مجله دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی تهران

معرفی یک بیمار مبتلا به هیستیوسیتوزیس ایکس از نوع Hand Schuller Christian disease

هیستیوسیتوزیس ایکس به گروهی از حالت های بالینی اطلاق می شود که با پرولیفراسیون منتشر سلول های رسیده هیستیوسیت همراه با سلول های رتیکولواندوتلیال Foamy مانند که حاوی قطرات چربی هستند و تعداد متغیری از ائوزینوفیل و بافت همبند مشخص می گردد. این سلول ها باعث توده های تور مانند در استخوان ها و ارگان های مختلف بدن می شوند و نتیجتا علایم کلینیکی مختلفی ایجاد می کنند. ممکن است بصورت حاد و Fulminant یا مزمن و با پیشرفت آهسته باشد. در این گزارش، طفل سه ساله ای که مبتلا به نوع مزمن HSC می باشد با گرفتاری ارگان های مختلف معرفی می گردد. این بیمار گرفتاری استخوان تمپورال بصورت اوتیت مزمن میانی COM، ترشح چرکی مزمن گوش راست و گرانولویشن کانال خارجی، گرفتاری هیپوفیز بصورت دیابت بی مزه و گرفتاری احشا داخلی شکم بصورت بزرگی طحال و کبد دارد.

تغییر در ترکیبات غشا پایه رگ های آندومتر در مصرف کنندگان نورپلانت

علت 50% از موارد قطع مصرف کنتراسپتیوهای حاوی پروژسترون تنها، خونریزی های غیرطبیعی (Breakthrough bleeding: BTB) می باشد که با تغییر در شکل و شکننده شدن دیواره مویرگ ها همراه است. تغییرات ساختمانی و ترکیباتی غشا پایه می تواند منشا شکنندگی مویرگ های آندومتر در مصرف کنندگان این وسایل باشد. در یک مطالعه کارآزمایی بالینی، 32 زن سالم بارور داوطلب قبل و در زمان استفاده از کاشتنی های زیرجلدی آزادکننده لوونورجسترول نورپلانت مورد مطالعه قرار گرفتند. از هر زن سه بیوپسی از آندومتر، یکبار قبل از گذاشتن نورپلانت و دو بار پس از استفاده از نورپلانت گرفته شد. سپس با استفاده از روش های ایمونوهیستوکمیکال لامنین، کلاژن IV و هپارن سولفات پرتئوگلیکن موجود در غشا پایه رگ های آندومتر رنگ آمیزی و مورد مطالعه قرار گرفت. تراکم رگ های رنگ آمیزی شده با آنتی بادی هریک از آنها شمارش شد و با تراکم رگ های رنگ آمیزی شده با آنتی CD34 مقایسه گردید. رنگ آمیزی دوگانه CD34 و لامنین جهت نشان دادن رگ های بدون غشا پایه نیز بکار برده شد. نتایج این مطالعه نشان داد که، کاهش معنی داری در تراکم رگ های رنگ آمیزی شده با آنتی بادی های مواد تشکیل دهنده غشا پایه رخ می دهد، بطوریکه تعداد رگ های آنتی لامنین-مثبت 8±179، آنتی کلاژن IV-مثبت 7±166 و آنتی هپارن سولفات پروتئوگلیکن 6±61 (میانگین±خطای معیار) رگ در mm² در آندومتر طبیعی است که بترتیب به تعداد 6±156، 6±144 و 3±44 رگ در mm²، پس از 13-2 هفته مصرف نورپلانت کاهش می یابد (P=0.01). این کاهش علیرغم افزایش تراکم رگ های کوچک رنگ آمیزی شده با آنتی CD34 رخ می دهد (17±254 رگ در mm² پس از 13-2 هفته مصرف نورپلانت در مقایسه با 8±193 و قبل از مصرف نورپلانت، P=0.001). کاهش تراکم رگ های رنگ آمیزی شده با آنتی بادی های اجزای غشا پایه، نه تنها در سه ماه اول پس از استفاده از نورپلانت رخ می دهد، بلکه پس از سه ماه تا یکسال پس از استفاده از نورپلانت نیز مشاهده شد. در این مطالعه همچنین درصد رگ هایی که غشا پایه را نشان می دهند، نیز محاسبه گردید. کاهش معنی داری در نسبت رگ هایی که غشا پایه را نشان می دهند در مصرف کنندگان نورپلانت نشان داده شد. درصد رگ های CD34 مثبت که لامنین-مثبت، CIV-مثبت و HSPG-مثبت نیز بودند، بترتیب از 3±97، 3±88 و 2±31 در آندومتر طبیعی به 3±79، 4±75 و 2±20 پس از مصرف نورپلانت (P<0.05) کاهش می یابد. کاهش درصد رگ های کوچک آندومتر که غشا پایه را نیز نشان می دهند، می تواند علت شکنندگی این رگ ها باشد. همچنین این کاهش می تواند بعلت پدیدار شدن رشته هایی از سلول های آندوتلیالی باشد که فاقد ساختمان لوله ای شکل هستند و یا ممکن است بدلیل کاهش آرتریول ها و افزایش سیاهرگ ها باشد. با رنگ آمیزی دوگانه رگ ها با آنتی بادی CD34 و آنتی لامنین، فقدان غشا پایه و یا کمرنگ بودن و ضعف آن بوضوح نشان داده شد. شناخت مکانیسم های موضعی خونریزی آندومتر رهگشایی برای پیدا کردن روش مناسب برای پیشگیری و درمان مناسب این نوع خونریزی و در نهایت افزایش میزان پذیرش این روش های جلوگیری خواهد بود.

گزارش لنفادنوپاتی گردنی به عنوان تنها تظاهر سارکوتیدوز

سارکوئیدوز یک بیماری مولتی سیستم مزمن با اتیولوژی ناشناخته می باشد. تمامی قسمت های بدن می تواند درگیر شود، ولی ریه ارگانی است که بیش از همه مبتلا می گردد. تظاهرات اتولارینگولوژیک در 20 تا 40% موارد سارکوئیدوز اتفاق افتاده و متخصص گوش و گلو و بینی ممکن است با طیف وسیعی از ضایعات مواجه شود. در این مقاله بیماری معرفی می شود که با لنفادنوپاتی های بزرگ گردنی و بدون سایر تظاهرات سارکوئیدوز مراجعه نموده است.

بررسی عوامل موثر بر پیش آگهی بیماران مبتلا به آبسه ریه

منوچهر آقاجان زاده

باوجود آنتی بیوتیک های جدید و با اثر وسیع و پیشرفت در برونکوسکوپی و فیزیوتراپی تنفسی، هنوز آبسه ریه با موربیدیتی و مورتالیته بالا همراه است. هدف از این بررسی نشان دادن عوامل زمینه ای می باشد که بر پیش آگهی آبسه ریه نتیجه نامطلوبی دارد. این بررسی گذشته نگر است. تمام بیمارانی که بخاطر آبسه ریه از بهمن 1372 لغایت 1377 در بخش جراحی مرکز آموزشی درمانی رازی رشت بستری شده بودند، مورد بررسی قرار گرفتند. در این 52 بیماری که مورد بررسی قرار گرفته بودند پرونده 5 بیمار بخاطر اینکه اطلاعات کامل نداشت از مطالعه حذف شد. معدل سنی بیماران 45 سال (30 تا 70) سال بودند. 40 نفر مذکر و 12 نفر مونث بودند طول بستری در بیمارستان بطور متوسط 20 روز (15 تا 35) روز و علل ثانویه ریوی که باعث آبسه ریه شده بود عبارتند: COPD در 10 نفر (1%)، پنومونی 10 نفر (1%)، برونشکتازی 15 نفر (28%)، کانسر ریه 2 نفر (23%)، کیست هیداتید ریه 2 نفر (3.84%) و آتلکتازی 3 نفر (5.076%). علل خارج ریوی که باعث آبسه ریه شده بود عبارتند: تغییر سطح هوشیاری با آسپیراسیون در 10 نفر، بیماری های مری که منجر به ریفلاکس شد در 10 نفر، بیماری های لثه و دندان در 5 نفر، Debiliated در 3 نفر. عوامل موثر بر پیش آگهی بیماران مبتلا به آبسه ریه در این مطالعه که نتیجه نامطلوبی داشتند عبارتند: آبسه ریه در اثر سرطان ریه، آنمی، هیپوآلبومینمی (Hb<10 و AL<3)، سن بالاتر از 60 سال، آبسه ریه با کشت میکروبی پسودومونا، استاف کلبسیلا، آبسه ریه با کاوتیه بزرگتر از 8 سانتی متر، لب تحتانی ریه راست، آبسه در برونشکتازی ناشی از سل. باوجود اینکه، آبسه زود تشخیص داده می شود و آنتی بیوتیک جدید و وسیع الطیف مصرف می شود علیرغم این موربیدیتی و مورتالیته بالا دارد. لذا با برخوردی جدی تر در مورد درناژ داخلی، برونکوسکوپی، فیزیوتراپی و جراحی به موقع شاید پیش آگهی آبسه را بهتر کرد.

اندیکاسیون ها و کنتراندیکاسیون های کله سیستکتومی لاپاروسکوپیک و میزان تبدیل به جراحی باز در بخش های جراحی یک و پنج مجتمع بیمارستانی امام خمینی تهران در سال های 1372 تا 1377

با گذشت یک دهه از ظهور کله سیستکتومی لاپاروسکوپیک این روش بدل به روشی ایمن و کارآمد برای برخورد با سنگ صفراوی شده است. مزیت های این روش شامل کاهش مدت بستری در بیمارستان و هزینه های مربوطه، بازگشت سریعتر به کار، کاهش درد و مسائل زیبایی می باشند. این روش جراحی نیز مانند هر روش دیگری، اندیکاسیون ها و کنتراندیکاسیون های خاص خود را دارد که با پیشرفت تکنیک و افزایش تجربه جراحان تغییر می یابند. هدف از این مطالعه بررسی اندیکاسیون ها و کنتراندیکاسیون های کله سیستکتومی لاپاروسکوپیک و میزان تبدیل به جراحی باز در بخش های یک و پنج جراحی مجتمع بیمارستانی امام خمینی (ره) می باشد. در یک مطالعه گذشته نگر توصیفی از نوع Case-series پرونده تمام بیمارانی که از اول سال 1372 تا مهر ماه سال 1377 مورد کله سیستکتومی قرار گرفته بودند مطالعه گردید. سن و جنس بیماران، تشخیص هنگام بستری، یافته های سونوگرافیک و رادیولوژیک دیگر، یافته های آزمایشگاهی، اندیکاسیون کله سیستکتومی، وضعیت اول همراه سابقه جراحی شکمی قبلی و با بدخیمی داخل شکمی، نوع عمل (باز، لاپاروسکوپی، لاپاروسکوپی تبدیل شده به باز با ذکر علت)، یافته های پاتولوژی، فاصله زمانی از کله سیستکتومی تا ترخیص و میزان مرگ و میر در همان بستری مطالعه شدند. 343 پرونده کله سیستکتومی مورد بررسی قرار گرفت که 121 مورد از آنها به روش لاپاروسکوپیک انجام شده بود. از این تعداد 117 نفر زن (96.7%) و 4 نفر مرد (3.3%) بودند. طیف سنی بیماران 14 تا 84 سال با میانه سنی 45 سال بود. شایعترین اندیکاسیون های کله سیستکتومی لاپاروسکوپیک در این مرکز عبارتند از: 1) کولیک عود کننده صفراوی (88.4% موارد)، 2) تظاهرات غیر اختصاصی سنگ کیسه صفرا (5.8%) و 3) سنگ های صفراوی بدون علامت (1.7%). کنتراندیکاسیون های کله سیستکتومی لاپاروسکوپیک در این مرکز عبارتند از: 1) کله سیستیت حاد، 2) سنگ و یا دیلاتاسیون کلدوک، 3) کانسر کیسه صفرا، 4) بدخیمی های داخل شکم، 5) نیاز به عمل جراحی الکتیو شکمی همزمان، 6) سابقه لاپاراتومی قسمت های فوقانی شکم، 7) سپسیس، 8) ایلئوس، 9) پریتونیت، 10) پانکرانیت، 11) چاقی مفرط. میزان تبدیل به جراحی باز در این مرکز 4.7% می باشد. علل تبدیل به جراحی باز شامل: چسبندگی شدید (44.4% موارد)، اشکالات تکنیکی (33.3%) و علل اضطراری (22.3%) می باشند. هیچ مرگی پس از LC در همان بستری رخ نداد. سیروز کبدی جبران شده کنتراندیکاسیونی جهت انجام کله سیستکتومی لاپاروسکوپیک به حساب نمی آید. انجام کله سیستکتومی لاپاروسکوپیک در بیماران قلبی عروقی و ریوی نیاز به ارزیابی دقیق دارد تصمیم برای انجام یا عدم انجام آن منوط به وضع بیمار است.

صرع و رانندگی

صرع یا اپی لپسی بیماریی است که شیوع بالایی دارد و با رانندگی تداخل نموده و ممکن است منجر به تصادف در حین رانندگی شود. این مطالعه یک بررسی مورد-شاهدی بر روی 100 نفر بیماران صرعی و 100 نفر گروه شاهد است که رانندگی می کرده اند. نمونه گیری بصورت مصاحبه حضوری و با تکمیل پرسشنامه بوده است. میانگین تصادف در گروه مورد به ازای ساعات رانندگی حدودا سه برابر گروه کنترل بوده است، که این تفاوت آماری در مردها و افراد گروه سنی کمتر از 30 سال قابل توجه می باشد. بیش از 60% تصادفات در افراد صرعی بعلت حملات صرعی نبوده است؛ تصادفات معمولی نیز در افراد صرعی از گروه شاهد بیشتر است. کمپلیانس دارویی در افراد صرعی تصادف کرده بدتر از افراد صرعی تصادف نکرده بوده است و کمپلیانس بدتر دارویی می تواند یک پیش گویی کننده احتمال بیشتری برای بروز تصادف باشد. در افراد صرعی که حمله حین رانندگی داشته اند نیز کمپلیانس دارویی نسبت به افراد صرعی که حین رانندگی حمله نداشته اند بدتر بوده است. 58% بیماران صرعی راجع به رانندگی با پزشک معالج صحبتی نکرده بودند. 43.3% حملات صرعی اتفاق افتاده در حین رانندگی از نوع فراگیر بوده است. هیچیک از بیماران مصروع موضوع بیماری خود را به اداره راهنمایی و رانندگی اطلاع نداده بودند.

بررسی موارد هموروئید در کودکان در بیمارستان های امیرکبیر و بهرامی، سال 78-1362

هوشنگ پورنگ

یکی از بیماری های شایع آنورکتال در بالغین هموروئید می باشد که عامل زمینه ای و علایم و درمان آن بطور مفصل مورد بررسی قرار گرفته ولی در کودکان مطالعات بسیار کمی روی هموروئید انجام شده است. آیا در کودکان هم هموروئید دیده می شود؟ با مراجعه به کتب و مقالات مشخص می شود که در مورد هموروئید کودکان بررسی اندکی صورت گرفته است و اغلب گزارشات هموروئید را متعاقب هیپرتانسیون پورت ذکر نموده اند. هدف ما از این مطالعه بررسی هموروئید در کودکان است و می خواهیم بدانیم آیا این بیماری در کودکان سالم هم دیده می شود و یا خیر؟ با مراجعه به پرونده بیماران بستری در بیمارستان های امیرکبیر و بهرامی در طی سال های 78-1362 مشخص شده است که در بیش از 30 هزار عمل جراحی انجام شده فقط 7 مورد هموروئید وجود داشته است. این 7 بیمار بررسی شدند که 6 مورد پسر بودند (85%) و شایع ترین سن مراجعه حدود 6 ساله بوده است. بیشتر بیماران بعلت توده ناحیه آنال (43%) و بعد از آن به علت ترومبوز (28.5%) مراجعه کرده بودند. در بررسی بیماران هیچ نکته پاتولوژیک دیگری یا بیماری زمینه ای وجود نداشته است و بعد از درمان جراحی و طبی تمام بیماران بدون عارضه پاسخ رضایت بخش داده اند. لذا نتیجه می گیریم که هموروئید در اطفال نیز می تواند بدون عامل زمینه ای ایجاد شود و اغلب پاسخ درمانی مناسب و بدون عارضه را در این بیماران انتظار داشت و البته اغلب بیماران دچار فیشر آنال-پرولاپس رکتوم-پولیپ رکتوم بعنوان هموروئید مراجعه نمایند.

یک روش ساده تخمین وزن جنین با سونوگرافی

برای کنترل بهتر دوران بارداری و تشخیص نحوه رشد جنین و تصمیم گیری مناسب برای ختم حاملگی بویژه در موارد پرخطر، دانستن وزن تخمینی جنین الزامی است. بهترین وسیله تخمین وزن جنین سونوگرافی می باشد. هدف از این مطالعه بررسی یک روش ساده، مطمئن و سریع در پیش بینی وزن جنین به کمک سونوگرافی در خانم های باردار ایرانی و بررسی تغییرات احتمالی و مقایسه نتایج با مطالعه مشابه خارجی است. مطالعه به روش توصیفی تحلیلی و بصورت آینده نگر و با اندازه گیری سونوگرافیک قطر بی پاریتال، قطر میانگین وزن نوزادان متولد شده 2320 گرم بود. با استفاده از آنالیز رگرسیون متعدد داده ها، برای پیش بینی وزن نوزاد فرمول زیر بدست آمد. 4932.1- (سانتی متر) قطر بی پاریتال×15.6- (سانتی متر) قطر متوسط شکم×20+ (سانتی متر) طول ران×95.8=وزن (گرم) اثر کلیه پارامترهای وارد شده در معادله از لحاظ آماری معنی دار بود (P<0.02). علاوه بر آن جدول ساده ای برای تخمین وزن جنین پدید آمد. آزمون T جهت مقایسه این جدول و با جدول مشابه Rose & Mc callum در ردیف های انتهایی جدول و یا بعبارتی در اوزان تخمینی 4000 گرم و یا بیشتر اختلاف معنی دار نشان داد (P<0.05). مطالعه ما نشان داد که تخمین وزن جنین با استفاده از مجموع سه پارامتر بیومتریک قطر بی پاریتال، قطر متوسط شکم و طول ران روش دقیق و قابل قبولی است. تحقیق بیشتر در بکارگیری سایر پارامترهای جنینی بویژه در مورد اختلال رشد جنین (FGR) و یا ماکروزومی ممکن است در تخمین دقیق تر وزن جنین کمک کننده باشد.

بررسی عوارض مادری و جنینی دیابت در مراجعین به بیمارستان ولی عصر طی سال های 75-1370

دیابت قندی (ملیتوس) یکی از شایعترین بیماری های آندوکرینی است که در دوران حاملگی دیده می شود. دیابت در حاملگی باعث افزایش مرگ و میر و عوارض مادری و جنینی است. هدف از این تحقیق، بررسی عوارض مادری و جنینی در زنان باردار دیابتی مراجعه کننده به بیمارستان ولی عصر در سال های 1370 الی 1375 می باشد. این مطالعه بصورت گذشته نگر بر روی پرونده 96 مورد زن باردار دیابتی (گروه مورد) و 100 مورد زن باردار سالم (گروه شاهد) که بصورت تصادفی از میان 18000 مراجعه کننده انتخاب شدند، انجام شده است. در این مطالعه تمام عوارض مادری مورد بررسی (میزان سزارین 71.3%، پره اکلامپسی 16.5%، فشار خون بالا 24.3% و هیدروآمنیوس 4.3%) در گروه مورد، بالاتر از گروه شاهد بود و در میان عوارض مادری به استثنا هیدروآمنیوس بین دو گروه مورد و شاهد اختلاف معنی داری بدست آمد (P=0.0001). سزارین شایعترین عارضه مادری بود که در گروه مورد دیده شد و شایعترین علت سزارین در گروه شاهد سزارین تکراری با شیوع 13% بود. از میان عوارض جنینی و نوزادی در دو مورد، ماکروزومی و اختلالات متابولیکی، بین دو گروه مورد و شاهد اختلاف معنی داری بدست آمد (P=0.0001). شایعترین اختلال متابولیکی در نوزادان گروه مورد هیپوگلیسمی با شیوع 25.2% بود. این مطالعه بیانگر این نکته است که علیرغم اینکه این بیماران امروزه تحت مراقبت های ویژه ای قرار دارند و مرگ و میر و عوارض مادری و جنینی در این بیماران نسبت به گذشته کاهش یافته است. ولی باز هم حاملگی در این بیماران نسبت به زنان باردار سالم پرخطر است.

تشخیص قبل از تولد آترزی ژژنوم: گزارش یک مورد

یک مورد آترزی روده باریک که در طی حاملگی بعلت هیدرامنیوس مادر تشخیص داده شد، گزارش می شود. لوپ های متسع متعدد در شکم جنین، راهنمای تشخیص این مورد در سونوگرافی بود که پس از تولد، تنقیه باریم انسداد ژژنوم را مشخص و لاپاراتومی آنرا تایید کرد. آگاهی قبل از تولد والدین و آمادگی آنها جهت هرگونه تصمیم و پیشنهاد، کمک بسزایی به پزشکان نمود. همچنین تشخیص قبل از تولد باعث شد که تیم متخصصین جهت هرگونه اقدام آمادگی کامل را داشته باشند.

بررسی شیوع انفارکتوس میوکارد Perioperative در 300 بیمار CABG شده در بخش جراحی قلب بیمارستان امام خمینی از تاریخ 1376/11/15 لغایت 1377/9/1

شایعترین عمل جراحی قلب در حال حاضر در اکثر نقاط دنیا از جمله کشور ما (Coronary artery bypass graft: CABG) می باشد. یکی از عوارض این عمل که سبب افزایش موربیدیتی و مورتالیتی شده انفارکتوس میوکارد Peri-operative است. شیوع عارضه براساس کتب مرجع و مقالات حدود 5.5-2.5% می باشد. در این مطالعه 300 بیمار مبتلا به بیماری عروق کرونر که کاندید عمل جراحی CABG بوده و از تاریخ 1376/11/5 لغایت 1377/9/1 در بخش جراحی قلب بیمارستان امام خمینی تحت عمل جراحی CABG قرار گرفته بودند از نظر شیوع انفارکتوس میوکارد Peri-operative و همچنین ریسک فاکتورهای ایجاد انفارکتوس میوکارد بررسی شدند. انفارکتوس میوکارد براساس الکتروکاردیوگرافی (موج Q جدید و ثابت) و اندازه گیری (Creatinine-phosphokinase MB: CPK-MB) بالای 100 واحد بود که در سه نوبت، قبل از انتقال بیمار به اتاق عمل، بعد از انتقال بیمار از اتاق عمل به (Intensive care unit: ICU) و صبح روز اول بعد از عمل انجام شد. در 300 بیمار مورد مطالعه 21 مورد (7%) علایم الکتروکاردیوگرافیک مثبت برای انفارکتوس و 38 مورد (12.7%) سطح سرمی CPK-MB بالای 100 واحد داشتند ولی فقط در 15 بیمار (5%) علایم الکتروکاردیوگرافیک مثبت به همراه CPK-MB بالای 100 وجود داشت که برای این گروه تشخیص انفارکتوس میوکارد گذاشته شد. در گروه دچار انفارکتوس میوکارد در این مطالعه که 15 بیمار (5%) بودند ریسک فاکتورها شامل سابقه دیابت، سابقه هیپرتانسیون، سابقه هیپرلیپیدمی، گرفتاری Jef main و انجام اندارکتومی بود که نسبت به گروه بدون انفارکتوس میوکارد از نظر آماری تفاوت معنی دار داشت.

بررسی دقت و همبستگی سونوگرافی داپلر رنگی با آنژیوگرافی در تعیین شدت تنگی عروق کاروتید گردنی در بیماران ایسکمی مغزی

سال هاست که آنژیوگرافی بعنوان روش Gold standard برای تعیین شدت تنگی عروق کاروتید گردنی پذیرفته شده اما وجود عوارض اندک ولی خطیر همچون سکته مغزی و مرگ، توجه پژوهشگران را به روش های غیر تهاجمی و کم هزینه تر معطوف نموده است. این پژوهش با هدف تعیین دقت و همبستگی سونوگرافی داپلر رنگی و مقایسه آن با نتایج آنژیوگرافی DSA در تعیین شدت تنگی عروق کاروتید گردنی انجام گرفته است. مطالعه از نوع آینده نگر، اکتشافی و دوسوکور بر روی 40 بیمار با علائم ایسکمی مغز که معیارهای ورود به مطالعه را داشته اند، طی یک سال در مجتمع تصویربرداری امام خمینی (ره) تهران در سال 1378 انجام شد. تمامی بیماران توسط دو رادیولوژیست بطور جداگانه ابتدا تحت بررسی داپلر رنگی و سپس آنژیوگرافی DSA کاروتید گردنی قرار گرفتند. متغیرهای داپلر (PSV و EDV) و نیز شدت تنگی در آنژیوگرافی براساس سه روش معروف A و B و C محاسبه شد. بیشترین حساسیت و Accuracy در تمامی درجات تنگی مربوط به PSV بود. در تنگی شدید حساسیت داپلر 93.8% و Accuracy آن 96.5% بود. تفاوت محسوسی بین دقت پارامترهای مختلف داپلر برای تشخیص انسداد کامل وجود نداشت. باتوجه به یافته های فوق چنین استنباط گردید که داپلر رنگی در ارزیابی شدت تنگی عروق کاروتید قابل اعتماد بوده و PSV بیشترین دقت را دارد. ضمنا بیشترین همخوانی و کاپای آماری بین PSV و روش A وجود داشت که بترتیب 88.4% و 0.813% بود.

گزارش 28 مورد بیمار مبتلا به ترومبوتیک ترومبوسیتوپنیک پورپورا (TTP) و بررسی عوامل پیش آگهی و خطر در درمان بیماری

(Thrombotic Thrombocytopenic Purpura: TTP) نتیجه پیدایش ترومبوس های پلاکتی منتشره در عروق کوچک بدنبال صدمه آندوتلیوم می باشد. 28 بیمار (16 نفر زن و 12 نفر مرد) مبتلا به ترومبوتیک ترومبوسیتوپنیک پورپورا از سال 1363 تا 1377 تحت بررسی برای عوامل خطر، پیش آگهی و درمان قرار گرفتند. سن بیماران از 18 تا 69 متغیر بود. علائم عصبی، تب، همولیز با میکروآنژیوپاتی و ترومبوسیتوپنی در همه بیماران وجود داشت. علت زمینه ای خاصی در هیچیک از بیماران پیدا نشد. تمام بیماران از نظر آنتی ژن های B و C منفی بودند. پلاسما فورز از 1.5 تا شش لیتر روزانه اساس درمان را تشکیل می داد. حداقل حجم پلاسمای تعویض شده 4.5 لیتر و حداکثر 95 لیتر بوده است. ماده جایگزین شده در 16 نفر پلاسمای تازه (FFP) و در 12 نفر پلاسمای تازه و پلاسمای بدون کرایو (CCP) بود. در 22 بیمار پاسخ مطلوب مشاهده گردید و بهبود کامل پدید آمد. شش نفر فوت نمودند که علل فوت شامل خونریزی مغزی (دو مورد) نارسایی تنفسی (سه مورد) و پنومونی (11 مورد) بوده است. رفع علائم عصبی، پلاکت بالاتر از 100 هزار در میلی متر مکعب و LDH کمتر از 500 نتیجه درمانی پایان کار بود. نتایج این مطالعه نمودار تاثیر قابل توجه پلاسما فورز (تعویض پلاسما) در درمان مغزی بیماران مبتلا به TTP می باشد و نشانه وخامت پیش آگهی در بیمارانی است که خونریزی مغزی، نارسایی قلب و ادم ریه، QT طولانی، سقوط فشار خون و افزایش CPK دارند.

اپیدمیولوژی ایدز در ایران از ابتدا تا حال

بیماری ایدز تا سال 1981 ناشناخته بود و در سال 1984 مشخص شد که ویروس HIV عامل بیماری است. اکنون با گذشت 16 سال از آن تاریخ عفونت AIDS/HIV بصورت یک پاندمی درآمده و موارد ابتلای آن تقریبا از تمام کشورها گزارش شده است. از این گسترش جهانی بیماری، کشور ما نیز مصون نماند و اولین مورد بیمار در سال 1366 مشاهده گردید. باتوجه به اهمیت بیماری و شناخت راه های انتقال و پیشگیری براساس اپیدمیولوژی بیماری در کشور ایران، این مطالعه توصیفی گذشته نگر در سال 1378 انجام شده و هدف کلی آن بررسی اپیدمیولوژی ایدز در ایران از ابتدا تا حال است. اطلاعات کل موارد ایدز و HIV از شروع بیماری ایدز در ایران و اقدامات انجام شده از اداره کل مبارزه با بیماری های واحد ایدز، بدست آمد. 95 پرونده موجود در بایگانی بیمارستان امام خمینی در مورد ایدز نیز بررسی شد. تعداد +HIV تا ابتدای سال 1379، 1953 نفر اعلام گردید و تا همین تاریخ 250 مورد بیماری ایدز وجود داشته که 215 نفر از آنها فوت کرده اند. از راه های انتقال در مورد بیماری ایدز بیشترین راه انتقال از طریق خون و فرآورده های خونی در موارد +HIV بیشترین راه آلودگی از طریق اعتیاد تزریقی بوده است. از نظر سنی بیماران ایدز بیشتر در گروه سنی 39-30 سال (37.6%) و کمتر از همه در گروه سنی 4-0 سال قرار دارند. از نظر جنسی بیماران ایدز 90.8% مذکر و 9.2% مونث می باشند. در موارد +HIV میزان 95.2% مذکر و 4.8% مونث هستند. از 1953 نفر +HIV تعداد 130 نفر سابقه مسافرت به خارج از کشور داشتند. در 95 بیمار بستری شده در بیمارستان امام خمینی خصوصیات فردی و اجتماعی که در پرونده ها موجود بود یعنی سن، جنس، اهمیت و محل سکونت، وضعیت تاهل، شغل، عادات (سیگار، الکل، مواد مخدر)، راه انتقال، سابقه مسافرت به خارج از کشور و زندانی شدن بررسی شدند. در انتهای مقاله پیشنهادات لازم برای جلوگیری از توسعه ایدز در ایران ارائه شده است.

میزان آگاهی و نگرش دستیاران جدیدالورود سال های 1377 و 1378 دانشگاه علوم پزشکی تهران از احیا قلبی، ریوی، مغزی (CPCR)

آگاهی و مهارت کامل در انجام عملیات احیا برای کلیه پرسنل پزشکی ضروری است. در بیمارستان های دانشگاهی دستیاران جدیدالورود، خصوصا در ساعات کشیک و در اورژانس بیمارستان ها، در خط مقدم برخورد با بیماران نیازمند به احیا قرار داشته و میزان آگاهی و مهارت ایشان رابطه مستقیمی با مورتالیتی و موربیدیتی ساعات کشیک دارد این پژوهش ضمن نشان دادن میزان آگاهی (برای نیاز به برگزاری کارگاه آموزش قبل از ورود به بخش) و نگرش ایشان در مورد احیا و ارتباط آن با مشخصات فردی هر دستیار، راهکارهای بهبود کیفیت و لزوم توجه به آموزش احیا را متذکر می شود. کلیه دستیاران پذیرفته شده در دانشگاه علوم پزشکی تهران در سال های 1377 و 1378 (506 نفر) در بدو شروع دوره دستیاری با 50 سوال 4 گزینه ای در 11 مبحث احیا (آگاهی) و 8 سوال چند گزینه ای (نگرش) بطور همزمان در هر سال آزمون شدند و اطلاعات حاصله با نرم افزارهای SPSS و EPI6 آنالیز گردید. میانگین پاسخ صحیح به سوالات 11.8±55% بود، که حداکثر آن مربوط به مبحث آریتمی (68.6%) و برقراری راه هوایی (63.6%) و کمترین آن برقراری راه وریدی (43.1%) و احیا کودکان (31.5%) می گردید. یافته ها در دو سال مشابه بودند. میزان آگاهی با جنس دستیاران (P=0.002)، دانشگاه محل تحصیل دوره عمومی (P=0.031)، رشته پذیرفته شده (P=0.024) و نمره آزمون دستیاری (P<0.001) رابطه داشت. آگاهی مردان بیشتر از زنان بود (میانگین در مردان 57.4% و زنان 54.4%). بیشترین آگاهی در فارغ التحصیلان دانشگاه های کرمان (62%) و شهید بهشتی (60.5%) و کمترین در همدان (48%) و کاشان (37%) بدست آمد. پذیرفته شدگان ارتوپدی (62.5%) و اورولوژی (61.6%) بیشترین و زنان (53.8%) و پزشکی قانونی (51.4%) کمترین آگاهی را داشتند. میزان آگاهی با زمان فارغ التحصیلی دوره عمومی رابطه ای نداشت. در مورد نگرش (با 5 گزینه بسیار زیاد تا بسیار ضعیف)، دستیاران میزان آگاهی خود را اغلب متوسط (76%)، انطباق عملیات احیا رویت شده با اصول علمی را اکثرا متوسط (65.8%)، میزان توان عملی خود را اغلب متوسط (58%)، میزان آموزش احیا در دوره پزشکی عمومی را اکثرا کم (51.5%)، منبع کسب اطلاعات در دوره عمومی را اغلب مطالعات شخصی (74.6%) و آموزش مستقیم در مورد احیا را اکثرا منفی (83%) ذکر کرده و نوعا در کارگاه آموزشی احیا را ندیده اند (92.7%). میزان آگاهی در افراد مورد مطالعه کم (55.8%) است چرا که این آگاهی باید 100% بوده و هر میزان کاهش آن به معنی عدم انجام صحیح احیا و فوت بیمار می باشد. لذا در مراکز پیشرفته دنیا، بازآموزی و اخذ تاییدیه احیا برای کادر پزشکی در دوره های زمانی خاص، ضروری است. دستیاران با آگاهی کمتر، بیشتر در رشته هایی پذیرفته شده اند که با بیمار نیازمند به احیا برخورد بیشتری دارند. تفاوت در میزان آگاهی فارغ التحصیلان پزشکی دانشگاه های مختلف، باتوجه به عدم وجود طرح درس تئوری و عملی و دوره خاص برای احیا در این دوره، نشان دهنده برنامه های آموزشی و تاکیدات دوران دانشگاهی بوده و نیز عدم ارتباط میزان آگاهی با سال های فارغ التحصیلی هم حاکی از کم بودن میزان آگاهی و آموزش اولیه می باشد. نگرش دستیاران، نامناسب بودن میزان آگاهی، توان عملی و آموزش در دوره عمومی، علمی نبودن CPRها و نبودن برنامه و توجه کافی به آموزش را تایید می کند. آموزش احیا در دوران دانشجویی بصورت واحد درسی، در انترنی بعنوان کارورزی، برنامه های بازآموزی و کارگاه آموزشی برای پزشکان عمومی، دستیاران، پرسنل و اساتید و لزوم اخذ تاییدیه سالانه، آموزش همگانی، تجهیز مراکز درمانی و تشکیل کمیته های نظارتی، اجرایی و پژوهشی احیا، نجات بخش بسیاری از نیازمندان به احیا خواهد بود.

اثربخشی برنامه های کنترل جمعیت و تنظیم خانواده در ایران، سال های 75-1371

پژوهش حاضر یک مطالعه توصیفی است که با هدف تعیین اثربخشی برنامه های کنترل جمعیت و تنظیم خانواده در ایران طی سال های 75-1371انجام گردیده است. جهت تعیین بازده یا عملکرد برنامه های کنترل جمعیت و تنظیم خانواده از شاخص های میزان پوشش وسایل پیشگیری از بارداری، پوشش زوج سال، میزان شکست کاربردی وسایل پیشگیری از بارداری و تعیین اثربخشی وسایل پیشگیری از بارداری استفاده شد. براساس یافته ها، پوشش زوج سال قرص از سال 1371 تا 1374 روندی نسبتا رو به افزایش داشته، اما در سال 1375 در مقایسه با سال های قبل مختصری کاهش دارد. پوشش زوج سال کاندوم در سال 1375 در مقایسه با سال های قبل کاهش یافته است. پوشش زوج سال آی یو دی، توبکتومی، وازکتومی، نورپلانت و آمپول های تزریقی طی سال های مذکور روندی رو به افزایش را نشان می دهد. یافته های مربوط به پوشش وسایل پیشگیری از بارداری نیز نشان دهنده افزایش پوشش از 42% در سال 1371 به 67% در سال 1375 است. میزان شکست کاربردی وسایل پیشگیری از بارداری طی سال های مذکور کاهش را نشان می دهد و بعبارتی بیانگر افزایش در میزان اثربخشی است.