fa تأثیر استفاده آنی از دو نوع ارتوز مچ پا بر زمان تأخیر شروع فعالیت عضله پرونئوس لونگوس طی اغتشاش ناگهانی اینورژن در زنان ورزشکار مبتلا به بی ثباتی عملکردی مچ پا و زنان ورزشکار سالم تخصصي Special پژوهشي Research <p><strong>زمینه و هدف: </strong>مطالعات زیادی، نقش استفاده از ارتوز در کاهش شیوع پیچ خوردگی مچ پا را بررسی کرده  اند. در این مطالعه تأثیر استفاده از مچ بند الاستیک و ارتوز نیمه سخت رکابدار مچ ـ پا روی زمان تأخیر شروع فعالیت عضله پرونئوس لونگوس به عنوان مهمترین محافظ داینامیک ناحیه مچ ـ‌پا در اغتشاش ناگهانی اینورتوری، در افراد سالم و مبتلا به بی ثباتی عملکردی مچ پا بررسی شده است. </p><p> </p><p><strong>روش بررسی: </strong>13 زن ورزشکار سالم و 10 زن ورزشکار مبتلا به بی  ثباتی عملکردی مچ پا (دامنه سنی 17 تا 27 سال) با استفاده از یک سیستم اغتشاش دهنده مچ پای سفارشی، تحت اعمال اغتشاش غیر منتظره در صفحه فرونتال در سه حالت بدون ارتوز، استفاده از ارتوز الاستیک و استفاده از ارتوز نیمه سخت قرار گرفتند و همزمان زمان شروع فعالیت عضلانی عضله پرونئوس لونگوس توسط الکترومیوگرافی سطحی ثبت  شد. </p><p> </p><p><strong>یافته  ها: </strong>در حالت بدون استفاده از ارتوز تفاوت معناداری بین دو گروه سالم و آسیب دیده مشاهده شد ( <i>018/0 P= </i>). در گروه آسیب دیده، استفاده از ارتوز زمان شروع فعالیت عضلانی را کاهش داد اما این کاهش معنادار نبود (05/0 P> ). </p><p></p><p><strong>نتیجه  گیری: </strong>اگر چه زمان پاسخ عضله پرونئوس لونگوس در گروه آسیب دیده با استفاده از ارتوز کاهش معناداری را نشان نداد امابه نظر می‌رسد ارتوزهای مورد استفاده با تحریک گیرنده های پوستی، حس عمقی را بهبود داده و کنترل حسی حرکتی را بیشتر می‌کنند. </p><p></p><p><strong>کلید واژه  ها: </strong>بی ثباتی عملکردی مچ پا، اغتشاش اینورتوری، الکترومیوگرافی، ارتوز </p> <p><strong>Background and Aim: </strong>Many studies investigated the effect of ankle-foot orthosis on reducing the incidence of sprain. In this study the influence of elastic and semirigid stirrup type orthosis on the onset latency of peroneus longus muscle activity as the most important support of ankle- foot region in response to sudden perturbation was assessed in healthy group and athletes with functional ankle instability. </p><p>  <strong></strong></p><p><strong>Materials and Methods: </strong>Thirteen healthy female athletes and 10 female athletes with functional ankle instability (17 to 27 years old) were perturbed unexpectedly by a custom made ankle perturbation system in frontal plane under three conditions of without orthotics, using elastic orthosis, and using semirigid stirrup-type orthosis. Simultaneous recording of electrical activity of peronus longus muscle was performed with surface electromyography. </p><p>  <strong></strong></p><p><strong>Results: </strong>The results showed the significant differences between muscular latency of injured and control groups without orthosis (P=0.018). The onset latency reduced using each type of the orthoses in injured group but it was not significant (P>0.05). </p><p>  <strong></strong></p><p><strong>Conclusion: </strong>Although the latency time of peroneus longus muscle response delay didn’t show significant reduction using orthoses in injured group, it seems that using orthoses leads to proprioception improvement and sensiomotor control increasement by stimulation of cutaneous mechanoreceptors. </p><p>  <strong></strong></p><p><strong>Key words: </strong>Functional ankle instability, Invertory perturbation, Electromyography, Orthosis </p> بی ثباتی عملکردی مچ پا, اغتشاش اینورتوری, الکترومیوگرافی, ارتوز Functional ankle instability, Invertory perturbation, Electromyography, Orthosis 55 63 http://mrj.tums.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-25-5034&slc_lang=fa&sid=1 Majaneh Sohrab مرجانه سهراب No دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی ایران Javad Sarafzadeh جواد صراف زاده No دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی ایران Mohammad Ali Sanjari محمدعلی سنجری sanjarima@alum.sharif.edu Yes دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی ایران Hasan Saeidi حسن سعیدی No دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی ایران Saeedeh Seyedmohseni سعیده سیدمحسنی No دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی ایران Narges Daneshafrooz نرگس دانش افروز No دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی ایران