http://tumj.tums.ac.ir مجله دانشکده پزشکی دانشگاه علوم پزشکی تهران - مقالات نشریه - سال 1398 جلد77 شماره6 Yektaweb Collection - https://yektaweb.com fa 1398/6/10 http://journals.tums.ac.ir/tumj/browse.php?a_id=9920&sid=1&slc_lang=fa <div style="text-align: justify;"><span style="font-family:yekanyw;"><strong><span style="font-size:10.0pt;">زمینه و هدف:</span></strong><span style="font-size:10.0pt;"> جانوران یک ساعت بیولوژیک درونی با واسطه هورمون ملاتونین دارند که به آن ها در سازگاری با چرخه های روشنایی/تاریکی کمک می کند. از آن جا که ملاتونین با تغییر در تولید گیرنده های اپیوییدی در ارتباط است، از این رو این مطالعه به ارزیابی اثر تغییر در دوره های روشنایی/تاریکی بر حس درد در موش صحرایی پرداخته است.&nbsp; </span><br> <strong><span style="font-size:10.0pt;">روش بررسی:</span></strong> <span style="font-size:10.0pt;">این مطالعه تجربی از فروردین تا شهریور سال ۱۳۹۴ در گروه زیست شناسی دانشگاه فردوسی مشهد انجام گرفت. به منظور بررسی درد حرارتی و شیمیایی در آزمون </span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">Tail flick (Sparco, Tehran, Iran)</span></span><span style="font-size:10.0pt;"> و فرمالین، تعداد ۳۵ موش صحرایی در پنج گروه هفت تایی شامل گروه تحت ۲۴ ساعت روشنایی، ۱۶ ساعت روشنایی/۸ ساعت تاریکی، ۱۲ساعت روشنایی/۱۲ساعت تاریکی (کنترل)، ۸ ساعت روشنایی/۱۶ ساعت تاریکی و ۲۴ ساعت تاریکی مورد آزمایش قرار گرفتند. افزون براین </span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">Rotarod test</span></span><span style="font-size:10.0pt;"> برای بررسی تعادل حرکتی انجام شد.</span><br> <strong><span style="font-size:10.0pt;">یافته ها:</span></strong> <span style="font-size:10.0pt;">در آزمون </span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">Tail flick</span></span><span style="font-size:10.0pt;">، افزایش زمان تاریکی سبب افزایش آستانه درد حرارتی و به دنبال آن بروز بی دردی در گروه آزمایشی ۲۴ ساعت تاریکی گردید (۰/۰۳=</span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">P</span></span><span style="font-size:10.0pt;">)، در حالی که کاهش زمان تاریکی در گروه ۱۶ ساعت روشنایی/۸ ساعت تاریکی سبب کاهش آستانه درد حرارتی و بروز پردردی شد (۰/۰۰۲=</span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">P</span></span><span style="font-size:10.0pt;">). در آزمون فرمالین، شدت درد شیمیایی در انتهای مرحله درد مزمن فقط در گروه آزمایشی ۱۶ ساعت روشنایی/ ۸ ساعت تاریکی در مقایسه با کنترل افزایش یافت که نشان دهنده بروز پردردی بود (۰/۰۳=</span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">P</span></span><span style="font-size:10.0pt;">).</span><br> <strong><span style="font-size:10.0pt;">نتیجه گیری:</span></strong> <span style="font-size:10.0pt;">به احتمال تغییر در دوره های روشنایی منجر به تغییر در تولید ملاتونین و اپیوییدها و گیرنده های آن ها می شود. بنابراین انتظار می رود که با کاهش طول دوره تاریکی چرخه ی نوری و در نتیجه کوتاه تر شدن دوره افزایش تولید ملاتونین و در پی آن بیان کمتر گیرنده های اپیوییدی، در این گروه ها آستانه درد حرارتی کاهش یافته و در نتیجه نوعی پاسخ پردردی ایجاد شود.</span></span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;"></span></span></div> مسعود فریدونی http://journals.tums.ac.ir/tumj/browse.php?a_id=9921&sid=1&slc_lang=fa <div style="text-align: justify;"><span style="font-family:yekanyw;"><strong><span style="font-size:10.0pt;">زمینه و هدف:</span></strong><span style="font-size:10.0pt;"> آنزیم های متالوپروتییناز می توانند منجر به هضم ماتریکس خارج سلولی و تسهیل متاستاز سلول های سرطانی به سایر بافت ها گردند. هدف از مطالعه حاضر، ارزیابی فعالیت ماتریکس متالوپروتیینازهای ۱ و ۱۳ در بافت و پلاسمای بیماران مبتلا به سرطان پستان و ارتباط آن با ویژگی های بالینی بیماری بود.</span><br> <strong><span style="font-size:10.0pt;">روش بررسی:</span></strong> <span style="font-size:10.0pt;">مطالعه حاضر به صورت تجربی- پژوهشی در مرکز تحقیقات سرطان وابسته به دانشگاه علوم پزشکی تهران از فروردین تا اسفند ۱۳۹۶ انجام گرفت. تعداد ۲۵ بیمار با سرطان پستان غیرمتاستاتیک لومینال </span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">A</span></span><span style="font-size:10.0pt;"> در مراحل ۲ یا ۳ بیماری و ۸ فرد سالم وارد مطالعه شدند. ابتدا چند نمونه بیوپسی از بافت پستان و </span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">ml</span></span><span style="font-size:10.0pt;"> ۱۰ خون کامل از همه شرکت کنندگان گرفته شد. سپس از روش زیموگرافی کلاژن جهت بررسی فعالیت ماتریکس متالوپروتیینازهای ۱ و ۱۳ استفاده گردید.</span><span style="font-size:10.0pt;"></span><br> <strong><span style="font-size:10.0pt;">یافته ها:</span></strong> <span style="font-size:10.0pt;">نتایج نشان داد که میزان فعالیت ماتریکس متالوپروتیینازهای ۱ و ۱۳ در پلاسمای بیماران در مقایسه با افراد سالم افزایش معناداری داشت (به ترتیب ۰/۰۰۵۵</span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">P=</span></span> <span style="font-size:10.0pt;">و ۰۰/۲۶۳</span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">P=</span></span><span style="font-size:10.0pt;">). برخلاف ماتریکس متالوپروتییناز ۱۳، سطح میزان فعالیت ماتریکس متالوپروتییناز ۱ در بافت تومور و پلاسمای بیماران تفاوت معناداری داشت (۰/۰۲۲۷</span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">P=</span></span><span style="font-size:10.0pt;">). همچنین سطح فعالیت پلاسمایی متالوپروتییناز ۱ (۰/۰۰۳۷</span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">P=</span></span><span style="font-size:10.0pt;">) و متالوپروتییناز ۱۳ (۰/۰۳۱۱</span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">P=</span></span><span style="font-size:10.0pt;">) تفاوت معناداری در مراحل ۲ و ۳ بیماری نشان داده اند. برخلاف ماتریکس متالوپروتییناز ۱۳، الگوی سطح فعالیت متالوپروتییناز ۱ در وضعیت گره های لنفاوی بین نمونه های بافت (۰/۰۳</span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">P=</span></span><span style="font-size:10.0pt;">) و پلاسما (۰/۰۱۵</span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">P=</span></span><span style="font-size:10.0pt;">) تفاوت معناداری نشان داده است.</span><br> <strong><span dir="RTL"><span style="font-size:10.0pt;">نتیجه گیری:</span></span></strong> <span dir="RTL"><span style="font-size:10.0pt;">مطالعه غلظت پلاسمایی متالوپروتیینازهای </span></span><span dir="RTL"><span style="font-size:10.0pt;">۱</span></span><span dir="RTL"><span style="font-size:10.0pt;"> و </span></span><span dir="RTL"><span style="font-size:10.0pt;">۱۳</span></span><span dir="RTL"><span style="font-size:10.0pt;"> در مقایسه ی با غلظت بافتی آن ها، فاکتور مناسبی جهت تشخیص زودهنگام در مبتلایان به سرطان پستان بود.</span></span></span></div> علی محمد علیزاده http://journals.tums.ac.ir/tumj/browse.php?a_id=9922&sid=1&slc_lang=fa <div style="text-align: justify;"><span style="font-family:yekanyw;"><strong><span style="font-size:10.0pt;">زمینه و هدف:</span></strong><span style="font-size:10.0pt;"> ترمیم سریع نواحی اهداکننده پوست در پیوند پوست نیمه ضخامت در بیماران سوختگی اهمیت حیاتی برای بیمار دارد. هدف مطالعه ی حاضر بررسی اثر پانسمان های نانوسیلور در افزایش سرعت ترمیم و کاهش عوارض در زخم های غیرعفونی محل اهداکننده پیوند پوست بوده است.&nbsp; </span><br> <strong><span style="font-size:10.0pt;">روش بررسی:</span></strong> <span style="font-size:10.0pt;">این مطالعه کارآزمایی بالینی روی ۱۰ بیمار سوختگی مراجعه کننده به بیمارستان شهید مطهری تهران از مهر تا اسفند ۱۳۹۶ انجام شد. محل دهنده پیوند پوست در هر بیمار به طور تصادفی به سه قسمت تقسیم و با آجی کوت </span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">(Agicoat)</span></span><span style="font-size:10.0pt;">، مپی تل </span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">(Mepitel)</span></span><span style="font-size:10.0pt;"> و گاز وازلین پوشانده شد. سپس زخم ها از نظر سرعت ترمیم، درد هنگام پانسمان و اسکار به جا مانده در این سه گروه ارزیابی و مقایسه شدند.</span><br> <strong><span style="font-size:10.0pt;">یافته ها:</span></strong> <span style="font-size:10.0pt;">میانگین مدت زمان ترمیم در دو گروه آجی کت و مپی تل مشابه و به طور معناداری نسبت به گروه وازلین کوتاه تر بوده است (۰/۰۰۵</span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">P=</span></span><span style="font-size:10.0pt;">). مقایسه ی درد بین گروه ها نشان داد که در روز چهارم میانگین درد در گروه آجی کت و مپی تل نسبت به گروه وازلین به طور معناداری کمتر بوده است (۰/۰۰۴</span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">P=</span></span><span style="font-size:10.0pt;">). همچنین میانگین درد گروه مپی تل نیز نسبت به گروه وازلین با اختلاف معناداری کمتر بوده (۰/۰۰۲</span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">P=</span></span><span style="font-size:10.0pt;">) اما تفاوت از نظر مدت زمان ترمیم و درد بین دو گروه آجی کت و مپی تل معنادار نبوده است. مقایسه ی میانگین درد در روز هشتم و میانگین </span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">Visual analogue scale (VAS)</span></span> <span style="font-size:10.0pt;">شش ماه پس از پیوند بین گروه ها اختلاف معناداری نشان نداد.</span><br> <strong><span dir="RTL"><span style="font-size:10.0pt;">نتیجه گیری:</span></span></strong> <span dir="RTL"><span style="font-size:10.0pt;">زخم پوش آجی کوت در کاهش درد و افزایش سرعت ترمیم مؤثر بوده ولی این اثر مشابه پانسمان بدون نقره مپی تل بوده است.</span></span></span></div> محمد جواد فاطمی http://journals.tums.ac.ir/tumj/browse.php?a_id=9923&sid=1&slc_lang=fa <div style="text-align: justify;"><span style="font-family:yekanyw;"><strong><span style="font-size:10.0pt;">زمینه و هدف:</span></strong><span style="font-size:10.0pt;"> دیابت بارداری از شایعترین اختلالات متابولیک بارداری است که با عوارض خطرناکی همراه است. در صورت تشخیص زودرس آن می توان از برخی عوارض مادری و جنینی جلوگیری کرد. هدف این پژوهش پیش بینی زودرس دیابت بارداری توسط مدل های آماری شبکه عصبی مصنوعی و درخت تصمیم و نیز مقایسه این مدل ها در تشخیص دیابت بارداری بود.</span><br> <strong><span style="font-size:10.0pt;">روش بررسی:</span></strong> <span style="font-size:10.0pt;">در این مطالعه مدلسازی، از پرونده های زنان باردار در مراکز بهداشتی شهر کرمانشاه (۱۳۹۱-۱۳۸۹)، ۴۰۰ پرونده که بدون داده های گمشده بود بررسی شد. اطلاعات دموگرافیک، رتبه بارداری، دیابت، پارامترهای باروری و نتایج آزمایشات از پرونده آنان گردآوری شد. مدل های شبکه عصبی مصنوعی پرسپترون و درخت تصمیم به داده ها برازش داده شد و عملکرد آن ها با هم مقایسه گردید. براساس معیارهای صحت، حساسیت، ویژگی و سطح زیر منحنی راک (</span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">Receiver operating characteristic, ROC</span></span><span style="font-size:10.0pt;">)، مدل برتر معرفی شد.</span><br> <strong><span style="font-size:10.0pt;">یافته ها:</span></strong> <span style="font-size:10.0pt;">پس از برازش مدل های شبکه عصبی مصنوعی و درخت تصمیم، مقادیر معیارها محاسبه شد. مقدار تمام معیارها در شبکه عصبی بیشتر از درخت تصمیم بود. به ترتیب برای مدل های یادشده، صحت برابر ۰/۸۳ و ۰/۷۷، حساسیت ۰/۶۲ و ۰/۵۶، ویژگی ۰/۹۵ و ۰/۸۷ بود. سطح زیر منحنی راک مدل شبکه عصبی به طور معناداری بیشتر از درخت تصمیم بود (۰/۷۹، ۰/۷۴ و ۰/۰۳</span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">P=</span></span><span style="font-size:10.0pt;">).</span><br> <strong><span dir="RTL"><span style="font-size:10.0pt;">نتیجه گیری:</span></span></strong> <span dir="RTL"><span style="font-size:10.0pt;">در پیش بینی دیابت بارداری، مدل شبکه عصبی مصنوعی دارای صحت، حساسیت، ویژگی و سطح زیر منحنی راک بالاتری نسبت به درخت تصمیم بود. می توان نتیجه گرفت که مدل شبکه عصبی مصنوعی پرسپترون دارای پیش بینی های صحیح تر و نزدیک تر به واقعیت نسبت به درخت تصمیم است.</span></span></span></div> نگین فخری http://journals.tums.ac.ir/tumj/browse.php?a_id=9927&sid=1&slc_lang=fa <div style="text-align: justify;"><span style="font-family:yekanyw;"><strong><span style="font-size:10.0pt;">زمینه و هدف:</span></strong><span style="font-size:10.0pt;"> سندرم شوگرن در حدود ۵/۰% عموم مردم شیوع دارد. مطالعه ی حاضر با هدف بررسی شیوع ایمونوگلوبولین های مونوکلونال در بیماران مبتلا به سندرم شوگرن اولیه صورت پذیرفت.</span><br> <strong><span style="font-size:10.0pt;">روش بررسی:</span></strong> <span data-select-like-a-boss="1" style="font-size:10.0pt;">این مطالعه توصیفی بر روی ۳۱ بیمار مبتلا به شوگرن اولیه مراجعه کننده به بیمارستان فیروزگر تهران طی شش ماه نخست سال ۱۳۹۵ که تحت معاینه بالینی و آزمایشات مربوطه قرار گرفته بودند، انجام پذیرفت. در تمام بیماران آزمایش خون از نظر مونوکلونال آنتی بادی با استفاده از الکتروفورز ایمن سازی روی ژل های آگارز با آنتی سرم اختصاصی به زنجیره های </span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">IgG</span></span><span style="font-size:10.0pt;">، </span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">IgM</span></span><span style="font-size:10.0pt;">، </span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">IgA</span></span><span style="font-size:10.0pt;"> و</span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">&kappa; </span></span><span style="font-size:10.0pt;">&nbsp;و</span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;"> &lambda; </span></span><span style="font-size:10.0pt;">تجزیه و تحلیل گردید. ایمن سازی با استفاده از </span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">Helena immunofixation agarose kit (Helena Laboratories, Beaumont, TX, USA)</span></span><span style="font-size:10.0pt;">، اتو آنتی بادی های </span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">Anti-Ro</span></span><span style="font-size:10.0pt;">، </span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">Anti-La</span></span><span style="font-size:10.0pt;">، </span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">Rheumatoid factor (RF)</span></span><span style="font-size:10.0pt;">، آنتی بادی ضدهسته با روش ایمونوفلورسانس، آزمایشات خون با تهیه لام خون محیطی، سدیمانتاسیون با روش <span style="letter-spacing:-.3pt;">مرجع لوله وستر گرین، آنالیز ادراری با </span></span><span dir="LTR" style="letter-spacing:-.3pt;"><span style="font-size:8.0pt;">Dip stick</span></span><span style="letter-spacing:-.3pt;"><span style="font-size:10.0pt;"> و اندازه گیری غلظت ادرار </span></span><span dir="LTR" style="letter-spacing:-.3pt;"><span style="font-size:8.0pt;">(Urine specific gravity)</span></span><span style="letter-spacing:-.3pt;"><span style="font-size:10.0pt;"> با استفاده از </span></span><span dir="LTR" style="letter-spacing:-.3pt;"><span style="font-size:8.0pt;">Refractometer (Mesu Lab Instruments Co., Guangzhou, China)</span></span><span style="letter-spacing:-.3pt;"><span style="font-size:10.0pt;">،</span></span><span style="letter-spacing:-.3pt;"><span style="font-size:10.0pt;"> اندازه گیری کمپلمان سرم با روش توربیدومتری و کمپلمان </span></span><span dir="LTR" style="letter-spacing:-.3pt;"><span style="font-size:8.0pt;">CH۵۰</span></span><span style="letter-spacing:-.3pt;"><span style="font-size:10.0pt;"> با روش الایزا انجام گرفت.</span></span><span style="font-size:10.0pt;"></span><br> <strong><span style="font-size:10.0pt;">یافته ها:</span></strong> <span style="font-size:10.0pt;">در بیماران مورد بررسی تاری دید ۹۴%، خشکی دهان در ۸۴%، التهاب و درد مفاصل در ۴۸% و بزرگی غدد تحت فکی در ۱۹% بیماران، بزرگی غدد لنفاوی، درگیری ریوی و پاراتیرویید هر کدام در ۱۶% و التهاب رگ های خونی و عروقی در ۱۳% و پدیده رینود در ۶% مشاهده گردید و درگیری کلیوی و درگیری کبدی با کمترین درصد شیوع هر کدام در ۳% بیماران مشاهده گردید. فاکتور روماتویید ۲۲/۵۸% و سدیمانتاسیون در ۱۲/۹۰%، الگوهای آنتی بادی ضدهسته و فلورسانس آنتی بادی ضدهسته ۱۶/۱۲%، کمپلمان </span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">C۳</span></span><span style="font-size:10.0pt;"> در ۱۲/۹% و کمپلمان </span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">C۴</span></span><span style="font-size:10.0pt;"> در ۶/۴۵% از بیماران غیرطبیعی بود. در مجموع در ۲۹% از بیماران مونوکلونال آنتی بادی ها بیشتر از حالت نرمال بودند. ایمونوگلوبولین های مونوکلونال </span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">IgG</span></span><span style="font-size:10.0pt;">، </span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">IgM</span></span><span style="font-size:10.0pt;"> و </span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">IgA</span></span><span style="font-size:10.0pt;"> به ترتیب در ۱۹/۳%، ۶/۴% و ۳/۲% غیرطبیعی بودند.</span><br> <strong><span dir="RTL"><span style="font-size:10.0pt;">نتیجه گیری:</span></span></strong> <span dir="RTL"><span style="font-size:10.0pt;">سطح ایمونوگلوبولین های مونوکلونال در بیماران مبتلا به سندرم شوگرن اولیه افزایش یافت.</span></span></span></div> ستاره عبدلی http://journals.tums.ac.ir/tumj/browse.php?a_id=9928&sid=1&slc_lang=fa <div style="text-align: justify;"><span style="font-family:yekanyw;"><strong><span style="font-size:10.0pt;">زمینه و هدف:</span></strong><span style="font-size:10.0pt;"> استئوآرتریت زانو یک بیماری دژنراتیو است که منجر به تخریب مفصل، درد و کاهش عملکرد آن می شود. یکی از درمان های غیرجراحی این بیماری، تزریق داخل مفصلی اوزون است. در این مطالعه هدف ما مقایسه اثر درمانی کورتیکواسترویید با اوزون در درمان استئوآرتریت زانو گرید ۳ بود.</span><br> <strong><span style="font-size:10.0pt;">روش بررسی:</span></strong> <span style="letter-spacing:-.2pt;"><span style="font-size:10.0pt;">در این کارآزمایی بالینی، ۳۲ بیمار با تشخیص استئوآرتریت زانو گرید ۳ که از مهرماه ۱۳۹۶ تا شهریور ۱۳۹۷ به درمانگاه های طب فیزیکی و توانبخشی بیمارستان های حضرت رسول اکرم (ص) و فیروزگر مراجعه کرده بودند که با توجه به معیارهای ورود و خروج وارد مطالعه شده و به صورت تصادفی در دو گروه قرار گرفتند. در یک گروه مقدار </span></span><span dir="LTR" style="letter-spacing:-.2pt;"><span style="font-size:8.0pt;">mg</span></span><span style="letter-spacing:-.2pt;"><span style="font-size:10.0pt;"> ۴۰ تریامسینولون و در گروه دیگر </span></span><span dir="LTR" style="letter-spacing:-.2pt;"><span style="font-size:8.0pt;">ml</span></span><span style="letter-spacing:-.2pt;"><span style="font-size:10.0pt;"> ۱۵ اوزون- اکسیژن (</span></span><span dir="LTR" style="letter-spacing:-.2pt;"><span style="font-size:8.0pt;">&mu;g/ml</span></span><span style="letter-spacing:-.2pt;"><span style="font-size:10.0pt;"> ۱۵) تحت گاید سونوگرافی داخل مفصل زانو تزریق گردید. ارزیابی بیماران با </span></span><span dir="LTR" style="letter-spacing:-.2pt;"><span style="font-size:8.0pt;">Visual analog scale (VAS)</span></span><span style="letter-spacing:-.2pt;"><span style="font-size:10.0pt;">، دامنه حرکتی، میزان افیوژن مفصل زانو و پرسشنامه </span></span><span dir="LTR" style="letter-spacing:-.2pt;"><span style="font-size:8.0pt;">Western Ontario and McMaster Universities osteoarthritis index (WOMAC)</span></span><span style="letter-spacing:-.2pt;"><span style="font-size:10.0pt;">، در فواصل معین انجام شد.</span></span><br> <strong><span style="font-size:10.0pt;">یافته ها:</span></strong> <span style="font-size:10.0pt;">از ۳۲ بیمار وارد شده به مطالعه ۷ بیمار، مرد و ۲۵ بیمار زن بودند. نتایج مطالعه کنونی نشان داد که در هیچکدام از معیارهای (۰/۲۶۱</span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">P=</span></span><span style="font-size:10.0pt;">)</span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">VAS </span></span><span style="font-size:10.0pt;">،</span> <span style="font-size:10.0pt;">(۰/۲۷۰</span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">P=</span></span><span style="font-size:10.0pt;">) </span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">ROM</span></span><span style="font-size:10.0pt;">، افیوژن مفصل (۰/۶۳۰</span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">P=</span></span><span style="font-size:10.0pt;">) و پرسشنامه </span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">WOMAC</span></span> <span style="font-size:10.0pt;">(۰/۲۶۵</span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">P=</span></span><span style="font-size:10.0pt;">) تفاوت بین دو گروه معنادار نبود. در گروه دریافت کننده استرویید نمره </span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">WOMAC</span></span><span style="font-size:10.0pt;"> در بازه زمانی پیش از تزریق و یک ماه پس از آن معنادار بود (۰/۰۰۸</span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">P=</span></span><span style="font-size:10.0pt;">). در گروه اوزون کاهش افیوژن مفصل دیده شد (۰/۰۰۹</span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">P=</span></span><span style="font-size:10.0pt;">).</span><br> <strong><span dir="RTL"><span style="font-size:10.0pt;">نتیجه گیری:</span></span></strong> <span dir="RTL"><span style="font-size:10.0pt;">هیچ یک از دو درمان تزریق تحت گاید سونوگرافی کورتیکواسترویید و اوزون در بهبود درد، عملکرد، دامنه حرکتی و افیوژن مفصلی در بیماران مبتلا به استئوآرتریت زانو گرید ۳، برتری نسبت به هم ندارند.</span></span></span></div> بهناز تیراندازی http://journals.tums.ac.ir/tumj/browse.php?a_id=9929&sid=1&slc_lang=fa <div style="text-align: justify;"><span style="font-family:yekanyw;"><strong><span style="font-size:10.0pt;">زمینه و هدف:</span></strong><span style="font-size:10.0pt;"> ویتامین </span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">D</span></span><span style="font-size:10.0pt;"> در سیستم ایمنی نقش مؤثری داشته و کاهش ایمنی می تواند باعث عفونت مکرر لوزه و آدنویید شود. افزایش اندازه لوزه ها و آدنویید و علایم انسدادی در زمینه عفونت های راجعه اتفاق می افتد. از این رو کاهش سطح سرمی ویتامین </span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">D</span></span><span style="font-size:10.0pt;"> ممکن است در افزایش اندازه لوزه و آدنویید و مشکلات انسدادی ناشی از آن نقش داشته باشد. این مطالعه با هدف بررسی سطح ویتامین </span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">D</span></span><span style="font-size:10.0pt;"> و هیپرتروفی آدنویید و تانسیل ها تنظیم شده است.</span><br> <strong><span style="font-size:10.0pt;">روش بررسی:</span></strong> <span style="font-size:10.0pt;">مطالعه به صورت مقطعی آینده نگر از اسفند ۱۳۹۳ تا اسفند ۱۳۹۵در کودکان ۳ تا ۱۵ ساله سالم و بدون سابقه درمان با ویتامین </span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">D</span></span><span style="font-size:10.0pt;"> که به درمانگاه گوش و حلق و بینی بیمارستان طالقانی تهران مراجعه نمودند، انجام شد. ابتدا کودکان براساس معاینه اولیه و تعیین گرید تانسیل، به چهار گروه تقسیم شدند و سایز آدنویید در بیماران مشکوک به هیپرتروفی، با گرافی ساده مشخص شد.</span><br> <strong><span style="font-size:10.0pt;">یافته ها:</span></strong> <span style="font-size:10.0pt;">۱۴۰ کودک مورد بررسی قرار گرفتند. میانگین سنی آن ها (۳/۲۸</span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">SD=</span></span><span style="font-size:10.0pt;">) ۷/۶۹ سال بود. ۶۹ نفر (۴۹/۳</span></span><span style="font-family: yekanyw; font-size: 13.3333px;">%</span><span style="font-family: yekanyw;"><span style="font-size:10.0pt;">) از آن ها دختر و ۷۱ نفر (۵۰/۷</span></span><span style="font-family: yekanyw; font-size: 13.3333px;">%</span><span style="font-family: yekanyw;"><span style="font-size:10.0pt;">) پسر بودند. سطح ویتامین </span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">D</span></span><span style="font-size:10.0pt;"> در کودکان در این مطالعه از ۵/۵۰ تا ۳۴/۱ با میانگین آن </span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">ng</span></span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">/dl</span></span><span style="font-size:10.0pt;"> ۱۶/۳۵</span> <span style="font-size:10.0pt;">متغیر بود. سطح ویتامین </span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">D</span></span><span style="font-size:10.0pt;"> در کودکان با گرید ۳ و</span></span><span style="font-family: yekanyw; font-size: 10pt;">&nbsp;۴ پایین تر از کودکان با گرید تانسیل ۱ و ۲ بود ولی تفاوت معناداری میان گروه ها مشاهده نشد (۰/۲۱۱=</span><span dir="LTR" style="font-family: yekanyw;"><span style="font-size:8.0pt;">P</span></span><span style="font-family: yekanyw; font-size: 10pt;">). در مقایسه سطح ویتامین </span><span dir="LTR" style="font-family: yekanyw;"><span style="font-size:8.0pt;">D</span></span><span style="font-family: yekanyw; font-size: 10pt;"> در کودکان با یا بدون هایپرتروفی آدنویید تفاوت معناداری مشاهده نشد (۰/۲۵۴=</span><span dir="LTR" style="font-family: yekanyw;"><span style="font-size:8.0pt;">P</span></span><span style="font-family: yekanyw; font-size: 10pt;">).</span></div> <div style="text-align: justify;"><span style="font-family:yekanyw;"><strong><span dir="RTL"><span style="font-size:10.0pt;">نتیجه گیری:</span></span></strong> <span dir="RTL"><span style="font-size:10.0pt;">براساس یافته های این مطالعه، سطح سرمی ویتامین </span></span><span style="font-size:8.0pt;">D</span><span dir="RTL"><span style="font-size:10.0pt;"> نقشی در افزایش اندازه لوزه ها و آدنویید و ایجاد هیپرتروفی ندارد.</span></span></span></div> متین قاضی زاده http://journals.tums.ac.ir/tumj/browse.php?a_id=9930&sid=1&slc_lang=fa <div style="text-align: justify;"><span style="font-family:yekanyw;"><strong><span style="font-size:10.0pt;">زمینه و هدف:</span></strong><span style="font-size:10.0pt;"> <span style="letter-spacing:.1pt;">بیماری سلیاک التهاب مزمن روده باریک است که در اثر ازدیاد حساسیت دایمی به پروتیین گلوتن ایجاد می شود. این پروتیین در گندم، جو و چاودار وجود دارد که در افرادی که </span></span><span dir="LTR" style="letter-spacing:.1pt;"><span style="font-size:8.0pt;">human leukocyte antigen (HLA)</span></span><span style="letter-spacing:.1pt;"><span style="font-size:10.0pt;">های خاص (</span></span><span dir="LTR" style="letter-spacing:.1pt;"><span style="font-size:8.0pt;">HLADQ2</span></span><span style="letter-spacing:.1pt;"><span style="font-size:10.0pt;"> و یا </span></span><span dir="LTR" style="letter-spacing:.1pt;"><span style="font-size:8.0pt;">HLADQ8</span></span><span style="letter-spacing:.1pt;"><span style="font-size:10.0pt;">) دارند ممکن است پاسخ ایمونولوژیک نسبت به این پروتیین سبب بروز علایم بالینی گردد. بسیاری از مطالعات افزایش شیوع بیماری سلیاک را در مبتلایان به دیابت تیپ یک گزارش کرده اند. از این رو هدف از این مطالعه بررسی و تعیین میزان شیوع بیماری سلیاک در بیماران دیابتی تیپ یک زیر ۱۸ سال بود.</span></span><br> <strong><span style="letter-spacing:.1pt;"><span style="font-size:10.0pt;">روش بررسی:</span></span></strong> <span style="letter-spacing:.1pt;"><span style="font-size:10.0pt;">این مطالعه مقطعی، توصیفی- تحلیلی، بر روی ۴۰ کودک مبتلا به دیابت نوع یک دارای پرونده در انجمن دیابت سنندج (دانشگاه علوم پزشکی کردستان)، از مهر ۱۳۹۱ تا شهریور ۱۳۹۲ انجام شد. پس از دریافت رضایت از والدین، داده های دموگرافیک، شامل جنس، سن، سابقه خانوادگی دیابت، مدت بیماری، علایم بیماری سلیاک، در پرسشنامه ثبت گردید. جهت غربالگری سطح سرمی آنتی بادی ترانس گلوتامیناز بافتی از نوع ایمونوگلوبولین </span></span><span dir="LTR" style="letter-spacing:.1pt;"><span style="font-size:8.0pt;">A</span></span><span style="letter-spacing:.1pt;"><span style="font-size:10.0pt;"> و سطح توتال سرمی این ایمونوگلوبولین با استفاده از روش </span></span><span dir="LTR" style="letter-spacing:.1pt;"><span style="font-size:8.0pt;">Enzyme-linked immunosorbent assay (ELISA)</span></span><span style="letter-spacing:.1pt;"><span style="font-size:10.0pt;">، میزان </span></span><span dir="LTR" style="letter-spacing:.1pt;"><span style="font-size:8.0pt;">ml</span></span><span style="letter-spacing:.1pt;"><span style="font-size:10.0pt;"> ۵ نمونه خون وریدی در آزمایشگاه دریافت شد. موارد سرولوژی مثبت، تحت آندوسکوپی و نمونه برداری از روده باریک قرار گرفتند و از نظر بافت شناسی ارزیابی شدند.</span></span><br> <strong><span style="letter-spacing:.1pt;"><span style="font-size:10.0pt;">یافته ها:</span></span></strong> <span style="letter-spacing:.1pt;"><span style="font-size:10.0pt;">۱۹ پسر (۴۷/۵%) و ۲۱ دختر (۵۲/۵%) با میانگین سنی ۴/۰۵</span></span><span style="letter-spacing:.1pt;"><span style="font-size:8.0pt;">&plusmn;</span></span><span style="letter-spacing:.1pt;"><span style="font-size:10.0pt;">۱۰/۵۳، شرکت داشتند. شیوع بیماری سلیاک در این افراد ۷/۵% به دست آمد. بین علایم گوارشی و سلیاک در افراد مورد مطالعه رابطه آماری معناداری وجود نداشت.</span></span><br> <strong><span dir="RTL" style="letter-spacing:.1pt;"><span style="font-size:10.0pt;">نتیجه گیری:</span></span></strong> <span dir="RTL" style="letter-spacing:.1pt;"><span style="font-size:10.0pt;">در مطالعه حاضر شیوع بیماری سلیاک در بیماران دیابت تیپ ۱، ۷/۵% بود که نسبت به جمعیت معمولی بیشتر می باشد.</span></span></span></div> کامبیز افتخاری http://journals.tums.ac.ir/tumj/browse.php?a_id=9931&sid=1&slc_lang=fa <div style="text-align: justify;"><span style="font-family:yekanyw;"><strong>زمینه و هدف:</strong>&nbsp;پذیرش غیرضروری، پذیرش بیمار بدون داشتن معیارهای پذیرش و اندیکاسیون های تعریف شده است. پذیرش غیرضروری بیماران در بیمارستان ها موجب کاهش رضایت بیماران، افزایش عفونت های بیمارستانی و میزان مرگ و میر بیمارستانی، کاهش ارایه خدمات به بیماران نیازمند، کاهش بهره وری بیمارستان ها و افزایش هزینه های نظام سلامت می شود. هدف این پژوهش تعیین میزان پذیرش های غیرضروری بیماران در بیمارستان های کشور بود.<br> <strong>روش بررسی:</strong>&nbsp;این پژوهش با روش مرور نظام مند و متاآنالیز در بازه زمانی تیر تا شهریور ۱۳۹۸&nbsp;در دانشگاه علوم پزشکی تهران انجام شد. تمامی مقالات مرتبط با سنجش میزان پذیرش های غیرضروری بیماران در بیمارستان های ایران منتشر شده در بازه زمانی ۱۳۸۵ تا پایان ۱۳۹۷ در ۷ پایگاه داده، جستجو، گرد آوری و ارزشیابی کیفیتی شدند. در نهایت، تعداد ۱۲ مقاله انتخاب و با استفاده از نرم افزار&nbsp;Comprehensive meta-analysis&nbsp;تحلیل شدند.<br> <strong>یافته ها:</strong>&nbsp;از پروتکل ارزشیابی مناسبت برای سنجش پذیرش غیرضروری بیماران در بیمارستان های ایران استفاده شده بود. میزان پذیرش غیرضروری بیماران در بیمارستان های ایران&nbsp;۲/۷% (۴/۹-۱/۵%: حدود اطمینان ۹۵%)&nbsp;بود. بیشترین میزان پذیرش غیرضروری بیماران در بیمارستانی آموزشی در مشگین شهر در سال ۱۳۹۵ برابر با ۱۱/۸% (۱۵/۸-۸/۸%: حدود اطمینان ۹۵%) و کمترین میزان پذیرش غیرضروری بیماران در بیمارستانی آموزشی در شهر یاسوج در سال ۱۳۹۵ برابر با ۰/۳% (۳/۶-۰%: حدود اطمینان %۹۵) به دست آمد. بین حجم نمونه و میزان پذیرش غیرضروری رابطه معناداری وجود داشت (۰/۰۵<</span><span style="font-family: yekanyw;">P</span><span style="font-family: yekanyw;">).</span></div> <div style="text-align: justify;"><span style="font-family:yekanyw;"><strong>نتیجه گیری:</strong>&nbsp;میزان پذیرش غیرضروری بیماران براساس سنتز پژوهش های انجام شده در بیمارستان های ایران کم است. با این وجود، پذیرش غیرضروری بیماران موجب اتلاف منابع بیمارستانی می شود.</span></div> پروانه اصفهانی http://journals.tums.ac.ir/tumj/browse.php?a_id=9932&sid=1&slc_lang=fa <div style="text-align: justify;"><span style="font-family:yekanyw;"><strong>زمینه و هدف:</strong> هیپوگلیسمی وقتی بروز می کند که غلظت پلاسمای گلوکز به زیر mg/dl ۷۰ برسد.<br> <strong>معرفی بیمار:</strong> مرد ۵۲ ساله ای شهریور ۱۳۹۵ با مراجعه به بیمارستان شهدای تجریش با تشخیص سنگ کلیه کاندید عمل سنگ شکنی از راه تونل پوستی شد. حین بیهوشی جراح درخواست تزریق ترانگزامیک اسید کرد.&nbsp; ولی به اشتباه ۱۰۰ واحد انسولین کریستال تزریق شد. علایم حیاتی پایدار و قند خون به mg/dl ۸۵ رسید. سپس ml ۵۰ محلول دکستروز ۵۰% و انفوزیون دکستروز واتر ۵۰% تجویز شد. در ریکاوری بیمار گلوکاگن دریافت کرد، ولی خوشبختانه حملات هیپوگلیسمی دیده نشد. بیمار در ۳ ساعت اولیه ورود به بخش مراقبت های ویژه، دچار حملات شدید هیپوگلیسمی شد که با تزریق دکستروز واتر ۵۰% درمان و پس از ثابت شدن میزان قندخون به بخش منتقل گردید.&nbsp;<br> <strong>نتیجه گیری:</strong> هیپوگلیسمی ایاتروژنیک نسبت به سایر علل هیپوگلیسمی با مورتالیتی پایین تری همراه است. با مانیتورینگ دقیق و تشخیص به موقع می توان از بروز عوارض وخیم جلوگیری کرد.</span></div> فرانک بهناز