پوست و زیبایی

سخن سردبیر

منصور نصیری کاشانی

سخن سردبیر چکیده ندارد.

یافته‌های بیوفیزیکی و سونوگرافی ماکولار آمیلوئیدوزیس پوستی

ترانه یزدان پرست

زمینه و هدف: آمیلوئیدوز ماکولار (macular amyloidosis-MA) نوعی آمیلوئیدوز اولیه و موضعی پوست( primary localized cutaneous amyloidosis-PLCA) است که با رسوب آمیلوئید در لایه پاپیلاری درم مشخص می شود. هدف این مطالعه مقایسه ویژگی های بیوفیزیکی ضایعات MA با پوست سالم مجاور بود.

روش اجرا: هیدراتاسیون لایه شاخی (stratum corneom-SC)، ازدست دادن آب ازطریق اپیدرم (TEWL - transepidermal water loss)، اصطکاک سطحی، pH، سبوم، ملانین، اریتما، دما، پارامترهای الاستیسیته شامل R0، R2 و R5، ضخامت و دانسیته اپیدرم و درم در ضایعات فعال MA در 22 بیمار اندازه گیری شده و با ناحیه سالم مجاور به عنوان کنترل مقایسه شدند. آزمون تی زوجی برای تحلیل های آماری استفاده و مقدار P<0.05معنی دار درنظر گرفته شد.

یافته ها: هیدراتاسیون لایه شاخی و اصطکاک پوست به طور معنی داری کمتر و TEWL، pH، شاخص اریتما، مقدار ملانین و ضخامت اپیدرم در ضایعات MA به طور معنی داری بیشتر بودند. در سایر پارامترهای بیوفیزیکی و اولتراسونوگرافی تفاوت معنی داری بین ضایعات MA و پوست طبیعی مشاهده نشد.

نتیجه گیری: ضایعات MA با تغییرات خاص در پارامترهای اولتراسونوگرافی و بیوفیزیکی که با ویژگی های هیستولوژیک آن ها سازگار است، مشخص می شوند. این ویژگی ها احتمالاً در تشخیص زودهنگام و غیرتهاجمی آمیلوئیدوز پوستی در آینده مفید خواهند بود.

کِریون سِلسی در کودکان: تشخیص و درمان

پرهام تمیمی

کِریون سِلسی یک عفونت قارچی عمقی و التهابی پوست سر است. این بیماری در نوزادان نادر بوده؛ اما در کودکان حدود ۳ سال به بالا شایع تر می شود. تظاهر بالینی آن شامل تورم، ضایعات نرم و اسفنجی، درد، آلوپسی (ریزش مو) و ترشحات چرکی است. عفونت ثانویه باکتریایی نیز شایع است. علائم خارج پوستی می توانند شامل لنف آدنیت ناحیه ای، تب و به ندرت قارچ خونی (فانگمی) باشند. همچنین، واکنش های اید ممکن است رخ دهند. تشخیص بر پایه شک بالینی، معاینه بالینی و شرح حال پزشکی است و باید ازطریق میکروسکوپ، کشت قارچی و روش های مولکولی تأیید شود.
شایع ترین قارچ های جداشده شامل گونه های انسان دوست ترایکوفایتون تونسورنس و گونه های حیوان دوست میکروسپوروم کنیس هستند، درحالی که گونه های خاک دوست و کپک ها به ندرت عامل کِریون سِلسی می باشند.
درمان بیماری به صورت دارویی با ضدقارچ های سیستمیک و موضعی است که درصورت نیاز با آنتی بیوتیک های سیستمیک نیز تکمیل می شود؛ در عین حال، باید از جراحی خودداری کرد. درمان زودهنگام و کافی از بروز آلوپسی اسکاری جلوگیری می کند. مهم ترین تشخیص افتراقی، عفونت های باکتریایی پوست و بافت نرم است.

مروری جامع بر اگزوزومتراپی در پوست، زیبایی و پزشکی بالینی

پگاه تمیمی

اگزوزوم ها وزیکول های خارج سلولی کوچکی هستند که توسط سلول ها ترشح شده و حاوی مولکول های مختلفی همچون پروتئین ها، RNA و چربی ها هستند که می توانند به سلول های دیگر منتقل شده و اثرات متفاوتی بر آن ها بگذارند. استفاده از اگزوزوم ها به ویژه در زمینه های پزشکی و زیبایی به عنوان یک روش نوین مورد توجه قرار گرفته است. این ذرات زیستی در فرآیندهای مختلف ازجمله ضد پیری پوست، درمان التهابات پوستی، ترمیم زخم ها و درمان ریزش مو اثرات مثبتی نشان داده اند. اگزوزوم ها قادرند با انتقال میکروRNAها و سایر مولکول های زیستی به سلول های هدف، فرآیندهای بازسازی پوست و بهبود عملکرد آن را تسریع کنند. این مقالات همچنین به بررسی روش های مختلف استخراج اگزوزوم ها و مزایا و معایب استفاده از آن ها در درمان های پوستی پرداخته و اهمیت تحقیقات بیشتر در این زمینه را مورد تأکید قرار داده اند. نتایج نشان می دهند که اگزوزوم ها پتانسیل بالایی در بهبود شرایط مختلف پوستی دارند و می توانند درمان های غیرتهاجمی و مؤثری برای بیماری های پوستی مانند آکنه، اگزما، پیری پوست و ریزش مو فراهم کنند. با وجود انتظارات شگفت انگیز از اگزوزوم ها هنوز نمی توان آن ها را به عنوان درمان های اصلی و جایگزین قطعی روش های موجود به صورت گسترده به کار گرفت ازاین رو، استفاده بالینی از اگزوزوم ها در حال حاضر عمدتاً محدود به مطالعات تحقیقاتی یا برخی مراکز خصوصی است و نیاز به تحقیقات گسترده تر و تأییدات قانونی بیشتر برای استفاده رسمی و گسترده در درمان دارد.

مروری بر درماتوفیتوزیس حاد و نقص ایمنی اکتسابی یا ذاتی

مهسا فتاحی

درماتوفیت ها قارچ های کراتین دوستی هستند که مسئول عفونت های خوش خیم و شایعی در سراسر جهان هستند. با این حال، در بیماران دارای نقص ایمنی ممکن است منجر به بیماری های نادر و شدید شوند. اشکال شدید شامل درماتوفیتوز گسترده / تهاجمی هستند؛ مانند درماتوفیتوز عمقی و گرانولوم ماجوکی. این موارد در میزبان های دارای نقص ایمنی اولیه (مانند کمبود Card9 با الگوی اتوزومال مغلوب) یا اکتسابی (مانند پیوند اعضای جامد، بیماری های خودایمنی با درمان های سرکوب کننده ایمنی و عفونت HIV) گزارش شده اند. تظاهرات بالینی این عفونت اختصاصی نیست. درگیری غدد لنفاوی و اندام ها نیز ممکن است رخ دهد. تشخیص نیازمند شواهد میکولوژیکی و بافت شناسی است. توافقی در مورد درمان وجود ندارد. داروهای ضد قارچ سیستمیک مانند تربینافین و آزول ها (مانند ایتراکونازول یا پوزاکونازول) مؤثر هستند. با این حال، پیامد بلندمدت و مدیریت درمان به محل و گستردگی عفونت و نوع نقص ایمنی زمینه ای بستگی دارد.

مروری بر پتانسیل درمانی ناراسین و نانوترکیبات سیلیکایی در مقابل پاتوژن‌های پوستی

ناهید حسن زاده نعمتی

عفونت های پوستی ناشی از باکتری های بیماری زا مانند استافیلوکوکوس اورئوس و سودوموناس آئروژینوزا به ویژه در شرایط مقاومت آنتی بیوتیکی، به چالشی جدی در حوزه درمان های ضدباکتریایی تبدیل شده اند. در این راستا، استفاده هم زمان از ترکیبات آنتی بیوتیکی کلاسیک با نانوساختارهای پیشرفته، رویکردی نوین و مؤثر به شمار می رود. ناراسین، یک آنتی بیوتیک یونوفور با منشأ طبیعی، به دلیل توانایی در اختلال عملکرد غشای سلولی و انتقال یون ها، پتانسیل بالایی در مهار رشد باکتری ها دارد. از سوی دیگر، نانوساختارهای سیلیکایی، به ویژه نانوذرات مزوپور سیلیکا، به دلیل ویژگی هایی همچون زیست سازگاری، قابلیت بارگذاری دارو، رهایش کنترل شده و تولید گونه های اکسیژن فعال، نقش مهمی در تقویت فعالیت ضدباکتریایی ایفا می کنند.
مطالعات اخیر نشان داده اند که ترکیب ناراسین با نانوساختارهای سیلیکا، موجب تقویت اثرات هم افزای ضدباکتریایی، افزایش پایداری دارویی و بهبود نفوذ به بیوفیلم های باکتریایی می شود. همچنین این ترکیب در کاهش دوز مصرفی و سمیت سیستمیک نیز مؤثر بوده است. با وجود نتایج امیدوارکننده در مدل های آزمایشگاهی و حیوانی، چالش هایی نظیر ارزیابی سمیت سلولی، کنترل دقیق رهایش و نیاز به مطالعات بالینی گسترده همچنان پابرجاست.
در این مقاله، ضمن بررسی جامع ویژگی ها و عملکرد ناراسین و نانوساختارهای سیلیکایی، به مکانیسم های اثرگذاری ترکیبی آن ها بر باکتری های بیماری زای پوستی پرداخته شده و چشم اندازهای آینده در توسعه درمان های نانوبیوتکنولوژیک مرور می گردد.

اونیکومایکوزیس؛ مروری بر اپیدمیولوژی، عوامل بیماری‌زا، تشخیص و درمان

فرناز ولی زاده

اونیکومایکوزیس یکی از شایع ترین عفونت های قارچی انسانی است که ناخن های دست و پا را درگیر می سازد و حدود ۵۰ درصد از موارد ناخن دردهای مزمن را شامل می شود. این بیماری می تواند توسط گونه های مختلفی از درماتوفیت ها، قارچ های مخمری (به ویژه Candida spp.) و قارچ های کپکی غیرمشتق از درماتوفیت ایجاد شود. عوامل خطر آن شامل سن بالا، بیماری های زمینه ای مانند دیابت، ضعف سیستم ایمنی، رطوبت مزمن و استفاده طولانی مدت از کفش های بسته است. تشخیص دقیق اونیکومایکوزیس نیازمند معاینه بالینی همراه با آزمایش های میکروسکوپی، کشت و در موارد پیشرفته، روش های مولکولی است. درمان شامل استفاده از داروهای موضعی، سیستمیک و یا ترکیبی از هر دو است که انتخاب آن بر اساس شدت عفونت، نوع عامل بیماری زا و وضعیت بیمار انجام می شود. با توجه به نرخ بالای عود، رعایت نکات پیشگیرانه و پیگیری درمان کامل اهمیت زیادی دارد. این مقاله با مروری جامع بر اپیدمیولوژی، علائم بالینی، عوامل بیماری زا، روش های تشخیص و درمان، چشم اندازی از چالش های موجود در مدیریت اونیکومایکوزیس ارائه می دهد.

کاربرد توکسین بوتولینوم در درماتولوژی

آذین آیت اللهی

کاربردهای توکسین بوتولینوم از زمان معرفی آن در سال ۱۹۸۹، به طور چشمگیری تکامل یافته اند. این مطالعه مروری، پتانسیل استفاده از توکسین بوتولینوم را بر اساس جدیدترین مطالعات برجسته می کند که نشان می دهند تزریق BoNT ممکن است به عنوان یک روش درمانی جایگزین، در درمان بیماری هایی مانند هایپرهیدروزیس (تعریق بیش ازحد)، هیدرآدنیت چرکی، پدیده رینود یا فیشر مقعدی مفید باشد.
با وجود استفاده های امیدوارکننده فراوان، کاربرد توکسین بوتولینوم خالی از عوارض نیست. برای ارائه درمان مؤثر و کاهش عوارض مرتبط، لازم است متخصصین پوست از کاربردهای on-label و off-label BoNT آگاهی داشته باشند. بی شک، رسیدن به یک اجماع در مورد پروتکل درمانی هر نشانه بالینی، باید به عنوان موضوعی مهم برای پزشکان در نظر گرفته شود تا بتوان رژیم های درمانی را با دوزهای مشخص BoNT استانداردسازی کرد.