fa بررسی تاثیر روش محدودیت درمانی  بر روی فعالیت های روز مره ی زندگی بیماران همی پلژی بزرگسال عمومى General پژوهشي Research <strong>زمینه و هدف: </strong>درمان­های توانبخشی بیماران همی­پلژی برای بهبود استقلال فرد در انجام فعالیت­های روز مره­ی زندگی براستراتژی­های جبرانی تمرکز دارند و عموما بیماران استفاده از سمت سالم و ابزار کمکی برای انجام ADL یاد می­گیرند. در مقابل، محدودیت درمانی حرکتی استفاده از سمت سالم را محدود و استفاده از سمت مبتلا را تشویق می­کند و درنهایت این درمان به بازگردانی عملکرد حرکتی فرد در انجام فعالت­های روزمره زندگی کمک می­کند. هدف از این پژوهش بررسی تاثیر روش محدودیت درمانی بر فعالیت های روزمره­ی زندگی بوده است.<p></p> <p dir="rtl"><strong>روش بررسی:</strong> این پژوهش یک مطالعه­ی مداخله­ای است که نمونه­گیری در آن به صورت در دسترس بوده است. 15 بیمار سکته­ی مغزی در برنامه­ی درمانی که موجب استفاده از اندام فوقانی مبتلا در فعالیت­های روز مره­ی زندگی می­شد، مورد مطالعه قرار گرفتند. اندام فوقانی سمت سالم بیماران برای مدت 8 هفته ودر هر هفته 5 روز، روزانه 5 ساعت محدود شد و بیماران روزانه 2 ساعت برنامه­ی تمرینی مشخصی را با سمت مبتلا انجام می­دادند. در پایان به منظور ارزیابی فعالیت­های روز مره­ی زندگی از تست بارتل و جهت ارزیابی عملکرد اندام فوقانی در فعالیت­های روز مره­ی زندگی از تست عملکردی بازو استفاده شده است.</p> <p dir="rtl"><strong>یافته ­ها: </strong>در ارزیابی نمرات مراقبت از خود و تحرک و نمره­ی کلی در تست بارتل، اختلاف تغییرات میانگین داده­ها در قبل از مداخله و بعد از8 هفته مداخله معنی دار بوده است( 001/0p<.). همچنین در ارزیابی عملکرد اندام فوقانی در فعالیت­های روز مره­ی زندگی اختلاف تغییرات میانگین قبل از مداخله و بعد از 8 هفته مداخله معنی دار بوده است( 0001/0p<.).</p> <p dir="rtl"><strong> نتیجه­ گیری</strong><strong>:</strong>یافته­های حاصل از پژوهش حاضر نشان می­دهد که روش محدودیت درمانی حرکتی ممکن است روش موثری جهت بهبود توانایی انجام فعالیت­های روز مره­ی زندگی باشد و موجب استفاده بیشتر از اندام مبتلا در جریان این فعالیت­ها شده و بر یادگیری عدم استفاده غلبه کند.</p> <p><strong>Background and aim: </strong>Most of the rehabilitation treatments for hemiplegic patients focus on compensatory strategies to promote independence in ADL by any means for restoration of upper exterimity (UE) function . Patients were taught to use the unaffected UE and various assistive device for ADL. In contrast, Constraint-Induced Therapy (CIT) treatments discourage the use of unaffected UE and encourage the use of the hemiplegic arm . The aim of this study was to investigate the effect of constraint-induced therapy on ADL of adult hemiplegic patients.</p> <p> <strong>Materials and methods: </strong>This study is an interventional study. In present study, 15 patients who had hemiplegic arm following stroke, participated in constraint-induced therapy sessions emphasizing on more affected UE in different activities five times a week for 8 weeks and 2 hours a day. Noninvolved UE was restricted with a special sling for 8 weeks and 5 hours a day.</p> <p> <strong>Result: </strong>The measurements of self care activities, mobility and total score of stroke patients were evaluated with Barthel-Index. The date showed significant differences between mean score of pre and post interventions (p<0.001).</p> <p>Functional measurements of upper extremity in ADL by using Arm Function Test showed significant differences between mean score of pre and post interventions (p<0.0001). <br></p> <p><strong>Conclusion: </strong>Presents data showed that constraint-induced therapy could be an effective approach to improve Activities of Daily Living of stroke patients and emphasis on more use of involved UE and overcome disuse learning. <strong> <br></strong></p> روش محدودیت درمانی،همی پلژی،فعالیت‌های روز مره‌ی زندگی Constraint-induced therapy,Hemiplegia,Activities of Daily Living 28 32 http://mrj.tums.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-25-121&slc_lang=fa&sid=1 Mehdi Abdolvahab مهدی عبدالوهاب Yes Hossein Bagheri حسین باقری No Maryam Movahedian مریم موحدیان No Gholam Olyaei غلامرضا علیایی No Mahmood Jalili محمود جلیلی No Ahmad Baghestani احمدرضا باغستانی No