مجله دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی تهران

نقش وسایل حفاظت‌کننده رکتوم در پرتودرمانی پس از جراحی پروستاتکتومی رادیکال: یک مقاله مروری

ابوالحسن رضاییان

پرتودرمانی کمکی یا نجات دهنده می تواند عود بیوشیمیایی پس از جراحی پروستاتکتومی رادیکال را کنترل کند و خطر ابتلا به متاستازهای دوردست را کاهش دهد. افزایش دوز پرتودرمانی پس از جراحی پروستاتکتومی رادیکال می تواند منجر به بهبود بقا بدون عود بیوشیمایی شود. در دهه های اخیر، علیرغم پیشرفت های ایجاده شده در پرتودرمانی، به علت نزدیکی آناتومیکی پروستات یا بستر پروستات با رکتوم، سمیّت و عوارض رکتومی ناشی از پرتودرمانی مهمترین فاکتور محدودکننده افزایش دوز می باشند. از این رو، چندین وسایل حفاظت کننده رکتومی شامل بالون های داخل رکتومی، مواد جداکننده پروستات از رکتوم همانند هیدروژل SpaceOAR و پروب دور کننده رکتوم برای افزایش فاصله بین پروستات و رکتوم ساخته شده اند تا دوز دریافتی رکتوم و عوارض رکتوم را کاهش دهند. در دهه ی اخیر مطالعات متعددی این وسایل را در پرتودرمانی پس از جراحی پروستاتکتومی رادیکال بکار گرفتند. بنابراین هدف از این مطالعه مروری غیرنظامند ارزیابی اثر وسایل حفاظت کننده رکتومی بر پارامترهای دوزحجم رکتوم و آنوس، عوارض رکتومی ناشی از پرتودرمانی و همچنین حرکت بستر پروستات در پرتودرمانی پس از جراحی پروستاتکتومی رادیکال می باشد. نتایج نشان می دهد که اگرچه بالون های داخل رکتومی می توانند منجر به پایداری در موقعیت حجم هدف شوند، اما دوز دریافتی رکتوم، به ویژه قسمت قدامی رکتوم را کاهش نمی دهند. پروب دورکننده رکتوم و هیدروژل SpaceOAR می توانند دوز دریافتی رکتوم را کاهش دهند اما مطالعات بیشتری برای بررسی کارآیی این وسایل در کاهش عوارض رکتومی ناشی از پرتودرمانی پس از پروستاتکتومی رادیکال لازم می باشد.

دانشجویان رشته‌های علوم‌پزشکی از چه سبک‌هایی برای یادگیری استفاده می‌کنند؟ مرور نظامند و متاآنالیز

حسین کریمی مونقی

زمینه و هدف: با توجه به پژوهش های متعدد در رابطه با سبک های یادگیری و همچنین تفاوت این سبک ها در دانشجویان، این مطالعه به منظورتعیین وضعیت سبک های یادگیری در رشته های علوم پزشکی در ایران، مورد بررسی قرار گرفت.
روش بررسی: این مطالعه به صورت مرور سیستماتیک و متاآنالیز انجام شد. جستجوی مقالات در این مطالعه از دوم مهر 1401 تا 23 مهر 1401 در پایگاه های داده: proquest, PubMed, iranmedex, scopus, Sid, Magiran Google Scholar, Eric و مجلات آموزش پزشکی، صورت گرفت. محیط پژوهش ایران، مشهد بوده است. با استفاده از کلید واژه های، سبک های یادگیری، کلب، دانشجویان علوم پزشکی جستجو در پایگاه های داده مذکور انجام شد. مقالات استخراج شده ابتدا از نظر عنوان پژوهش و سپس چکیده مقاله و در نهایت متن مقاله با استفاده از "چک لیست پریزما" ارزیابی شد. درهریک از مراحل مقالات تکراری ومقالاتی که معیارهای ورود را نداشتند، از مطالعه خارج شدند. در پایان 53 مقاله آنالیز قرارگرفت.
یافته ها: نتایج مطالعه نشان داد که بیشترین استفاده از سبک های یادگیری در دانشجویان رشته های علوم پزشکی در ایران، از نوع سبک یادگیری همگرا بود (32% با فاصله اطمینان 95%).
نتیجه گیری: با توجه به یافته های مطالعه که بیشترین سبک یادگیری استفاده شده در رشته های علوم پزشکی در ایران از نوع سبک یادگیری همگراست و با عنایت به خصوصیات افراد همگرا لازم است به منظور ارایه آموزش های موثر و اثربخش در رشته های علوم پزشکی به سبک های یادگیری دانشجویان توجه ویژه ای شود تا بتوان براساس سبک های یادگیری، آموزش ها را هدایت کرد.

بررسی تکرارپذیری فیچرهای رادیومیکس استخراج شده از تصاویر اولتراسوند به‌عنوان بیومارکرهای تشخیصی در بیماران مبتلا به کارسینوم سلول‌های کبدی

یونس سلیمانی

زمینه و هدف: رادیومیکس پتانسیل بالایی در زمینه تشخیص و پیش آگهی ضایعات کبدی در تصاویر اولتراسوند نشان داده است. علیرغم این، تغییرات پارامترهای تصویربرداری بر تکرارپذیری نتایج رادیومیکس اولتراسوند تأثیر می گذارد. هدف از مطالعه حاضر بررسی تکرارپذیری فیچرهای رادیومیکس استخراج شده از تصاویر بیماران مبتلا به کارسینوم سلول های کبدی تحت تغییرات پارامترهای اسکن اولتراسوند می باشد.
روش بررسی: مطالعه از نوع مقطعی بود که از مرداد 1399 تا مرداد 1400 در گروه رادیولوژی دانشکده پیراپزشکی تبریز انجام شد. تصاویر مربوط به 20 بیمار مبتلا به کارسینوم سلول های کبدی از پایگاه Cancer imaging archive به دست آمدند. این تصاویر تحت پارامترهای تصویربرداری مختلف اخذ شده بودند. مناطق ضایعه به شکل دستی ترسیم شدند. فیچرهای رادیومیکس شامل 24 فیچر GLCM و 16 فیچر GLRLM از تصاویر استخراج شدند. با استفاده از آزمون های آماری CV% و ICC تکرارپذیری فیچرهای رادیومیکس مورد بررسی قرار گرفت. مقادیر 90/0ICC≥ و 20%CV< در این مطالعه به عنوان سطح تکرارپذیری در نظر گرفته شدند.
یافته ها: هشت مورد از فیچرها تکرارپذیری بالایی را در هردو آزمون CV% و ICC از خود نشان دادند. این فیچرها Joint entropy، Idmn، Imc2 ، Correlation ، MCC ، Sum entropy ، Gray level non uniformity normalized و Run entropy بودند. میانگین مقادیر ICC این فیچرها برابر با 977/0 به دست آمد.
نتیجه گیری: تغییرات پارامترهای تصویربرداری مستقیما بر تکرارپذیری نتایج رادیومیکس اولتراسوند تأثیر می گذارد. برخی از فیچرهای رادیومیکس تحت تغییرات شرایط تصویربرداری، همچنان پایداری و تکرارپذیری بالایی از خود نشان می دهند.

موفقیت داکریوپلاستی با بالون و استنت‌گذاری همزمان در اینتوباسیون‌های ناموفق انسداد مادرزادی مجرای اشکی و اندیکاسیون‌های آن

بیتا مومنایی

زمینه و هدف: انسداد مادرزادی مجرای اشکی یکی از شایعترین بیماری های اربیت در کودکان است و درمان موارد مقاوم همیشه چالش برانگیز بوده است. هدف این مطالعه بررسی اثربخشی داکریوپلاستی با بالون و استنت گذاری در انسداد پایدار مجرای اشکی مادرزادی پس از اینتوباسیون قبلی ناموفق مجرای اشکی می باشد.
روش بررسی: این مطالعه، یک مطالعه مداخله ای از دی 1393 تا دی 1396 بر روی 16 سیستم اشکی از 11 بیمار (پنج پسر و شش دختر) با انسداد مادرزادی مجرای اشکی و سابقه پروبینگ و استنت گذاری ناموفق در بیمارستان فارابی تهران (وابسته به دانشگاه علوم پزشکی تهران) بود. کودکانی که به بیمارستان ما مراجعه کرده بودند و پیش تر توسط جراح دیگری تحت پروبینگ با یا بدون استنت گذاری قرارگرفته بودند، ابتدا تحت پروبینگ مجدد و استنت گذاری مجدد با تیوب کرافورد قرار گرفتند. آندوسکوپی سیستم نازولاکریمال در موارد مشکوک به عبور کاذب استنت یا در صورت وجود سابقه ای که نشان دهنده پاتولوژی بینی باشد، انجام شد. لوله مونوکا کرافورد پس از دو ماه برداشته شد. داکریوپلاستی با بالون با اینتوباسیون به عنوان سومین جراحی در مواردی که پس از سه تا شش ماه به پروبینگ و استنت گذاری پاسخ ندادند، انجام شد. موفقیت پس از شش ماه با استفاده از تست ناپدید شدن رنگ فلورسین (FDDT) و همچنین رفع علایم بیماران ارزیابی شد.
یافته ها: سن بیماران 01/35±67 ماه (محدوده 121-26) بود. محل تنگی کانالیکول در بیماران ما در کانالیکول مشترک یا با فاصله mm 3-2 از کانالیکول مشترک بود. پس از شش ماه، جراحی در 13 سیستم اشکی (25/81%) با موفقیت انجام شد. یک بیمار که انسداد مادرزادی مجرای اشکی و سندرم داون داشت و دو بیمار دیگر به داکریوپلاستی با بالون و استنت گذاری پاسخ ندادند و متعاقباً تحت داکریوسیستورینوستومی (DCR) قرار گرفتند.
نتیجه گیری: داکریوپلاستی با بالون همراه با لوله گذاری مونوکرافورد می تواند به عنوان یک روش درمانی موفق در بیماران مبتلا به انسداد مادرزادی مجرای اشکی (CNLDO) با سابقه پروبینگ و استنت گذاری ناموفق پیش از برنامه ریزی برای داکریوسیستورینوستومی (DCR) در نظرگرفته شود.

بررسی نتایج احیای قلبی-ریوی و عوامل موثر بر آن با تاکید بر علت ایست قلبی و پروگنوز یک ساله بیماران نجات یافته

پانیذ پورسیاه بیدی

زمینه و هدف: احیای قلبی ریوی به عنوان یک مداخله ای سریع و فوری در جلوگیری از مرگ در فردی است که به طور ناگهانی دچار ایست قلبی-تنفسی شده است، این مطالعه با هدف بررسی نتایج احیای قلبی ریوی و عوامل موثر بر آن با تاکید بر علت ایست قلبی و پروگنوز یک ساله بیماران نجات یافته انجام خواهد شد.
روش بررسی: این پژوهش یک مطالعه توصیفی- تحلیلی گذشته نگر است که به مدت 24 ماه، از اول فروردین 1397 تا پایان اسفند ۱۳۹8 در بیمارستان شهید مصطفی خمینی شهر ایلام در تیر 1401 تا شهریور 1401 انجام شد. اطلاعات لازم براساس داده های موجود در پرونده های بیماران جمع آوری گردید.
یافته ها: از 152 بیمار، (1/42%)64 مرد و (9/57%)88 زن بودند. میانگین در گروهی که CPR موفق داشتند 75/60 سال و در گروهی که CPR ناموفق داشتند 27/68 سال بوده است. 7/13% کل CPRها در زمان تعویض شیفت رخ داده بود، تعداد CPR در تعویض شیفت شب با صبح 11 مورد (2/7%) و در تعویض شیفت عصر با شب شش مورد (9/3%) و تعویض شیفت عصر با شب چهار مورد (6/2%) بوده است. بیشترین بیمارانی که تحت CPR قرار گرفتند بیماران مبتلا به بیماری های داخلی بودند.
نتیجه گیری: نتایج بیانگر این است که انجام CPR در هر زمانی مورد توجه قرار می گیرد. با این وجود دلایل عدم موفقیت عملیات احیا را بایستی در عوامل دیگر جستجو کرد. این عوامل می توانند شامل روزآمد کردن دانش پرستاری و پزشکی در زمینه تیم احیا، تجره و مهارت تیم احیا، آموزش های ادواری تیم احیا باشند.

بررسی و مقایسه مدل‌های آماری کفایت همودیالیز در بیماران همودیالیزی در دو گروه (فیستول و کاتتر دایم) در مرکز دیالیز حامی اراک

کوثر سادات اشرفی

زمینه و هدف: همودیالیز یکی از راه های مهم درمان نارسایی حاد و مزمن کلیه است که با هدف ثبات محیط داخلی بدن و خارج کردن مواد اضافی و سمومی که باعث ضایعات و صدمات دایمی مهلک می شود انجام می شود. مقایسه مدل های آماری کفایت دیالیز در روش های مختلف دیالیز بسیار حایز اهمیت است. با توجه به افزایش تعداد بیمارانی که از طریق گروه های درمانی فیستول و کاتتر دیالیز می شوند و متغیر بودن تعداد وابسته به مراکز درمانی، احتمال کاهش یا افزایش کفایت دیالیز وجود خواهد داشت بنابراین در مرکز حامی اراک این مقایسه ها انجام شد.
روش بررسی: در این مطالعه تحلیلی- مقطعی، بیماران دیالیزی مرکز دیالیز حامی اراک از فروردین 1399 تا شهریور 1399 براساس دسترسی عروقی در دو گروه همسان سازی شده (گروه اول دارای کاتتر دایم، گروه دوم دارای فیستول شریانی وریدی) قرار گرفتند. مدل های آماری کفایت دیالیز بیماران در دو گروه با استفاده از معیار Kt/V سنجیده شد. تجزیه تحلیل داده ها با نرم افزارهای SPSS software, version 23 (IBM SPSS, Armonk, NY, USA) و AMOS انجام شد.
یافته ها: در آنالیز کواریانس BUN پیش از دیالیز اختلاف معنادار آماری در گروه های مورد مطالعه وجود دارد (05/0>P). متغیرهای UF و URR، زمان دیالیز و تعداد دفعات دیالیز در سه تکرار متواتر میانگین آنها اختلاف معنادار آماری در گروه های مورد مطالعه (فیستول و کاتتر دایم) وجود ندارد (05/0<P).
نتیجه گیری: در این مطالعه طی تکرار متواتر میزان کفایت دیالیز در دو گروه به طور میانگین 22% از کفایت خوبی برخوردار نبودند و 78% بیماران در دو گروه از کفایت دیالیز مناسب برخوردار بودند.

آیا اعتیاد به تریاک یک عامل خطر برای هایپرپلازی خوش‌خیم پروستات است؟

بنفشه زینلی رفسنجانی

زمینه و هدف: بزرگی پروستات یک مسئله رایج در بین مردان است که عوارض جانبی قابل توجهی را برای مردان مسن ایجاد می کند. با توجه به شیوع بالای بزرگی پروستات و اعتیاد به تریاک و مشتقات آن، ارزیابی رابطه بین مصرف تریاک با بزرگی پروستات ممکن است موضوع جالبی باشد.
روش بررسی: داده ها به صورت مقطعی جمع آوری گردید. جامعه هدف بیماران معتاد به تریاک مراجعه کننده به بیمارستان های نمازی دانشگاه علوم پزشکی شیراز برای سونوگرافی لگن از شهریور 1398 تا مرداد 1399 بودند. دو گروه در نظر گرفته شد. گروه موردنظر شامل مردانی با سابقه حداقل یک سال سوء مصرف تریاک بود. گروه کنترل مردانی در همان محدوده سنی که به دلایل دیگری به جز مشکلات پروستات برای سونوگرافی مراجعه کرده بودند. حجم پروستات بیشتر از ml 20 به عنوان پروستات بزرگ شده در نظر گرفته شد.
یافته ها: 212 مرد در مطالعه شرکت کردند که 78 بیمار معتاد در گروه موردنظر و 134 نفر سالم در گروه کنترل بودند. میانگین اندازه پروستات در گروه معتاد به طور معناداری بیشتر از گروه سالم بود (005/0=P). بین اندازه پروستات و سن در هر دو گروه ارتباط معناداری وجود داشت. ارتباط معناداری بین سایز پروستات و شاخص توده بدن مشاهده نشد.
نتیجه گیری: با توجه به کاهش میل جنسی افراد معتاد، ابتدا انتظار داشتیم در مردان معتاد با پروستات کوچکتر مواجه شویم. با این حال، نتایج مطالعه خلاف آن را ثابت کرد. کاهش میل جنسی، احتمال تجمع ترشح در پروستات را افزایش می دهد که این ممکن است منجر به واکنش های التهابی مزمن، در نتیجه هایپرتروفی، و هایپرپلازی پروستات شود. در نهایت می توان نتیجه گرفت که اعتیاد به تریاک و مشتقات آن می تواند احتمال بزرگ شدن پروستات را افزایش دهد.

بررسی اثر تمرینات ورزش شنا بر استرس اکسیداتیو ناشی از مصرف مزمن مرفین

مهدی صادق

زمینه و هدف: مرفین به عنوان یک ضددرد قوی با کاربرد گسترده بالینی جهت کنترل دردهای متوسط تا شدید است که همچنین شامل موارد سوء مصرف دارویی گسترده نیز می باشد. بررسی های اخیر نشان داده اند که تکرار استفاده از مرفین و مشتقات آن می تواند سبب ایجاد استرس اکسیداتیو شود. در این مطالعه اثرات تمرینات روزانه شنا، بر شاخص های استرس اکسیداتیو در هایپوکمپ و پلاسمای موش های صحرایی وابسته به مرفین بررسی شد.
روش بررسی: در این مطالعه تجربی 48 سر موش صحرایی نر بالغ نژاد Wistar استفاده شد. آزمایش ها طی ماه های دی تا نیمه اسفند 1400 در دانشگاه علوم پزشکی اراک انجام شد. مرفین در آب روزانه به مدت چهار هفته به موش های صحرایی تجویز شد. تمرینات ورزش شامل 15 دقیقه شنای مداوم روزانه بود. هایپوکمپ و پلاسما از هر گروه جمع آوری و برای اندازه گیری فاکتورهای MDA، GSH، BDNF و ایریسین استفاده شد.
یافته ها: در پلاسما و هایپوکمپ گروه مرفین در مقایسه با گروه کنترل، GSH به صورت معنادار کاهش داشت. درحالی که GSSG و MDA به صورت معناداری افزایش داشت. مصرف مرفین تاثیری بر ایرسین پلاسما نداشت، اما باعث کاهش معنادار BDNF هایپوکمپ شد. تمرینات شنای روزانه در گروه مصرف کننده مرفین به صورت معنادار اثرات مرفین بر سطوح GSH، GSSG و MDA پلاسما و هایپوکمپ و BDNF هایپوکمپ را جبران کرد.
نتیجه گیری: تمرینات شنای روزانه در طی روند مصرف مزمن حداقل بخشی از استرس اکسیداتیو ناشی از مصرف مرفین را جبران می کند. این اثر ممکن است به کاهش آسیب های سلولی و ملکولی ناشی از مصرف مزمن مرفین کمک کند.

پیش‌بینی عملکرد اعضاء هیئت‌علمی دانشگاه‌های علوم پزشکی در ارایه آموزش‌های مجازی در پاندمی کووید 19 برحسب روش‌های حل مسئله و ویژگی‌های فردی اجتماعی آنها: مطالعه داده‌کاوی: یک گزارش کوتاه

محمد ستاری

زمینه و هدف: در پاندمی کووید 19 ارایه آموزش های مجازی در دانشگاه ها ضرورت یافت. در این راستا مطالعه ای باهدف پیش بینی عملکرد اساتید در ارائه آموزش های مجازی در پاندمی کووید 19 برحسب روش های حل مسئله و دموگرافیک آن ها انجام شد.
روش بررسی: مطالعه توصیفی تحلیلی بر روی 252 تن از اساتید دانشگاه های علوم پزشکی ایران از اردیبهشت 1400 تا پایان خرداد 1400 انجام شد. پرسشنامه سنجش عملکرد اعضاء هیئت علمی در ارائه آموزش های مجازی (89/0=α) و پرسشنامه روش های حل مسئله (75/0=α) به صورت مجازی اجرا شد و داده ها توسط داده کاوی تحلیل شد.
یافته ها: عوامل مرتبط با رضایت اساتید از عملکردشان در ارائه آموزش های مجازی عبارت بود از «امکان نظارت بر انجام تکالیف درسی»، «برقراری نظم و مقررات»، «تهیه محتوای آموزشی استاندارد»، «استفاده از محتوای چندرسانه ای»، «تسلط بر نرم افزارها و محتوای چندرسانه ای»، «بررسی کیفیت و کمیت یادگیری دانشجویان»، و برخی ویژگی های رفتاری اساتید چون «خودتنظیمی، پیگیری، توافق پذیری و واقع بینی».
نتیجه گیری: عملکرد اساتید در ارائه آموزش های مجازی، تحت تاثیر برخی عوامل رفتاری و قابلیت های فردی موقعیتی قابل تغییر است.

عارضه نادر از ابتلا به کوید 19 در شیرخوار 14 ماهه: گزارش یک مورد

معصومه عابدینی

زمینه و هدف: ابتلا به کووید 19 در برخی از بیماران منجر به طوفان سایتوکینی و بروز لنفوهیستیوسیتوزیس هموفاگوسیتیک (HLH) ثانویه به این عامل ویروسی می شود. HLH بیماری نادر و تهاجمی در کودکان است که با مرگ ومیر بالا همراه است. هدف از این گزارش، معرفی شیرخوار 14 ماهه مبتلا به کووید 19 با تشخیص HLH می باشد.
معرفی بیمار: بیمار شیرخوار 14 ماهه مبتلا به کووید 19، در آبان 1399 با تب مزمن، ضعف و بی حالی، در بیمارستان سنندج بستری سپس به دلیل تب مقاوم و افزایش آنزیم های کبدی به مرکز ثانویه اعزام و دچار لکوسیتوز و هپاتواسپلنومگالی شد. طی بررسی ها، تشخیص HLH مطرح شد و تحت درمان با آنتی بیوتیک، IVIG، دگزامتازون و پنتوپرازول قرار گرفت. پس از آن تب کاهش یافت، سپس پردنیزولون خوراکی تجویز و پیگیری مجدد توصیه شد. با حال عمومی خوب ترخیص گردید.
نتیجه گیری: باتوجه به پاندمی کنونی و ارتباط آن با HLH، بررسی معیارهای مربوطه جهت تشخیص و درمان به موقع باید مدنظر قرار گرفته شود تا از عوارض احتمالی ناشی از آن جلوگیری نمود.

آموزش مستمر مهارت‌های زندگی راه‌کاری قابل تامل در پیشگیری از اقدام به خودکشی: یک نامه به سردبیر

مسعود محمدی

سردبیر محترم
زندگی همه ی افراد جامعه از بدو تولد تا پیری متشکل از اتفاقات خوب و بد، شادی و غم، مشکلات، موانع و موفقیت های زیادی می باشد. معمولا افراد مختلف در مواجهه با هر یک از این رویدادها و اتفاقات، متناسب با خصوصیات شخصیتی، شرایط محیطی و نقاط قوت و ضعف خود روش ها و رفتارهای متفاوتی از خود نشان می دهند. برخی از افراد در مواجهه با مشکلات، موانع و شکست های زندگی به دلیل نداشتن مهارت های لازم و عدم توانایی در برخورد مناسب با این شرایط سخت قادر به حل مشکلات و عبور از موانع به شیوه ی مناسب نمی باشند، به همین دلیل از نظر روحی و روانی دچار بحران می گردند. در زمان بروز این بحران ها برخی از افراد به دلایلی از قبیل آستانه ی تحمل و قدرت سازگاری پایین، نداشتن مهارت حل مسئله و فقدان منابع حمایتی، قادر به پیدا کردن راه حل مناسب جهت عبور از این بحران ها نبوده و دچار ناامیدی و درماندگی شدید شده، در نهایت اقدام به خودکشی می نمایند. خودکشی به معنای نابود کردن و از بین بردن خود، به هر حالتی از مرگ اطلاق می شود که نتیجه ی مستقیم یا غیرمستقیم عملی باشد که شخص آن را انجام داده و از نتیجه ی عملش آگاه است. براساس گزارش سازمان بهداشت روانی، خودکشی سیزدهمین علت مرگ ومیر در جهان و سومین علت مرگ در گروه سنی 15 تا 34 سال است.¹ میزان اقدام به خودکشی 40-10 بار بیشتر از خودکشی منجر به مرگ می باشد و با توجه به پیچیده تر شدن تعاملات و ارتباطات در همه ی جوامع بشری میزان اقدام به خودکشی رو به افزایش است.^4-1 ایران از نظر رتبه جهانی خودکشی در رتبه 58 ام قرار دارد که در این میان سه استان ایلام، کرمانشاه و همدان بالاترین آمار خودکشی را دارند.⁵ علل و انگیزه ی خودکشی در ایران به عواملی مانند اختلافات حاد خانوادگی و زناشویی، متشنج بودن شرایط زندگی خانوادگی، ناراحتی ها و اختلالات روانی و شخصیتی، شکست های عشقی، مشکلات اقتصادی، ورشکستگی، فقر و بیکاری، سوءمصرف مواد مخدر و اعتیادآور، درد و بیماری های مزمن جسمانی، بحران مرگ و از دست دادن عزیزان و فقدان حمایت اجتماعی مربوط می شود. اگرچه زنان بیشتر از مردان در شرایط بحرانی زندگی شان اقدام به خودکشی می کنند اما مردان از روش های کشنده تری برای از بین بردن خود استفاده می نمایند. خودکشی به عنوان مهمترین اورژانس روانشناسی و روانپزشکی پدیده ای است که نقش اساسی در وضعیت سلامتی فرد و جامعه ایفا می کند، از این رو پرداختن به این مسئله می تواند علاوه بر کمک به افراد، زمینه ساز سلامت جامعه نیز باشد. نظر به اینکه امروزه سن اقدام به خودکشی کاهش یافته و تعداد زیادی از افراد جامعه را درگیر این افکار کرده است لذا اقدامات پیشگیرانه جهت جلوگیری از آسیب به خود الزامی می نماید.
حائز اهمیت است که اقدامات پیشگیرانه از سن کودکی آغاز شود که شامل موارد زیادی در زمینه های مختلف زندگی افراد از جمله فراگیری مهارت های صحیح فرزند پروری توسط والدین با هدف ایجاد روابط متقابل و موثر بین فرزندان و والدین، آموزش مستمر مهارت های زندگی از جمله مهارت حل مسئله، مهارت های ارتباطی، تصمیم گیری، کنترل خشم متناسب با دوره های سنی افراد، آموزش مهارت های لازم در جهت افزایش قدرت سازگاری محیطی و تاب آوری افراد در مواجهه با مشکلات، تشخیص و درمان به موقع اختلالات و مشکلات روحی و روانی افراد و به آموزش مهارت همدلی در راستای به عمل آوردن حمایت های روانی عاطفی متناسب با شرایط سنی به ویژه در دوران نوجوانی می باشد. از این رو مراجع زیربط می توانند با اقدامات پیشگرانه ی ذکر شده نرخ اقدام به خودکشی و افکار خودکشی را در جامعه کاهش دهند و از این طریق گام های موثری در جهت سلامت فرد و جامعه بردارند.