fa مطالعه جو ایمنی در میان راهبران لوکوموتیوهای خطوط حمل و نقل مترو شهر تهران در سال ۱۳۹۲ پژوهشي Research <strong>مقدمه:</strong> سیستم های مترو از اجزای کلیدی شبکه های حمل و نقل سریع و مقرون به صرفه در جوامع شهری می باشد. ایمنی بخش مهمی از حمل و نقل عمومی را تشکیل می دهد. جو ایمنی مناسب تأثیر مثبتی بر عملکرد ایمنی داشته و نرخ حوادث را کاهش می دهد. هدف این مطالعه بررسی وضعیت جو ایمنی راهبران لوکوموتیوهای خطوط حمل و نقل مترو شهر تهران در سال ۱۳۹۲ بود.<br> <strong>روش کار: </strong>مطالعه حاضر از نوع توصیفی و مقطعی بود. در این مطالعه جامعه آماری کلیه راهبران خطوط ۱ و ۲ و ۴ شرکت بهره برداری راه آهن شهری تهران و حومه بودند. همچنین، از پرسشنامه تنظیم شده توسط یکی از محققان گروه تحقیقاتی حاضر به منظور جمع آوری داده های دموگرافیک افراد استفاده شد. جو ایمنی نیز به کمک پرسشنامه استاندارد وینیدکومار مورد بررسی قرار گرفت. داده ها با کمک آمار توصیفی و آزمونهای تی-استیودنت و ANOVA با استفاده از نرم افزارSPSS21&nbsp; تحلیل شدند. &nbsp;<br> <strong>یافته ها:</strong> در مجموع ۲۹۳ پرسشنامه مورد تحلیل قرار گرفت. از این تعداد ۸/۳۸ درصد راهبران خط ۱، ۱/۳۱ درصد راهبران خط ۲ و ۱/۳۳ درصد راهبران خط ۴ بودند. میانگین و انحراف معیار جو ایمنی ۴۴/۴۹&plusmn;۵۳/۱۴۶ بود که از 147 (میانه) کمتر است. نتایج حاکی از آنست که جو ایمنی با گروه سنی و سطوح تحصیلات ارتباط داشت (۰۱/۰>P)، اما با سابقه راهبری و وضعیت تاهل ارتباط معناداری نداشت(۰۵/۰<p).<br> <strong>نتیجه گیری: </strong>وضعیت جو ایمنی در بین راهبران مترو مطلوب نمی باشد. در بین فاکتورهای مختلف، تعهد و عملکرد مدیریت در حوزه ایمنی ضعیف ترین وضعیت را داشت. تقویت ساختار سیستم مدیریت بهداشت، ایمنی و محیط زیست (HSE) در شرکت بهره برداری مترو تهران میتواند موجب بهبود سطح جو ایمنی در کارکنان این سازمان گردد.</p).<br> <strong>Introduction:</strong> Safety is a significant part of the public transportation. Suitable safety climate has a positive effect on safety performance and reduces accidents rate. The aim of this study was investigating safety climate status of Tehran subway drivers in 2013.<br> <strong>Material and method:</strong> &nbsp;The present study was a descriptive and cross-sectional study. In this study, statistical population was all drivers of 1, 2 and 4 lines of Tehran Urban & Suburban Railway Operation company. Also, a questionnaire arranged by one of our researcher was used to collect demographics data of subjects. Safety climate was also investigated using standard Vinod Kumar&#39;s questionnaire. Data were analyzed by descriptive statistics and T-Student and ANOVA tests using SPSS21 software.<br> <strong>Results:</strong> Overall, 293 questionnaires were analyzed. Among the participants, 38.8% were line 1 derivers, 31.1% line 2 drivers and 33.1% line 4 drivers. The mean and standard deviation of the safety climate was 146.53&plusmn;49.44, which is less than 147 (median). The results indicated that safety climate had a relation with the age group and education levels (P<0.01), while had no significant relationship with the deriving experience, and also marital status (P>0.05).<br> <strong>Conclusion:</strong> Safety climate status among subway drivers is not desirable. Among the various factors, commitment and performance of management in the safety area had the weakest status. Strengthening the structure of the health, Safety and Environment (HSE) management system in the Tehran Urban and Suburban Railway Operation company can enhance the level of safety climate among staff of this organization.<span dir="RTL"></span> جو ایمنی, مترو, راهبران لوکوموتیو, ایران Safety Climate, Subway, Locomotive Drivers, Iran 263 272 http://jhsw.tums.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-74-57&slc_lang=fa&sid=1 Shahram Vosoughi شهرام وثوقی vosough.sh@iums.ac.ir Yes Department of Occupational Health Engineering, Faculty of Health, Occupational Health Research Center, Iran University of Medical Sciences, Tehran, Iran گروه مهندسی بهداشت حرفه ای، دانشکده بهداشت، مرکز تحقیقات بهداشت کار، دانشگاه علوم پزشکی ایران، تهران، ایران Kourosh Sarvari کورش سروری No Department of Health, Safety & Environment (HSE), Tehran Metro Company, Tehran, Iran گروه مهندسی HSE، شرکت بهره برداری مترو تهران، تهران، ایران Mohammad Hossein Chalak محمد حسین چالاک No Department of Occupational Health Engineering, Student Research Committee, Faculty of Health, Iran University of Medical Sciences, Tehran, Iran گروه مهندسی بهداشت حرفه ای، کمیته تحقیقات دانشجویی، دانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی ایران، تهران، ایران Mohammad Khandan محمد خندان No Department of Occupational Health Engineering, Faculty of Health, Work Health Research Centre, Qom University of Medical Sciences, Qom, Iran گروه مهندسی بهداشت حرفه ای، دانشکده بهداشت، مرکز تحقیقات بهداشت کار، دانشگاه علوم پزشکی قم، قم، ایران Sajjad Rostamzadeh سجاد رستم زاده No Occupational Health Research Center, Iran University of Medical Sciences, Tehran, Iran مرکز تحقیقات بهداشت کار، دانشگاه علوم پزشکی ایران، تهران، ایران