتوز عفونت ناشی از قارچ هایی است که توانایی تهاجم و تکثیر در بافت های کراتینیزه ی پوست، مو و ناخن را دارند. درمان خط اول درماتوفیتوز شامل آزول های موضعی است، ولی در برخی موارد درمان سیستمیک نیز مورد نیاز است. در سال های اخیر عفونت های قارچی شیوع بیشتری پیدا کرده اند و به علت تجویز بی رویه، مقاومت نسبت به داروهای معمول افزایش یافته است. در این مطالعه تأثیر درمانی نقره ی کلوئیدی موضعی و کلوتریمازول موضعی در درماتوفیتوز سر و بدن مقایسه شده است.</span></p> <p><span dir="RTL">روش اجرا:</span><span dir="RTL"> در این کارآزمایی بالینی </span><span dir="RTL">غیر</span><span dir="RTL">تصادفی دوسوکور، 40 بیمار دچار درماتوفیتوز سر و بدن به صورت یک درمیان به دو گروه تقسیم شده و نقره ی کلوئیدی<font color="#0782c1">&nbsp;</font>موضعی یا کلوتریمازول موضعی (2 بار در روز، حداقل 4 هفته) دریافت نمودند. درصورت نیاز درمان های سیستمیک نیز تجویز شد. در پایان مطالعه</span><span dir="RTL">،</span> <span dir="RTL">فراوانی موارد براساس پاسخ درمانی (آزمون </span>KOH<span dir="RTL"> منفی و بهبود علائم) بین دو گروه مقایسه شدند.</span></p> <p><span dir="RTL">یافته ها:</span><span dir="RTL"> </span>میانگین مدت&nbsp;<span dir="RTL">زمان</span> <span dir="RTL">پاسخ</span> <span dir="RTL">به</span> <span dir="RTL">درمان</span> <span dir="RTL">در</span> <span dir="RTL">گروه نقره ی کلوئیدی</span> <span dir="RTL">56_/1</span>&plusmn;<span dir="RTL">26_/5 هفته (3 تا 8)&nbsp;و در</span> <span dir="RTL">گروه</span> <span dir="RTL">کلوتریمازول 20_/2</span>&plusmn;<span dir="RTL">00_/5 هفته (3 تا 12) بود (67_/0</span>P=<span dir="RTL">). در گروه اول میزان پاسخ به درمان 2_/84% و در گروه دوم 90% بود (66_/0</span>P=<span dir="RTL">). در هیچ یک از بیماران عارضه ای دیده نشد.</span></p> <p><span dir="RTL">نتیجه گیری: در بیماران دچار درماتوفیتوز سر و بدن، نقره ی کلوئیدی موضعی ممکن است به اندازه کلوتریمازول موضعی مؤثر و ایمنباشد. انجام مطالعات آتی با حجم نمونه ی بزرگ تر توصیه می شود.</span></p> افسانه رادمهر http://journals.tums.ac.ir/jdc/browse.php?a_id=5136&sid=1&slc_lang=fa <p dir="RTL">زمینه و هدف: آلوپسی سیکاتریسیل به ضایعاتی اطلاق می شود که باعث ریزش موی دائمی و غیرقابل برگشت شده و با تخریب فولیکول های مو همراه باشد. کلمه ی سیکاتریسیل یا همراه با جوشگاه به این معنی است که اپی تلیوم فولیکول های مو با بافت هم بند جایگزین شده است. بعد از بهبودی بیماری یا التهاب اولیه، احتمال رویش مجدد مو بسیار کم است.</p> <p dir="RTL"></p> <p dir="RTL">روش اجرا: در این مطالعه ی مقطعی گذشته نگر، 222 پرونده ی مبتلایان به آلوپسی سیکاتریسیل ثبت شده در بیمارستان فرشچیان همدان بررسی و داده های دموگرافیک بیماران شامل سن، جنسیت، شغل و نیز علائم بالینی بیماری ازجمله محل ضایعه، مدت زمان بیماری، وسعت ضایعه و علائم بیماری استخراج شد.</p> <p dir="RTL"></p> <p dir="RTL">یافته ها: یکصد و ده بیمار (5_/49%) لوپوس اریتماتوی دیسکوئید، 71 بیمار (9_/31%) لیکن پلان، 23 بیمار (4_/10%) سودوپلاد بروک، 11 بیمار (9_/4%) کراتوزپیلاریس دکالونس و 3 بیمار (3_/1%) آلوپسی سیکاتریسیل مرکزی مرکزگریز داشتند. آلوپسی موسینوز و تخریب سلولی یا فولیکولی هر کدام 2 نفر (9_/0%) بودند. هم چنین ارتباط مدت، وسعت، سن، جنس، محل ضایعه، علائم بالینی و شغل با بیماری بررسی شد.</p> <p dir="RTL"></p> <p><span dir="RTL">نتیجه گیری:</span><span dir="RTL"> آلوپسی های سیکاتریسیل ازجمله بیماری های مربوط به مو هستند که درصورت تشخیص و درمان به موقع می توان از پیشرفت ضایعه و عوارض ناشی از آن جلوگیری کرد. تشخیص این ضایعات با بررسی بالینی ـ آسیب شناسی دقیق میسر است.</span></p> لیلا خضریان http://journals.tums.ac.ir/jdc/browse.php?a_id=5137&sid=1&slc_lang=fa <p><span dir="RTL">زمینه و هدف:</span><span dir="RTL"> پمفیگوس یک بیماری تاولی خودایمنی مزمن است که با تاول های داخل اپی درمی مشخص می شود. این تاول ها به سد دفاعی پوست صدمه رسانده و امکان ابتلا به عفونت های تهدیدکننده ی حیات را &nbsp;افزایش می دهند. کلونیزاسیون </span><span dir="RTL">استافیلوکوک اورئوس</span><span dir="RTL"> در بینی، در افزایش خطر ابتلا به عفونت مؤثر بوده و موجب تأخیر در روند بهبود زخم می شود. هدف از این مطالعه تعیین شیوع ناقلین </span><span dir="RTL">استافیلوکوک اورئوس</span><span dir="RTL"> در مبتلایان به پمفیگوس بستری بود.</span></p> <p><span dir="RTL">روش اجرا:</span><span dir="RTL"> در این مطالعه ی مقطعی، اطلاعات دموگرافیک و پزشکی 72 بیمار مبتلا به پمفیگوس بستری در بیمارستان رازی طی سال های 1392 و 1393 جمع آوری شده و نتایج نمونه های تهیه شده از سوراخ قدامی بینی جهت کشت، در بدو بستری و 1 هفته پس از بستری، تهیه و مقاومت به متی سیلین با روش انتشار دیسک در آگار ارزیابی گردید.</span></p> <p><span dir="RTL">یافته ها:</span> <span dir="RTL">چهل و پنج نفر از بیماران (5_/62%) مرد و 27 نفر (5_/35%) زن بودند. فراوانی ناقلین&nbsp;</span><span dir="RTL">استافیلوکوک اورئوس</span><span dir="RTL"> (3_/58%) به دست آمد. سی نفر (7_/41%) دارای کلونیزاسیون </span><span dir="RTL">استافیلوکوک اورئوس</span><span dir="RTL"> در بدو بستری بودند که از این تعداد 22 نفر (3_/73%) مقاوم به متی سیلین بودند. تعداد 40 نفر (6_/55%) از بیماران یک هفته بعد از بستری کلونیزه شدند که 33 نفر (5_/82%) از آن ها مقاوم به متی سیلین بودند.</span><span dir="RTL"> ارتباط معنی داری بین کلونیزاسیون </span><span dir="RTL">استافیلوکوک اورئوس</span><span dir="RTL"> در بدو بستری و یک هفته پس از بستری وجود نداشت</span> <span dir="RTL">(05_/0</span>P<<span dir="RTL">).</span></p> <p><span dir="RTL">نتیجه گیری:</span><span dir="RTL"> ناقلین </span><span dir="RTL">استافیلوکوک اورئوس</span><span dir="RTL"> مقاوم به متی سیلین</span> (Methicillin Resistant <em>Staphylococcus aureus</em> [MRSA])<span dir="RTL"> (شامل ناقلین اکتسابی از جامعه و بیمارستان) در میان بیماران پمفیگوس شیوع زیادی دارند. باتوجه به اهمیت شناخت و جداسازی ناقلین </span><span dir="RTL">استافیلوکوک اورئوس</span><span dir="RTL"> و </span>MRSA<span dir="RTL"> جهت پیشگیری از سرایت به سایر بیماران، ممانعت از گسترش سویه</span> <span dir="RTL">های </span>MRSA<span dir="RTL"> و بهبودی سریع زخم ها، مطالعاتی با حجم نمونه ی بزرگ تر روی مبتلایان به پمفیگوس توصیه می شود.</span></p> طاهره سوری http://journals.tums.ac.ir/jdc/browse.php?a_id=5138&sid=1&slc_lang=fa <p><span dir="RTL">پیدایش و گسترش بیماری های مختلف در قرن اخیر، مشکلات فراوانی را برای ارائه دهندگان خدمات سلامت ایجاد کرده است. امروزه با پیشرفت فناوری، روش های جدیدی ازجمله سلول درمانی، جایگزین درمان های قبلی گردیده و در برخی زمینه ها نیز بسیار کارآمد و موفق بوده اند. جهت استفاده از هر منبع سلولی، شناخت دقیق آن منبع ضروری است لذا در این مطالعه، مروری بر متون علمی منبع جدیدی از سلول های بنیادی بالغ که در ناحیه ی </span>bulge<span dir="RTL"> فولیکول مو وجود دارند</span><span dir="RTL">، انجام گرفت</span><span dir="RTL">.</span></p> <p><span dir="RTL">مو از ضمایم پوست بوده و دو قسمت ریشه و ساقه دارد. دو سوم پروگزیمال ریشه ی مو، فولیکول مو نامیده می شود که توسط دو غلاف اپی درمی و درمی احاطه شده است. غلاف اپی درمی شامل غلاف ریشه ای داخلی و خارجی است. غلاف ریشه ای خارجی در محل اتصال عضله ی راست کننده ی مو و غده ی سباسه، برجستگی ناحیه ی بالج را ایجاد می نماید که حاوی سلول های بنیادی می باشد.</span></p> <p><span dir="RTL">در این مقاله مروری بر آناتومی مو، چرخه ی رشد مو، بالج فولیکول مو، منشأ جنینی، جداسازی سلول های بالج فولیکول مو با استفاده از مارکرهای سطح سلولی، بیان ژن و تمایز سلول های بالج، هدایت سلول های بالج جهت تسریع ترمیم طبیعی پوست و مزایای کاربرد سلول های بنیادی بالج نسبت به سایر سلول های بنیادی انجام شد.</span></p> ملیحه نوبخت http://journals.tums.ac.ir/jdc/browse.php?a_id=5139&sid=1&slc_lang=fa <p>چکیده فارسی ندارد#####</p> علیرضا خاتمی