fa تأثیر درمان ‌شناختی رفتاری گروهی بر شدت بیماری و سلامت روان مبتلایان به پسوریازیس تخصصي Special پژوهشي Research زمینه و هدف: پسوریازیس یک بیماری مزمن است که باعث بدشکلی و ناتوانی‌هایی در بیمار می‌شود. درباره‌ی مداخلات روان‌شناختی تأثیرگذار بر این بیماری اطلاعات کمی وجود دارد. هدف این تحقیق بررسی تأثیر درمان ‌شناختی رفتاری گروهی بر علائم جسمانی (شدت، سطح بیماری و میزان خارش) و سلامت روان بیماران پسوریازیس است. روش اجرا: روش تحقیق نیمه‌تجربی به‌صورت پیش‌آزمون ـ پس‌آزمون با گروه شاهد و دوره‌ی پیگیری است. بیست بیمار پسوریازیس در دو گروه آزمایش و شاهد قرار گرفتند. روی ده بیمار پسوریازیس به‌عنوان گروه آزمایش درمان ‌شناختی رفتاری گروهی در 12 جلسه اجرا شد. بیماران دو گروه ابزار‌های P‏soriasis Area Severity Index (PASI) برای ارزیابی شدت پسوریازیس، سلامت عمومی (GHQ) و کیفیت زندگی بیماران مبتلا به خارش (ItchyQoL) را پر کردند. یافته‌ها: نتایج نشان داد که روش درمان ‌شناختی رفتاری گروهی در بهبود علائم جسمانی پسوریازیس (شدت، وسعت و میزان خارش) تأثیری نداشته است، اما این روش درمانی در بهبود وضعیت روان‌شناختی بیماران تأثیرگذار است. درمان، رفتاری شناختی سلامت عمومی بیماران را بهبود بخشیده است. تفاوت دو گروه در تحلیل کوواریانس چند متغیری برای ابعاد سلامت عمومی شامل اضطراب و بی‌خوابی (اندازه‌ی اثر: 45/0 و 04/0=P)، افسردگی (اندازه‌ی اثر: 25/0 و 044/0=P)، نشانه‌های جسمانی (اندازه‌ی اثر: 28/0 و معناداری: 033/0=P) و کارکرد اجتماعی (اندازه‌ی اثر: 41/0 و معناداری: 03/0=P) معنادار است. نتیجه‌گیری: هرچند براساس نتایج درمان ‌شناختی رفتاری به‌طور مستقیم تأثیری بر کاهش علائم جسمانی پسوریازیس نداشته، اما تأثیرگذاری این روش بر علائم روان‌شناختی بیماران به‌عنوان نقش میانجی در شروع، تشدید و عود بیماری قابل توجه است. Background and Aim: Psoriasis is a chronic disease that causes deformity and disability in patients. There is little information about the impact of psychological interventions upon this disease. The purpose of this study was to evaluate the impact of group cognitive behavioral therapy upon physical factors such as severity and level of disease and extent of itching, and mental health of psoriasis patients. Methods: This research was conducted as a semi-experimental study using pre-test and post-test with a control group and the follow-up period. Twenty Psoriasis patients were allocated into experimental and control groups. The group cognitive behavioral therapy was administered to 10 psoriasis patients allocated into the experimental group for 12 sessions. The members of both groups filled in the Psoriasis Area Severity Index (PASI) for the assessment of severity of psoriasis, general health questionnaire (GHQ), and the Quality of life in patients with pruritus (ItchyQoL) questionnaires. Results: The results indicated that the group cognitive-behavioral therapy did not have any impact upon the improvement of physical symptoms (severity and level of disease and extent of itching), but it was effective on improving the patients' psychological status. Cognitive behavioral therapy has improved the patients' general health. There is a significant difference between the two groups in terms of multiple covariance analysis for different aspects of general health, including anxiety and insomnia (effect size 0.45 and P=0.004), depression (effect size: 0.25 and P=0.044), physical symptoms (effect size 0.28 and P=0.033), and social functioning (effect size 0.41 and P=0.003). Conclusion: Although, based on the results, the group cognitive behavioral therapy does not directly affect reduction of physical symptoms of psoriasis the effectiveness of this method on patients' psychological symptoms is considerable as a mediator in the onset, exacerbation, and relapse of the disease. پسوریازیس, سلامت عمومی, خارش psoriasis, general health, itching. 196 204 http://jdc.tums.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-1-42&slc_lang=fa&sid=1 Ahmad Alipour احمد علی‌پور No گروه روان‌شناسی گروه روان‌شناسی Zare Hossein حسین زارع No گروه روان‌شناسی گروه روان‌شناسی Emadi Seyyed Naser سیدناصر عمادی naseremad@yahoo.com Yes گروه پوست گروه پوست Abdollahzade Hassan حسن عبدالله‌زاده No گروه روان‌شناسی گروه روان‌شناسی