http://tumj.tums.ac.ir مجله دانشکده پزشکی دانشگاه علوم پزشکی تهران - مقالات نشریه - سال 1397 جلد76 شماره2 Yektaweb Collection - https://yektaweb.com fa 1397/2/11 http://journals.tums.ac.ir/tumj/browse.php?a_id=8767&sid=1&slc_lang=fa <div style="text-align: justify;"><span style="font-family:yekanyw;">امروزه مدل های حیوانی متعددی برای القای تشنج های حاد و مزمن از نوع شیمیایی، الکتریکی و ژنتیکی به عرصه تحقیقات راه یافته اند. مکانیسم های متفاوت هر کدام سبب القای نوع متفاوتی از تشنج می گردد. این تنوع در مدل های حیوانی، موجب سردرگمی پژوهشگران جوان گشته است که کدام مدل در یک طرح تحقیقاتی باید به کار گرفته شود. هدف این مطالعه معرفی انواع مدل های حیوانی تشنج و بیان انتخاب مناسب ترین مدل در یک پژوهش است. مدل های پنی سیلین و بیکوکولین مناسب ترین مدل به منظور القای تشنج های فوکال معرفی شده اند. پیلوکارپین و کاینیک اسید نیز می توانند در تکامل تشنج های لوب تمپورال به کار گرفته شوند. مدل های پنتیلن تترازول و سم تتانوس نیز از جمله تشنج زاهایی هستند که می توانند تشنج های حاد و مزمن منتشر و تونیک-کلونیک را القا نمایند. مدل های الکتریکی القای تشنج مانند شوک الکتریکی ماکزیمم مناسب ترین مدل برای القای تشنج های حاد هستند. کیندلینگ الکتریکی آمیگدال نیز می تواند تشنج های تکرار شونده لوب تمپورال را القا نماید. مدل های ژنتیکی از جمله مدل های تشنج های راجعه خودبه خودی و مدل های رفلکسی نیز در برخی مطالعات از جمله صرع غیابی و اودیوژنیک کاربرد بسیار دارند که موش های WAG/Rij از جمله معتبرترین مدل های ژنتیکی صرع غیابی می باشند. انتخاب مدل حیوانی مناسب در بین مدل های حیوانی متعدد برای طراحی یک پژوهش بسیار حیاتی است. شواهد مرور شده در این مطالعه سبب توانمند شدن پژوهشگران جوان خواهد شد تا بتوانند مدل مناسبی را انتخاب نمایند.</span></div> فریبا کریم زاده http://journals.tums.ac.ir/tumj/browse.php?a_id=8768&sid=1&slc_lang=fa <div style="text-align: justify;"><span style="font-family:yekanyw;"><strong>زمینه و هدف:</strong> امروزه سلول های بنیادی مشتق از چربی (ADSC) به دلیل خصوصیات منحصر به فرد مانند راحتی و عدم استفاده از روش های تهاجمی حین استخراج به طور گسترده در مهندسی بافت استفاده می شوند. به منظور افزایش تعاملات بین سلولی مشابه با تراکم های پیش غضروفی جنینی، استفاده از سیستم های کشت سه بعدی همچون Pellet و Micromass ضروری می باشد. اگریکان یکی از مهمترین اجزای ماتریکس خارج سلولی است، بنابراین در مطالعه حاضر بیان اگریکان در طی روند کندروژنز ADSC های انسانی در دو سیستم کشت Pellet و Micromass بررسی شد.<br> <strong>روش بررسی:</strong> این مطالعه تجربی در گروه آناتومی دانشکده پزشکی دانشگاه علوم پزشکی اصفهان از فروردین ۱۳۹۲ تا بهمن ماه ۱۳۹۳ انجام شد. بافت چربی شکمی از سه بیمار در طی جراحی لیپوساکشن جدا شد. سلول های بنیادی با روش های مکانیکی و آنزیمی استخراج و در کشت تک لایه کشت داده شدند. سپس به منظور القای روند کندروژنز، تعداد ۱۰۵&times;۵ سلول های پاساژ سوم (P3) به سیستم های کشت Pellet و Micromass حاوی مدیوم کندروژنیک در گروه های آزمایش ۷ و ۱۴ روز منتقل شدند. ارزیابی بیان ژن اگریکان توسط تکنیک Real-time PCR انجام شد.<br> <strong>یافته ها:</strong> بررسی نتایج Real-time PCR نشان داد که بیان اگریکان در Micromass روز ۱۴ در مقایسه با Pellet روزهای ۱۴ و ۷ افزایش معناداری دارد (P=۰/۰۰۸). همچنین بیان اگریکان در Micromass روز هفتم در مقایسه با Pellet روز هفتم نیز افزایش معناداری نشان داد (۰/۰۳=P).<br> <strong>نتیجه گیری</strong>: با توجه به بیان بالای ژن اگریکان در سیستم کشت Micromass نسبت به کشت Pellet شاید بتوان نتیجه گرفت که کشت &nbsp;Micromassدر مقایسه با کشت Pellet کارایی بیشتری در بیان ژن اگریکان در کندروژنز سلول های بنیادی مشتق از چربی داشته است.</span></div> بتول هاشمی بنی http://journals.tums.ac.ir/tumj/browse.php?a_id=8769&sid=1&slc_lang=fa <div style="text-align: justify;"><span style="font-family:yekanyw;"><strong>زمینه و هدف</strong>: با توجه به تغییرات ایجاد شده در سلول های سیستم ایمنی به دنبال یک وهله فعالیت ورزشی استقامتی، هدف از پژوهش حاضر، بررسی میزان سایتوکین اینترلوکین ۱۰ و گرانزیم B به دنبال استفاده از یک وهله فعالیت ورزشی استقامتی با شدت متوسط در اولین تزریق واکسن ویروس هرپس سیمپلکس ۱ و یادآورهای آن در نمونه موشی بود.<br> <strong>روش بررسی</strong>: مطالعه حاضر از نوع تجربی و از اردیبهشت تا مهر ماه ۱۳۹۵ در دانشگاه تربیت مدرس انجام شده است. با توجه به هدف پژوهش، ۳۲ موش نژاد BALB/c در چهار گروه کنترل، گروه واکسن، گروه واکسن و یک وهله ورزش پس از اولین تزریق واکسن و گروه واکسن و یک وهله ورزش در اولین تزریق و یادآورهای واکسن تقسیم شدند. دو هفته پس از سه دوره تزریق واکسن اینترلوکین ۱۰ و گرانزیم B، پس از کشت سلولی طحال توسط تکنیک الایزا سنجیده شد.<br> <strong>یافته ها</strong>: نتایج پژوهش نشان داد، بین گروه های پژوهش در مورد متغیرهای اینترلوکین ۱۰ و گرانزیم B تفاوت معناداری مشاهده می شود (P=۰/۰۰۱). افزایش میزان گرانزیم B همزمان با کاهش میزان اینترلوکین ۱۰ به دنبال استفاده از یک وهله ورزش به عنوان ادجوانت در اولین تزریق واکسن و یادآورهای آن مشاهده می شود.<br> <strong>نتیجه گیری</strong>: کاهش سطوح اینترلوکین ۱۰ در گروهی که یک وهله ورزش به عنوان ادجوانت در اولین تزریق واکسن و یادآورهای آن به عنوان ادجوانت داشته اند، مشاهده می شود. این نتایج می تواند تایید کننده تغییر فعالیت سلول های T کمکی نوع ۲ و تقویت ایمنی سلولی در راستای پاسخ بهتر در برابر ویروس هرپس سیمپلکس ۱ باشد.</span></div> مهدیه ملانوری شمسی http://journals.tums.ac.ir/tumj/browse.php?a_id=8770&sid=1&slc_lang=fa <div style="text-align: justify;"><span style="font-family:yekanyw;"><strong>زمینه و هدف:</strong> ریتالین خواصی شبیه آمفتامین ها داشته و از این رو به صورت خودسرانه مصرف می شود. هدف از پژوهش حاضر بررسی اثر ریتالین بر هیستولوژی کبد و برخی آنزیم های کبدی در موش های سالم و دیابتی شده با استرپتوزوتوسین بود.<br> <strong>روش بررسی:</strong> در این مطالعه تجربی که در شهریور ماه سال ۱۳۹۴ که در دانشگاه آزاد دامغان انجام گرفت ۸۰ سر موش رت نر را به هشت گروه ده تایی شامل: گروه کنترل که شامل موش های سالم و گروه تجربی ۱ و ۲ و ۳ (سالم+ریتالین) که ریتالین را به ترتیب با دوز ۲/۵، ۵، mg/kg ۱۰ به صورت گاواژ دریافت کردند و همچنین گروه شاهد (دیابتی) و گروه تجربی ۴، ۵ و ۶ (دیابتی+ریتالین) پس از گذشت دو ماه از دیابتی شدن ریتالین را با دوزهای ۲/۵، ۵ و mg/kg ۱۰ به صورت گاواژ روزانه تا ۳۰ روز دریافت کردند. پس از پایان روز مقرر موش ها بیهوش شدند و پس از خونگیری از قلب، از کبد نیز نمونه گیری انجام شد و نمونه ها تحویل آزمایشگاه گردید.<br> <strong>یافته ها: </strong>کاهش معناداری در میزان آلبومین گروه های تجربی نسبت به گروه کنترل (P=۰/۰۳) و همچنین افزایش معناداری در میزان آنزیم های آلانین آمینوترانسفراز و آسپارتات آمینوترانسفراز در تمامی گروه های تجربی نسبت به گروه کنترل (P=۰/۰۰۱) مشاهده گردید. در گروه (دیابتی+ریتالین) ستون های هپاتوسیت ها نسبت به کنترل فاقد نظم می باشند.<br> <strong>نتیجه گیری:</strong> مصرف خوراکی ریتالین باعث بر هم زدن تعادل آنزیم های کبدی موش ها گردید و در گروه های تجربی هرچه دوز دارو افزایش یافت میزان آنزیم های کبدی نیز نسبت به گروه دیابتی افزایش یافت و درجات شدیدی از تغییرات بافتی در گروه (دیابتی+ریتالین) مشاهده گردید.</span></div> ناهید بلبل حقیقی http://journals.tums.ac.ir/tumj/browse.php?a_id=8771&sid=1&slc_lang=fa <div style="text-align: justify;"><span style="font-family:yekanyw;"><strong><span style="font-size:10.0pt;">زمینه و هدف:</span></strong> <span style="font-size:10.0pt;">مطالعات نشان داده اند که در اکثر سرطان های اپی تلیالی بیان فاکتورهای مزانشینمی مثل </span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">Vimentin</span></span><span style="font-size:10.0pt;"> افزایش یافته و بیان فاکتورهای اپی تلیالی مثل </span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">E-cadherin</span></span><span style="font-size:10.0pt;"> کاهش می یابد، که در نتیجه آن تبدیل فنوتیپ اپی تلیالی به مزانشیمی (</span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">Epithelial-mesenchymal transition (EMT</span></span><span style="font-size:10.0pt;"> رخ می دهد. هدف از این پژوهش تعیین سطح بیان این ژن ها در بافت تومورال و مقایسه و یافتن ارتباط آن ها با پدیده </span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">EMT</span></span><span style="font-size:10.0pt;"> و پیشرفت بیماری بر اساس مقایسه یافته های بالینی و مورفولوژیک بود.&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span><br> <strong><span style="font-size:10.0pt;">روش بررسی: </span></strong><span style="font-size:10.0pt;">مطالعه </span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">Case series</span></span><span style="font-size:10.0pt;"> از بهمن ۱۳۹۴ تا شهریور ماه ۱۳۹۵، بر روی ۷۰ نمونه موجود در تومور بانک انستیتو کانسر انجام گرفت. نمونه های مربوط به بیماران مبتلا به سرطان تخمدان که به منظور جراحی به انستیتو کانسر بیمارستان امام خمینی (ره) مراجعه کرده بودند از نظر میزان بیان دو ژن </span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">E-cadherin</span></span><span style="font-size:10.0pt;"> و </span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">Vimentin</span></span><span style="font-size:10.0pt;"> با روش </span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">Real-time PCR</span></span><span style="font-size:10.0pt;"> مورد بررسی قرار گرفت و داده ها مورد بررسی های آماری قرار گرفت.</span><br> <strong><span style="font-size:10.0pt;">یافته ها:</span></strong> <span style="font-size:10.0pt;">میان سطح بیان ژن </span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">Vimentin</span></span><span style="font-size:10.0pt;"> با </span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">Stage</span></span><span style="font-size:10.0pt;"> تومور (۰/۰۲۶</span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">P=</span></span><span style="font-size:10.0pt;">) و متاستاز (۰/۰۰۹</span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">P=</span></span><span style="font-size:10.0pt;">) ارتباط معناداری مشاهده شد. بین بیان ژن </span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">Vimentin</span></span><span style="font-size:10.0pt;"> با درجه تومور (۰/۲۰۷</span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">P=</span></span><span style="font-size:10.0pt;">)، سن (۰/۱۱</span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">P=</span></span><span style="font-size:10.0pt;">)، سایز تومور (۰/۷۱</span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">P=</span></span><span style="font-size:10.0pt;">) و سابقه ابتلای خانوادگی (۰/۶</span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">P=</span></span><span style="font-size:10.0pt;">) ارتباط معناداری وجود نداشت. بین بیان ژن </span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">E-cadherin</span></span><span style="font-size:10.0pt;"> با متاستاز ارتباط معناداری داشت (۰/۰۲۷</span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">P=</span></span><span style="font-size:10.0pt;">)، بین بیان ژن </span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">E-cadherin</span></span><span style="font-size:10.0pt;"> با درجه تومور (۰/۶۹۰</span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">P=</span></span><span style="font-size:10.0pt;">)، </span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">Stage</span></span> <span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">)</span></span><span style="font-size:10.0pt;">۰/۷۵۳</span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">P=</span></span><span style="font-size:10.0pt;">)، سن (۰/۰۹</span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">P=</span></span><span style="font-size:10.0pt;">)، سایز تومور (۰/۵۳۷</span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">P=</span></span><span style="font-size:10.0pt;">) و سابقه ابتلای خانوادگی (۰/۵۶</span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">P=</span></span><span style="font-size:10.0pt;">) ارتباط معناداری مشاهده نشد.</span><br> <strong><span style="font-size:10.0pt;">نتیجه گیری: </span></strong><span style="font-size:10.0pt;">مطالعه فوق نشان دهنده تغییر بیان هر دو ژن </span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">Vimentin</span></span><span style="font-size:10.0pt;"> و </span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">E-cadherin</span></span><span style="font-size:10.0pt;"> در سلول های توموری تخمدان به عنوان فاکتورهای مهم در روند تبدیل اپی تلیال به مزانشیمی و بارز بودن این تفاوت در مراحل بالینی و پاتولوژی مختلف بود.</span></span></div> رضا شیرکوهی http://journals.tums.ac.ir/tumj/browse.php?a_id=8772&sid=1&slc_lang=fa <div style="text-align: justify;"><span style="font-family:yekanyw;"><strong><span style="font-size:10.0pt;">زمینه و هدف:</span></strong> <span style="font-size:10.0pt;">اکثر سرطان های روده بزرگ از پولیپ ها منشا می گیرند. بررسی میزان بیـان ژن هـای دخیـل در رشـد و توسعه تومور بر روی پولیپ های روده بزرگ می تواند عاملی برای تشخیص روند بدخیمی پولیپ ها باشـد. یکی از عوامل سرطان، اختلال در عملکرد آپوپتوز می باشد. </span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">Bid</span></span><span style="font-size:10.0pt;">، یکی از مهمترین عوامل این مسیر، رابط بین مسیر خارجی و مسیر داخلی آپوپتوز می باشد. هدف از این مطالعه بررسی بیان کمی رونوشت ژن </span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">Bid</span></span><span style="font-size:10.0pt;"> در پولیپ های آدنوماتوز روده بزرگ نسبت به افراد سالم بود.</span><br> <strong><span style="font-size:10.0pt;">روش بررسی: </span></strong><span style="font-size:10.0pt;">جامعه مورد بررسی مراجعین دارای پولیپ روده بزرگ، به بیمارستان آیت الله طالقانی تهران، از اردیبهشت ماه سال ۱۳۹۳ تا خرداد ماه سال ۱۳۹۵ بودند. در این پژوهش تحلیلی-توصیفی تعداد ۲۲ نمونه بیوپسی پولیپ آدنوماتوز، به همراه ۱۰ نمونه بافت از افراد سالم به عنوان گروه کنترل همراه با اطلاعات دموگرافیک و بالینی جمع آوری گردید. میزان بیان ژن </span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">Bid</span></span><span style="font-size:10.0pt;"> به روش </span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">qReal-time PCR</span></span><span style="font-size:10.0pt;"> مورد ارزیابی قرار گرفت. یافته ها با استفاده از </span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">SDS software, version ۲.۳ (Applied Biosystems, Foster City, CA, USA)</span></span><span style="font-size:10.0pt;"> و </span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">GraphPad Prism, version ۵ (GraphPad Software Inc., La Jolla, CA, USA)</span></span><span style="font-size:10.0pt;"> آنالیز و تغییرات بیان ژن توسط روش </span>^{<span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">CT</span></span>}^{<span style="font-size:10.0pt;">∆∆</span>}^{<span style="font-size:10.0pt;">-</span>}<span style="font-size:10.0pt;">۲ ارزیابی شد.</span><br> <strong><span style="font-size:10.0pt;">یافته ها:</span></strong> <span style="font-size:10.0pt;">بر پایه مطالعه </span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">qReal-time PCR</span></span><span style="font-size:10.0pt;">، افزایش بیان ژن </span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">Bid</span></span><span style="font-size:10.0pt;"> در نمونه های بافت پولیپ آدنوماتوز افراد بیمار نسبت به نمونه بافت افراد نرمال مشاهده شد (</span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">RQ>۲</span></span><span style="font-size:10.0pt;">). همچنین پولیپ های موجود در کولون بالا رو، کولون افقی، کولون پایین رو و رکتوم افزایش بیان نسبت به گروه کنترل نشان دادند، اما در بخش سیگمویید روده تغییر بیانی نسبت به گروه کنترل مشاهده نشد.&nbsp; </span><br> <strong><span style="font-size:10.0pt;">نتیجه گیری: </span></strong><span style="font-size:10.0pt;">بر اساس مطالعه حاضر، افزایش بیان ژن </span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">Bid</span></span><span style="font-size:10.0pt;"> در پولیپ آدنوماتوز نسبت به بافت نرمال افراد سالم، نشان می دهد احتمالا در پاسخ به شروع دیسپلازی و اختلال در چرخه آپوپتوز این ژن با افزایش بیان سعی در جبران وقوع آپوپتوز دارد.</span></span></div> فلورا فروزش http://journals.tums.ac.ir/tumj/browse.php?a_id=8773&sid=1&slc_lang=fa <div style="text-align: justify;"><span style="font-family:yekanyw;"><strong><span style="font-size:10.0pt;">زمینه و هدف:</span></strong> <span style="font-size:10.0pt;">با توجه به شیوع روزافزون چاقی و افزایش شانس ابتلا به کم خونی فقر آهن در این افراد، مطالعه ی حاضر به بررسی ارتباط بین کمبود آهن با چاقی و التهاب ناشی از آن در دختران دانشجو پرداخت.</span><br> <strong><span style="font-size:10.0pt;">روش بررسی: </span></strong><span style="font-size:10.0pt;">این مطالعه مقطعی-توصیفی از اردیبهشت تا اسفندماه سال ۱۳۹۵ در دانشگاه علوم پزشکی اهواز بر روی ۱۷۰ دانشجوی دختر که به روش نمونه&rlm;گیری تصادفی طبقه&rlm;ای انتخاب شده بودند، انجام پذیرفت. سن ۳۵-۱۸ سال، داشتن سیکل قاعدگی منظم، عدم پیروی از رژیم خاص و مصرف نکردن هر نوع دارو یا مکمل رژیمی تأثیرگذار بر وضعیت آهن از شاخص های ورود به مطالعه بودند. اطلاعات عمومی و پرسشنامه ی فعالیت بدنی تکمیل و به منظور دریافت داده های مربوط به میزان دریافت غذایی، از پرسشنامه نیمه کمی بسامد خوراک استفاده گردید. نماگرهای آنتروپومتریک شامل وزن، قد، شاخص توده بدن، دور کمر به دور لگن و درصد چربی بدن اندازه گیری گردید. سپس شاخص&rlm;های بیوشیمیایی مانند آهن، هموگلوبین، هماتوکریت، ترانسفرین، ظرفیت تام اتصال به آهن، فریتین و </span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">hs-CRP</span></span><span style="font-size:10.0pt;"> افراد نیز اندازه&rlm;گیری شد.</span><br> <strong><span style="font-size:10.0pt;">یافته ها:</span></strong> <span style="font-size:10.0pt;">سطح آهن سرم و غلظت هموگلوبین، ارتباط منفی معنا&rlm;داری با نمایه ی توده بدن و غلظت </span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">hs-CRP</span></span><span style="font-size:10.0pt;"> داشت (به ترتیب ۰/۰۲۶=</span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">P</span></span><span style="font-size:10.0pt;"> و ۰/۰۱=</span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">P</span></span><span style="font-size:10.0pt;">). ارتباط سطوح ترانسفرین و ظرفیت تام متصل شونده به آهن با شاخص دور کمر به دور لگن، مثبت و معنادار بود (به ترتیب ۰/۰۴۰=</span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">P</span></span><span style="font-size:10.0pt;"> و ۰/۰۳۴=</span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">P</span></span><span style="font-size:10.0pt;">). همچنین ارتباط مثبت معنا&rlm;داری بین چاقی و سطوح&nbsp;&nbsp; &nbsp;</span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">hs-CRP</span></span><span style="font-size:10.0pt;"> مشاهده شد (۰/۰۱۴=</span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">P</span></span><span style="font-size:10.0pt;">). بین سایر فاکتورها با تعاریف و درجات مختلف چاقی ارتباط معنا&rlm;داری یافت نشد.</span><br> <strong><span style="font-size:10.0pt;">نتیجه گیری: </span></strong><span style="font-size:10.0pt;">چاقی و التهاب مزمن ناشی از آن، صرف نظر از دریافت غذایی آهن، می&rlm;تواند در ایجاد کمبود آهن نقش داشته باشد.</span></span></div> نگار کریمی بیرگانی http://journals.tums.ac.ir/tumj/browse.php?a_id=8774&sid=1&slc_lang=fa <div style="text-align: justify;"><span style="font-family:yekanyw;"><strong><span style="font-size:10.0pt;">زمینه و هدف:</span></strong> <span style="font-size:10.0pt;">مواجهه با فیوم منگنز در فرآیندهای جوشکاری باعث اثرات عصبی زیان آور بر سلامت افراد جوشکار می شود. مواجهه طولانی مدت با منگنز باعث تغییر در عملکرد سیستم عصبی مرکزی می شود. هدف از این مطالعه بررسی علایم سردرد میگرن در بین جوشکاران مواجهه یافته با فیوم های فلزی حاوی منگنز بود.</span><span style="font-size:10.0pt;"></span><br> <strong><span style="font-size:10.0pt;">روش بررسی: </span></strong><span style="font-size:10.0pt;">این مطالعه کوهورت در فروردین ماه سال ۱۳۹۶ در یک مجتمع ذوب آهن انجام گرفت. با روش سرشماری ساده تعداد ۴۰ نفر جوشکار به عنوان گروه مواجهه و ۳۵ نفر از کارکنان واحد اداری به عنوان گروه شاهد تعیین شدند. داده های مربوط به علایم سردرد میگرن با استفاده از پرسشنامه ی ارزیابی میگرن اهواز </span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">(AMQ)</span></span><span style="font-size:10.0pt;"> جمع آوری گردیدند. نمونه های هوا توسط فیلتر استر سلولزی مخلوط </span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">(MCE)</span></span><span style="font-size:10.0pt;"> نمونه برداری و از طریق دستگاه نشر اتمی پلاسما (</span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">ICP- AES</span></span><span style="font-size:10.0pt;">) (روش </span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">NIOSH۷۳۰۰</span></span><span style="font-size:10.0pt;">) آنالیز شدند.</span><br> <strong><span style="font-size:10.0pt;">یافته ها:</span></strong> <span style="font-size:10.0pt;">میانگین و انحراف معیار تراکم غلظت مواجهه افراد جوشکار با منگنز برابر </span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">mg/m^۲</span></span><span style="font-size:10.0pt;"> ۲/۹۱</span><span style="font-size:8.0pt;">&plusmn;</span><span style="font-size:10.0pt;">۷/۴۲ بود که این مقدار خیلی بالاتر (۳۵ برابر) از حد مجاز شغلی وزنی-زمانی توصیه شده برای فلز مذکور بوده است. فراوانی علایم سردرد میگرن در گروه جوشکاران به طور معناداری بیشتر از گروه کارکنان اداری غیرمواجهه بود (۰/۰۴۲=</span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">P</span></span><span style="font-size:10.0pt;">). همبستگی بین میزان بروز علایم سردرد میگرن با میزان تراکم غلظت منگنز در هوای منطقه تنفسی جوشکاران معنادار بود (۰/۰۳=</span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">P</span></span><span style="font-size:10.0pt;">).</span><br> <strong><span style="font-size:10.0pt;">نتیجه گیری: </span></strong><span style="font-size:10.0pt;">میزان مواجهه جوشکاران با فیوم منگنز فراتر از حد مجاز بود و فراوانی علایم سردرد میگرن در بین جوشکاران در مقایسه با گروه شاهد نیز بیشتر بود و از نظر آماری نیز همبستگی معناداری بین تراکم منگنز هوا و شیوع سردرد میگرنی یافت شد.</span></span></div> یونس مهری فر http://journals.tums.ac.ir/tumj/browse.php?a_id=8775&sid=1&slc_lang=fa <div style="text-align: justify;"><span style="font-family:yekanyw;"><strong><span style="font-size:10.0pt;">زمینه و هدف:</span></strong> <span style="font-size:10.0pt;">مطالعات نشان می دهند رایحه سبب بهبود تعادل سالمندان می گردد. هدف این مطالعه، بررسی اثر محرک بویایی بر تعادل افراد جوان و مقایسه آن در مردان و زنان بود.</span><br> <strong><span style="font-size:10.0pt;">روش بررسی: </span></strong><span style="font-size:10.0pt;">آزمون های تعادل استاتیک ایستادن روی یک پا و تعادل دینامیک با استفاده از دستگاه سنجش تعادل بایودکس در دو مرحله پیش و پس از اعمال رایحه بر روی ۴۰ داوطلب سالم در فاصله بهمن ۱۳۹۵ تا اردیبهشت ماه ۱۳۹۶ انجام شد.</span><br> <strong><span style="font-size:10.0pt;">یافته ها:</span></strong> <span style="font-size:10.0pt;">تفاوت معناداری در شاخص های تعادل ایستا و دینامیک بر اساس شرایط وجود و عدم وجود رایحه دیده نشد. تفاوت معناداری در شاخص های ثبات کلی (۰/۰۳۴</span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">P=</span></span><span style="font-size:10.0pt;">) و قدامی-خلفی (۰/۰۱۹</span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">P=</span></span><span style="font-size:10.0pt;">) برای تعامل بین اثر جنسیت و رایحه و در شاخص های ثبات کلی (۰/۰۰۸</span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">P=</span></span><span style="font-size:10.0pt;">) و داخلی-خارجی (۰/۰۲۳</span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">P=</span></span><span style="font-size:10.0pt;">) برای اثر جنسیت در خانم ها مشاهده گردید.</span><br> <strong><span style="font-size:10.0pt;">نتیجه گیری: </span></strong><span style="font-size:10.0pt;">محرک بویایی تاثیری بر تعادل افراد جوان سالم نداشت اما رایحه به طور معناداری اثر خاص جنسیتی دارد که این امر می تواند به دلیل حساسیت بیشتر خانم ها نسبت به بو باشد.</span></span></div> ناهید طحان http://journals.tums.ac.ir/tumj/browse.php?a_id=8776&sid=1&slc_lang=fa <div style="text-align: justify;"><span style="font-family:yekanyw;"><strong>زمینه و هدف: </strong>لاپاروسکوپی در دوران باردرای برای درمان کوله سیستیت جایگاه ویژه و قابل قبولی دارد. عوارض لاپاروسکوپی دوران بارداری می تواند منحصر به فرد باشد که یکی از آن ها سوراخ شدن رحم است. آشنایی با عوارض لاپاروسکوپی در دوران بارداری به مدیریت این بیماران کمک می کند.<br> <strong>معرفی بیمار:</strong> بیمار ما زن ۲۴ ساله با سن بارداری ۲۸ هفته بود که در دی ماه ۱۳۹۵ با تشخیص کوله سیستیت در بیمارستان آموزشی وابسته به دانشگاه علوم پزشکی مشهد تحت لاپاروسکوپی قرار گرفت. هنگام ورود تروکار به داخل شکم سوراخ شدن رحم به همراه نشت مایع آمنیوتیک به داخل شکم رخ داد که بلافاصله توسط جراح ترمیم انجام شد. کنترل قلب جنین در اتاق عمل صورت گرفت. پس از اطمینان از وضعیت مناسب جنین و مادر، مادر به مدت یک هفته در بخش زنان تحت مراقبت قرار گرفت. در سونو سریال حجم مایع آمنیوتیک نرمال بود. بیمار پس از مراقبت های کامل دوارن بارداری در سن حاملگی ۳۸ هفته سزارین شد و نوزاد سالم با آپگار مناسب متولد شد.<br> <strong>نتیجه گیری:</strong> سوراخ شدن رحم حین لاپاروسکوپی در صورتی که به درستی تشخیص داده شده و اداره شود معمولا با خطر چشمگیری برای مادر و جنین همراه نمی باشد.</span></div> لیلا پورعلی http://journals.tums.ac.ir/tumj/browse.php?a_id=8777&sid=1&slc_lang=fa <div style="text-align: justify;"><span style="font-family:yekanyw;">سردبیر محترم<br> اثرات سرطان زای پرتوهای یونیزان به خوبی مستند شده است.&nbsp;حساسیت بافت های مختلف بدن در برابر اثرات زیان بار پرتو متفاوت است. این حساسیت بستگی به حساسیت سلول های تشکیل دهنده آن بافت دارد. بیشترین حساسیت پرتویی در زمان رشد جنینی و در کودکی وجود دارد. تخمین زده می شود حساسیت پرتویی جنین نسبت به اثرات سرطان زای پرتوگیری حدود ۱۰ برابر بیشتر از بزرگسالان باشد و در این میان لوسمی یا سرطان خون بارزترین اثر پرتوگیری با سطوح پایین پرتوهای یونیزان می باشد. از این رو ضروری است که تا حد امکان از پرتوگیری جنین اجتناب شود و یا در مواقع ضروری، پرتوگیری به کمترین مقدار ممکن کاهش یابد.&nbsp;فیتوگرافی&nbsp;(Fetography)&nbsp;رادیوگرافی از جنین پیش از زایمان است که در دهه های گذشته برای موارد متعددی مانند تایید مرگ احتمالی جنین، تعیین حاملگی تکی و یا چندگانه&nbsp;(Single or multiple pregnancy)&nbsp;و عمدتا برای تعیین وضعیت جنین در رحم&nbsp;(Cephalic/breach)&nbsp;انجام می شده است. با پیشرفت سریع تکنولوژی در دو دهه گذشته و افزایش آگاهی بشر از اثرات زیان بار تشعشع بر جنین، به جهت حفظ سلامت جامعه، فیتوگرافی کاملا منسوخ گردیده و سونوگرافی جایگزین آن شده است. سونوگرافی از امواج التراسوند استفاده می کند و فاقد پرتوهای یونیزان می باشد و تاکنون اثر بیولوژیکی از آن گزارش نشده است. درحالی که در میان تمام آزمون های رادیوگرافیکی، فیتوگرافی همراه با بالاترین دوز تحویلی به جنین و مادر است، شواهد نشان می دهد که فیتوگرافی، این روش تهاجمی و منسوخ شده جهانی، همچنان در ایران و به ویژه در بیمارستان های آموزشی به وفور انجام می شود. در تنها مطالعه ای که در سال ۲۰۱۵ توسط گروهی از پژوهشگران داخلی انجام شد، شیوع فیتوگرافی در محدوده زمانی مارس ۲۰۱۳ تا مارس ۲۰۱۵ در شهر اهواز بررسی و گزارش گردید که در مجموع ۳۷۴۱ زن باردار جهت تعیین وضعیت جنین به واحد تصویربرداری پزشکی مراجعه کرده بودند که از این تعداد۶۷/۵% با پرتوی ایکس و ۳۲/۵% با سونوگرافی تصویرگیری شده بودند.<br> به نظر می رسد نیاز است دستورکار جامعی توسط ارگان های ذیربط از جمله وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی و همچنین امور حفاظت در برابر اشعه سازمان انرژی اتمی ایران تنظیم گردد، به طوری که از این پس برای تعیین وضعیت حاملگی از سونوگرافی استفاده شود و از پرتوگیری غیرضروری جنین اجتناب گردد.</span></div> وحید کرمی