http://tumj.tums.ac.ir مجله دانشکده پزشکی دانشگاه علوم پزشکی تهران - مقالات نشریه - سال 1396 جلد75 شماره12 Yektaweb Collection - https://yektaweb.com fa 1396/12/10 http://journals.tums.ac.ir/tumj/browse.php?a_id=8572&sid=1&slc_lang=fa <div style="text-align: justify;"><span style="font-family:yekanyw;"><span style="font-size:10.0pt;">سرطان تیرویید یکی از بدخیمی های شایع غدد درون ریز است. پیشرفت های زیادی در مورد عوامل مولکولی بیماری زا مانند نقش اساسی مسیرهای پیام رسانی و اختلالات مولکولی آن در سال های اخیر انجام شده است. در حال حاضر درمان کارآمدی در مورد سرطان های تیرویید پیشرفته ای که شامل بدخیمی های خیلی کم تمایز یافته، آناپلاستیک و سرطان تیرویید متاستاتیک یا تمایز یافته عود کننده که به ید رادیو اکتیو پاسخ نمی دهند، وجود ندارد. در سال های اخیر، درمان های سرطان های پیشرفته تیرویید بر اساس شناسایی جهش های سرطان زای اصلی پیشنهاد شده است. اگرچه نتایج چند آزمایش در مرحله </span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">II</span></span><span style="font-size:10.0pt;"> نویدبخش است، هیچکدام از بیماران تحت درمان قرار گرفته کاملاً به درمان پاسخ نداده اند و درمان در بهترین حالت تنها در کنترل وضعیت بیماران مبتلا به بیماری پیشرفته موثر است. اپی ژنتیک به مطالعه تغییرات ارثی در بیان ژن گفته می شود که بدون تغییر در توالی </span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">DNA</span></span><span style="font-size:10.0pt;"> اولیه رخ می دهد. مکانیسم های اصلی تغییرات ژنتیکی و اپی ژنتیکی شامل جهش، افزایش تعداد کپی ژن و متیلاسیون نابه جای ژن است. نواقص اپی ژنتیکی در بیشتر سرطان ها وجود دارد. ژن هایی که در کنترل تکثیر سلولی و تهاجم دخالت می کند و همینطور ژن های خاص تمایز تیرویید در سرطان تیرویید دچار متیلاسیون نابه جا می شوند و همراه با تغییرات ژنتیکی موجب پیشرفت تومور می گردند. بسیاری از این تغییرات مولکولی، مارکرهای مولکولی جدیدی را برای پیش آگهی، تشخیص و هدف های درمانی در مورد سرطان تیرویید ارایه کرده است. موضوع این مقاله در مورد رایج ترین تغییرات ژنتیکی و اپی ژنتیکی در سرطان تیرویید است.</span></span></div> <div></div> مهدی هدایتی http://journals.tums.ac.ir/tumj/browse.php?a_id=8573&sid=1&slc_lang=fa <div style="text-align: justify;"><span style="font-family:yekanyw;"><span style="font-size:10.0pt;">ناباروری حدود ۲۰% از زوج های جهان را تحت تاثیر قرار می دهد. عوامل موثر بر باروری در مردان و زنان به طور مساوی توزیع شده است. با وجود تحقیقات گسترده در ناباروری مردان اتیولوژی بسیاری از مردان نابارور ناشناخته است. در </span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">Nature</span></span><span style="font-size:10.0pt;"> سال ۲۰۱۰ از پژوهشگران برجسته و سیاست گذاران خواسته شد سند چشم اندازی برای سال ۲۰۲۰ ارایه دهند، که در نهایت متابولومیکس به عنوان فنآوری پیشرو در </span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">Omics</span></span><span style="font-size:10.0pt;"> توسط این افراد معرفی شد. در حدود ۲۰ سال پیش واژه ی متابولومیکس تعریف شد، درحالی که کاربرد بالینی متابولومیکس به بیش از ۱۰۰۰ سال پیش برمی گردد، زمانی که پزشک و فیلسوف بزرگ ایرانی، ابن سینا، تغییرات ادرار فرد در هنگام بیماری را مشاهده می کرد. امروزه این تغییرات بو یا رنگ در نتیجه تنظیم نبودن متابولیت ها شناخته می شود که نشان دهنده ی بیماری های متابولیک است. روش متابولومیکس تجزیه و تحلیل های الگویی واحد است که توسط مسیرهای بیوشیمیایی خاصی که در پس تولید مواد بیولوژیکی مانند اسپرماتوزوآ یا پلاسمای مایع منی است، دنبال می شود. جهت تشخیص مردان نابارور در آنالیز مایع منی پارامترهای متداولی از جمله: تحرک، مورفولوژی، غلظت و تعداد اسپرم مورد بررسی قرار می گیرد. پلاسمای منی انسان منبع بیولوژیک ارزشمندی است که متاسفانه در تشخیص مردان نابارور مورد استفاده قرار نمی گیرد. بر اساس داده های موجود، هیچ پارامتری برای تجزیه و تحلیل پلاسمای مایع منی وجود ندارد. بنابراین شناسایی یک پارامتر جدید جهت تشخیص مردان نابارور امری ضروری است. پیشنهاد ما بر اساس پژوهش های پیشین خود، استفاده از پلاسمای مایع منی جهت تشخیص مردان نابارور است. تنها تعداد محدودی از مطالعات با استفاده از روش های متابولومیکس به مطالعه در زمینه ناباروری مردان پرداخته اند.</span></span></div> <div></div> نیلوفر آقارضایی http://journals.tums.ac.ir/tumj/browse.php?a_id=8574&sid=1&slc_lang=fa <div style="text-align: justify;"><span style="font-family:yekanyw;"><strong><span style="font-size:10.0pt;">زمینه و هدف:</span></strong> <span style="font-size:10.0pt;">بیماری های قلبی-عروقی مهمترین عامل مرگ ومیر در جهان هستند. ایسکمی میوکارد یکی از انواع بیماری های قلبی-عروقی است که با افزایش سن خطر آن گسترش می یابد. بنابراین، هدف مطالعه حاضر مقایسه ایسکمی میوکارد به شیوه غیرتهاجمی در بیماران مبتلا به مشکلات قلبی در رده های سنی متفاوت بود.</span><br> <strong><span style="font-size:10.0pt;">روش بررسی: </span></strong><span style="font-size:10.0pt;">پژوهش<span style="letter-spacing:-.2pt;"> حاضر از نوع مقایسه ای بود که طی ماه های تیر تا مهر سال ۱۳۹۵ در دانشگاه مازندران انجام گرفت. ۱۷۵ مرد (۵۹-۴۵ سال) و ۱۲۴ مرد ( ۷۷-۶۰ سال) با ناراحتی قلبی در این مطالعه شرکت کردند. پرسشنامه های آنژین صدری رز (برای ارزیابی خطر ایسکمی میوکارد)، سبک زندگی و سطح فعالیت بدنی توسط آزمودنی ها تکمیل شد. افزون بر، ویژگی های آنتروپومتری، فشارخون و اکسیژن مصرفی اوج آزمودنی ها اندازه گیری شد.</span></span><br> <strong><span style="font-size:10.0pt;">یافته ها:</span></strong> <span style="font-size:10.0pt;">یافته ها نشان داد که خطر ایسکمی میوکارد در مردان سنین ۷۷-۶۰ سال به طور معناداری بالاتر از مردان سنین ۵۹-۴۵ سال بود (۰/۰۴۹=</span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">P</span></span><span style="font-size:10.0pt;">). مردان ۷۷-۶۰ سال در شاخص های خوب (سطح فعالیت بدنی، اکسیژن مصرفی بیشینه و بیشتر شاخص های سبک زندگی) به طور معناداری پایین تر و در شاخص های بد (نسبت کمر/لگن، شاخص شکل بدن، فشارخون سیستول مچ پا، فشارخون سیستول و دیاستول بازو) به طور معناداری بالاتر از مردان ۴۵-۵۹ سال بودند (۰/۰۳۱</span><span style="font-size:8.0pt;">˂</span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">P</span></span><span style="font-size:10.0pt;">، برای همه متغیرها). همچنین، تفاوت معناداری در خطر ایسکمی بین گروه ها مشاهده نشد، وقتی بر اساس سطح فعالیت بدنی یکسان بودند.</span><br> <strong><span style="font-size:10.0pt;">نتیجه گیری: </span></strong><span style="font-size:10.0pt;">با توجه به این یافته ها، به نظر می رسد که بالاتر بودن خطر ایسکمی میوکارد در مردان سنین ۷۷-۶۰ سال در مقایسه با مردان سنین ۵۹-۴۵ سال تنها به دلیل تفاوت در سن نیست، بلکه افزایش شاخص های بد و کاهش شاخص های خوب یا ترکیبی از این دو تأثیر قابل توجهی دارند.</span></span></div> ولی الله دبیدی روشن http://journals.tums.ac.ir/tumj/browse.php?a_id=8575&sid=1&slc_lang=fa <div style="text-align: justify;"><span style="font-family:yekanyw;"><strong><span style="font-size:10.0pt;">زمینه و هدف:</span></strong> <span style="font-size:10.0pt;">از مشکلات اصلی سرطان وجود عدم تعادل مابین رشد سلولی و مرگ سلولی می باشد که به دلیل تغییر در میزان بیان ژن های مربوط به این مکانیسم ها است. از جمله ژن های دخیل در این امر می توان به ژن </span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">Death-associated protein kinase (DAPK)</span></span><span style="font-size:10.0pt;"> اشاره نمود. مطالعات نشان داده است که بیان ژن ها تحت تاثیر متیلاسیون نواحی پروموتری قرار می گیرد. هدف از این مطالعه، بررسی میزان بیان ژن مذکور و تاثیر متیلاسیون بر میزان بیان این ژن و ارتباط آن با ایجاد سرطان پستان در زنان بود.</span><br> <strong><span style="font-size:10.0pt;">روش بررسی: </span></strong><span style="font-size:10.0pt;">در این مطالعه مورد-شاهدی، ۸۰ بیمار مبتلا به سرطان پستان و ۸۰ نفر به عنوان گروه کنترل شرکت داشتند که از شهریورماه ۱۳۹۳ تا اسفند ۱۳۹۵ به بیمارستان های شهید فقیهی و نمازی شیراز مراجعه کرده بودند. این مطالعه در مرکز تحقیقات ژنتیک دانشگاه آزاد اسلامی واحد کازرون انجام گردید. از لنفوسیت های خون محیطی افراد مورد مطالعه، جهت استخراج </span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">mRNA</span></span><span style="font-size:10.0pt;"> و ساختن </span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">cDNA</span></span><span style="font-size:10.0pt;"> و جداسازی </span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">DNA</span></span><span style="font-size:10.0pt;"> استفاده شد و جهت تعیین میزان بیان ژن و متیلاسیون به ترتیب از روش </span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">Real-time PCR</span></span><span style="font-size:10.0pt;"> و </span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">Methylation-specific (MS)-PCR</span></span><span style="font-size:10.0pt;"> استفاده شد.</span><br> <strong><span style="font-size:10.0pt;">یافته ها:</span></strong> <span style="font-size:10.0pt;">میزان بیان ژن </span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">DAPK</span></span><span style="font-size:10.0pt;"> در بیماران و افراد سالم تفاوت معناداری را نشان داد به این صورت که بیان آن در بیماران نسبت به گروه کنترل کاهش معناداری داشت (۰/۰۱۵۶</span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">P=</span></span><span style="font-size:10.0pt;">). از طرفی ارتباط معناداری میان بیان ژن یاد شده و متیلاسیون پروموتر ژن وجود نداشت (۰/۱۳</span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">P=</span></span><span style="font-size:10.0pt;">).</span><br> <strong><span style="font-size:10.0pt;">نتیجه گیری: </span></strong><span style="font-size:10.0pt;">این پژوهش نشان می دهد که، کاهش میزان بیان ژن </span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">DAPK</span></span><span style="font-size:10.0pt;"> در ابتلای افراد به سرطان پستان، نقش موثری را ایفا می نماید.&nbsp;&nbsp;</span></span></div> <div></div> سیروس نعیمی http://journals.tums.ac.ir/tumj/browse.php?a_id=8576&sid=1&slc_lang=fa <div style="text-align: justify;"><span style="font-family:yekanyw;"><strong><span style="font-size:10.0pt;">زمینه و هدف:</span></strong> <span style="font-size:10.0pt;">فواید آسپیرین طی بررسی های مکرر به ویژه در پیشگیری ثانویه در انفارکتوس قلبی، سکته مغزی و پس از انجام آنژیوگرافی مداخله ای و تعبیه استنت ثابت شده است.</span><br> <strong><span style="font-size:10.0pt;">روش بررسی: </span></strong><span style="font-size:10.0pt;">این مطالعه گذشته نگر روی تمام بیمارانی صورت گرفت که از مرداد ماه ۱۳۸۴ تا اسفند ۱۳۹۱ تحت عمل جراحی غیرقلبی در بیمارستان قائم (عج) مشهد قرار گرفتند و به هر علتی آسپیرین در آن ها قطع نشد. عمده این جراحی ها شامل کوله سیستکتومی لاپاراسکوپی و آپاندکتومی بودند. داده ها شامل حجم خونریزی حین عمل، خونریزی و هماتوم پس از عمل، نیاز به عمل دوباره به علت خونریزی، وقوع حوادث قلبی-عروقی حین بستری و یا پس از یک ماه، کبودی در ناحیه پوست و خونریزی پس از ترخیص ثبت و تحلیل شد.</span><br> <strong><span style="font-size:10.0pt;">یافته ها:</span></strong> <span style="font-size:10.0pt;">۱۹۷ نفر وارد مطالعه شدند و تمام این بیماران تحت بیهوشی عمومی قرار گرفتند. میانگین میزان خونریزی حین عمل </span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">ml</span></span><span style="font-size:10.0pt;"> ۱۱۰ بود. ۱۳ نفر (۴/۰۶%) از بیماران در گروه کوله سیستکتومی لاپاراسکوپی و یک نفر در گروه آپاندکتومی به علت عدم کنترل اولیه شریان خونرسانی دچار خونریزی بیش از </span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">ml</span></span><span style="font-size:10.0pt;"> ۱۱۰ شدند که عمل به جراحی باز تبدیل یافته و کنترل موفقیت آمیز خونریزی صورت گرفت. هشت نفر دیگر (۶/۵۹%) بدون نیاز به جراحی باز تحت درمان قرار گرفتند. هیچ حادثه قلبی-عروقی در دوره یک ماهه پس از اعمال جراحی رخ نداد.</span><br> <strong><span style="font-size:10.0pt;">نتیجه گیری: </span></strong><span style="font-size:10.0pt;">ادامه مصرف آسپیرین در دوره پیش از جراحی نه تنها با افزایش ریسک خونریزی همراه نبوده بلکه با کاهش حوادث قلبی-عروقی نیز همراه بود.&nbsp;</span></span></div> <div></div> سجاد نورشفیعی http://journals.tums.ac.ir/tumj/browse.php?a_id=8577&sid=1&slc_lang=fa <div style="text-align: justify;"><span style="font-family:yekanyw;"><strong><span style="font-size:10.0pt;">زمینه و هدف:</span></strong> <span style="font-size:10.0pt;">برونشیولیت از شایعترین بیماری های دستگاه تنفسی تحتانی شیرخواران است. ویتامین دی، در برابر ابتلا به عفونت های دستگاه تنفسی تحتانی، نقش حفاظتی نشان داده است، بااین وجود نتایج محدود و متناقضی در ارتباط با سطح سرمی ویتامین دی با بروز برونشیولیت، در کودکان وجود دارد. هدف مطالعه ی حاضر مقایسه ی سطح سرمی این ویتامین در شیرخواران سالم و مبتلا به برونشیولیت حاد بود.</span><br> <strong><span style="font-size:10.0pt;">روش بررسی: </span></strong><span style="font-size:10.0pt;">این مطالعه مورد-شاهدی در بیمارستان ابوذر شهر اهواز، از مهر ماه تا اسفند ماه سال ۱۳۹۳ انجام گرفت. سه گروه ۴۵ نفره از شیرخواران، شامل گروه کنترل، برونشیولیت شدت کم و شدت زیاد، انتخاب شدند. معیار شدت برونشیولیت در این مطالعه، امتیاز حاصل از اندکس ارزیابی زجر تنفسی شیرخواران بود به طوری که امتیاز یک تا هشت برابر با شدت کم و امتیاز ۹ تا ۱۷ معادل شدت زیاد برونشیولیت لحاظ گردید. سپس </span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">ml</span></span><span style="font-size:10.0pt;"> ۳ خون وریدی از آن ها گرفته شد و سطح سرمی </span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">25(OH)D</span></span><span style="font-size:10.0pt;"> با استفاده از کیت مخصوص به روش آنزیماتیک سنجش گردید.</span><br> <strong><span style="font-size:10.0pt;">یافته ها:</span></strong> <span style="font-size:10.0pt;">(۴۴/۴%)۶۰ نفر از شیرخواران، دختر و مابقی پسر بودند. میانگین سنی گروه کنترل، برونشیولیت شدت کم و شدت زیاد به ترتیب ۵/۲</span><span style="font-size:8.0pt;">&plusmn;</span><span style="font-size:10.0pt;">۱۱/۲، ۵/۸</span><span style="font-size:8.0pt;">&plusmn;</span><span style="font-size:10.0pt;">۱۰ و ۴/۷</span><span style="font-size:8.0pt;">&plusmn;</span><span style="font-size:10.0pt;">۹/۸ ماه بود (۰/۱</span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">P=</span></span><span style="font-size:10.0pt;">). میانگین سطح </span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">25(OH)D</span></span><span style="font-size:10.0pt;"> در سه گروه کنترل، برونشیولیت شدت کم و شدت زیاد به ترتیب ۱۹/۴</span><span style="font-size:8.0pt;">&plusmn;</span><span style="font-size:10.0pt;">۲۸/۳، ۱۱/۷</span><span style="font-size:8.0pt;">&plusmn;</span><span style="font-size:10.0pt;">۱۷/۷ و </span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">nm/l</span></span><span style="font-size:10.0pt;"> ۵/۷</span><span style="font-size:8.0pt;">&plusmn;</span><span style="font-size:10.0pt;">۱۳/۶ بود. تفاوت معناداری بین سطح </span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">25(OH)D</span></span><span style="font-size:10.0pt;"> گروه کنترل و برونشیولیت شدت کم (۰/۰۰۱</span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">P=</span></span><span style="font-size:10.0pt;">) و شدت زیاد (۰/۰۰۲</span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">P=</span></span><span style="font-size:10.0pt;">) مشاهده شد، اما این اختلاف بین دو گروه برونشیولیت شدت زیاد و شدت کم معنا دار نبود (۰/۳</span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">P=</span></span><span style="font-size:10.0pt;">).</span><br> <strong><span style="font-size:10.0pt;">نتیجه گیری: </span></strong><span style="font-size:10.0pt;">در مطالعه ی حاضر سطح </span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">25(OH)D</span></span><span style="font-size:10.0pt;">، به طور معنا داری در گروه شیرخواران مبتلا به برونشیولیت، کمتر از افراد کنترل بود اما سطح </span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">25(OH)D</span></span><span style="font-size:10.0pt;"> تأثیری بر شدت برونشیولیت نداشت</span></span><br> <strong><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:10.0pt;"></span></span></strong></div> <div></div> مینا صافی http://journals.tums.ac.ir/tumj/browse.php?a_id=8578&sid=1&slc_lang=fa <div style="text-align: justify;"><span style="font-family:yekanyw;"><strong><span style="font-size:10.0pt;">زمینه و هدف:</span></strong> <span style="font-size:10.0pt;">ولوواژینیت کاندیدایی دوران بارداری می تواند با&rlm; عوارضی همچون سقط جنین، پارگی زودرس کیسه آب، تولد نوزاد کم وزن، کوریوآمنیونیتیس و کاندیدیازیس سیستمیک مادرزادی مرتبط باشد. هدف از انجام این مطالعه شناسایی گونه های کاندیدا با روش های قارچ شناسی و مولکولی در زنان باردار مبتلا به کاندیدیازیس واژینال بود.</span><br> <strong><span style="font-size:10.0pt;">روش بررسی: </span></strong><span style="font-size:10.0pt;">این مطالعه مقطعی بر روی ۸۰ زن باردار مراجعه کننده به بیمارستان شهید نورانی طالش از فروردین تا آذر ۱۳۹۵ (هشت ماه) انجام پذیرفت. کشت روی کروم آگار کاندیدا به منظور جداسازی و افتراق گونه های مهم بالینی به عمل آمد. کشت ها به مدت ۴۸ ساعت در </span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">C</span></span>^{<span style="font-size:10.0pt;">&deg;</span>}<span style="font-size:10.0pt;"> ۳۵ انکوبه و کلنی های رشد یافته بر اساس رنگ و تعداد، شناسایی گردیدند. تایید نهایی گونه ها توسط روش </span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">Polymerase chain reaction-restriction fragment length polymorphism (PCR-RFLP)</span></span><span style="font-size:10.0pt;"> انجام پذیرفت.</span><br> <strong><span style="font-size:10.0pt;">یافته ها:</span></strong> <span style="font-size:10.0pt;">۲۰ مورد</span> <span style="font-size:10.0pt;">(۲۵%) از بیماران مبتلا به واژینیت کاندیدایی بودند. از ۲۲ ایزوله شناسایی شده توسط کشت، گونه های آلبیکنس به عنوان شایعترین گونه (۷۲/۸%)۱۶، گلابراتا (۲۲/۷%)۵ و کروزه ای (۴/۵%)۱ شناسایی گردیدند. دو بیمار دارای عفونت توام (گونه های آلبیکنس و گلابراتا) بودند درحالی که با روش </span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">PCR-RFLP</span></span><span style="font-size:10.0pt;">، گونه های شناسایی شده به ترتیب شامل: آلبیکنس (۵۹/۱%)۱۳، گلابراتا (۲۲/۷%)۵، تروپیکالیس (۱۳/۶%)۳ و کروزه ای (۴/۵%)۱ مورد گزارش گردیدند. در این پژوهش از نظر آماری ارتباط معنادار بین کاندیدیازیس واژینال با علایم بالینی (۰/۰۰۰۱</span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">P<</span></span><span style="font-size:10.0pt;">)، دیابت (۰/۰۱۴</span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">P<</span></span><span style="font-size:10.0pt;">) و استفاده از آنتی بیوتیک ها (۰/۰۰۳</span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">P<</span></span><span style="font-size:10.0pt;">) وجود داشت.</span><br> <strong><span style="font-size:10.0pt;">نتیجه گیری: </span></strong><span style="font-size:10.0pt;">روش </span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">PCR-RFLP</span></span><span style="font-size:10.0pt;"> به عنوان یک روش تکمیلی توانست گونه های کاندیدا را به درستی تعیین هویت نماید.</span></span><br> &nbsp;</div> <div></div> پریوش کردبچه http://journals.tums.ac.ir/tumj/browse.php?a_id=8579&sid=1&slc_lang=fa <div style="text-align: justify;"><span style="font-family:yekanyw;"><strong><span style="font-size:10.0pt;">زمینه و هدف:</span></strong> <span style="font-size:10.0pt;">عفونت های خون از عوامل اصلی مرگ و میر بیماران بستری در بیمارستان است. جهت شناسایی عوامل ایجاد کننده عفونت، کشت خون مبنای اصلی تشخیص است. آگاهی از تنوع عوامل باکتریایی عفونت خون و همچنین مقاومت آنتی بیوتیکی این باکتری ها مهم می باشد. از این رو این مطالعه با هدف بررسی فراوانی و الگوی مقاومت آنتی بیوتیکی جدایه های باکتریایی نمونه های کشت خون بیماران بستری در بیمارستان انجام شد.</span><br> <strong><span style="font-size:10.0pt;">روش بررسی: </span></strong><span style="font-size:10.0pt;">این مطالعه به صورت توصیفی گذشته نگر بود که با استفاده از داده های آزمایشگاه بیمارستان، تحت نظارت دانشگاه علوم پزشکی تهران در ارتباط با باکتری های جدا شده از کشت خون از مهر تا اسفند سال ۱۳۹۲ انجام گردید. در این مطالعه، فراوانی و مقاومت آنتی بیوتیکی جدایه های باکتریایی با روش دیسک دیفیوژن آگار تعیین شد.</span><br> <strong><span style="font-size:10.0pt;">یافته ها:</span></strong> <span style="font-size:10.0pt;">فراوانی باکتری های جدا شده از ۵۹۵ نمونه کشت خون مثبت به ترتیب زیر بود: پسودوموناس ۴۱%، استافیلوکوکوس اپیدرمیدیس ۲۰%، اشریشیاکلی ۱۰%، آسینتوباکتر لوفی ۶%، استافیلوکوکوس اورئوس ۶%، استنوتروفوموناس ۵%، آسینتوباکتر بومانی ۳%. نتایج آنتی بیوگرام بیانگر آن بود که بالاترین میزان مقاومت در آسینتوباکتر بومانی به پیپراسیلین (۹۲/۸%)، در آسینتوباکتر لوفی به ایمی پنم (۹۶/۲%)، در استنوتروفوموناس به سفتازیدیم (%۵۰)، در استافیلوکوکوس اپیدرمیدیس به اریترومایسین (۸۵/۷%)، در استافیلوکوکوس اورئوس به اریترومایسین (۶۵%)، در پسودوموناس به پیپراسیلین (۶۶%)، در کلبسیلا به سیپروفلوکساسین (۷۵%) و در اشریشیاکلی به تری متوپریم- سولفامتوکسازول (۷۳/۷%) بود.</span><br> <strong><span style="font-size:10.0pt;">نتیجه گیری: </span></strong><span style="font-size:10.0pt;">پسودوموناس فراوانترین باکتری جدا شده از کشت خون بیماران بود. گروه سنی بالای ۵۰ سال، مستعدترین افراد به عفونت خون بودند. بیشترین میزان جداسازی باکتری نیز از بخش داخلی بود. مقاومت آنتی بیوتیکی نیز به ویژه در آسینتوباکتر، استافیلوکوکوس کواگولاز منفی، اشریشیاکلی و کلبسیلا بالا بود.</span></span></div> محمدرضا پورمند http://journals.tums.ac.ir/tumj/browse.php?a_id=8580&sid=1&slc_lang=fa <div style="text-align: justify;"><span style="font-family:yekanyw;"><strong><span style="font-size:10.0pt;">زمینه و هدف:</span></strong> <span style="font-size:10.0pt;">انجام فعالیت های ورزشی در هوای آلوده با چالش های بسیاری روبه روست. هدف از پژوهش حاضر بررسی تاثیر چهار هفته تمرین هوازی پس از استنشاق ذرات کربن سیاه بر </span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">IL-&beta;</span></span><span style="font-size:10.0pt;"> بافت ریه موش های صحرایی نر بود.</span><br> <strong><span style="font-size:10.0pt;">روش بررسی: </span></strong><span style="font-size:10.0pt;">پژوهش حاضر به صورت تجربی، آبان- آذر ماه ۱۳۹۴ در آزمایشگاه فیزیولوژی ورزشی دانشگاه تربیت مدرس انجام شد. ۱۲ سر موش صحرایی نر (الف- ذرات آلاینده (شش سر) ب- تمرین هوازی (شش سر)) ۴۸ ساعت پس از آخرین جلسه میدانی تحقیق بیهوش و سپس بافت ریه آن ها استخراج شد. با استفاده از تکنیک </span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">Real-time PCR</span></span><span style="font-size:10.0pt;"> بیان ژن </span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">IL-۱&beta;</span></span><span style="font-size:10.0pt;"> به وسیله فرمول پافل </span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">(Pfaffl formula)</span></span><span style="font-size:10.0pt;"> و روش آماری </span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">Independent sample t-test</span></span><span style="font-size:10.0pt;"> مورد تحلیل قرار گرفت.</span><br> <strong><span style="font-size:10.0pt;">یافته ها:</span></strong> <span style="font-size:10.0pt;">تفاوت معناداری بین دو گروه الف و ب در سطح معناداری ۰/۰۵</span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">P<</span></span><span style="font-size:10.0pt;"> مشاهده نشد با این وجود میانگین بیان نسبی </span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">IL-۱&beta;</span></span><span style="font-size:10.0pt;"> در گروه ب اندکی کمتر از گروه الف بود.</span><br> <strong><span style="font-size:10.0pt;">نتیجه گیری: </span></strong><span style="font-size:10.0pt;">چهار هفته تمرین هوازی پس از استنشاق ریز ذرات کربن سیاه التهاب بافت ریه را وخیم تر نمی کند.</span></span></div> محمد فشی http://journals.tums.ac.ir/tumj/browse.php?a_id=8581&sid=1&slc_lang=fa <div style="text-align: justify;"><span style="font-family:yekanyw;"><strong><span style="font-size:10.0pt;">زمینه و هدف:</span></strong> <span style="font-size:10.0pt;">شایعترین علت تیروتوکسیکوز در زنان سنین باروری بیماری گریوز می باشد که بسیاری از علایم آن با وضعیت هایپرمتابولیک ایجاد شده در حاملگی مشابه است. در این گزارش بیماری معرفی می گردد که با تشخیص اولیه آمبولی ریه بستری شده و با تشخیص نهایی طوفان تیرویید درمان و مرخص شد.</span><br> <strong><span style="font-size:10.0pt;">معرفی بیمار: </span></strong><span style="font-size:10.0pt;">بیمار زن ۲۹ ساله حاملگی اول و سن بارداری ۳۱ هفته، مورد شناخته شده گریوز که با علایم تاکی کاردی و تاکی پنه و افزایش فشارخون و ادم اندام تحتانی در فروردین ماه ۱۳۹۴ به اورژانس بیمارستان قائم (عج) مشهد مراجعه کرده بود. با توجه به وضعیت نامناسب بیمار در بخش مراقبت های ویژه تحت نظر قرار گرفته و پس از رد آمبولی ریه با تشخیص طوفان تیروییدی به علت مصرف اشتباه دارو تحت درمان قرار گرفت و با وجود مرگ جنین بیمار بهبود یافت.</span><br> <strong><span style="font-size:10.0pt;">نتیجه گیری: </span></strong><span style="font-size:10.0pt;">با وجود نادر بودن طوفان تیروییدی در حاملگی، در صورت بروز اختلال عملکرد قلبی-ریوی در بارداری، رد کردن اختلالات تیروییدی باید مدنظر باشد.</span></span></div> <div></div> ملیحه حسن زاده