پوست و زیبایی

یادداشت سردبیر

علیرضا فیروز

مقایسهی اثربخشی و بی‌ضرری محلول عصـارههای گیاهی با محلول کلوتریمازول 1% در درمان درماتیت سبورئیک: یک کارآزمایی بالینی تصادفی

آذین آیت اللهی

زمینه و هدف: شوره و درماتیت سبورئیک طیفی از یک بیماری پوستی مزمن هستند. در حال حاضر ترکیبات شیمیایی متعددی جهت درمان درماتیت سبورئیک موجود می باشند که استفاده ی مکرر و طولانی مدت از این ترکیبات می تواند منجر به ایجاد عوارض جانبی و هم چنین مقاومت دارویی شود. هدف از این مطالعه مقایسه ی اثربخشی یک محلول حاوی عصاره های گیاهی با محلول کلوتریمازول 1% در درمان درماتیت سبورئیک بود.

روش اجرا: بیست داوطلب (12 مرد و 8 زن) 20 تا 40 ساله مبتلا به درماتیت سبورئیک وارد مطالعه شدند. شرکت کنندگان به صورت تصادفی به دو گروه تقسیم شدند. یک گروه تحت درمان با محلول حاوی عصاره های گیاهی مریم گلی، آویشن، روغن درخت چای، اسطوخدوس، بید، رزماری و آلوئه ورا قرار گرفته و گروه دیگر توسط محلول کلوتریمازول 1% درمان شدند. شرکت کننده ها از محلول ها به صورت سه بار در هفته به مدت چهار هفته استفاده کردند. بیماران قبل از ورود به مطالعه، دو هفته و چهار هفته بعد از شروع مصرف محلول ازطریق معاینه ی بالینی، اندازه گیری pH و سبوم پوست سر و تعداد شوره ها ارزیابی شدند. در انتهای مطالعه هر یک از شرکت کننده ها فرم مخصوص رضایت از درمان را نیز پرکردند.

یافته ها: گروهی که تحت درمان با محلول حاوی عصاره های گیاهی قرار گرفته بودند در مقایسه با گروهی که توسط با کلوتریمازول درمان شدند کاهش قابل توجهی در میزان پوسته ریزی، قرمزی، خارش و تعداد شوره داشتند (05/0P<). میزان رضایت بیماران در گروهی که تحت درمان با عصاره های گیاهی قرار گرفته بودند به طور قابل توجهی بالاتر بود (60% در مقابل 10%).

نتیجه گیری: محلول حاوی عصاره های گیاهی می تواند نقش مؤثری در درمان شوره و کنترل علائم درماتیت سبورئیک داشته باشد.

تأثیر ایزوترتینوئین خوراکی بر هورمونهای جنسی و قاعـدگی در خانـمهای مبتلا به آکنهی شـدید

نازی سلجوقی

زمینه و هدف: آکنه ولگاریس بیماری شایع پوستی است که هم اکنون مصرف ایزوترتینوئین خوراکی درمان آن را متحول کرده است. مصرف آن ممکن است برروی سطح هورمون های جنسی و قاعدگی در بیماران مبتلا به آکنه ی شدید تأثیر بگذارد. هدف این مطالعه، ارزیابی اثرات ایزوترتینوئین خوراکی برروی سطح هورمون های جنسی و قاعدگی در بیماران زن مبتلا به آکنه شدید می باشد.

روش اجرا: در این مطالعه ی قبل و بعد از درمان (before and after treatment) 50 بیمار مبتلا به آکنه ولگاریس شدید که در سال 95-1394 به درمانگاه پوست بیمارستان امیرالمؤمنین^(علیه^{السلام)} مراجعه کردند و دارای معیارهای ورود به مطالعه شامل سن بیش از 18 سال و کمتر از 50 سال، ابتلا به آکنه التهابی کیستیک یا ندولی و شدید و نداشتن بیماری زمینه ای مخدوش کننده و فاقد معیارهای واردنشدن به مطالعه شامل بارداری، شیردهی و یائسگی بودند مورد بررسی قرار گرفتند. دز داروی مورد تجویز برای بیماران 5/0 میلی گرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن در روز به مدت سه ماه بود. قبل از مصرف دارو، سه ماه بعد از درمان با ایزوترتینوئین خوراکی سطح سرمی هورمون های luteinizing hormone (LH)،
follicle stimulating hormone (FSH)، استرادیول و تستوسترون تام و آزاد اندازه گیری و مقایسه شد.

یافته ها: میانگین سنی بیماران 1/7+0/26 سال و 10% بیماران مبتلا به سندرم تخمدان پلی کیستیک (polycystic ovary syndrome [PCOs]) بودند. سی و سه نفر (66%) از بیماران در طول مصرف ایزوترتینوئین خوراکی تغییری در عادت ماهیانه نداشتند ولی 6% به اولیگومنوره، 8% به آمنوره، و 20% به دیسمنوره مبتلا شدند. میانگین سطح سرمی LH قبل از درمان افزایش معنی داری نسبت به قبل از درمان داشت (001/0=P)، ولی در سطح سرمی هورمون های FSH، استرادیول، تستوسترون توتال و آزاد قبل و بعد از درمان اختلاف معنی داری مشاهده نشد (05/0<P).

نتیجه گیری: یافته های این مطالعه نشان می دهد که مصرف ایزوترتینوئین خوراکی با تأثیر بر عملکرد تخمدان ها باعث افزایش سطح هورمون LH و تغییر در قاعدگی می شود.

مقایسه‌ی اثربخشی NBUVB و PUVA در درمان مبتلایان به ویتیلیگو: یک کارآزمایی بالینی

بیتا شهباززادگان

زمینه و هدف: ویتیلیگو یک اختلال تولید رنگدانه است که در آن ملانوسیت ها در پوست تخریب می شوند. درمان ویتیلیگو به وسعت بیماری و الگوی توزیع آن بستگی دارد. هدف از این مطالعه مقایسه ی اثربخشی پرتوفرابنفش B با دامنه ی باریک
(narrow band ultraviolet B [NBUVB]) با پسورالن همراه با پرتو فرابنفش A (psoralen-ultraviolet A [PUVA]) در درمان مبتلایان به ویتیلیگو بود.

روش اجرا: این کارآزمایی بالینی روی 60 بیمار مبتلا به ویتیلیگو که طی سال 1392 به بیمارستان بوعلی و مرکز لیزر مهرگان شهر تهران مراجعه کرده و تحت درمان با NBUVB و یا PUVA قرار گرفتند، انجام شد. تعداد بیماران در هر گروه 30 نفر بود. گروهی که تحت درمان با PUVA بودند 3 ساعت قبل از فوتوتراپی، قرص های حاوی 8 ـ متوکسی پسورالن مصرف کرده و دو بار در هفته تحت فوتوتراپی قرار گرفتند. گروه دوم دوبار در هفته تحت تابش اشعه ی NBUVB قرار گرفتند.

یافته ها: در بیماران تحت درمان با PUVA، 40% و در گروه بیماران تحت درمان با NBUVB 3_/43% بیماران مرد بودند. در بیماران تحت درمان با PUVA، نوع ویتیلیگو در 7_/56% موارد ژنرالیزه، در 30% موارد سگمنتال و در 3_/13% فوکال بود. در بیماران تحت درمان با NBUVB در 7_/56% موارد بیماری ژنرالیزه، در 3_/33% سگمنتال و در 10% فوکال بود. سه ماه و 6 ماه پس از آغاز درمان، به طور معنی داری، بازگشت مجدد رنگ پوست (رپیگمانتاسیون) در بیماران تحت درمان با NBUVB بیش از گروه تحت درمان با PUVA بود (05_/0>P).

نتیجه گیری: استفاده از روش درمانی NBUVB در ویتیلیگو با توجه به عوارض کمتر برای بیمار و میزان بهبودی قابل قبول نسبت به PUVA ارجح است.

مقایسه‌ی تصویر ذهنی از بدن در بیماران پوستی با افراد سالم

سیدمحسن حسینی

زمینه و هدف: با توجه به اینکه دنیای کنونی، دنیای روابط کوتاه و مقطعی است، لذا افراد بیشتر به جای آنکه خود را با تفاوت ها یا شباهت هایی در ویژگی های ذاتی و اکتسابی بشناسند، خود را با ویژگی های ظاهری و آشکار می شناسند. در این تحقیق برآن شدیم تا به مقایسه ی تصویر بدن بیماران پوستی و افراد سالم بپردازیم.

روش اجرا: در این مطالعه ی مورد ـ شاهدی، 300 نفر از افراد 18 تا 64 ساله (150 نفر مورد و 150 نفر شاهد) شهر اصفهان انتخاب شدند. میزان رضایت پاسخگویان از اعضای ظاهری بدنشان و احساسات افراد در رابطه با ظاهرشان در موقعیت های مختلف و شرایط متفاوت با بهره گیری از یک پرسش نامه محقق ساخته سنجیده شد. برای تحلیل داده ها از روش تحلیل کوواریانس و مقایسه ی میانگین ها استفاده شد.

یافته ها: زنان تحصیل کرده، مجرد و جوان تر، نمره ی تصویر بدنی بالاتر و نگاه مثبت تری به بدن خود دارند. افراد سالم نمره ی تصویر بدن بالاتری نسبت به بیماران پوستی داشتند. بین جنسیت و نمره ی تصویر بدن رابطه ی معناداری مشاهده نشد.

نتیجه گیری: بیماری های پوستی نقش مؤثری در تصویر بدنی داشتند. لذا پیشنهاد می شود که تأثیر هر یک از بیماری های دیگری که به نحوی بر ظاهر افراد اثر می گذارد بر تصویر بدن افراد به طور جداگانه و به صورت عمیق تر مورد بررسی قرار گیرد.

استفاده از محصولات آرایشـی بین دختران دبیرستانی و دانشجوی شهر یزد: بررسی آگاهی، نگرش و عملکرد

حسن رضایی پندری

زمینه و هدف: یکی از ویژگی های زنان و دختران خودآرایی و خودنمایی است که سبب گرایش آن ها به انواع آرایش ها می شود. این پژوهش با هدف تعیین فراوانی مصرف مواد آرایشی بین دختران دبیرستانی و دانشجوی شهر یزد و سنجش آگاهی، نگرش و عملکرد آنان در این زمینه انجام شد.

روش اجرا: این مطالعه ی مقطعی روی نمونه ای از دختران دبیرستانی و دانشجوی شهر یزد در سال 1394 انجام شد. حجم نمونه ی مورد نیاز 400 نفر برآورد شد که به صورت نمونه گیری آسان در تحقیق وارد شدند. داده های موردنیاز در این مطالعه با استفاده از پرسش نامه ای مشتمل بر چهار بخش اطلاعات دموگرافیک، آگاهی، نگرش و عملکرد در مورد مصرف مواد آرایشی، گردآوری شد. اطلاعات به دست آمده با استفاده از نسخه ی 22 نرم افزار
IBM SPSS Statistics (IBM Corp., Armonk, NY, USA) و با بهره گیری از آزمون آزمون های آماری t، تحلیل واریانس (ANOVA) و مربع کای تحلیل شدند. برای توصیفف متغیرهای کمی پیوسته از میانگین±انحراف معیار و برای توصیف متغیرهای اسمی و رتبه ای از جداول فراوانی استفاده شد.

یافته ها: از شرکت کنندگان در مطالعه، 8/53% از حداقل یک محصول آرایشی استفاده می کردند. میانگین نمره ی آگاهی افراد با سن، تحصیلات والدین، شغل والدین و میزان درآمد ماهیانه خانواده ارتباط معنی داری داشت (05_/0>P). بین میانگین نمره ی نگرش با سن، سطح تحصیلات پدر و شغل پدر و مادر ازلحاظ آماری ارتباط معنی داری وجود داشت (05_/0>P). سن، تحصیلات پدر و مادر و شغل پدر و مادر دارای تأثیر معنی داری بر نمره ی عملکرد آزمودنی ها بودند (05_/0>P). افرادی که از مواد آرایشی استفاده نمی کردند، نسبت به اثرات استفاده از مواد آرایشی نگرش مناسب تری داشتند (01_/0=P).

تیجه گیری: با توجه به شیوع بالای استفاده از مواد آرایشی در بین دختران دانش آموز و دانشجوی شهر یزد و نیز پایین بودن سطح آگاهی آنان درخصوص اثرات استفاده از این مواد، برنامه ریزی و تدوین محتوای آموزشی مناسب و هم چنین شیوه ی آموزشی متناسب با شرایط هر گروه ضروری به نظر می رسد.

درماتولوژی مبتنی بر شواهد: رفع شبهه‌ای شایع

علیرضا خاتمی

مروری بر کتاب Tropical Dermatology

علیرضا خاتمی