fa بررسی اثرات ضدقارچی کارواکرول بر روی جدایه‌های بالینی ترایکوفایتون روبروم علوم آزمایشگاهی Laboratory Sciences پژوهشی اصيل Original Research <div style="text-align: justify;"><span style="font-size:18px;"><span style="font-family:nasimYW;"><strong>زمینه و هدف:</strong> ترایکوفایتون‌روبروم از جمله گونه‌های مهم قارچی ایجادکننده‌ی عفونت درماتوفیتی به‌ویژه عفونت درماتوفیتی مزمن است؛ بنابراین نیاز به تشخیص زودهنگام و درمان ضدقارچی مناسب دارد. باتوجه به مقاومت‌های دارویی در حال افزایش گونه‌های مختلف درماتوفیت نسبت به داروهای ضدقارچی، استفاده از ترکیبات گیاهی با خواص ضدقارچی می‌تواند جهت درمان کمکی یا حتی درمان جایگزین برای داروهای ضدقارچی به‌کار رود. کارواکرول دارای طیف وسیعی از فعالیت‌های زیستی از جمله خواص ضدقارچی، ضدویروسی، ضد باکتریایی، حشره‌کشی و آنتی‌اکسیدانی می‌باشد. براین اساس، هدف از این مطالعه، تعیین اثر ضدقارچی کارواکرول بر روی ۱۲ سویه ترایکوفایتون‌روبروم در مقایسه با داروی ضدقارچی تربینافین در شرایط آزمایشگاهی بود.</span></span></div> <div style="text-align: justify;"><strong>روش بررسی:</strong> این بررسی روی جدایه‌های بالینی روی جدایه‌های ترایکوفایتون‌روبروم که قبلاً از نظر مرفولوژی و مولکولی تعیین هویت شده بودند، انجام شد. پروتکل مورد استفاده جهت انجام تست حساسیت دارویی، استاندارد A۳۸-M-CLSI۲ به روش Microdilution Borth بود. نتایج به‌دست آمده با استفاده از نرم‌افزار SPSS آنالیز شد و میزان&nbsp;MIC۵۰&nbsp;و MIC۹۰ این دارو علیه جدایه‌های‌ ترایکوفایتون‌روبروم محاسبه شد.</div> <div style="text-align: justify;"><span style="font-size:18px;"><span style="font-family:nasimYW;"><strong>یافته‌ها:</strong> حداقل غلظت مهارکنندگی (MIC: Minimum Inhibitory Concentration) با استفاده از غلظت‌های مختلف کارواکرول(در محدوده غلظتی ۰/۲۵ تا ۲ میکروگرم بر میلی‌لیتر) و تربینافین(در محدوده غلظتی ۰/۰۶۲۵ تا ۰/۵ میکروگرم بر میلی‌لیتر) تعیین شد. مقادیر MIC۵۰ و MIC۹۰ برای کارواکرول به‌ترتیب ۰/۵ و ۲ میکروگرم بر میلی‌لیتر تعیین شد. در حالی‌که مقادیر مربوطه برای تربینافین به‌ترتیب ۰/۰۶۲۵ و ۰/۵ میکروگرم بر میلی‌لیتر محاسبه شد. مقادیر GM برای کارواکرول ۰/۵ و برای تربینافین ۰/۱ است. مشابه تربینافین، فعالیت ضدقارچی ترکیب مورد مطالعه نیز در برابر جدایه‌های تریکوفایتون‌روبروم تفاوت معنی‌داری داشت(۰۵/P-value<۰).&nbsp;<br> <strong>نتیجه‌گیری:</strong> اگرچه MIC کارواکرول در محیط آزمایشگاهی (in vitro) بالاتر از تربینافین بود، اما فعالیت ضدقارچی قابل‌توجهی را در برابر جدایه‌های ترایکوفایتون‌روبروم از خود نشان داد. بنابراین، به‌نظر می‌رسد این ترکیب طبیعی می‌تواند گزینه‌ی مناسبی جهت درمان کمکی همراه با داروهای ضدقارچی در عفونت‌های درماتوفیتی باشد، هرچند تحقق این امر نیاز به بررسی بیشتر روی اثر ترکیبی کارواکرول و تربینافین، تعیین سمیت کارواکرول و همچنین بررسی این ترکیب در محیط داخل بدن (in vitro) دارد.</span></span></div> <div style="text-align: justify;"><span style="font-size:18px;"><span style="font-family:Times New Roman;"><strong>Background and Aim:</strong> Trichophyton rubrum is among the most frequently detected species that cause dermatophyte infections, especially chronic infections, so it requires early diagnosis and appropriate antifungal treatment. Due to the increasing resistance of different species of dermatophytes to antifungals, the use of herbal compounds with antifungal properties can be used as adjuvant therapy or even an alternative therapy. Carvacrol has a wide range of biological activities, including antifungal, antiviral, antibacterial, insecticidal, and antioxidant properties. Accordingly, we aimed to determine the antifungal effect of carvacrol on 12 strains of Trichophyton rubrum in comparison to the antifungal drug terbinafine in vitro.&nbsp;<br> <strong>Materials and Methods:</strong> This investigation was conducted on Trichophyton rubrum isolates that had been previously identified morphologically and molecularly. The protocol used to perform in vitro susceptibility testing was the A38-M-CLSI standard using the Broth Microdilution method. The obtained results were analyzed using SPSS software, and the MIC50, MIC90, and GM of this compound against Trichophyton rubrum isolates were estimated compared to terbinafine.<br> <strong>Results:</strong> The minimum inhibitory concentration (MIC) was determined using different concentrations of carvacrol (in the concentration range of 0.25 to 2 &mu;g/mL) and terbinafine (in the concentration range of 0.0625 to 0. 5 &mu;g/mL). The MIC50 and MIC90 values for Carvacrol were determined to be 0. 5 and 2 &mu;g/mL, respectively. Whereas, the corresponding values for terbinafine were calculated at 0.0625 and 0. 5 &mu;g/mL. The GM values were 0.5 for cavacrol and 0.1 for terbinafine. Similar to terbinafine, the antifungal efficacy of the studied compound displayed significant differences against Trichophyton rubrum isolates (P-value<0.05).&nbsp;&nbsp;<br> <strong>Conclusion:</strong> Although the MIC values for carvacrol were higher than those for terbinafine in vitro, it demonstrated significant antifungal activity against Trichophyton rubrum isolates. Therefore, this natural compound seems to be a good option for adjuvant therapy along with antifungals in dermatophyte infections, although the realization of this matter requires further investigation on the combined effect of carvacrol and terbinafine, determining the toxicity of carvacrol, and also examining this compound in vivo.</span></span></div> کارواکرول, ترایکوفایتون‌روبروم, عفونت‌های درماتوفیتی, تربینافین, حداقل غلظت مهاری Carvacrol, Trichophyton Rubrum, Dermatophyte Infections, Terbinafine, Minimum Inhibitory Concentration 0 0 http://payavard.tums.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-3187-1&slc_lang=fa&sid=1 Davood Bahrami داوود بهرامی No Master of Science in Medical Mycology, Faculty of Medical Sciences, Tarbiat Modares University, Tehran, Iran کارشناس‌ارشد قارچ‌شناسی، دانشکده علوم پزشکی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران Mahin Tavakoli مهین توکلی mahin_tavakoli@modares.ac.ir Yes Assistant Professor, Department of Medical Mycology, Faculty of Medical Sciences, Tarbiat Modares University, Tehran, Iran استادیار گروه قارچ‌شناسی، دانشکده علوم پزشکی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران Bahram Ahmadi بهرام احمدی No Associate Professor, Department of Medical Laboratory Sciences, School of Paramedicine, Bushehr University of Medical Sciences, Bushehr, Iran دانشیار گروه علوم آزمایشگاهی، دانشکده پیراپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی بوشهر، بوشهر، ایران