fa مقایسه ضخامت عاج باقیمانده در زیر پوسیدگی پروگزیمالی در رادیوگرافی Bitewing و نسج دندان عمومی general تحقیقی Research <p dir="rtl" align="right"><font face="tahoma,arial,helvetica,sans-serif">دندانپزشکان معمولا با استفاده از رادیوگرافی های بایت وینگ (Bitewing) به ضایعات پوسیدگی پروگزیمالی پی می برند و با توجه به عمق مشاهده شده از پوسیدگی، درمانهای خود را پایه ریزی می کنند. این تکنیک در حال حاضر عمومی ترین و قابل قبول ترین روش در این زمینه می باشد؛ اگرچه درصدی خطا در تعیین عمق ضایعات پروگزیمالی در آن به چشم می خورد که عمدتا به دلیل محدوده وسیع دانسیته در فیلمهای جدید High Speed با استفاده از ولتاژهای پایین می باشد. متغیرهایی از قبیل Superimposition و گاه بزرگنمایی نیز در ایجاد این اختلاف موثر می باشند. در این مطالعه به منظور تفسیر صحیح تر رادیوگرافی های بایت وینگ و درنهایت تشخیص دقیق تر، ضخامت عاج مشاهده شده در زیر پوسیدگی های پروگزیمالی در رادیوگرافی بایت وینگ و نسج دندان مورد مقایسه قرار گرفتند؛ بررسی علل این اختلاف جز اهداف این تحقیق نمی باشد. به این منظور از 24 نمونه دندان خلفی با پوسیدگی پروگزیمالی استفاده شد و قبل و بعد از برداشتن پوسیدگیها، رادیوگرافی بایت وینگ انجام شد و سپس دندانها به دو نیم تقسیم شدند و ضخامتهای عاج در زیر پوسیدگیهای پروگزیمالی در رادیوگرافی و نسج دندان در زیر میکروسکوپ با دقت 0.01 میلیمتر اندازه گیری شد. پس از انجام آزمون آماری مربوطه (t.test)، مشخص شد که میانگین ضخامت عاج در نسج دندان 41% ضخامت عاج در رادیوگرافی بایت وینگ می باشد که نشانگر کاهشی حدود 59% می باشد.</font></p> Carious lesions are usually found by dentists, using bitewing radiographs, and according to the depth of the lesions, the treatment plan is designed. At the present, this technique is the most accepted one and is used generally. But it is not a perfect technique and there are some errors in determining of depth of proximal carious lesions. These errors are mainly related to the use of new high-speed films with broad density and lower voltages. In this study, dentin thickness under proximal caries in bitewing radiography was compared with its real thickness, in tooth structure. Twenty-four teeth samples with proximal caries were used. Before and after removal of carious lesions bitewing radiographs were taken and then each tooth was sectioned occlusogingivally and the thickness of dentine under proximal caries and on bitewing radiographs were measured under microscope with 0.01 mm accuracy. Mean value of dentine thickness in tooth structure was 41% of its mean thickness in bitewing radiographs, showing 59% difference (reduction). Therefore, more care should be taken in using standard technique and interpreting of bitewing radiographs by clinicians. Clinical examinations also should be performed in ideal conditions, and patients should be clinically and radiographically examined every six months. عاج، پوسیدگی، رادیوگرافی بایت وینگ Dentin, Caries, Bitewing Radiography 16 22 http://jdm.tums.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-25-501&slc_lang=fa&sid=1 K. Khosravi کاظم خسروی Yes F.  Arbabzadeh فرحناز ارباب زاده No