fa بررسی تاثیر روش محدودیت درمانی حرکتی بر روی کیفیت زندگی،عملکرد و دامنه حرکتی اندام فوقانی بیماران سکته مغزی بزرگسال عمومى General پژوهشي Research <b>زمینه و هدف: </b>سکته مغزی نوعی اختلال عصبی با شروع ناگهانی است که در اثر آسیب به عروق مغزی اتفاق می‌افتد و در بین این افراد 50% همی‌پلژی هستندکه 53%-23% وابستگی کامل یا ناقص در فعالیت‌های روزمره زندگی دارند. محدودیت درمانی حرکتی یکی از روش‌های درمانی برای بیماران سکته مغزی است. هدف از این مطالعه بررسی تاثیر روش محدودیت درمانی حرکتی بر روی کیفیت زندگی، عملکرد و دامنه حرکتی اندام فوقانی بیماران سکته مغزی بزرگسال می‌باشد.<br><b>روش بررسی:</b> این تحقیق به روش مداخله‌ای و تصادفی روی 15 بیمار صورت گرفته است. حرکات اندام فوقانی سمت سالم بیماران 3 روز در هفته و برای 8 ساعت با اسلینگ ارتوپدی محدود شد.دو ساعت از 8 ساعت را به انجام تمرینات آموزش داده شده توسط درمانگر در اندام فوقانی درگیر می‌پرداختند. مدت زمان مداخله 6 هفته بود.<br><b>یافته‌ها:</b> نتایج آزمون T زوجی نمره‌ی کل کیفیت زندگی با استفاده از تست 36Short Form قبل و بعد از استفاده از روش محدودیت درمانی بهبودی معناداری را نشان می‌دهد ( 008/0=p). همچنین نتایج آزمون T زوجی نمره‌ی عملکرد اندام فوقانی با استفاده از تست Box&Block قبل و بعد از استفاده از روش محدودیت درمانی معنا دار بوده است( 009/0=p). نتایج آزمون T زوجی نمره‌ی دامنه حرکتی اکستنشن اکتیو مچ دست و اکستنشن آرنج سمت مبتلای اندام فوقانی بهبودی معناداری را نشان نمی‌دهند) 227.(P=/<br><b>نتیجه‌گیری:</b> این مطالعه نشان می‌دهد که روش محدودیت درمانی حرکتی با سه مکانیسم کاهش عدم استفاده از اندام مبتلا و همچنین پلاستی سیته عصبی و بهبودی سلامت روانی و جسمانی بیماران احتمالا می‌تواند باعث بهبودی کیفیت زندگی و عملکرد دست شود و این روش می‌تواند در کار بالینی باعث بهبودی و پیشرفت کیفیت زندگی این بیماران در کلینیک‌های توانبخشی شود.<br><p></p> <p><b>Background and Aim</b>: Constraint-induce movement therapy is one of the treatment methods to treat those who have  stroke disorders. The aim of this study was to determine the effect of constraint-induced movement therapy(CIMT) on quality of life , function and range of motion of upper extremity of patients with stroke.</p> <p><b>Materials and Methods: </b>This study was conducted in 15 patients in accordance to random clinical trial during the treatment operation, the patients were asked to restrict their upper extremity movement with orthopedics sling for 3 days per week and each day for 8 hours. They were asked to practice on affected upper extremity for 2 hours <br>while their hands were restricted.  Additionally, the present study was conducted for 6 weeks.</p> <p><b>Results: </b>The statistical analysis illustrated that quality of life was significantly changed which measured by SF36 test (p=0.008). Furthermore,  the upper extremity function which was assessed by Box & Black test  was statistically analyzed by t-coupled in this regard, it showed a significant change when the treatment ended up (p=0.009). However, active range of motions in wrist extension and elbow extension did not significantly changed (p=0.227).</p> <p><b>Conclusion: </b>Based on the results, it can be implied that Constraint-induce movement therapy is an effective method for improvement of life quality and the upper extremity function .Three mechanisms are discussed: involvement of non used affected limbs, neural plasticity in CNS, and amelioration of mental and physical health of patients can be resulted in life quality and patients' hand improvement.</p> سکته مغزی,روش محدودیت درمانی,کیفیت زندگی,عملکرد Function,Quality of life,CIMT,Stroke 1 4 http://mrj.tums.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-25-21&slc_lang=fa&sid=1 Naser Amini ناصر امینی No دانشکده توانبخشی دانشگاه علوم پزشکی تهران دانشکده توانبخشی دانشگاه علوم پزشکی تهران Hossein Bagheri حسین باقری hbagheri@sina.Tums.ac.ir Yes دانشکده توانبخشی دانشگاه علوم پزشکی تهران دانشکده توانبخشی دانشگاه علوم پزشکی تهران Mehdi Abdolvahab مهدی عبدالوهاب No دانشکده توانبخشی دانشگاه علوم پزشکی تهران دانشکده توانبخشی دانشگاه علوم پزشکی تهران Ahmad Reza Baghestani احمدرضا باغستانی No دانشکده پیراپزشکی دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی دانشکده پیراپزشکی دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی Parvin Raji پروین راجی No دانشکده توانبخشی دانشگاه علوم پزشکی تهران دانشکده توانبخشی دانشگاه علوم پزشکی تهران Mahmood Jalili محمود جلیلی No دانشکده توانبخشی دانشگاه علوم پزشکی تهران دانشکده توانبخشی دانشگاه علوم پزشکی تهران Ali Montazeri علی منتظری No جهاد دانشگاهی دانشگاه علوم پزشکی تهران جهاد دانشگاهی دانشگاه علوم پزشکی تهران