مجله دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی تهران

میزان پاسخ‌دهی تخمدان به تحریک تخمک‌گذاری در سیکل IVF متعاقب سیستکتومی لاپاراسکوپیک اندومتریومای تخمدان

خدیجه ادبی

زمینه و هدف: اندومتریوز تخمدانی یکی از بیماری های زنان در سنین باروری است. اثرات سیستکتومی در باروری این بیماران مورد بحث است. در این مطالعه، ما به بررسی اثر جراحی سیستکتومی لاپاراسکوپیک اندومتریوز تخمدانی از نظر پاسخ به تحریک تخمک گذاری در مقایسه با تخمدان مقابل پرداختیم.
روش بررسی: در این مطالعه مورد- شاهدی، 30 بیمار مبتلا به اندومتریوما یک طرفه تخمدان که سابقه جراحی سیستکتومی لاپاراسکوپیک به روش Stripping داشتند، از سال 1388 الی 1391 در بیمارستان زنان دانشگاه علوم پزشکی تهران تحت تحریک تخمک گذاری در سیکل In Vitro Fertilization (IVF) قرار گرفتند. سپس تخمدان سیستکتومی شده با تخمدان مقابل از نظر تعداد فولیکول های تولید شده مقایسه شد.
یافته ها: میانگین سنی بیماران (4/3±3/32) سال بود. میانگین اندازه کیست اندومتریومای جراحی شده (2/10±4/42) میلی متر بود. میانگین تعداد فولیکول ها در تخمدان های جراحی شده (2/1±5/2) با دامنه (5-1) بود و در تخمدان های کنترل میانگین تعداد فولیکول ها (4/1±9/3) با دامنه (6-1) بود. آزمون آماری نشان داد که اختلاف معنی داری بین تعداد فولیکول ها در تخمدان های جراحی شده در مقایسه با تخمدان های جراحی نشده، وجود داشت به طوری که کاهش معنی دار در ذخیره تخمدانی و تولید فولیکول ها در تخمدان های جراحی شده مشاهده شد (0/6- الی0/2-). 95%CI و (001/0>P).
نتیجه گیری: سیستکتومی لاپاراسکوپیک اندومتریوما باعث کاهش پاسخ تخمدان به تحریک تخمک گذاری در سیکل IVF می شود. این کاهش پاسخ تخمدان ارتباط معنی داری با سن، شاخص توده بدنی، اندازه و محل کیست و فاصله زمانی از جراحی تخمدان نداشت.

بررسی نتایج استئوتومی باز پروگزیمال تیبیا در بیماران مبتلا به دفورمیتی واروس

مهران رادی

زمینه و هدف: استئوتومی گوه باز یکی از مهم ترین درمان ها در درمان دفورمیتی تیبیا است که به منظور اصلاح واروس و بهبود علایم و نشانه های بیماران صورت می گیرد. هدف از مطالعه حاضر بررسی نتایج عمل استئوتومی در بیماران با دفورمیتی واروس است.
روش بررسی: این مطالعه به صورت یک مطالعه گذشته نگر برروی نتایج عمل 29 بیمار که در فاصله زمانی سال های 83 تا 89 تحت عمل جراحی عمل استئوتومی پروگزیمال تیبیا قرار گرفته اند انجام شد. معیارهای ورود به مطالعه شامل سن کم تر از 60 سال، فعالیت فیزیکی زیاد همراه با دفورمیتی واروس و درگیری کمپارتمان داخلی زانو بود. بیماران با وزن زیاد، مبتلایان به درد پاتلوفمورال، سیگاری بودن، آسیب کمپارتمان خارجی، دفورمیتی بیش تر از 20 درجه، محدودیت اکستنشن و دامنه حرکت کم تر از 90 درجه از مطالعه حذف شدند.
یافته ها: 14 نفر از بیماران زن بودند. سن تمام بیماران کم تر از 50 سال بود (88/10±64/27). مدت زمان پی گیری بیماران 7-2 سال (7/1±33/4) بود. میزان درد در همه بیماران کاهش یافته بود. در تمام بیماران گرافت استخوانی اتولوگ (Autologus) استفاده شده در 15 زانو از گچ گیری (5/41%) و بقیه از T.Buttress plate جهت Fixation شکستگی استفاده شد. به طورکلی اندکس IKDC و Modified Larson در هر دو گروه واروس اولیه و ثانویه نسبت به قبل از عمل جراحی افزایش پیدا کرده بود ولی تفاوت معنی داری بین گروه ها نبود (05/0P>).
نتیجه گیری: استئوتومی به روش گوه باز می تواند باعث نتایج رضایت بخشی در یافته های کلینیکال بیماران مبتلا به استئوآرتریت دژنراتیو اولیه کمپارتمان داخلی زانو گردد. این روش هم چنین باعث اصلاح دفورمیتی و بهبود علایم رادیولوژیک در بیماران می شود.

مقایسه نتایج سونوگرافی با گرافی ساده گردن در شناسایی جسم خارجی مری سرویکال

رضا پوررشیدی

زمینه و هدف: جسم خارجی در مری از وضعیت های اورژانسی بوده و علاوه بر اضطرابی که برای بیمار ایجاد می کند باعث عوارض بالقوه خطرناک می گردد. با توجه به مدیریت اورژانس در خروج جسم خارجی از مری و پرهیز از عواقب ناگوار آن، این مطالعه به بررسی هم خوانی سونوگرافی و رادیوگرافی در تشخیص جسم خارجی در مری می پردازد.
روش بررسی: این مطالعه به شکل مقطعی طراحی شد. نمونه گیری به روش آسان، از 60 بیمار مراجعه کننده مشکوک به جسم خارجی در قسمت فوقانی مری در بخش اورژانس بیمارستان امیراعلم از فروردین تا اسفند 89 انجام شد. ارتباط نتایج رادیوگرافی و سونوگرافی بررسی شد.
یافته ها: در 28 مورد (2/48%) بیماران جسم خارجی در دستگاه های گرافی تشخیص داده شد. نتایج رادیوگرافی در بیماران دارای جسم خارجی در 26 بیمار (9/92%) مثبت و در دو بیمار (1/7%) منفی بود. نتایج سونوگرافی در 27 بیمار (4/96%) مثبت و در یک بیمار (6/3%) منفی گزارش شد. ضریب همراهی نتایج رادیوگرافی با سونوگرافی در بیماران با شکایت از جسم خارجی معنی دار بود (001/0P=) و از ضریب توافق خوبی (01/0P= و 896/0kappa=) برخوردار بود.
نتیجه گیری: وجود ضریب بالای همراهی بین نتایج سونوگرافی و رادیوگرافی نشان می دهد که این سیستم های تصویربرداری با توجه به شرایط بیمار و شرح حال بیمار می توانند به جای هم به کار برده شوند.

بررسی نسبت استرادیول به پروژسترون روز انتقال جنین و تاثیر آن روی نتایج تزریق داخل سیتوپلاسمی اسپرم

معصومه حاج شفیعها

زمینه و هدف: از مشکلات عمده در موفقیت روش های لقاح آزمایشگاهی In Vitro Fertilization (IVF) در ایجاد بارداری، شکست لانه گزینی است که علت این مساله می تواند به طور عمده از پیامدهای اثرات استروژن و پروژسترون طی تحریک تخمک گذاری بر روی پذیرش آندومتر باشد. اگرچه نقش پروژسترون در لانه گزینی مراحل اولیه حاملگی نقش کلیدی است ولی نقش استرادیول در فار لوتئال هنوز به خوبی مشخص نشده است. هدف مطالعه حاضر بررسی تاثیر نسبت سطح استرادیول بر پروژسترون در روز انتقال جنین بر پیامدهای تکنیک تزریق داخل سیتوپلاسمی اسپرم Intracytoplasmic Sperm Injection (ICSI) می باشد.
روش بررسی: در مطالعه هم گروهی حاضر 311 نازای تحت درمان با روش تزریق داخل سیتوپلاسمی اسپرم‏ وارد مطالعه شدند. در روز انتقال جنین از بیماران، پنج میلی لیتر خون جهت تعیین میزان پروژسترون و استرادیول سرم گرفته شده و با استفاده از تکنیک Chemiluminescent“ ELICA” اندازه گیری شده و بر اساس پیامد درمان مورد مقایسه قرار گرفت.
یافته ها: میانگین سطح سرمی استرادیول به پروژ سترون در روز انتقال جنین ‏‏به ترتیب در دو گروه سقط شده/ نشده و حامله شده/ نشده به ترتیب 86/23±26/32، 50/26±17/28 و ‏4/2±58/28، 39/4±09/36 بود. تفاوت معنی داری بین نسبت سطح ‏استرادیول به سطح پروژسترون در دو گروه با توجه به پیامد بارداری وجود نداشت (به ترتیب 5/0‏P=‏ و ‏2/0‏P=‏)‏.
نتیجه گیری: نتایج مطالعه حاضر بیان گر عدم تاثیر نسبت سرمی استرادیول به پروژسترون روز انتقال جنین بر روی لانه گزینی و سقط در سیکل های تزریق داخل سیتوپلاسمی اسپرم می باشد.

مقایسه‌ی عملکرد تیرویید در بیماران مبتلا به آلوپسی آرهآتا توتالیس، یونیورسالیس با گروه کنترل

محبوبه سادات حسینی

زمینه و هدف: آلوپسی آره آتا (AA) یکی از دلایل شایع آلوپسی بدون اسکار است که به صورت پچی یا منتشر دیده می شود. اتیولوژی این بیماری هنوز شناخته نشده است اما ارتباط آن و بیماری های اتوایمیون به ویژه اختلالات تیروییدی مورد توجه قرار گرفته است. هدف مطالعه حاضر تعیین شیوع اختلال تست های تیروییدی در افراد مبتلا به AA در مقایسه با جمعیت نرمال بود.
روش بررسی: اطلاعات مورد نیاز از پرونده های 100 بیمار (44 مرد و 56 زن با متوسط سنی 16/24 سال) مبتلا به AA توتالیس و یونیورسالیس به عنوان گروه نمونه و 100 فرد نرمال از نظر ابتلا به این بیماری (42 مرد و 58 زن با متوسط سنی 10/26 سال) به عنوان گروه کنترل به دست آمد. در هر دو گروه هیچ گونه علامتی از ابتلا به بیماری تیروییدی در زمان معاینه ثبت نشده بود. داده های به دست آمده در نرم افزار SPSS ویراست 17 آنالیز شد.
یافته ها: در مطالعه حاضر شیوع کلی اختلال تست های تیروییدی در مقایسه با گروه کنترل 3/10% بود. 8% بیماران اختلال T3 10% اختلال T4، 3% اختلال T3uptake و 11% اختلال TSH داشتند. اختلال T3, T4, TSH در بیماران بیش تر از گروه کنترل دیده شد (05/0P<). اختلال T3uptake در بیماران بیش تر از گروه کنترل بود (05/0P>). شیوع اختلال TSH در انواع مختلف بیماری متفاوت بوده و در نوع توتالیس بیش تر از سایر انواع دیده شد.
نتیجه گیری: اختلال پاراکلینیکال تیرویید در بیماران AA بیش تر از جمعیت نرمال بود. ارتباط معنی داری بین این اختلالات با سن، جنس و طول مدت بیماری وجود نداشت.

مقایسه سطح سرمی ویتامین A، D و روی در کودکان شش ماه تا پنج سال مبتلا به عفونت ادراری با گروه کنترل در دو بیمارستان دانشگاهی

آذردخت طباطبایی

زمینه و هدف: عفونت دستگاه ادراری از عفونت های شایع دهه اول زندگی شیرخواران و کودکان می باشد. این بیماران در معرض عوارضی مانند مختل شدن رشد، هیپرتانسیون شریانی، پروتیینوری و نارسایی مزمن کلیه می باشند. ریزمغذی ها، ویتامین ها و مواد معدنی مورد نیاز برای متابولیسم کارآمد بدن هستند که وجود آن ها برای عملکرد صحیح سیستم های مختلف بدن ضروری می باشد. در این مطالعه ارتباط بین سطح سرم ویتامین A و D و Zn در کودکان مبتلا به عفونت ادراری و گروه کنترل مقایسه شد.
روش بررسی: در این مطالعه مقطعی 25 بیمار مبتلا به عفونت ادراری بستری در بخش کودکان بیمارستان های رسول اکرم (ص) و بهرامی و هم چنین 40 بیمار به عنوان گروه کنترل وارد مطالعه شدند. 72% بیماران مذکر و 28% مونث با میانگین سنی 17/2 بودند. میزان ویتامین A و D و Zn سطح سرم در هر دو گروه مورد ارزیابی قرار گرفت.
یافته ها: میزان ویتامین A و D در بیماران در مقایسه با کنترل کم تر بود، ولی اختلاف معنی داری نداشت (به ترتیب 4/0P= و 9/0P=). میزان Zn در سرم بیماران در مقایسه با کنترل کم تر و از نظر آماری معنی دار بود (05/0P<).
نتیجه گیری: ویتامین A و D می تواند در استعداد ابتلا به عفونت ادراری نقش داشته باشند. با در نظر گرفتن تفاوت آن در گروه های سنی مختلف بیماران نیاز به بررسی در حجم وسیع تر دارد. اما از آن جا که کاهش سطح سرمی روی با افزایش استعداد ابتلا به عفونت ادراری همراه بود، شاید تجویز روی در عفونت ادراری مفید باشد.

بررسی فراوانی انتروکوک و استافیلوکوک‌های مقاوم به ونکومایسین جدا شده از عفونت‌های ادراری

محمد مهدی سلطان دلال

زمینه و هدف: عفونت ادراری ناشی از استافیلوکوک اورئوس مقاوم به متی سیلین در حال افزایش در دنیا است. هدف از این تحقیق تعیین حساسیت باکتری های گرم مثبت به ویژه استافیلوکوک اورئوس جدا شده از عفونت ادراری مقاوم به متی سیلین نسبت به ونکومایسین و سایر آنتی بیوتیک ها بود.
روش بررسی: این مطالعه از نوع توصیفی و طی مدت هشت ماه در بیمارستان امام خمینی (ره) بر روی 300 بیمار مبتلا به Urinary Tract Infections (UTI) با کوکسی های گرم مثبت انجام شد. تمامی ایزوله ها با روش های بیوشیمیایی تعیین هویت و سپس برای تعیین حساسیت ایزوله ها نسبت به آنتی بیوتیک ها از روش کربی بوئر (Kirby-Bauer)، استفاده شد.
یافته ها: در بین کوکسی های گرم مثبت مولد عفونت ادراری استافیلوکوک ساپروفیتیکوس با 7/37% بیش ترین و بعد از آن استرپتوکوک با 3/22%، استافیلوکوک اپیدرمیدیس با 22% و استافیلوکوک اورئوس با 18% در مراحل بعدی قرار داشتند. استافیلوکوک های جدا شده از ادرار بیماران در مجموع نسبت به وانکومایسین (100%) به طور کامل حساس بوده و نسبت به آنتی بیوتیک های سیپروفلوکساسین (2/89%)، ریفامپین (6/87%)، آمیکاسین (8/71%) بیش ترین حساسیت را نشان دادند، در صورتی که نسبت به پنی سیلین و آموکسی سیلین (100%) به طور کامل مقاوم بودند. هم چنین استرپتوکوک جدا شده از ادرار بیماران بیش ترین حساسیت را به وانکومایسین با (1/85%) و بیش ترین مقاومت را به پنی سیلین (1/79%) نشان دادند.
نتیجه گیری: ونکومایسین آنتی بیوتیک مناسب برای عفونت های ناشی از استافیلوکوک ها می باشد. اگرچه 6% مقاومت برای انتروکوک ها می تواند زنگ خطری در مصرف این آنتی بیوتیک برای سایر باکتری های گرم مثبت باشد.

بررسی ارتباط مارکر هموسیستیین با بیماری‌های آترواسکلروتیک عروق محیطی: گزارش کوتاه

مرتضی نوع پرست

زمینه و هدف: بیماری عروق محیطی Peripheral Artery Disease (PAD) یک سندرم آتروترومبوتیک است. مطالعات نشان داده اند که سطوح بالای مارکرهای شیمیایی با PAD مرتبط است. مطالعات مختلف نتایج متفاوتی در این رابطه به دست آورده اند. هدف از انجام این مطالعه بررسی عوامل خطر و مارکرهای موثر بر PAD است.
روش بررسی: در این مطالعه توصیفی- تحلیلی در سال های 1390-1389 در بخش های جراحی بیمارستان شهدای عشایر خرم آباد به انجام رسید.50 بیمار که با علایم PAD مراجعه کرده بودند تحت CT آنژیوگرافی و اندازه گیری مارکرهای بیوشیمیایی قرار گرفتند. برای مطالعه گروه کنترل در نظر گرفته شد و نتایج به دست آمده در دو گروه با یک دیگر مقایسه شدند.
یافته ها: سطح بیومارکرهای جدید شامل CRP و هموسیستیین و FBS در افراد مبتلا به PAD بالاتر از گروه کنترل بود (001/0P<). ولی سطح لیپوپروتیین a در دو گروه تفاوت معنی داری نداشت (22/0P=). شایع ترین عروق درگیر در بیماران مبتلا به PAD به ترتیب شامل فمورال سطحی راست، فمورال سطحی چپ و فمورال مشترک راست بودند.
نتیجه گیری: نتایج مطالعه ما تایید کرد که سطوح بالای CRP، هموسیستیین و FBS با بیماری عروق محیطی در ارتباط است. ولی لیپوپروتیین a بین دو گروه مورد و کنترل تفاوتی نداشت.

ترومبوز سینوس وریدی ساژیتال متعاقب سزارین: گزارش موردی

فریده کی پور

زمینه: ترومبوز عروق مغزی به ندرت بعد از سزارین اتفاق می افتد ولی می تواند با مرگ مادر همراه باشد. مهم ترین دلایل این پدیده هیپرکواگولاسیون در پره اکلامپسی، سندرم آنتی فسفولیپید آنتی بادی، ترومبوفیلیا و سپسیس می باشند.
معرفی بیمار: خانم 31 ساله، در 37 هفته حاملگی متعاقب پارگی کیسه آب، به دلیل پره اکلامپسی و نمایش بریچ با بی حسی اسپاینال سزارین شد. دو روز بعد از سزارین دچار سردرد و استفراغ، پارستزی سمت چپ و تاری دید شد. با MRI ترومبوز سینوس ساژیتال تشخیص داده شد. درمان با هپارین انجام گرفت.
نتیجه گیری: ترومبوفیلیا، فشارخون حاملگی و سزارین از ریسک فاکتورهای ترومبوز محسوب می گردند و لازم است آنتی کواگولان پروفیلاکسی تجویز گردد. هپارین تفکیک نشده و انوکساپارین داروهای موثر جهت پروفیلاکسی ترومبوآمبولی می باشند. پیشگیری از ترومبوز عروقی یک راه کار حیاتی و موثر در کاهش مرگ و میر در حاملگی و دوره بعد از زایمان می باشد. توجه به ترومبوز سینوس های وریدی مغزی در موارد مشابه توصیه شود.

سل ستون فقرات اولین تظاهر بالینی بیمار مبتلا به میلوم متعدد: گزارش موردی

صدیقه منصوری

زمینه: بیماران مبتلا به بدخیمی های خونی در معرض خطر سل پیشرفته هستند زیرا نقص ایمنی سلولی ناشی از خود بیماری و یا درمان آن و یا هر دو سبب افزایش ریسک ابتلا به سل می شود. بیماری مولتیپل میلوما یک بیماری پرولیفراتیو بدخیم پلاسما سل هاست که رده های مختلف سیستم ایمنی را درگیر می کند و نقص ایمنی سلولی و هومورال ناشی از مولتیپل میلوما و نیز داروهای مورد استفاده در آن، زمینه را برای ابتلا به عفونت ها فراهم می کند. ولی هم زمانی تشخیص این در بیماری با هم یک اتفاق نادر است و گزارش ها در این مورد بسیار اندک می باشد.
معرفی بیمار: در این مقاله یک خانم 60 ساله اهل کرمانشاه مبتلا به اسپوندیلیت که همسرش مبتلا به سل ریوی بود و در بررسی های تشخیصی به طور هم زمان در وی سل ستون فقرات و بیماری مولتیپل میلوما تشخیص داده شد، معرفی می شود.
نتیجه گیری: گرچه همراهی مولتیپل میلوما و توبرکلوز چندان شایع نیست ولی نقص ایمنی ناشی از مولتیپل میلوما و نیز سابقه تماس بیمار با فرد مسلول زمینه را برای بروز سل در این بیمار ایجاد کرد که علایم بالینی این دو بیماری بسیار به یک دیگر شبیه هستند و در مناطق اندمیک سل می بایست همواره این بیماری مدنظر باشد زیرا تاخیر در تشخیص منجر به افزایش عوارض و مرگ و میر بیماران می شود.