fa بررسی میزان انگیزش شغلی حرفه کاردرمانی بر اساس شاخص بالقوه انگیزش در بین کاردرمانگران استان فارس در سال 1390 عمومى General پژوهشي Research <strong>زمینه و هدف:</strong> کاردرمانی بعنوان یک رشته کلی­نگر، تمامی ابعاد یک بیماری را در نظر گرفته و با ارائه تکنیک­های درمانی مناسب، بیمار را به سوی فعالیت روزانه مستقل، سوق می­دهد. با توجه به اهمیت این حرفه در بخش سلامت لازم است برنامه­ریزان شغلی و تحصیلی، عوامل ذاتی تاثیر گذار بر انگیزه کاردرمانگران را مورد بررسی قرار دهند. هدف از این پژوهش تعیین انگیزش شغلی بر اساس شاخص بالقوه انگیزش در بین کاردرمانگران استان فارس بود تا از این منظر، ابعاد شغلی و نهایتاً توان انگیزشی حرفه کاردرمانی در بین نمونه در دسترس مورد بررسی قرار گیرد. <p dir="rtl"><strong>روش بررسی:</strong> پژوهش حاضر از نوع مقطعی در سال 1390 انجام گرفته است. جامعه آماری شامل تمام کاردرمانگران استان فارس می­باشد(41 نفر). ابزار جمع آوری اطلاعات، پرسشنامه معتبر ویژگی­های شغل(:JCM Job Characteristics Model) جان واگنر می­باشد. آزمون ضریب همبستگی پیرسون از روش­های آماری بکار رفته با استفاده از نرم افزار SPSS می­باشد. برای اندازه گیری پایایی از روش محاسبه­ی آلفای کرونباخ و برای تعیین روایی پرسشنامه از روایی محتوا استفاده شد.</p> <p dir="rtl"><strong>یافته­ ها:</strong> بین متغیرهای دموگرافیک و توان انگیزشی رابطه معنی­داری وجود نداشت(05/0<p).> </p).></p><p dir="rtl"><strong>نتیجه­ گیری:</strong> در این مطالعه توان انگیزشی حرفه کاردرمانی پایین بدست آمد. بر اساس شاخص انگیزش، ساختار شغلی حرفه کاردرمانی در نمونه مورد مطالعه، امکان انگیزش درونی را برای شاغلین فراهم نمی کند.</p> <strong>Background and Aim: </strong>One of the consequences of obesity is coronary artery disease (CAD) and diabetes. Effective exercise programs for patients with the coronary artery disease is a strategy for decreasing obesity and is expected to help in eventually limiting obesity-associated long-term health. The purpose of this study was to compare the effectiveness of a physiotherapy and exercise based cardiac rehabilitation  on the anthropometric measurements of obesity in the diabetic and non diabetic men. <p><strong>Materials and Methods:</strong> Seventy one 45- to 75-years-old male volunteers with coronary artery disease (32 diabetic & 39 non diabetic patients) participated in 6-8 weeks of moderate intensity aerobic exercise training consisting of 45 min sessions of  treadmill, stationary bicycle and arm bicycle. Anthropometric measurements of obesity (body mass index (BMI), waist circumference, hip circumference, waist the hip ratio and waist to height ratio) were measured at the beginning, in the middle and at the end of exercise sessions in both groups.</p> <p><strong>Results:</strong> Following the cardiac rehabilitation program, all of the anthropometric measurements except hip circumference in diabetic patients decreased significantly (P<0.05). BMI, waist circumference and waist to height ratio  increased in non diabetic patients (P<0.05).</p> <p><strong>Conclusion:</strong> Exercise training alone in cardiac rehabilitation program is not sufficient to reduce the anthropometric measurements of obesity in non-diabetic patients.<strong> </strong></p> انگیزش,شاخص بالقوه انگیزش,حرفه کاردرمانی Physiotherapy,Cardiac rehabilitation,Anthropometric measurements,Cardiovascular disease,Exercise training,Diabetes 5 12 http://mrj.tums.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-25-22&slc_lang=fa&sid=1 N Ghamari نرگس قمری No کاردرمانی دانشگاه علوم پزشکی تهران کاردرمانی دانشگاه علوم پزشکی تهران S.A Derakhshanrad سیدعلیرضا درخشان derakhshan@sums.ac.ir Yes دانشگاه علوم پزشکی شیراز دانشگاه علوم پزشکی شیراز M Ghamari محبوبه قمری No سایر سایر E Ghamari عصمت قمری No گروه جامع شناسی پژوهشگری- دانشگاه پیام نور مرکزی گروه جامع شناسی پژوهشگری- دانشگاه پیام نور مرکزی