http://tumj.tums.ac.ir مجله دانشکده پزشکی دانشگاه علوم پزشکی تهران - مقالات نشریه - سال 1398 جلد77 شماره11 Yektaweb Collection - https://yektaweb.com fa 1398/11/12 http://journals.tums.ac.ir/tumj/browse.php?a_id=10197&sid=1&slc_lang=fa <div style="text-align: justify;"><span style="font-family:yekanyw;"><strong><span style="font-size:10.0pt;">زمینه و هدف:</span></strong> <span style="font-size:10.0pt;">توده عضله اسکلتی عامل مهمی برای حرکت جهت رفع نیازهای روزمره به ویژه در شرایط پاتولوژیک و کهولت است. هدف پژوهش کنونی، مقایسه تغییرات بیان ژن های درگیر در مسیرهای سیگنالینگ سنتز و تجزیه پروتیین عضله ناشی از انجام دو پروتکل تمرین ورزشی بود.</span><span style="font-size:10.0pt;"></span><br> <strong><span style="letter-spacing:-.1pt;"><span style="font-size:10.0pt;">روش بررسی: </span></span></strong><span style="letter-spacing:-.1pt;"><span style="font-size:10.0pt;">رت های هشت هفته ای به طور تصادفی به دو گروه تمرینی مقاومتی و استقامتی و یک گروه کنترل تقسیم شدند و از مرداد تا مهر ۱۳۹۷ به مدت هشت هفته، پنج جلسه در هفته، در محل آزمایشگاه حیوانات دانشگاه تهران روی نوارگردان دویدند. ۴۸ ساعت پس از آخرین جلسه تمرین، عضله نعلی جدا و </span></span><span style="letter-spacing:-.1pt;"><span style="font-size:10.0pt;">جهت تجزیه و تحلیل با روش مولکولی واکنش زنجیره ای پلی مراز- رونوشت معکوس </span></span><span dir="LTR" style="letter-spacing:-.1pt;"><span style="font-size:8.0pt;">(RT-PCR)</span></span><span style="letter-spacing:-.1pt;"><span style="font-size:10.0pt;"> و وسترن بلات،</span></span><span style="letter-spacing:-.1pt;"><span style="font-size:10.0pt;"> در دمای ۸۰- نگهداری شد.</span></span><span style="letter-spacing:-.1pt;"><span style="font-size:10.0pt;"></span></span><br> <strong><span style="font-size:10.0pt;">یافته ها:</span></strong> <span style="color:black;"><span style="font-size:10.0pt;">نسبت به گروه کنترل، بیان ژن </span></span><span dir="LTR"><span style="color:black;"><span style="font-size:8.0pt;">mTORC1</span></span></span><span style="color:black;"><span style="font-size:10.0pt;"> تنها در گروه مقاومتی به طور معناداری افزایش یافت (</span></span><span style="font-size:10.0pt;">۰/۰۲۲</span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">P=</span></span><span style="color:black;"><span style="font-size:10.0pt;">)، در حالی که هر دو پروتکل تمرینی استقامتی و مقاومتی باعث افزایش معنادار </span></span><a name="_Hlk13608888"><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">Rps6kb1</span></span></a><span style="color:black;"><span style="font-size:10.0pt;"> شدند (به ترتیب </span></span><span style="color:black;"><span style="font-size:10.0pt;">۰/۰۰۱</span></span><span dir="LTR"><span style="color:black;"><span style="font-size:8.0pt;">P<</span></span></span><span style="color:black;"><span style="font-size:10.0pt;"> و </span></span><span style="color:black;"><span style="font-size:10.0pt;">۰/۰۰۱</span></span><span dir="LTR"><span style="color:black;"><span style="font-size:8.0pt;">P=</span></span></span><span style="color:black;"><span style="font-size:10.0pt;">)</span></span><span style="color:black;"><span style="font-size:10.0pt;">. در مسیر تجزیه پروتیین، اگرچه بیان ژن </span></span><a name="_Hlk13608975"><span dir="LTR"><span style="color:black;"><span style="font-size:8.0pt;">FOXO3a</span></span></span></a> <span style="color:black;"><span style="font-size:10.0pt;">تغییر معناداری نداشت (</span></span><span style="font-size:10.0pt;">۰/۴۶۳</span><span dir="LTR"><span style="color:black;"><span style="font-size:8.0pt;">P=</span></span></span><span style="color:black;"><span style="font-size:10.0pt;">)، بیان ژن </span></span><a name="_Hlk13608982"><span dir="LTR"><span style="color:black;"><span style="font-size:8.0pt;">eIF4Ebp1</span></span></span></a> <span style="color:black;"><span style="font-size:10.0pt;">توسط هر دو پروتکل تمرینی استقامتی و مقاومتی مهار شد (به ترتیب </span></span><span style="color:black;"><span style="font-size:10.0pt;">۰/۰۰۱</span></span><span dir="LTR"><span style="color:black;"><span style="font-size:8.0pt;">P<</span></span></span><span style="color:black;"><span style="font-size:10.0pt;"> و </span></span><span style="color:black;"><span style="font-size:10.0pt;">۰/۰۰۱</span></span><span dir="LTR"><span style="color:black;"><span style="font-size:8.0pt;">P=</span></span></span><span style="color:black;"><span style="font-size:10.0pt;">)</span></span><span style="color:black;"><span style="font-size:10.0pt;">. این نتایج، توسط تجزیه و تحلیل وسترن بلات تأیید شد.</span></span><span style="font-size:10.0pt;"></span><br> <strong><span dir="RTL"><span style="font-size:10.0pt;">نتیجه گیری: </span></span></strong><span dir="RTL"><span style="font-size:10.0pt;">نتایج نشان داد پروتکل های ورزشی پژوهش کنونی اثرات کمابیش یکسانی بر </span></span><span dir="RTL"><span style="font-size:10.0pt;">تغییرات </span></span><span dir="RTL"><span style="font-size:10.0pt;">بیان ژن های درگیر در مسیرهای سنتز و تجزیه پروتیین عضله <a name="_Hlk25403983">اسکلتی </a></span></span><span dir="RTL"><span style="font-size:10.0pt;">دارند. </span></span><span dir="RTL"><span style="font-size:10.0pt;">بنابراین، می تواند </span></span><span dir="RTL"><span style="font-size:10.0pt;">جهت جلوگیری و یا کاهش آتروفی عضلانی در شرایط پاتولوژیک و سالمندی مورد توجه قرار گیرد</span></span><span dir="RTL"><span style="font-size:10.0pt;">.</span></span></span></div> مستانه سیف آبادی http://journals.tums.ac.ir/tumj/browse.php?a_id=10198&sid=1&slc_lang=fa <div style="text-align: justify;"><span style="font-family:yekanyw;"><strong><span style="font-size:10.0pt;">زمینه و هدف:</span></strong> <span style="font-size:10.0pt;">سرطان معده یکی از شایع ترین انواع سرطان با پیش آگهی بد و درمان محدود در جهان می باشد. مطالعات اخیر نشان داده اند که ژن های </span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">HER2</span></span><span style="font-size:10.0pt;">، </span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">MYC</span></span><span style="font-size:10.0pt;">، </span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">MDM2</span></span><span style="font-size:10.0pt;">، </span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">MET</span></span><span style="font-size:10.0pt;"> و </span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">TP53</span></span><span style="font-size:10.0pt;"> در ایجاد سرطان معده نقش بسیار مهمی دارند. بنابراین هدف از این مطالعه بررسی میزان تکثیر و حذف این ژن ها در این گروه از بیماران می باشد.</span><span style="font-size:10.0pt;"></span><br> <strong><span style="font-size:10.0pt;">روش بررسی: </span></strong><span style="font-size:10.0pt;">در این مطالعه توصیفی ۳۷ نمونه بافت سرطان معده از بیماران مراجعه کننده به مرکز تحقیقات خون و انکولوژی و پیوند سلول های بنیادی بیمارستان شریعتی تهران از فروردین ۱۳۹۴ تا بهمن ۱۳۹۶ شامل ۲۳ (۶۲/۲%) مرد و ۱۴ (۳۷/۸%) زن مورد بررسی قرار گرفتند. سن بیماران در هنگام تشخیص بین ۲۳ تا ۸۵ سال بود. الگوی تکثیر ژن های </span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">HER2</span></span><span style="font-size:10.0pt;">، </span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">MDM۲</span></span><span style="font-size:10.0pt;">، </span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">MYC</span></span><span style="font-size:10.0pt;"> و </span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">MET</span></span><span style="font-size:10.0pt;"> و حذف ژن </span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">TP53</span></span><span style="font-size:10.0pt;"> توسط روش هیبریدسازی درجای فلورسنت </span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">(FISH)</span></span><span style="font-size:10.0pt;"> بر روی برش های بافتی ۳ تا ۵ میکرونی بررسی شد.</span><span style="font-size:10.0pt;"></span><br> <strong><span style="font-size:10.0pt;">یافته ها:</span></strong> <span style="font-size:10.0pt;">تومورها به طور غالب (۵۴/۰۵%) در ناحیـه دیـستال معـده قـرار داشـتند. سایز تومورها بین ۲ تا </span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">cm</span></span><span style="font-size:10.0pt;"> ۵ متغیر بود. بیماری در ۷ (۱۹%) مورد از بیماران به صورت پیشرفته تشخیص داده شده بود. ژن های </span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">HER2</span></span><span style="font-size:10.0pt;">، </span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">MDM2</span></span><span style="font-size:10.0pt;"> و </span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">c-MYC</span></span><span style="font-size:10.0pt;"> به ترتیب در ۲ (۵/۴۱%)، ۱ (۲/۷%) و ۳ (۸/۱۱%) از ۳۷ نمونه بیماران تکثیر نشان دادند. با این حال تکثیر ژن </span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">MET</span></span><span style="font-size:10.0pt;"> و حذف ژن </span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">TP53</span></span><span style="font-size:10.0pt;"> مشاهده نشد. هم تکثیری ژن های </span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">HER2</span></span><span style="font-size:10.0pt;">، </span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">MDM2</span></span><span style="font-size:10.0pt;"> و </span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">MYC</span></span><span style="font-size:10.0pt;"> در یک بیمار مشاهده شد و تکثیر همزمان ژن های </span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">HER2</span></span><span style="font-size:10.0pt;"> و </span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">MYC</span></span><span style="font-size:10.0pt;"> در یک بیمار دیگر شناسایی شد.</span><span style="font-size:10.0pt;"></span><br> <strong><span dir="RTL"><span style="font-size:10.0pt;">نتیجه گیری: </span></span></strong><span dir="RTL"><span style="font-size:10.0pt;">نتایج این پژوهش نشان دهنده تکثیر ژن های </span></span><span style="font-size:8.0pt;">MDM۲</span><span dir="RTL"><span style="font-size:10.0pt;"> و </span></span><span style="font-size:8.0pt;">HER۲</span><span dir="RTL"><span style="font-size:10.0pt;">&nbsp; و&nbsp;</span></span><span style="font-size:8.0pt;">MYC&nbsp;</span><span dir="RTL"><span style="font-size:10.0pt;">با فراوانی کم در بیماران مبتلا به سرطان معده بود.</span></span></span></div> مرجان یغمایی http://journals.tums.ac.ir/tumj/browse.php?a_id=10199&sid=1&slc_lang=fa <div style="text-align: justify;"><span style="font-family:yekanyw;"><strong><span style="font-size:10.0pt;">زمینه و هدف:</span></strong> <span style="font-size:10.0pt;">تهوع و استفراغ در دوره پس از عمل به عنوان یکی از شایع ترین شکایات بیماران پس از عمل جراحی استرابیسم مطرح شده است. هدف از انجام پژوهش کنونی اثربخشی تجویز آتروپین در مقایسه با اوندانسترون بر فراوانی بروز تهوع و استفراغ پس از عمل و مدت اقامت در ریکاوری در بیماران تحت عمل جراحی استرابیسم بود.</span><br> <strong><span style="font-size:10.0pt;">روش بررسی: </span></strong><span style="font-size:10.0pt;">این مطالعه از نوع مورد-شاهدی بود که از اسفند ۱۳۹۷ تا اردیبهشت ۱۳۹۸ در بیمارستان فارابی تهران انجام شد. در این مطالعه ۹۰ بیمار ۳ تا ۳۰ ساله به طور تصادفی به سه گروه تقسیم شدند. پس از القای بیهوشی یک گروه از بیماران پلاسبو در نظر گرفته شده و برای یک گروه آتروپین وریدی با دوز&nbsp;</span></span><span style="font-family: yekanyw; font-size: 10.6667px;">kg&nbsp;</span><span style="font-family: yekanyw; font-size: 13.3333px;">۳۰</span><span style="font-family: yekanyw; font-size: 10.6667px;">/</span><span dir="LTR" style="font-family: yekanyw;"><span style="font-size:8.0pt;">&micro;g</span></span><span style="font-family: yekanyw; font-size: 10pt;">&nbsp;</span><span style="font-family: yekanyw; font-size: 10pt;">&nbsp;و گروه سوم اوندانسترون وریدی با دوز </span><span style="font-family: yekanyw; font-size: 10.6667px;">mg/kg ۰/۱&nbsp;</span><span style="font-family: yekanyw; font-size: 10pt;">تجویز شد. میزان تهوع و استفراغ پس از عمل، مدت اقامت در ریکاوری و رضایتمندی پرستاران ریکاوری از بیماران مربوط به گروه ها مورد مقایسه قرار گرفتند.</span></div> <div style="text-align: justify;"><span style="font-family:yekanyw;"><strong><span style="font-size:10.0pt;">یافته ها:</span></strong> <span style="font-size:10.0pt;">تجویز آتروپین و اوندانسترون به طور چشمگیری موجب کاهش فراوانی بروز تهوع و استفراغ در ریکاوری شد. از نظر میزان بروز تهوع و استفراغ بین گروه آتروپین و اوندانسترون تفاوت چشمگیری مشاهده نشد. با تجویز آتروپین و اوندانسترون مدت زمان اقامت بیماران در ریکاوری نسبت به گروه کنترل کاهش یافت. رضایتمندی پرستاران ریکاوری دو گروه آتروپین و اوندانسترون نیز نسبت به گروه کنترل بالاتر بود.</span><br> <strong><span style="font-size:10.0pt;">نتیجه گیری: </span></strong><span style="font-size:10.0pt;">تجویز آتروپین به اندازه اوندانسترون در کاهش بروز تهوع و استفراغ پس از عمل و مدت اقامت بیماران در ریکاوری پس از عمل جراحی استرابیسم موثر بود.</span></span></div> علیرضا تک زارع http://journals.tums.ac.ir/tumj/browse.php?a_id=10200&sid=1&slc_lang=fa <div style="text-align: justify;"><span style="font-family:yekanyw;"><strong><span style="font-size:10.0pt;">زمینه و هدف:</span></strong> <span style="font-size:10.0pt;">سرکلاژ از جمله انواع شایع روش های مورد استفاده در موارد جلوگیری از زایمان زودرس که ناشی از نارسایی سرویکس است، می باشد. این مطالعه به منظور بررسی میزان انجام سرکلاژ، عوارض و پروگنوز در بیماران انجام شده است.</span><span style="font-size:10.0pt;"></span><br> <strong><span style="font-size:10.0pt;">روش بررسی: </span></strong><span style="font-size:10.0pt;">در این مطالعه مشاهده ای که به صورت یک بررسی کوهورت گذشته نگر انجام شد، تعداد ۶۵ نفر از بیماران مراجعه کننده به بخش مامایی بیمارستان ولیعصر (عج) تهران از فروردین ۱۳۹۱ تا اسفند ۱۳۹۶ به صورت در دسترس انتخاب شدند و میزان انجام سرکلاژ و همچنین عوارض و پروگنوز در آن ها بررسی گردید.</span><span style="font-size:10.0pt;"></span><br> <strong><span style="font-size:10.0pt;">یافته ها:</span></strong> <span style="font-size:10.0pt;">در این مطالعه ۶۵ بیمار با اندیکاسیون های علمی سرکلاژ بررسی شدند که میانگین سن افراد مورد مطالعه ۲۸/۴ سال بود. میانگین سن بارداری در هنگام سقط پیشین ۱۰/۷ هفته، میانگین سن بارداری انجام سرکلاژ ۱۶/۸ هفته و میانگین وزن نوزادان </span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">g</span></span><span style="font-size:10.0pt;"> ۳۰۴۱/۵ بود. طول سرویکس در ۴/۶% کمتر از </span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">mm</span></span><span style="font-size:10.0pt;"> ۱۰ و در ۴۹/۲% بین </span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">mm</span></span><span style="font-size:10.0pt;"> ۲۰-۱۰ بود و در ۲/۴۶% موارد بالای </span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">mm</span></span><span style="font-size:10.0pt;"> ۲۰ بود. سن بارداری در هنگام ختم سرکلاژ در ۵/۸% از موارد کمتر از ۲۶ هفته بود. هیچ عارضه ای مشاهده نشد و پروگنوز در صورتی که ختم بارداری بالای ۳۲ هفته در نظر گرفته شود، در ۸۰% موارد خوب بود، همچنین، سابقه دیلاتاسیون و کورتاژ و گراوید بالا با عدم موفقیت سرکلاژ همراهی داشت.</span><br> <strong><span dir="RTL"><span style="font-size:10.0pt;">نتیجه گیری: </span></span></strong><span dir="RTL"><span style="font-size:10.0pt;">در مجموع، براساس نتایج به دست آمده در این مطالعه، چنین استنباط می شود که سرکلاژهای انجام شده در مرکز مورد بررسی در ۸۰% موارد با نتایج مثبت و بدون عارضه می باشد.</span></span></span></div> فهیمه قطبی زاده وحدانی http://journals.tums.ac.ir/tumj/browse.php?a_id=10201&sid=1&slc_lang=fa <div style="text-align: justify;"><span style="font-family:yekanyw;"><strong><span style="font-size:10.0pt;">زمینه و هدف:</span></strong> <span style="font-size:10.0pt;">کنترل و مراقبت از عفونت&rlm;های وابسته به ابزار در بخش&rlm;های مراقبت ویژه یکی از مهمترین استراتژی&rlm;های مراکز درمانی است. هدف از انجام این مطالعه تعیین فراوانی عفونت های مرتبط با مراقبت های پزشکی وابسته به ابزار و تعیین الگوی مقاومت میکروبی مرتبط به آن در بخش&rlm;های مراقبت ویژه بود.</span><br> <strong><span style="font-size:10.0pt;">روش بررسی: </span></strong><span style="font-size:10.0pt;">این مطالعه توصیفی-تحلیلی از</span> <span style="font-size:10.0pt;">فروردین تا اسفند ۱۳۹۶ در بخش&rlm;های مراقبت ویژه بیمارستان بعثت شهر همدان در طی ۱۲ ماه انجام شد. عفونت وابسته به ابزار شامل، عفونت جریان خون مرتبط با کاتتر مرکزی، عفونت</span> <span style="font-size:10.0pt;">ادراری وابسته به سوند و پنومونی وابسته به ونتیلاتور، مقاومت میکروبی و میزان مرگ و میر در بیماران بستری شده در بخش&rlm;های مراقبت ویژه سنجیده شد.</span><br> <strong><span style="font-size:10.0pt;">یافته ها:</span></strong> <span style="font-size:10.0pt;">از بین ۱۸۰۶ بیمار بستری در</span> <span style="font-size:10.0pt;">بخش&rlm;های مراقبت ویژه</span> <span style="font-size:10.0pt;">در مجموع ۱۶۸ مورد (۹/۳%) عفونت وابسته به ابزار با فراوانی ۹۲ مورد (۵۵%) پنومونی وابسته به ونتیلاتور، ۵۶ مورد (۳۴%) عفونت ادراری وابسته به سوند و ۲۰ مورد (۱۱%) عفونت جریان خون مرتبط با کاتتر مرکزی شناسایی شد. میزان بروز پنومونی وابسته به ونتیلاتور، عفونت ادراری وابسته به سوند و عفونت جریان خون مرتبط با کاتتر مرکزی به ترتیب برابر ۴۴/۷، ۱۷/۵ و ۲۱/۶ هزار روز</span><span dir="LTR"><span style="font-size:10.0pt;">-</span></span><span style="font-size:10.0pt;">وسیله بود. شایع ترین میکروارگانیسم های جدا شده به ترتیب، آسینتوباکتر (۲۷/۴%)، کلبسیلا (۱۸/۳%) و اشرشیاکلی (۱۵/۴%) بودند.</span><br> <strong><span dir="RTL"><span style="font-size:10.0pt;">نتیجه گیری: </span></span></strong><span dir="RTL"><span style="font-size:10.0pt;">بر اساس یافته های پژوهش کنونی شیوع عفونت وابسته به ابزار و مقاومت میکروبی در بخش&rlm;های مراقبت ویژه به نسبت بالا می باشد که نیاز به به کارگیری و تقویت برنامه های پیشگیرانه و کنترل کننده ی عفونت&rlm;های وابسته به ابزار احساس می شود.</span></span></span></div> فرشید رحیمی بشر http://journals.tums.ac.ir/tumj/browse.php?a_id=10202&sid=1&slc_lang=fa <div style="text-align: justify;"><span style="font-family:yekanyw;"><strong><span style="font-size:10.0pt;">زمینه و هدف:</span></strong> <span style="font-size:10.0pt;">سنگ کلیه با شیوع و بروز فزآینده در دهه های اخیر، در میان مشکلات سیستم ادراری دارای بالاترین بار بیماری است. در حالی که اقدامات پیشگیرانه می توانند میزان عود سنگ را به طور چشمگیری کاهش دهند، پیروی از دستورکارهای پیشگیرانه در میان ارولوژیست ها مشخص نیست. این مطالعه با هدف ارزیابی آگاهی، نگرش و عملکرد متخصص های ارولوژی در زمینه پیشگیری از تشکیل سنگ های ادراری برای اولین بار در کشور طراحی گردید.</span><span style="font-size:10.0pt;"></span><br> <strong><span style="font-size:10.0pt;">روش بررسی: </span></strong><span style="font-size:10.0pt;">این مطالعه به صورت توصیفی-مقطعی با روش نمونه گیری در دسترس در مرکز پژوهش های بیماری های کلیوی و مجاری ادراری دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی و بر روی پزشکان ارولوژیست شرکت کننده در بیستمین کنگره ارولوژی ایران (اردیبهشت ۱۳۹۶) انجام گرفت. پرسشنامه مطالعه شامل پرسش هایی در خصوص آگاهی، نگرش و عملکرد ارولوژیست ها در زمینه اقدامات دارویی و تغذیه ای پیشگیری از سنگ های ادراری و نیز داده های دموگرافیک، پیشینه ی تحصیلی و شغلی افراد بود. امتیازات مربوط به نگرش و آگاهی پزشکان براساس تعداد سوال با پاسخ درست محاسبه شد.</span><span style="font-size:10.0pt;"></span><br> <strong><span style="font-size:10.0pt;">یافته ها:</span></strong> <span style="font-size:10.0pt;">نرخ پاسخ دهی ۱۸/۰۸% بود. در گستره ی آگاهی ۹۶/۲% و در گستره ی عملکرد ۷۳/۴% از پزشکان دست کم نیمی از امتیازات را کسب کردند. هیچ همبستگی معناداری بین امتیاز آگاهی و عملکرد مشاهده نشد (۰/۷۰۶</span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">P=</span></span><span style="font-size:10.0pt;">). سابقه کار و زمان گذشته از پایان دانش آموختگی ارتباط منفی با امتیاز آگاهی (به ترتیب ۰/۰۲</span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">P=</span></span><span style="font-size:10.0pt;"> و ۰/۰۲۶</span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">P=</span></span><span style="font-size:10.0pt;">) و عضویت در هیئت علمی ارتباط مثبت با امتیاز عملکرد داشت (۰/۰۲۲</span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">P=</span></span><span style="font-size:10.0pt;">). بیشتر پزشکان نگرش خوبی در مورد موثر بودن پیشگیری از سنگ داشتند.</span><span style="font-size:10.0pt;"></span><br> <strong><span dir="RTL"><span style="font-size:10.0pt;">نتیجه گیری: </span></span></strong><span dir="RTL"><span style="font-size:10.0pt;">در مجموع متخصص های ارولوژی آگاهی، نگرش و عملکرد خوبی در مورد پیشگیری از سنگ های ادراری داشتند. با این وجود عملکرد آن ها کمتر از سطح آگاهی آن ها بوده است.</span></span></span></div> ساناز توسلی http://journals.tums.ac.ir/tumj/browse.php?a_id=10203&sid=1&slc_lang=fa <div style="text-align: justify;"><span style="font-family:yekanyw;"><strong><span style="letter-spacing:-.4pt;"><span style="font-size:10.0pt;">زمینه و هدف:</span></span></strong> <span style="letter-spacing:-.4pt;"><span style="font-size:10.0pt;">تمرینات تی آر ایکس </span></span><span dir="LTR" style="letter-spacing:-.4pt;"><span style="font-size:8.0pt;">(TRX)</span></span><span style="letter-spacing:-.4pt;"><span style="font-size:10.0pt;"> روش تمرینی جدیدی است که اثرات مفیدی بر بهبود تعادل و قدرت دارد. بااین حال، </span></span><span style="letter-spacing:-.2pt;"><span style="font-size:10.0pt;">نقش این نوع تمرینات بر فاکتورهای مربوط به عملکرد و بیوژنز میتوکندری درک نشده است. بنابراین، هدف از پژوهش کنونی، تعیین تأثیر هشت هفته تمرینات تی آر ایکس بر سطوح سرمی </span></span><span dir="LTR" style="letter-spacing:-.2pt;"><span style="font-size:8.0pt;">PGC-1&alpha;</span></span><span style="letter-spacing:-.2pt;"><span style="font-size:10.0pt;"> و سیترات سنتاز در زنان دارای اضافه وزن بود.</span></span><span style="letter-spacing:-.4pt;"><span style="font-size:10.0pt;"></span></span><br> <strong><span style="letter-spacing:-.1pt;"><span style="font-size:10.0pt;">روش بررسی: </span></span></strong><span style="letter-spacing:-.1pt;"><span style="font-size:10.0pt;">پژوهش کنونی از نوع تجربی بود و از خرداد تا دی ۱۳۹۷ در باشگاه بانوان شهید غفاری در تهران تحت نظارت دانشگاه الزهرا (س) انجام شد. بدین منظور ۳۰ زن دارای اضافه وزن به دو گروه کنترل (۱۴ نفر) و تمرین تی آر ایکس (۱۶ نفر) تقسیم شدند. پروتکل تمرینی تی آر ایکس به مدت هشت هفته و سه جلسه در هفته اجرا شد که شامل شش حرکت اصلی بود که به مدت ۶۰ دقیقه در هر جلسه انجام شد. خون گیری در دو مرحله پیش آزمون و ۴۸ ساعت </span></span><span style="letter-spacing:-.2pt;"><span style="font-size:10.0pt;">پس از آخرین جلسه تمرینی برای اندازه گیری سطوح سرمی</span></span><span dir="LTR" style="letter-spacing:-.2pt;"><span style="font-size:8.0pt;">Peroxisome proliferator-activated receptor-&gamma; coactivator ۱&alpha; </span></span><span dir="LTR" style="letter-spacing:-.1pt;"><span style="font-size:8.0pt;">(PGC-1&alpha;)</span></span><span style="letter-spacing:-.1pt;"><span style="font-size:10.0pt;"> و سیترات سنتاز انجام شد.</span></span><br> <strong><span style="font-size:10.0pt;">یافته ها:</span></strong> <span style="font-size:10.0pt;">نتایج نشان داد که تمرینات تی آر ایکس تغییر معناداری در وزن بدن و شاخص توده بدن نسبت به گروه کنترل ایجاد نمی کند. همچنین، تمرینات تی آر ایکس موجب افزایش معنادار سطوح سرمی </span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">PGC-1&alpha;</span></span><span style="font-size:10.0pt;"> و سیترات سنتاز نسبت به پیش آزمون و نسبت به گروه کنترل شد.</span><br> <strong><span dir="RTL"><span style="font-size:10.0pt;">نتیجه گیری: </span></span></strong><span dir="RTL"><span style="font-size:10.0pt;">یافته های پژوهش کنونی نشان داد که هشت هفته تمرینات تی آر ایکس توانست سطوح سرمی </span></span><span style="font-size:8.0pt;">PGC-۱&alpha;</span><span dir="RTL"><span style="font-size:10.0pt;"> و سیترات سنتاز را در زنان دارای اضافه وزن افزایش دهد.</span></span></span></div> فهیمه کاظمی http://journals.tums.ac.ir/tumj/browse.php?a_id=10204&sid=1&slc_lang=fa <div style="text-align: justify;"><span style="font-family:yekanyw;"><strong><span style="font-size:10.0pt;">زمینه و هدف:</span></strong> <span style="font-size:10.0pt;">کورکومین یک جزء غیر سمی فعال موجود در زردچوبه است و یک ماده با خواص ضد التهابی و آنتی اکسیدانی قوی است.</span> <span style="font-size:10.0pt;">آهن به عنوان یک ریزمغذی نقش مهمی در فرآیندهای فیزیولوژیک ایفا می کند. کیتوزان یک پلیمر طبیعی مشتق شده از کیتین است و به علت سازگاری زیستی بالا، غیر سمی بودن و تجزیه زیستی به محصولات بی ضرر به عنوان مواد زیستی شناخته شده است. هدف از این پژوهش طراحی و سنتز یک نانوذره مغناطیسی اصلاح شده می باشد که به عنوان داروی هدفمند مورد استفاده قرار گیرد.</span><span style="font-size:10.0pt;"></span><br> <strong><span style="font-size:10.0pt;">روش بررسی: </span></strong><span style="font-size:10.0pt;">این پژوهش آزمایشگاهی در دانشگاه علوم پزشکی آجا از خرداد تا آذر ۱۳۹۶ انجام شد<strong>. </strong>بارگذاری نانوکورکومین بر سطح نانوذرات مغناطیسی آهن اصلاح شده با کیتوزان در دو مرحله صورت پذیرفته است. در مرحله اول کیتوزان به عنوان یک پلیمر پوشاننده بر سطح نانوذرات مغناطیسی آهن قرار می گیرد. در مرحله بعد با افزودن نانوکورکومین بر سطح نانوذرات مغناطیسی آهن اصلاح شده با کیتوزان واکنش نهایی صورت می پذیرد.</span><span style="font-size:10.0pt;"></span><br> <strong><span style="letter-spacing:-.3pt;"><span style="font-size:10.0pt;">یافته ها:</span></span></strong> <span style="letter-spacing:-.3pt;"><span style="font-size:10.0pt;">نتایج حاصل از تصاویر میکروسکوپ الکترونی عبوری و میکروسکوپ الکترونی روبشی، ساختار، مورفولوژی، خواص فیزیکوشیمیایی و حضور لایه های نانوکورکومین بر روی کیتوزان را در نانوذرات به قطر </span></span><span dir="LTR" style="letter-spacing:-.3pt;"><span style="font-size:8.0pt;">nm</span></span><span style="letter-spacing:-.3pt;"><span style="font-size:10.0pt;"> ۲۰ به خوبی نشان می دهد. در طیف</span></span><span style="letter-spacing:-.3pt;"><span style="font-size:10.0pt;"> سنجی تبدیل فوریه مادون قرمز </span></span><span dir="LTR" style="letter-spacing:-.3pt;"><span style="font-size:8.0pt;">(Fourier transform infrared spectroscopy, FTIR)</span></span> <span style="letter-spacing:-.3pt;"><span style="font-size:10.0pt;">پیک مربوط به </span></span><span style="letter-spacing:-.3pt;"><span style="font-size:10.0pt;">آهن-اکسیژن</span></span><span style="letter-spacing:-.3pt;"><span style="font-size:10.0pt;"> نشان دهنده </span></span><span style="letter-spacing:-.3pt;"><span style="font-size:10.0pt;">نانوذرات مغناطیسی آهن</span></span><span style="letter-spacing:-.3pt;"><span style="font-size:10.0pt;"> و پیک مربوط به </span></span><span style="letter-spacing:-.3pt;"><span style="font-size:10.0pt;">اکسیژن-هیدروژن</span></span><span style="letter-spacing:-.3pt;"><span style="font-size:10.0pt;"> لایه های نانوکورکومین بر روی کیتوزان را نشان می دهد. طیف پراش انرژی پرتو ایکس با نشان دادن پیک های </span></span><span style="letter-spacing:-.3pt;"><span style="font-size:10.0pt;">آهن</span></span><span style="letter-spacing:-.3pt;"><span style="font-size:10.0pt;">، </span></span><span style="letter-spacing:-.3pt;"><span style="font-size:10.0pt;">کربن</span></span><span style="letter-spacing:-.3pt;"><span style="font-size:10.0pt;">، </span></span><span style="letter-spacing:-.3pt;"><span style="font-size:10.0pt;">اکسیژن</span></span><span style="letter-spacing:-.3pt;"><span style="font-size:10.0pt;">، </span></span><span style="letter-spacing:-.3pt;"><span style="font-size:10.0pt;">نیتروژن</span></span><span style="letter-spacing:-.3pt;"><span style="font-size:10.0pt;"> وجود این عناصر را در ترکیب نهایی تایید می کند.</span></span><span style="letter-spacing:-.3pt;"><span style="font-size:10.0pt;"></span></span><br> <strong><span dir="RTL"><span style="font-size:10.0pt;">نتیجه گیری: </span></span></strong><span dir="RTL"><span style="font-size:10.0pt;">نتایج این پژوهش نشان داد که نانوکورکومین بر سطح نانوذرات مغناطیسی آهن اصلاح شده با کیتوزان با موفقیت بارگذاری شده است.</span></span></span></div> زهرا حامی http://journals.tums.ac.ir/tumj/browse.php?a_id=10206&sid=1&slc_lang=fa <div style="text-align: justify;"><span style="font-family:yekanyw;"><strong><span style="font-size:10.0pt;">زمینه و هدف:</span></strong> <span style="font-size:10.0pt;">بیماری کشنده ی بوتولیسم به طور عمده توسط نوروتوکسین</span> <span style="font-size:10.0pt;">کلستریدیوم بوتولینوم ایجاد می شود. در این مطالعه</span> <span style="font-size:10.0pt;">وقوع این بیماری در اعضای خانواده ای گزارش شد.</span><span style="font-size:10.0pt;"></span><br> <strong><span style="letter-spacing:.1pt;"><span style="font-size:10.0pt;">روش بررسی: </span></span></strong><span style="letter-spacing:.1pt;"><span style="font-size:10.0pt;">در یک مطالعه بررسی بیماران، تمام</span></span> <span style="letter-spacing:.1pt;"><span style="font-size:10.0pt;">علایم</span></span><span style="letter-spacing:.1pt;"><span style="font-size:10.0pt;"> و یافته های بالینی </span></span><span style="letter-spacing:.1pt;"><span style="font-size:10.0pt;">خانواده ای</span></span><span style="letter-spacing:.1pt;"><span style="font-size:10.0pt;"> بستری در بخش عفونی </span></span><span style="letter-spacing:.1pt;"><span style="font-size:10.0pt;">بیمارستان لقمان تهران </span></span><span style="letter-spacing:.1pt;"><span style="font-size:10.0pt;">به صورت روزانه از تاریخ ۵ تا ۱۲ شهریور ۱۳۹۷ ثبت گردید.</span></span><span style="letter-spacing:.1pt;"><span style="font-size:10.0pt;"> با شک بالینی بوتولیسم نمونه های سرم، مدفوع، ترشحات معده و کشک مصرفی دو بیمار اول جهت آزﻣﺎﻳﺸﺎت ﺗﺨﺼـﺼﻲ ﺑـﻪ ﺑﺨـﺶ ﻣﻴﻜـﺮوب ﺷﻨﺎﺳـﻲ اﻧﺴﺘﻴﺘﻮ ﭘﺎﺳﺘﻮر اﻳﺮان ارﺳﺎل شد.</span></span><span style="letter-spacing:.1pt;"><span style="font-size:10.0pt;"></span></span><br> <strong><span style="font-size:10.0pt;">یافته ها:</span></strong> <span style="font-size:10.0pt;">بیماری بوتولیسم ناشی از مصرف کشک خانگی آلوده به نوروتوکسین</span> <span style="font-size:10.0pt;">کلستریدیوم بوتولینوم</span> <span style="font-size:10.0pt;">تیپ </span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">A</span></span><span style="font-size:10.0pt;"> تشخیص داده شد. بیماران شامل دو مرد و دو زن با میانگین سنی ۵۲/۷ سال بودند. تمام بیماران با تشخیص به موقع و دریافت آنتی توکسین و درمان های حمایتی بهبود یافتند.</span><span style="font-size:10.0pt;"></span><br> <strong><span dir="RTL" style="letter-spacing:.2pt;"><span style="font-size:10.0pt;">نتیجه گیری: </span></span></strong><span dir="RTL" style="letter-spacing:.2pt;"><span style="font-size:10.0pt;">در بیماران هوشیار با علایم فلجی، بیماری بوتولیسم به عنوان یک تشخیص افتراقی مهم مطرح می باشد.</span></span></span></div> محمد مهدی سلطان دلال http://journals.tums.ac.ir/tumj/browse.php?a_id=10207&sid=1&slc_lang=fa <div style="text-align: justify;"><span style="font-family:yekanyw;"><strong><span style="font-size:10.0pt;">زمینه و هدف:</span></strong> <span style="font-size:10.0pt;">هایپرائوزینوفیلی می تواند در بیماری های متفاوتی مانند آلرژی، انگلی و بدخیمی ها دیده می شود. فاسیولوزیس با نمای بالینی متفاوتی تظاهر کرده که باعث دشواری در تشخیص می شود. از تظاهرات آزمایشگاهی آن، ائوزینوفیلی می باشد. هدف از این گزارش، معرفی کودک سه ساله ای است که با هیپرائوزینوفیلی مراجعه و در نهایت با تشخیص فاسیولوزیس درمان شد.</span><br> <strong><span style="font-size:10.0pt;">معرفی بیمار: </span></strong><span style="font-size:10.0pt;">بیمار دختر سه ساله به علت تب طول کشیده و درد شکم به مدت دو هفته، بستری شد. در سونوگرافی شکم، اسپلنومگالی و در آزمایشات هایپرائوزینوفیلی داشت. توموگرافی کامپیوتری شکم، لنف نودهای پاراآئورتیک متعدد و فلوسیتومتری آسپیراسیون مغز استخوان، افزایش رده ائوزینوفیل داشت. درنهایت با توجه به سرولوژی مثبت ضعیف فاسیولاهپاتیکا، باوجود عدم مشاهده تخم فاسیولا در مدفوع، با تشخیص فاسیولوزیس، تریکلابندازول برای وی شروع شد. حین بستری، تب قطع و ائوزینوفیلی کاهش یافت.</span><br> <strong><span dir="RTL"><span style="font-size:10.0pt;">نتیجه گیری: </span></span></strong><span dir="RTL"><span style="font-size:10.0pt;">در بیماران هیپرائوزینوفیلی، بیماری های انگلی از جمله فاسیولوزیس، حتی در صورت منفی بودن مدفوع از نظر انگل، مدنظر قرار گیرد.</span></span></span></div> محمود خدابنده