مجله دندانپزشکی

مقایسه اثر کاربرد کلرهگزیدین 2%، سدیم آسکوربات 10%، اتانول70% و باندینگ تأخیری بر استحکام باند برشی کامپوزیت به مینای بلیچ شده

ندا پژوهی

زمینه و هدف: این مطالعه با هدف بررسی اثر کلرهگزیدین 2% ، اتانول 70% و سدیم آسکوربات 10% بعد از انجام بلیچینگ روی استحکام باند برشی کامپوزیت به مینا و مقایسه آن با به تعویق انداختن زمان ترمیم کامپوزیت به مدت یک هفته انجام شد.

روش بررسی: 90 دندان سانترال به 6 گروه مساوی تقسیم شدند: گروه 1- بدون بلیچینگ. گروه 2- بلیچینگ با کربامید پراکساید 45% به مدت 45 دقیقه. گروه 3- بلیچینگ + یک هفته نگهداری نمونه ها در آب مقطر. در گروه 4، 5 و 6 بعد از بلیچینگ به ترتیب 1 میلی لیتر کلرهگزیدین 2% ، اتانول 70% و سدیم آسکوربات 10% برای 15 دقیقه قرار داده شد. استوانه های کامپوزیتی روی سطح باکال قرار گرفتند. نمونه ها تحت تأثیر 1000 سیکل حرارتی قرار گرفته و تست استحکام باند برشی انجام شد. نوع شکست زیر استریومیکروسکوپ بررسی و از هر گروه یک نمونه زیر میکروسکوپ الکترونی بررسی شد. داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS19 و تست آماری ANOVA و Ben (Bon) Ferroni آنالیز شد.

یافته ها: استحکام باند برشی در گروه های بلیچ شده (2، 3، 4، 5 و 6) نسبت به گروه کنترل منفی (1) به طور معنی داری کاهش یافت.آزمون Bonferroni نشان دهنده اختلاف معنی داری بین گروه های مورد آزمایش (6 و 5 و 4 و 3) و کنترل منفی (1) نبود. ( P-value به ترتیب 000/1، 081/0، 069/0 و 000/1) ولی نسبت به گروه کنترل مثبت (گروه 2) معنی دار بود. ( P-value به ترتیب 001/0>، 007/0، 009/0 و 001/0>) تگ های رزینی زیر میکروسکوپ الکترونی در گروه 2 کم و نازک و در گروه 3، 4، 5 و 6 بیشتر و منظم تر بودند. تعداد شکست های ادهزیو در گروه 2 بیشتر بود.

نتیجه گیری: بلیچینگ با کربامید پراکساید و باند فوری کامپوزیت باعث کاهش استحکام باند برشی می شود. سدیم آسکوربات 10% و تعویق انداختن باند به مدت یک هفته به منظور بهبود استحکام برشی باند کامپوزیت به مینای بلیچ شده مؤثرتر بود.

مقایسه تأثیر رستوریشن‌های PFM با رستوریشن‌های All-Ceramic بر تجمع پلاک

عزت الله جلالیان

زمینه و هدف: روکش کردن دندان ها همراه با تغییرات در شاخص های پریودنتال می باشد. هدف از این مطالعه مقایسه تأثیر رستوریشن های PFM با رستوریشن های All-Ceramic بر تجمع پلاک و التهاب لثه بود.

روش بررسی: این مطالعه کارآزمایی بالینی به صورت قبل و بعد است و بر روی 102 دندان با روکش های PFM و یا All ceramic انجام شد. شاخص های پلاک (PI) و شاخص لثه ای (MGI) قبل و بعد از روکش اندازه گیری شد و داده ها توسط آزمون تحلیل کواریانس (ANCOVA) ارزیابی شدند.

یافته ها: در گروه PFM (قبل از روکش) میانگین شاخص لثه ای 48/0 ± 45/1 (MGI) و میانگین پلاک 38/0 ± 96/1 (PI) به دست آمد. در گروه PFM
(6 ماه بعد از روکش) میانگین شاخص لثه ای 61/0 ± 82/1 (MGI) و میانگین پلاک 49/0 ± 22/1 (PI) به دست آمد . در گروه ) (All-Ceramic) قبل از روکش) میانگین شاخص لثه ای 29/0 ± 25/1 (MGI) و میانگین پلاک (PI) 52/0 ± 22/1 به دست آمد. در گروه All-Ceramic (6 ماه بعد از روکش) میانگین شاخص لثه ای 50/0 ± 43/1 (MGI) و میانگین پلاک (PI) 516/0 ± 88/1 به دست آمد و آزمون آماری ANCOVA اختلاف دو گروه را از نظر شاخص لثه ای و پلاک معنی دار نشان داد (001/0 P< ).

نتیجه گیری: نتایج حاصل از این مطالعه نشان داد وجود کراون All-Ceramic و PFM روی دندان ها به نحو معنی داری در بروز تظاهرات التهابی در لثه موثر است و این تظاهرات در رستوریشن های PFM نسبت به All-Ceramic به صورت معنی داری بیشتر اتفاق افتاد.

کارآیی مداخله آموزشی مبتنی بر تئوری مراحل تغییر به منظور ترک سیگار در بیماران مراجعه کننده به کلینیک‌های دندانپزشکی

امیر پاکپور حاجی آقا

زمینه و هدف: ارتباط مستمر بیماران با دندانپزشکان، توانایی تشخیص عوارض اولیه مصرف تنباکو بر سلامت دهان و سلامت عمومی بدن، کلینیک های دندانپزشکی را تبدیل به بستری مناسب برای ارایه مشاوره های ترک سیگار کرده است. هدف از این مطالعه تعیین کارآیی مداخله آموزشی بر ترک سیگار در بیماران مراجعه کننده به کلینیک های دندانپزشکی با کاربرد مدل مراحل تغییر بود.

روش بررسی : مطالعه حاضر یک پژوهش شبه تجربی بود که در سال 1392 انجام شد. 40 بیمار سیگاری در درمانگاه های تخصصی در هر یک از گروه های مداخله و مقایسه پرسشنامه خود ایفای شامل سؤالات عمومی و دموگرافیک، مراحل تغییر، فرآیندهای تغییر، خودکارآمدی، توازن تصمیم گیری قبل و بعد از 6 ماه آموزش را تکمیل کردند. گروه مداخله 2 جلسه آموزشی به شیوه بحث گروهی به مدت 60 دقیقه را دریافت کرد. داده ها با آزمون های آماری کای اسکوئر، تی زوجی و مستقل، من ویتنی و ویلکاکسون آنالیز شدند.

یافته ها: از حیث توزیع بیماران در مراحل تغییر (پیش تفکر، تفکر و آمادگی) بین گروه های مداخله (5/42، 35 و 5/22 %) و مقایسه (5/37، 35 و 5/27%) قبل از آموزش اختلاف معنی داری وجود نداشت (55/0= P ). پس از آموزش در گروه مداخله به ترتیب 20 و 10 درصد بیماران مراحل اجرا و نگهداشت ترک سیگار را گزارش کردند (001/0> P ). بعد از آموزش شاهد افزایش میانگین سازه فرایندهای تجربی، فرایندهای رفتاری، منافع و خودکارآمدی و کاهش میانگین سازه هزینه ها در گروه مداخله بودیم (001/0> P ) .

نتیجه گیری : یافته ها نشانگر اثربخشی آموزش با استفاده از مدل مراحل تغییر در افزایش موارد ترک سیگار بیماران بود. لذا آشنایی دندانپزشکان با آموزش در قالب مدل مراحل تغییر به منظور ترک سیگار توصیه می شود.

بررسی فراوانی میزان دی باندینگ براکت ارتودنسی Creative و عوامل مرتبط با آن در بیماران یک مرکز خصوصی در سال‌های 91-1380

الهام اسماعیلی

مقدمه: هدف از این مطالعه توصیفی طولی تعیین نوع دندان هایی که بیشتر دچار شکست باند براکت شده اند بود و بررسی رابطه شکست باند براکت در این دندان ها با عوامل مداخله گری چون سن بیمار، نوع مال اکلوژن و جنس، در بیماران یک مرکز خصوصی انجام شد.

روش بررسی: برای تعیین حجم نمونه ابتدا با استفاده از Pilot study ، تعداد 20 پرونده از بیماران بررسی شد و با توجه به نتیجه به دست آمده حجم نمونه حداقل 576 بیمار تعیین شد. با استفاده از روش Kaplan-Meier متوسط زمان باقی ماندن براکت در هر دندان به طور جداگانه محاسبه شد. جهت بررسی اثر سن، جنس و نوع مال اکلوژن دندانی و متوسط زمان باقی ماندن براکت بر روی هر دندان به طور جداگانه از مدل Cox Regression استفاده شد. کلیه عملیات آماری با استفاده از نرم افزار SPSS20 انجام گردید.

یافته ها: ن تایج نشان دادند که درصد شکست ناخواسته باند براکت ها برای هر دندان متفاوت بود و تنها در دندان های پنج در هر دو فک با مال اکلوژن ارتباط معنی دار داشت (037/0 P= و 004/0 P= ).

نتیجه گیری: در دندان های پنج فک بالا بیشترین درصد شکست ناخواسته باند براکت در مال اکلوژن CL II و در دندان های پنج فک پایین در مال اکلوژن CL I بود. در بقیه دندان ها فاکتورهای سن، جنس، مال اکلوژن روی شکست ناخواسته باند براکتشان تأثیر نداشت.

مقایسه استحکام باند برشی براکت‌های فلزی باند شده با کامپوزیت بیس سایلوران و کامپوزیت بیس متاکریلات

محدثه خسروانیان

زمینه و هدف: شکست براکت ارتودنسی در دوره درمان، یکی از مشکلات درمان های ارتودنسی می باشد. با معرفی کامپوزیت های Low shrinkage سؤال این است که آیا کامپوزیت های با بیس سایلوران استحکام باند مناسبی جهت درمان های ارتودنسی را دارند؟ هدف از این مطالعه مقایسه استحکام باند برشی کامپوزیت بیس سایلوران وکامپوزیت بیس متاکریلات در براکت های فلزی بود.

روش بررسی: 30 عدد دندان پرمولر انسان جمع آوری و به دو گروه تقسیم شدند. در گروه اول، 15 براکت ارتودنسی با کامپوزیت بیس سایلوران
P90 (3M, ESPE, USA) و در گروه دوم، 15 براکت ارتودنسی با کامپوزیت بیس متاکریلات Resilience (Orthotechnology, Florida, USA) باند شدند. سپس به مدت 500 سیکل تحت ترموسایکل بین 5 و 55 درجه قرار گرفتند. سپس استحکام باند برشی براکت ها با استفاده از دستگاه Instron اندازه گیری و میزان ادهزیو باقی مانده بر روی سطح دندان به وسیله استریومیکروسکوپ مورد ارزیابی قرارگرفت. برای مقایسه استحکام باند برشی گروه ها از نرم افزار 18 SPSS و روش مقایسه T-test استفاده شد و برای مقایسه مقادیر شاخص ادهزیو باقیمانده از روش LSD استفاده شد.

یافته ها: نتایج این مطالعه نشان داد که تفاوت معنی داری در استحکام باند برشی در بین گروه ها وجود داشت (001/0> P ). میانگین استحکام باند برشی براکت های باند شده با کامپوزیت بیس سایلوران (03/7±42/42) مگاپاسکال و میانگین استحکام باند برشی براکت های فلزی باند شده با کامپوزیت بیس متاکریلات (97/2±8/21) مگاپاسکال بود. مقایسه فراوانی درجات ARI در بین گروه ها نشان داد که تفاوت قابل توجهی در نحوه شکست براکت وجود ندارد (66/0= P ) .

نتیجه گیری: نتایج مطالعه حاضر نشان داد که کامپوزیت های بیس سایلوران استحکام باند برشی مناسبی را برای اتصال براکت های فلزی فراهم کرده و می توان از آن ها برای باند براکت های ارتودنسی استفاده کرد.

مقایسه روش‌های کنترل پوسیدگی دندان در دندانپزشکی رایج، طب مکمل و چشم اندازهای آینده

مریم خروشی

پوسیدگی دندان شایع ترین عفونت انسان و از بیماری های مهم چند عاملی است که سالانه میلیون ها دلار صرف کنترل و درمان آن می شود. تاکنون روش های مختلفی برای کنترل آن ارایه شده است. از مهم ترین روش های کنترل آن در حال حاضر می توان به رعایت بهداشت دهان و دندان، تغذیه مناسب، فلوراید تراپی و استفاده از شیرین کننده های غیرپوسیدگی زا اشاره کرد. همچنین از کاربرد پروبیوتیک ها، نانو مواد، باکتریوفاژها، پپتیدهای ضدمیکروبی و واکسن های ضدپوسیدگی می توان به عنوان چشم اندازهای نوین بشر در عرصه کنترل پوسیدگی دندان نام برد. علاوه بر این اخیرا استفاده از طب مکمل به ویژه گیاه درمانی نیز مورد توجه قرارگرفته است. با اثبات اثربخشی طب مکمل در مقابله با پوسیدگی دندان و کاربرد آن همراه با طب رایج و یا روش های جدید در دست تحقیق می توان به کاهش فزاینده پوسیدگی دندان در آینده امیدوارتر بود .

ارزیابی دقت نرم افزار کنتراست معکوس در رادیوگرافی دیجیتال جهت تشخیص شکستگی عمودی ریشه دندان (in vitro)

مریم عدالت

زمینه و هدف: تشخیص شکستگی عمودی ریشه دندان اغلب یک معضل کلینیکی ایجاد می کند . تشخیص آن در کلیشه رادیوگرافی داخل دهانی، جز در مواردی که اشعه عمود بر مسیر شکستگی باشد نیز مشکل است. عدم تشخیص اغلب به تصمیم گیری نادرست در مورد طرح درمان آتی دندان منجر می شود . هدف از انجام این مطالعه تعیین دقت تشخیصی گزینه نرم افزاری کنتراست معکوس رادیوگرافی دیجیتال و مقایسه آن ها با تصاویر اولیه جهت یافتن روش ی مناسب جهت تشخیص شکستگی عمودی ریشه دندان بود.

روش بررسی: در این مطالعه تشخیصی از 40 دندان تک ریشه خارج شده تصاویر رادیوگرافی با گیرنده Phosphor plate تهیه شد. از هر دندان در حالت سالم و شکسته، تصاویر اولیه و کنتراست معکوس تهیه و ذخیره شد. 2 مشاهده گر با تجربه تصاویر را دو بار و با فاصله دو هفته مشاهده کردند. شاخص های تشخیصی (Accuracy, PPV, NPV, Specificity, Sensitivity) به صورت Absolute و Complete برای هر مشاهده گر و هر نما محاسبه شد. مقادیر
Inter and intra observer reliability توسط آزمون Mc-Nemar به دست آمد .

یافته ها: اختلاف آماری معنی داری برای Inter-observer reliability در دو نمای اولیه و کنتراست معکوس نشان داده نشد (05/0 P> )، ولی در
Intra-observer Reliability در دو نمای مورد مشاهده، اختلاف معنی دار بود (05/0 P< ) . برای دقت، حساسیت، ویژگی تشخیصی و PPV در دو نمای مورد استفاده اختلاف معنی داری دیده نشد (05/0 P> ) ، در حالی که شاخص NPV اختلاف آماری معنی داری را بین دو نما گزارش کرد (05/0 P< ) .

نتیجه گیری: کاربرد گزینه ی نرم افزار ی کنتراست معکوس جهت تشخیص شکستگی عمودی ریشه اختلافی با نمای اولیه نشان نمی دهد.

بررسی تأثیر دارو بر سرعت حرکت ارتودنتیک دندان‌ها (قسمت دوم: مدیاتورهای داروهای دیگر)

پدرام بقائیان

ملکول های تولید شده در انواع بافت های درگیر بیماری یا داروها و مواد غذایی که توسط بیمار به طور مرتب مصرف می شود، از طریق جریان خون به بافت های پارادنتال که به طور مکانیکی تحت استرس قرار دارند رسیده و بر روی سلول های هدف تأثیر می گذارد. اثر ترکیبی نیروهای مکانیکی و یک یا تعداد بیشتری از این عوامل می تواند بازدارنده، افزاینده یا کمک کننده باشد. هدف این مطالعه بیان کردن مکانیسم عملکرد و تأثیرات بعضی از داروهای مصرفی بر روی ریمادلینگ بافت و حرکت ارتودنسی دندان ها بود. یک بررسی مروری درباره اثرات داروها و مکمل های خوراکی روی سرعت تجربی حرکت دندان ها با استفاده از منبع اطلاعاتی (Cochrane library , Embase, Medline) از سال 1980 تا 2013 صورت گرفت. تعداد 63 مقاله بررسی شد که 34 مورد آن که در رابطه با مسکن ها و هورمون ها در قسمت اول این مطالعه مورد بررسی قرار گرفتند و 29 مقاله باقی مانده در این مطالعه مورد ارزیابی قرارگرفتند. اما تفسیر و ترجمه آن ها به علت تنوع در طراحی عملی و مقدار نیروی اعمال شده در حین حرکت دندان ها و رژیم دارویی محدود شد. ویتامین D₃ می تواند سبب تسریع حرکات دندانی گردد و کلسیم غذایی و فلوراید به نظر می رسد باعث کاهش حرکت می شود. بیس فسفونات اثر بازدارنده قوی در حرکات دندانی دارد همچنین افزایش حرکت ارتودنتیک دندان به واسطه نیکوتین و نتیریک اکساید محتمل به نظر می رسد. همه داروهای بررسی شده علاوه بر تأثیرات درمانی دارای عوارض جانبی بوده که احتمالاً بر روی سلول های هدف با نیروهای ارتودنسی تأثیر می گذارد. بنابراین توجه ارتودنتیست به تاریخچه مصرف داروی بیماران، قبل و یا در طول دوره درمان ارتودنسی امری ضروری به نظر می رسد. بعد از معلوم شدن داروهای مصرفی برای مشخص کردن اثرات بالقوه آن ها بر نتیجه مکانوتراپی باید تأثیرات و عوارض جانبی آن ها بر روی سیستم بافت ها مورد بررسی قرار گیرند.

بررسی اثر سیکل مکانیکی بر ریزنشت سه گلاس آینومر ترمیمی در حفرات کلاس پنج

آیدا میرنژاد جویباری

زمینه و هدف: ریزنشت یک مشکل با اهمیت در ترمیم های مستقیم می باشد و فهم عوامل مرتبط با آن، اهمیت بسیار دارد. هدف این مطالعه بررسی اثر سیکل مکانیکی بر ریزنشت سه نوع ماده گلاس آینومر ترمیمی در حفرات CLV بود.

روش بررسی: در این مطالعه آزمایشگاهی سی دندان پره مولر انسان با ایجاد حفره های CLV در ناحیه باکال و پالاتال استفاده شد (شصت حفره). دندان ها به سه گروه ده تایی (بیست حفره) به صورت زیر تقسیم شدند: گروه یک Fuji IX (HV GI)/ G coat plus ، گروه دوم : گلاس آینومر با ویسکوزیته بالا
Ionofil molar (HVGI)/ G coat plus و گروه سوم: Fuji II LC (RMGI)/ G coat plus . همه ترمیم ها فورا پالیش شدند و دندان ها تحت دو هزار
(50-5 درجه سانتی گراد) سیکل حرارتی قرار داده شدند. در هر گروه نیمی از دندان ها تحت سیکل مکانیکی (پنجاه هزار سیکل) قرار گرفتند. در نهایت دندان ها در فوشین بازی 5/0% به مدت 24 ساعت و در دمای اتاق قرار داده، برش داده و تحت استریو میکرسکوپ مشاهده گردیدند. آنالیز آماری با استفاده از آزمون های Man-Whiteney, Kruskal-Wallis انجام گردید و ریزنشت انسیزال و ژنژیوال با تست Wilcoxon مقایسه شد.

یافته ها: نتایج این مطالعه نشان داد که در همه گروه ها سیکل مکانیکی و نوع ماده ترمیمی بر روی ریزنشت انسیزال و ژنژیوال اثر معنی داری نداشت (05/0 P< ).

نتیجه گیری: بر اساس نتایج این مطالعه می توان این گونه نتیجه گیری کرد که ریزنشت گلاس آینومر II LC Fuji معادل گلاس آینومرهای با ویسکوزیته بالا (Ionofil molar, Fuji IX) بود و اعمال سیکل مکانیکی به دندان ها موجب افزایش میزان ریزنشت نگردید.

مقایسه گیر بین کستینگ‌های کراون و بریج ساخته شده از پلاستیک کوپینگ و وکس آپ مستقیم در سه سیستم ایمپلنت

حمید جلالی

زمینه و هدف: گیر کافی برای رستوریشن های سمان شونده متکی بر ایمپلنت تأثیر بسیاری بر پیش آگهی درمان دارد. مطالعات اندکی تأثیر روش وکس آپ مستقیم و استفاده از پلاستیک کوپینگ را بر گیر این رستوریشن ها بررسی کرده اند. هدف از این مطالعه مقایسه میزان گیر کستینگ های ساخته شده از پلاستیک کوپینگ و وکس آپ مستقیم را برای ساخت کراون و بریج در سه سیستم ایمپلنت Implantium, Replace, ITI بود.

روش بررسی: 28 نمونه از هر سیستم ایمپلنت وارد مطالعه شده و به صورت رندوم در4 گروه توزیع شدند. گروه ها شامل الگوهای مومی ساخته شده از پلاستیک کوپینگ و وکس آپ مستقیم برای ساخت بریج و کراون بود. همه نمونه ها با شرایط مشابه سیلندرگذاری شده و با آلیاژ بیس متال ریخته شدند. پس از سمان شدن به اباتمنت، نمونه ها در دستگاه Universal testing machine با Crosshead speed در حد mm/min 5/0 تحت نیروی کششی قرار گرفتند، نیروی مورد استفاده برای جدا کردن هر کستینگ ثبت گردید. آزمون Three-way ANOVA جهت بررسی اثر کراون و بریج، روش وکس آپ و نوع ایمپلنت استفاده شد.

یافته ها: در مقایسه کراون های ساخته شده از پلاستیک کوپینگ بین سیستم ها، سیستم Replace و Implantium با هم تفاوت معنی داری نداشتند (124/0= (P در حالی که سیستم ITI با تفاوت معنی داری پس از این دو قرار داشت (001/0 P< ). در مقایسه کراون های ساخته شده از وکس آپ مستقیم سیستم ایمپلنتیوم بیشترین میزان گیر و سیستم ITI کمترین مقدار را دارا بود (001/0 P< ). در مقایسه بریج ها در هر دو روش پلاستیک کوپینگ و وکس آپ سیستم Replace بیشترین میزان و سیستم ITI کمترین میزان گیر را دارا بود.

نتیجه گیری: برای ساخت کراون Implantium و برای بریج Replace بیشترین میزان گیر را ایجاد کردند.