Journal of School of Public Health and Institute of Public Health Research

fa شیوع و توزیع ژنوتیپ های شایع روتا ویروس در ایران و مقایسه آنها با سویه های واکسن در قبل از شروع برنامه ملی واکسیناسیون Prevalence and Distribution of Common Rotavirus Genotypes in Iran and Comparing them with Vaccine Strains Before the Start of the National Vaccination Program بهداشت عمومی Public Health پژوهشي Research زمینه و هدف: از زمان کشف روتاویروس ها در 1973 میلادی، این ویروس ها به عنوان یکی از مهمترین و شایع ترین عوامل اسهال نوزادان و کودکان در سراسر جهان شناسایی شده اند. گاستروانتریت روتاویروسی، تا قبل از شروع واکسیناسیون، سالانه مرگ و میر، بیش از نیم میلیون کودک در جهان را به همراه داشت که اساسا در کشور های در حال توسعه اتفاق می افتد. با معرفی واکسن های Rotarix و RotaTeq  و همچنین ROTAVAC و ROTASIIL در جهان، میزان مرگ و میر به اندازه 50% کاهش یافته است. کشور ایران هم مانند بسیاری از کشور ها در دوره قبل از واکسیناسیون روتاویروس قرار دارد و با توجه به اینکه قرار دادن واکسن روتاویروس در برنامه واکسیناسیون جز اولویت های نظام بهداشتی کشور است. لذا با این توصیف، دانستن الگوی ژنوتیپ های در گردش در ایران در سال های گذشته و اخیر و نیز مقایسه آنها با سویه های واکسن بسیار مهم است. همچنین، با توجه به اینکه الگوی ژنتیکی آنتی ژن های گروه خونی-نسجی  Histo-Blood Group Antigens (HBGAs) در حساسیت به ژنوتیپ‌های مختلف روتاویروس و نیز کارایی واکسن روتاویروس بسیار مهم است، لذا این الگوهای ژنتیکی در جمعیت های کودکان مبتلا به گاستروانتریت روتاویروسی در ایران اشاره خواهد شد. هدف ما در مطالعه حاضر، مروری بر فراوانی روتاویروس و ژنوتیپ های در گردش و حساسیت ژنتیکی کودکان به عفونت روتاویروس در ایران است و اینکه آیا واکسن های موجود بر اساس سویه های در گردش در ایران می تواند اثر بخشی مناسبی را به همراه داشته باشد. روش کار: مطالعات مربوط به تعیین شیوع و ژنوتیپهای شایع روتاویروس در ایران مورد بررسی قرار گرفتند (2022-1986) . نتایج: ژنوتیپ G1P[8] بیش از 50% ژنوتیپ های در گردش را شامل می شود. علاوه بر آن، ژنوتیپ های غیر G1P[8] (Non-G1P[8]) شامل G4P[8]، G3P[8] و G9P[8]  در بعضی از مطالعات فراوانی بالایی داشته اند. علاوه بر آن در مطالعه اخیر، نشان داده است که ژنوتیپ کمیاب و غیر معمول G9P[4]به عنوان ژنوتیپ شایع معرفی شده است. نتیجه گیری: مطالعات در ایران نشان داده است که ممکن است کشور با تغییر الگوی ژنوتیپ روتاویروس در آینده روبرو شود، همانطور که در مطالعات اخیر، برای اولین بار ژنوتیپ های G3P[8] یا G9P[8] یا G9P[4] به عنوان ژنوتیپ شایع گزارش شده، علی رغم اینکه در مطالعات گذشته G1P[8] به عنوان ژنوتیپ شایع معرفی شده بود. این مطالعه، می تواند اطلاعات مفیدی را برای توصیه سیاست های مناسب برای واکسیناسیون روتاویروس قبل از شروع برنامه ملی واکسیناسیون ارائه داده و حتی ممکن است سیاست های استفاده از واکسن های موجود را نیز تغییر دهد.   <div class="WordSection1"></div>   <div class="WordSection2"><a name="_ENREF_1">1. Franco MA, Angel J, Greenberg HB. Immunity and correlates of protection for rotavirus vaccines. Vaccine. 2006; 24(15):2718-31</a><a name="_ENREF_2"></a>. 2. Glass RI, Parashar UD, Bresee JS, Turcios R, Fischer TK, Widdowson M-A, et al. Rotavirus vaccines: current prospects and future challenges. The Lancet. 2006;368(9532):323-32<a name="_ENREF_3"></a>. 3. Parashar UD, Gibson CJ, Bresee JS, Glass RI. Rotavirus and severe childhood diarrhea. Emerging infectious diseases. 2006;12(2):304<a name="_ENREF_4"></a>. 4. Kargar M, Zare M, Najafi A. Molecular epidemiology of rotavirus strains circulating among children with gastroenteritis in Iran. Iranian journal of pediatrics. 2012;22(1):63<a name="_ENREF_5"></a>. 5. Modares S, Rahbarimanesh AA, Karimi M, Modares S, Motamedirad M, Sohrabi A, et al. Electrophoretic RNA genomic profiles of rotavirus strains prevailing among hospitalized children with acute gastroenteritis in Tehran, Iran. 2008. <a name="_ENREF_6">6. Shoja Z, Jalilvand S, Mokhtari-Azad T, Nategh R. Epidemiology of cocirculating human rotaviruses in Iran. The pediatric infectious disease journal. 2013;32(4):e178</a>-e81<a name="_ENREF_7"></a>. 7. Jalilvand S, Roohvand F, Arashkia A, Shoja Z. Update on Epidemiology and Circulating Genotypes of Rotavirus in Iranian Children With Severe Diarrhea: 1986-2015. Int J Travel Med Glob Health. 2018;6(1):7-10<a name="_ENREF_8"></a>. 8. Desselberger U. Rotaviruses. Virus research. 2014;190:75-96<a name="_ENREF_9"></a>. 9. http://rega.kuleuven.be/cev/ viralmetagenomics/virus-classification/ rcwg. updated 25 Mar, 2021 [.<a name="_ENREF_10"></a> 10. Santos N, Hoshino Y. Global distribution of rotavirus serotypes/genotypes and its implication for the development and implementation of an effective rotavirus vaccine. Reviews in medical virology. 2005;15(1):29-56<a name="_ENREF_11"></a>. 11. Banyai K, Laszlo B, Duque J, Steele AD, Nelson EA, Gentsch JR, et al. Systematic review of regional and temporal trends in global rotavirus strain diversity in the pre rotavirus vaccine era: insights for understanding the impact of rotavirus vaccination programs. Vaccine. 2012;30(1):A122-30<a name="_ENREF_12"></a>. 12. Doro R, Laszlo B, Martella V, Leshem E, Gentsch J, Parashar U, et al. Review of global rotavirus strain prevalence data from six years post vaccine licensure surveillance: is there evidence of strain selection from vaccine pressure? Infection, genetics and evolution : journal of molecular epidemiology and evolutionary genetics in infectious diseases. 2014;28:446-61<a name="_ENREF_13"></a>. 13. Mwanga MJ, Owor BE, Ochieng JB, Ngama MH, Ogwel B, Onyango C, et al. Rotavirus group A genotype circulation patterns across Kenya before and after nationwide vaccine introduction, 2010-2018. BMC infectious diseases. 2020;20(1):1-12<a name="_ENREF_14"></a>. 14. Matthijnssens J, Mino S, Papp H, Potgieter C, Novo L, Heylen E, et al. Complete molecular genome analyses of equine rotavirus A strains from different continents reveal several novel genotypes and a largely conserved genotype constellation. The Journal of general virology. 2012;93(Pt 4):866-75<a name="_ENREF_15"></a>. 15. Matthijnssens J, Ciarlet M, Rahman M, Attoui H, Banyai K, Estes MK, et al. Recommendations for the classification of group A rotaviruses using all 11 genomic RNA segments. Archives of virology. 2008;153(8):1621-9<a name="_ENREF_16"></a>. 16. Hutson AM, Atmar RL, Graham DY, Estes MK. Norwalk Virus Infection and Disease Is Associated with ABO Histo-Blood Group Type. The Journal of Infectious Diseases. 2002;185(9):1335-7<a name="_ENREF_17"></a>. 17. Carlsson B, Kindberg E, Buesa J, Rydell GE, Lidón MF, Montava R, et al. The G428A nonsense mutation in FUT2 provides strong but not absolute protection against symptomatic GII.4 Norovirus infection. PLoS One. 2009;4(5):e5593<a name="_ENREF_18"></a>. 18. Tan M, Jiang X. Histo-blood group antigens: a common niche for norovirus and rotavirus. Expert reviews in molecular medicine. 2014;16<a name="_ENREF_19"></a>. 19. Liu Y, Ramelot TA, Huang P, Liu Y, Li Z, Feizi T, et al. Glycan Specificity of P[19] Rotavirus and Comparison with Those of Related P Genotypes. J Virol. 2016;90(21):9983-96<a name="_ENREF_20"></a>. 20. Hu L, Sankaran B, Laucirica DR, Patil K, Salmen W, Ferreon ACM, et al. Glycan recognition in globally dominant human rotaviruses. Nat Commun. 2018;9(1):2631<a name="_ENREF_21"></a>. 21. Yen C, Steiner CA, Barrett M, Curns AT, Hunter K, Wilson E, et al. Racial disparities in diarrhea-associated hospitalizations among children in five US States, before and after introduction of rotavirus vaccine. Vaccine. 2010;28(46):7423-6<a name="_ENREF_22"></a>. 22. Payne DC, Currier RL, Staat MA, Sahni LC, Selvarangan R, Halasa NB, et al. Epidemiologic Association Between FUT2 Secretor Status and Severe Rotavirus Gastroenteritis in Children in the United States. JAMA pediatrics. 2015;169(11):1040-5<a name="_ENREF_23"></a>. 23. Shoja Z, Jalilvand S, Mokhtari-Azad T, Nategh R. Epidemiology of cocirculating human rotaviruses in Iran. The Pediatric infectious disease journal. 2013;32(4):e178-81<a name="_ENREF_24"></a>. 24. Shoja Z, Jalilvand S, Mollaei-Kandelous Y, Validi M. Epidemiology of viral gastroenteritis in Iran. The Pediatric infectious disease journal. 2014;33(2):218-20<a name="_ENREF_25"></a>. 25. Kachooei A, Tava Koli A, Minaeian S, Hosseini M, Jalilvand S, Latifi T, et al. Molecular characterization of rotavirus infections in children less than 5 years of age with acute gastroenteritis in Tehran, Iran, 2021–2022: Emergence of uncommon G9P [4] and G9P [8] rotavirus strains. Journal of medical virology. 2023;95(2):e2852<a name="_ENREF_26"></a>. 26. Motamedi-Rad M, Farahmand M, Arashkia A, Jalilvand S, Shoja Z. VP7 and VP4 genotypes of rotaviruses cocirculating in Iran, 2015 to 2017: Comparison with cogent sequences of Rotarix and RotaTeq vaccine strains before their use for universal mass vaccination. Journal of medical virology. 2020;92(8):1110-23<a name="_ENREF_27"></a>. 27. Jalilvand S, Afchangi A, Mohajel N, Roohvand F, Shoja Z. Diversity of VP7 genes of G1 rotaviruses isolated in Iran, 2009-2013. Infection, genetics and evolution: journal of molecular epidemiology and evolutionary genetics in infectious diseases. 2016;37:275-9<a name="_ENREF_28"></a>. 28. Morozova OV, Sashina TA, Fomina SG, Novikova NA. Comparative characteristics of the VP7 and VP4 antigenic epitopes of the rotaviruses circulating in Russia (Nizhny Novgorod) and the Rotarix and RotaTeq vaccines. Archives of virology. 2015;160(7):1693-703<a name="_ENREF_29"></a>. 29. Mouna BH, Hamida-Rebai MB, Heylen E, Zeller M, Moussa A, Kacem S, et al. Sequence and phylogenetic analyses of human rotavirus strains: comparison of VP7 and VP8( *) antigenic epitopes between Tunisian and vaccine strains before national rotavirus vaccine introduction. Infection, genetics and evolution: journal of molecular epidemiology and evolutionary genetics in infectious diseases. 2013;18:132-44<a name="_ENREF_30"></a>. 30. Zeller M, Patton JT, Heylen E, De Coster S, Ciarlet M, Van Ranst M, et al. Genetic analyses reveal differences in the VP7 and VP4 antigenic epitopes between human rotaviruses circulating in Belgium and rotaviruses in Rotarix and RotaTeq. Journal of clinical microbiology. 2011; 50(3):966-976. <a name="_ENREF_31"></a> 31. Hoshino Y, Jones RW, Ross J, Honma S, Santos N, Gentsch JR, et al. Rotavirus serotype G9 strains belonging to VP7 gene phylogenetic sequence lineage 1 may be more suitable for serotype G9 vaccine candidates than those belonging to lineage 2 or 3. Journal of virology. 2004;78(14):7795-802<a name="_ENREF_32"></a>. 32. Jin Q, Ward RL, Knowlton DR, Gabbay YB, Linhares AC, Rappaport R, et al. Divergence of VP7 genes of G1 rotaviruses isolated from infants vaccinated with reassortant rhesus rotaviruses. Archives of virology. 1996;141(11):2057-76<a name="_ENREF_33"></a>. 33. Bányai K, Gentsch JR, Martella V, Bogdán Á, Havasi V, Kisfali P, et al. Trends in the epidemiology of human G1P [8] rotaviruses: a Hungarian study. The Journal of infectious diseases. 2009; 200 (1):S222-S7<a name="_ENREF_34"></a>. 34. Magagula NB, Esona MD, Nyaga MM, Stucker KM, Halpin RA, Stockwell TB, et al. Whole genome analyses of G1P [8] rotavirus strains from vaccinated and non‐vaccinated South African children presenting with diarrhea. Journal of medical virology. 2015;87(1):79<a name="_ENREF_35"></a>-101. 35. Kulkarni R, Arora R, Arora R, Chitambar SD. Sequence analysis of VP7 and VP4 genes of G1P [8] rotaviruses circulating among diarrhoeic children in Pune, India: A comparison with Rotarix and RotaTeq vaccine strains. Vaccine. 2014;32:A75-A83<a name="_ENREF_36"></a>. 36. Zeller M, Patton JT, Heylen E, De Coster S, Ciarlet M, Van Ranst M, et al. Genetic analyses reveal differences in the VP7 and VP4 antigenic epitopes between human rotaviruses circulating in belgium and rotaviruses in rotarix™ and RotaTeq™. Journal of clinical microbiology. 2011:JCM. 05590-11<a name="_ENREF_37"></a>. 37. Farahmand M, Jalilvand S, Arashkia A, Shahmahmoodi S, Afchangi A, Mollaei-Kandelous Y, et al. Association between circulating rotavirus genotypes and histo-blood group antigens (HBGAs) in the children hospitalized with acute gastroenteritis in Iran. Journal of medical virology. 2021;93(8):7<a name="_ENREF_38"></a>. 38. Ayouni S, Sdiri-Loulizi K, de Rougemont A, Estienney M, Ambert-Balay K, Aho S, et al. Rotavirus P[8] Infections in Persons with Secretor and Nonsecretor Phenotypes, Tunisia. Emerging infectious diseases. 2015;21(11):2055-8. <a name="_ENREF_39">39. Nordgren J, Sharma S, Bucardo F, Nasir W, Gunaydin G, Ouermi D, et al. Both Lewis and secretor status mediate susceptibility to rotavirus infections in a rotavirus genotype-dependent manner. Clinical infectious diseases : an official publication of the Infectious Diseases Society of America. 2014;59(11):1567-73</a><a name="_ENREF_40"></a>. 40. Yu Y, Lasanajak Y, Song X, Hu L, Ramani S, Mickum ML, et al. Human milk contains novel glycans that are potential decoy receptors for neonatal rotaviruses. Molecular & cellular proteomics: MCP. 2014;13(11):2944-60<a name="_ENREF_41"></a>. 41. Huang P, Xia M, Tan M, Zhong W, Wei C, Wang L, et al. Spike protein VP8* of human rotavirus recognizes histo-blood group antigens in a type-specific manner. Journal of virology. 2012;86(9):4833-43<a name="_ENREF_42"></a>. 42. Parker EP, Ramani S, Lopman BA, Church JA, Iturriza-Gomara M, Prendergast AJ, et al. Causes of impaired oral vaccine efficacy in developing countries. Future microbiology. 2018;13:97-118.</div> <div aria-label="Page Break" class="cke_pagebreak" contenteditable="false" data-cke-display-name="pagebreak" data-cke-pagebreak="1" style="page-break-after:always" title="Page Break"></div> <div aria-label="Page Break" class="cke_pagebreak" contenteditable="false" data-cke-display-name="pagebreak" data-cke-pagebreak="1" style="page-break-after:always" title="Page Break"></div> Prevalence and Distribution of Common Rotavirus Genotypes in Iran and Comparing them with Vaccine Strains Before the Start of the National Vaccination Program Somayeh Jalilvan1, Atefeh Kachooei2, Tayebeh Latifi3, Mahdieh Motamedi‐Rad4, Mohammad Farahmand3, Nasir Mohajel5, Zabihollah Shoja6* 1- Ph.D. Associate Professor, Department of Virology, School of Public Health, Tehran University of Medical Sciences, Tehran, Iran 2- Ph.D. Department of Virology, School of Medicine, Iran University of Medical Sciences, Tehran, Iran 3- Ph.D. Department of Virology, School of Public Health, Tehran University of Medical Sciences, Tehran, Iran 4- MSc. Department of Virology, Pasteur Institute of Iran, Tehran, Iran 5- Ph.D. Assistant Professor, Department of Virology, Pasteur Institute of Iran, Tehran, Iran 6- Ph.D. Associate Professor, Department of Virology, Pasteur Institute of Iran, Tehran, Iran * Corresponding author: zabihollahshoja@gmail.com, zshoja@alumnus.tums.ac.ir Received: May 25, 2023                                                Accepted: Oct 11, 2023 ABSTRACT Background and Aim: Since the discovery of rotaviruses in 1973, these viruses have been identified as one of the most important and common causes of diarrhea in infants and children all over the world. Before the introduction of rotavirus vaccination, this virus led to the death of more than 500,000 children in the world annually, which mainly occurs in developing countries. With the introduction of Rotarix and RotaTeq vaccines as well as ROTAVAC and ROTASIIL in the world, the death rate has decreased by 50%. Iran, like many countries, is in the period before rotavirus vaccination, and considering putting the rotavirus vaccine in the vaccination program is one of the priorities of the country's health system. Therefore, knowing the genotypes circulating in Iran in the past and recent years and their comparison with vaccine strains is very important. Our aim in the current study is to review the prevalence of rotavirus and its genotypes circulating in Iran and whether the existing vaccines based on the circulating strains in Iran can be effective. Materials and Methods: Studies regard to the prevalence and genotypes of rotavirus in Iran were reviewed. Results:  G1P[8] genotype includes more than 50% of circulating genotypes. Non-G1P[8] genotypes, including G4P[8], G3P[8] and G9P[8], have also had a high frequency in some studies. In addition, in a recent study, it has been shown that the rare and uncommon genotype G9P[4] has been introduced as a common genotype. Conclusion: Studies in Iran have shown that the country may face a change in the rotavirus genotype pattern in the future. This study can provide useful information to recommend appropriate policies for rotavirus vaccination before the start of the national vaccination program and may even change policies for the use of existing vaccines.   روتاویروس, ایران, ژنوتیپ, واکسن Rotavirus, Iran, Genotype, Vaccine 163 174 http://sjsph.tums.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-1-226&slc_lang=fa&sid=1 Somayeh Jalilvand سمیه جلیلوند No Ph.D. Associate Professor, Department of Virology, School of Public Health, Tehran University of Medical Sciences, Tehran, Iran دانشیار، گروه ویروس شناسی، دانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایران Atefeh Kachooei عاطفه کچویی No Ph.D. Department of Virology, School of Medicine, Iran University of Medical Sciences, Tehran, Iran دکتری تخصصی، گروه ویروس شناسی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی ایران، تهران، ایران Tayebeh Latifi طیبه لطیفی No Ph.D. Department of Virology, School of Public Health, Tehran University of Medical Sciences, Tehran, Iran دکتری تخصصی، گروه ویروس شناسی، دانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایران Mahdieh Motamedi‐Rad مهدیه معتمدی راد No MSc. Department of Virology, Pasteur Institute of Iran, Tehran, Iran کارشناس ارشد، گروه ویروس شناسی، انستیتو پاستور ایران، تهران، ایران Mohammad Farahmand محمد فرهمند No Ph.D. Department of Virology, School of Public Health, Tehran University of Medical Sciences, Tehran, Iran دکتری تخصصی، گروه ویروس شناسی، دانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایران Nasir Mohajel نصیر محجل No Ph.D. Assistant Professor, Department of Virology, Pasteur Institute of Iran, Tehran, Iran استادیار، گروه ویروس شناسی، انستیتو پاستور ایران، تهران، ایران Zabihollah Shoja ذبیح الله شجاع zabihollahshoja@gmail.com Yes Ph.D. Associate Professor, Department of Virology, Pasteur Institute of Iran, Tehran, Iran دانشیار، گروه ویروس شناسی، انستیتو پاستور ایران، تهران، ایران