پوست و زیبایی

سخن سردبیر

علیرضا فیروز

چکیده ندارد.چکیده ندارد

متخصصین پوست و بیماری (COVID-19 (3

زهرابیگم موسوی

سومین مقاله از سری مقالات مربوط به کووید ـ 19 در این شماره چاپ می گردد که شامل اهم مطالب جدید منتشرشده پس از چاپ شماره ی قبلی است. سعی شده در حد توان مطالبی در زمینه های مختلف مربوط به ویروس، عوارض و اثرات فردی و اجتماعی آن بیان گردد. مقالات از مراکز مختلف و در جنبه های متنوع این عفونت ویروسی تقریباً رگباری و در لحظه منتشر می گردند لذا بررسی همه ی آن ها ممکن نیست، اما نویسندگان تمام سعی خود را در انتخاب و گزینش مطالب مفید به کار برده اند.

بررسی علل کلینیکوپاتولوژیک آلوپسی سیکاتریسیل در بیماران مراجعه‌کننده به درمانگاه پوست بیمارستان امام رضا (ع) اردبیل در سال 1397

مجید رستمی مقدم

زمینه و هدف: آلوپسی سیکاتریسیل (اسکارینگ)، یک گروه از اختلالاتی را تشکیل می دهد که در آن ریزش دائمی مو از جایگزینی فولیکول های مو با فیبروز یا کلاژن هیالینی ایجاد می شود که خود شامل دو نوع اولیه مانند (discoid lupus erythematosus) DLE، LPP (lichenpilaropilaris)،(frontal fibrosing alopecia) FFA، فولیکولیت دکالونس و ثانویه مانند کریون و سوختگی است. این مطالعه با هدف بررسی انواع مختلف اسکارینگ آلوپسی در بیماران مراجعه کننده با این تظاهر به درمانگاه پوست بیمارستان امام رضا (ع) در سال 1397 انجام گرفت.

روش اجرا: در این مطالعه ی توصیفی ـ مقطعی، 96 بیمار با تشخیص بالینی اسکارینگ آلوپسی در سال 1397 به درمانگاه پوست بیمارستان امام رضا (ع) اردبیل مراجعه کردند. ویژگی های اپیدمیولوژیک مانند سن، جنس و محل سکونت بیماران و نیز فراوانی علل کلینیکوپاتولوژیک آلوپسی سیکاتریسیل با استفاده از روش های آماری توصیفی در نسخه ی 16 نرم افزارSPSS مورد بررسی قرار گرفت.

یافته ها: شایع ترین علل در بین بیماران مبتلا به آلوپسی سیکاترسیسل اولیه به ترتیب DLE (04_/26%)، LPP (25_/6%)، آکنه کلوئیدالیس (16_/4%)، فولیکولیت دکالوانس (08_/2%)، FFA (08_/2%) و سودوپلاک بروک (04_/1%) بودند. در بیماران مبتلا به آلوپسی سیکاتریسیل ثانویه، شایع ترین علل به ترتیب کریون (2_/55%) و پس از آن morphea، لنفوم جلدی و سوختگی (هر کدام 04_/1%) بودند.

نتیجه گیری: با توجه به اینکه اکثریت بیماران مورد مطالعه، مبتلا به کریون و کودکان ساکن روستا بودند، می توان با افزایش سطح بهداشت که عامل مهمی در کنترل این بیماری می باشد، تشخیص زودهنگام در کودکان و درمان به موقع آن ها، از گسترش این بیماری جلوگیری کرد.

تصویر بدنی و آمپوتاسیون: ارزیابی ویژگی‌های روان‌سنجی مقیاس تصویر بدنی در افراد آمپوته

نگار صادقی

زمینه و هدف: هدف پژوهش حاضر بررسی ویژگی های روان سنجی مقیاس تصویر بدنی در افراد آمپوته بود.

روش اجرا: یک نمونه ی 200 نفری از جانبازان قطع عضو و افراد قطع عضو تحت پوشش هلال احمر با استفاده از نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند و به نسخه ی فارسی مقیاس تصویر بدنی در افراد قطع عضو، مقیاس سازگاری اجتماعی بل و مقیاس رضایت از نواحی بدن پاسخ دادند. پایایی این مقیاس با استفاده از روش همسانی درونی و همبستگی مجموعه ی ماده محاسبه شد. همچنین به منظور بررسی روایی مقیاس از تحلیل عاملی تأییدی، روایی ملاکی و روایی همگرا استفاده شد.

یافته ها: ضریب آلفای کرونباخ (89_/0) و همبستگی های مجموعه ماده نشان داد که پایایی این مقیاس در حد مطلوبی بود. نتایج تحلیل عاملی تأییدی ساختار تک عاملی مقیاس را تأیید کرد. همچنین روایی ملاکی این مقیاس با مقیاس سازگاری اجتماعی بل و روایی همگرا با مقیاس رضایت از نواحی بدن مطلوب گزارش شد.

نتیجه گیری: یافته ها نشان داد نسخه ی فارسی مقیاس تصویر بدنی در افراد قطع عضو ابزار مناسبی برای اندازه گیری تصویر بدنی در این افراد است و می تواند در زمینه های پژوهشی و درمانی در نمونه ی ایرانی مورد استفاده قرار گیرد.

یافته‌های تریکوسکوپی در انواع مختلف آلوپسی

فراست نورمحمدیفر

زمینه و هدف: تریکوسکوپی یک ابزار تشخیصی غیرتهاجمی بیماری های مو است. هدف از این مطالعه بررسی یافته های تریکوسکوپیک در انواع مختلف آلوپسی بود.

روش اجرا: این مطالعه ی مقطعی از فروردین 1398 تا تیر 1399 بر روی 155 بیمار دچار آلوپسی مراجعه کننده به بیمارستان سینای همدان انجام شد. بیماران پس از اخذ رضایت کتبی وارد مطالعه می شدند. بیوپسی جهت تشخیص قطعی نوع آلوپسی انجام و سپس بررسی تریکوسکوپیک صورت می گرفت. یافته های تریکوسکوپیک همراه با داده های دموگرافیک ثبت می شد. در پایان داده ها با روش های آماری مناسب توصیف شد.

یافته ها: در مجموع 155 بیمار (79 مرد و 76 زن) وارد مطالعه شدند. شایع ترین یافته ی تریکوسکوپیک در آلوپسی آره آتا، موی ولوس با 5/95 درصد شیوع و شایع ترین یافته در آلوپسی آندروژنتیک، تفاوت (هتروژنیتی) در ضخامت ساقه ی مو بود که در تمامی بیماران دیده شد. شایع ترین یافته ها در تلوژن افلوویوم چهار علامت واحدهای پیلوسباسه دارای موی منفرد، علامت پری پیلار، موهای دوباره رشدکننده ی برافراشته (upright regrowing hairs)و موهای ترمینال نازک بود که در تمامی بیماران مشاهده گردید. شایع ترین یافته در لیکن پلانوپیلاریس، پوسته ریزی دور فولیکول با 8_/81% شیوع و شایع ترین یافته ها در لوپوس اریتماتوی دیسکویید، نقاط بزرگ زردرنگ و پوسته ریزی ظریف (هر دو با 100% شیوع) و در تینه آ کاپیتیس، نقاط سیاه با 7_/85% شیوع بود.

نتیجه گیری: تریکوسکوپی به عنوان روشی غیرتهاجمی می تواند در تشخیص افتراقی علل مختلف آلوپسی کمک کننده باشد.

شناسایی ژن‌های کلیدی و مسیرهای درگیر در بیماری ویتیلیگو ولگاریس با تجزیه و تحلیل شبکه‌ی ژنی

سمانه ذوالقدری

زمینه و هدف: ویتیلیگو بیماری مزمن پوست و مو است که با ازدست دادن ملانین مشخص می شود و درصورت عدم درمان معمولاً پیشرونده و غیرقابل برگشت است. هدف از مطالعه ی حاضر شناسایی ژنهای درگیر در بیماری زایی ویتیلیگو بود.

روش اجرا: یک مجموعه ی داده ی بیان mRNA مرتبط با بیماری ویتیلیگو با کد (GSE65127) از پایگاه داده ژنتیک عمومی (GEO) استخراج گردید. ژن های افتراقی بیان شده توسط نرم افزار R مشخص گردید. سپس شبکه ی ژنی با استفاده از سایت STRING ترسیم و داده ها به نرم افزار CYTOSCAPE جهت تعیین صد ژن برتر منتقل گردید. در پایان با استفاده از نرم افزار GEPHY شبکه ی ژنی ترسیم و مسیرهای متابولیکی ده ژن برتر با استفاده از سایت ENRICHR مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.

یافته ها: در مقایسه با گروه کنترل، ده ژن برتری که با بیان بیشتر به دست آمدند
عبارتنداز TP53، HNRNPA2، SRSF1، PTEN، CDC42، EGFR، EIF4A1، MYB، HNRNPH1 و SF381 و ده ژن برتر با بیان کمتر نسبت به کنترل عبارتندازCDH2، LEP، KIT، GRIA2، SPP1، NRXN1، RUNX2، PDGFRB، NES و MYH11. مسیرهای متابولیکی مرتبط با ژن های افزایش بیان یافته شامل Melanogenesis، Renin secretion و Pancreatic secretion و مسیرهای متابولیکی مرتبط با ژن های کاهش بیان یافته شامل Prostate cancer، Epithelial cell signaling in helicobacter pylori infection و Melanoma هستند.

نتیجه گیری:شناسایی ژن های افتراقی بیان شده در ویتیلیگو می تواند به درک ما از بیماری زایی آن کمک کند. هم چنین از این ژن ها می توان به عنوان اهداف دارویی برای درمان استفاده کرد.

طب سوزنی در درمان پست هرپتیک نورالژیا

محدثه آزادواری

نورالژی بعد از هرپس یک سندروم درد نروپاتیک مزمن است که 3 ماه بعد از بهبودی بثورات پوستی هرپس در محل توزیع عصب درگیر باقی می ماند و می تواند شدید، مداوم و مقاوم به درمان باشد. درمان های مختلفی ازجمله درمان های دارویی، تزریق بوتاکس، بلوک عصبی و استفاده از مدالیته های فیزیوتراپی در درمان این سندروم استفاده شده است که هر کدام از این روش ها مزایا و معایبی دارد. یکی از روش های مورداستفاده که امروزه محبوبیت آن رو به افزایش است، استفاده از طب سوزنی است. طب سوزنی درمانی کم عارضه و قابل تکرار است که روزبه روز جایگاه بیشتری در مدیریت دردها بخصوص دردهای مزمن پیدا می کند.
در مطالعاتی که تا به حال انجام شده است اثر طب سوزنی بر کاهش درد در بیماران پست هرپتیک نورالژیا ثابت شده است. از نقاط مختلف طب سوزنی می توان در کاهش درد استفاده کرد. تعداد جلسات توصیه شده معمولاً 12-10 جلسه، به مدت زمان 30-20 دقیقه می باشد.
با توجه به اثرات مفید طب سوزنی و کم عارضه بودن آن، این روش به عنوان یکی از روش های درمانی برای پست هرپتیک نورالژیا توصیه می شود. در این مقاله به بررسی تأثیر طب سوزنی در نورالژی بعد از هرپس می پردازیم.

مقایسـه‌ی سایتوکاین‌های IL10، IFN-Y، TNF-α و TGF-β و آنزیم‌های آنتی‌اکسیدان گلوتاتیون ردوکتاز و گلوتاتیون پراکسیداز در بزاق و سرم بیماران ایرانی مبتلا به آلوپسی توتالیس

آذین آیت اللهی

مقدمه: هدف از انجام این مطالعه، بررسی امکان استفاده از بزاق به جای سرم (به عنوان یک روش ساده تر بدون نیاز به خون گیری) در تعیین سطح برخی سایتوکاین ها و آنزیم ها بود.

گزارش مورد: در این مطالعه سطح سایتوکاین های IL10، IFN-Y، TNF-α و TGF-β و آنزیم های آنتی اکسیدان گلوتاتیون ردوکتاز و گلوتاتیون پراکسیداز، در بزاق و سرم سه بیمار مبتلا به آلوپسی توتالیس به روش الایزا اندازه گیری شد. مقایسه ی مقادیر این مواد در نمونه های بزاق ساعت ۵ و ۱۱ صبح و سرم ساعت ۱۱ صبح با آزمون فریدمن اختلاف معنی داری نشان نداد.

نتیجه گیری: نمونه های بزاقی شاید جایگزین مناسبی برای سرم در بررسی عوامل ایمونولوژیک باشند.

درمان توده‌ی چربی اضافه‌ی ناحیه‌ی صورت توسط لیزر دیود 1470 نانومتر

آذین آیت اللهی

بهدنبال تزریق چربی به منظور حجم دهی صورت ،گاهی امکان دارد بخشی از چربی در یک ناحیه تجمع پیدا کند (لامپ چربی ) و در آن ناحیه برجستگی ایجاد کند که ازنظر ظاهری قابل قبول نیست و آزاردهنده است. جهت برطرف کردن این عارضه روشهای درمانی مختلفی ازجمله تزریق موضعی فسفاتیدیل کولین / داکسی کولات در محل 1،