Journal of School of Public Health and Institute of Public Health Research

other تجربه دو دهه بکارگیری راهنماهای طبابت بالینی در ایران (1400-1380) Two Decades of Experience of Using Clinical Practice Guidelines in Iran (2001-2021) بهداشت عمومی Public Health پژوهشي Research زمینه و هدف: راهنماهای طبابت بالینی حاوی توصیههایی برای بهینهسازی مراقبت از بیمار هستند که با مرور نظام‌مند شواهد و ارزیابی مزایا و معایب گزینههای جایگزین انجام می‌گیرند. راهنماها نقش مهمی در بهبود کیفیت خدمات، کاهش تنوع روش‌های درمانی، کاهش خطاهای پزشکی، مدیریت هزینه‌های سلامت و افزایش ایمنی بیمار دارند. این مطالعه با هدف تحلیل تصمیم‌ها، پیامدها و روندهای سیاستی بکارگیری راهنماهای طبابت بالینی در ایران طی سالهای 1380 الی 1400 انجام گرفت. روش کار: این پژوهش از نوع تحلیل سیاست‌گذاری سلامت بوده که با استفاده از رویکرد تحلیل از فرایند سیاست (Analysis of the policy process) انجام گرفت. برای جمع آوری داده ها از روش بررسی اسناد سیاستی (تعداد=79) و مصاحبه کیفی (تعداد=27) استفاده گردید.  تحلیل اسناد سیاستی به روش تحلیل محتوا و با استفاده از نرم افزار Excel انجام گرفت. تحلیل مصاحبه ها به روش تحلیل چارچوبی و با استفاده از نرمافزار MAXQDA10  انجام گرفت. نتایج: سیاست‌ بکارگیری راهنماهای طبابت بالینی در ایران از سال 1380 شروع و طی دو دهه گذشته تکامل یافته است. طی سالهای 1395 الی 1400 تعداد 836 راهنمای طبابت بالینی (محصولات دانشی) ابلاغ شده است، اما به گفته مشارکت کنندگان بسیاری از این راهنماهای کیفیت لازم را نداشته‌اند و مورد استفاده پزشکان قرار نگرفته‌اند. یافته های مطالعه نشان داد که در ایران زمینه مناسبی جهت بکارگیری راهنماهای طبابت بالینی وجود دارد و سیاست‌های بکارگیری راهنماهای طبابت بالینی از محتوای مناسبی برخوردار هستند، اما در توسعه (تدوین و بومیسازی) و اجرای راهنماهای طبابت بالینی شکاف عمیقی وجود دارد. نتیجه گیری: هرچند روند بکارگیری راهنماهای طبابت بالینی در ایران بهبود یافته است، اما اجرای راهنماهای طبابت بالینی در کشور با چالش‌هایی مواجهه است و به طور کامل اجرا نشده‌اند. بنابراین نیاز به اتخاذ روش‌ها و رویکردهای استاندارد و جدید برای بهبود کیفیت و قابلیت اطمینان از راهنماهای بالینی وجود دارد. همچنین حمایت دولت، وزارت بهداشت، جامعه پزشکی، سازمانهای بیمه گر و سایر ذینفعان، همراه با همکاری و تلاش در زمینه سیاستگذاریها ضروری است.   Background and Aim: Clinical Practice Guidelines (CPGs), are "recommendations intended to optimize patient care based on systematic reviews of available evidence and assessment of the benefits and harms of alternative care options". CPGs play an important role in improving the quality of care, reducing the diversity of treatment methods, reducing medical errors, managing health costs and increasing patient safety. This study was conducted with the aim of analyzing the decisions, consequences and policy trends of using CPGs in Iran during the period 2001-2021. Materials and Methods: This study was a type of health policy analysis, carried out using analysis of the policy process approach. Data were collected through reviewing policy documents (n=79) and qualitative interviews (n=27). Analysis of policy documents was done using the content analysis method, the software used being Excel software, while for analysis of the interviews the framework analysis method was used, the software being the MAXQDA10 software. Results: The policy of using CPGs in Iran started in 2001 and has improved over the past two decades. During the period 2016-2021 a total of 836 CPGs (knowledge products) were published, but according to the participants, many of these CPGs or knowledge products did not have the necessary quality and were not used by physicians. The findings of this study also showed that in Iran there is a suitable atmosphere for implementing CPGs and the policies of using them are sound policies; however, there is a huge gap between the development and implementation of CPGs. Conclusion: Although the process of applying CPGs has improved in Iran, their implementation faces challenges and, thus, they have not been fully implemented. Therefore, there is a need to adopt new standard methods and approaches to improve the quality and reliability of CPGs. Certainly, the support of the government, Ministry of Health and Medical Education, the medical community, insurance organizations and other stakeholders, along with proper collaboration and appropriate policy formulations, are essential to achieve success.   راهنماهای طبابت بالینی, تحلیل سیاست, ایران Clinical Practice Guidelines, Policy Analysis, Iran 243 260 http://sjsph.tums.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-1-199&slc_lang=other&sid=1 Mohammad Moradi-Joo محمد مرادی جو No 1- Ph.D. Social Determinants of Health Research Center, Yasuj University of Medical Sciences, Yasuj, Iran 1- دکتری تخصصی، مرکز تحقیقات عوامل اجتماعی موثر بر سلامت، دانشگاه علوم پزشکی یاسوج، یاسوج، ایران Ali Akbari-Sari علی اکبری ساری No 2- Ph.D. Professor, Department of Health Management and Economics, School of Public Health, Tehran University of Medical Sciences, Tehran, Iran 2- استاد، گروه علوم مدیریت و اقتصاد بهداشت، دانشکده بهداشت، موسسه ملی تحقیقات سلامت، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایران Maryam Seyed-Nezhad مریم سیدنژاد No 3- Ph.D. National Center for Health Insurance Research, Tehran, Iran 3- دکتری تخصصی، مرکز ملی تحقیقات بیمه سلامت، تهران، ایران Seyed Mansoor Rayegani سید منصور رایگانی No 4- Ph.D. Professor, Physical Medicine and Rehabilitation Research Center, Shahid Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, Iran 4- استاد، مرکز تحقیقات طب فیزیکی و توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران Alireza Olyaeemanesh علیرضا اولیایی منش olyaee@tums.ac.ir Yes 5- Ph.D. Professor, Health Equity Research Center, Tehran University of Medical Sciences, Tehran, Iran 5- استاد، مرکز تحقیقات عدالت در سلامت، موسسه ملی تحقیقات سلامت، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایران