مجله دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی تهران

مقایسه مزایا و عوارض روش جراحی کلاسیک و روش رینگ پلاستیکی در ختنه نوزادان: مرور سیستماتیک

زمینه و هدف: ختنه نوزادی یکی از شایعترین اعمال جراحی در جهان است که به دلایل فرهنگی، مذهبی و بهداشتی انجام می شود. دو روش اصلی برای ختنه نوزادی شامل روش جراحی کلاسیک (با استفاده از کلامپ هایی مانند گومکو یا موگن) و روش رینگ پلاستیکی (مانند Plastibell) است. این مطالعه مروری سیستماتیک و متاآنالیز با هدف مقایسه مزایا و عوارض این دو روش در نوزادان انجام شد.
روش بررسی: جستجوی سیستماتیک در پایگاه های اطلاعاتی PubMed، Scopus، Web of Science و Google Scholar برای مقالات منتشرشده بین سال های 2000 تا 2024 انجام شد. مطالعاتی که مزایا و عوارض روش جراحی کلاسیک و رینگ پلاستیکی را در نوزادان مقایسه کرده بودند، وارد مطالعه شدند. داده ها با استفاده از مدل اثرات تصادفی متاآنالیز شده و نسبت خطر (RR) و فاصله اطمینان 95% محاسبه شد.
یافته ها: از مجموع 12 مطالعه واردشده (شامل 5342 نوزاد)، روش رینگ پلاستیکی با کاهش معنا دار در خونریزی (45/0RR:، 64/0-32/0CI:95%) و زمان بهبودی (میانگین تفاوت: 3/2- روز، 1/3-CI:95% تا 5/1-) نسبت به روش جراحی کلاسیک همراه بود. با این حال، خطر چسبندگی پوست (32/1RR:، 66/1-05/1CI:95%) در روش رینگ پلاستیکی بالاتر گزارش شد. عوارض جدی مانند آسیب به مجرای ادراری در هر دو روش نادر بود (کمتر از 2/0%).
نتیجه گیری: روش رینگ پلاستیکی به دلیل سهولت انجام، کاهش خونریزی و زمان بهبودی سریع تر، گزینه ای مناسب برای ختنه نوزادی است. با این حال، مراقبت های پس از عمل برای کاهش خطر چسبندگی پوست ضروری است. انتخاب روش باید باتوجه به مهارت اپراتور و ترجیحات والدین انجام شود.

بررسی تاثیر دکسمدتومیدین و کتامین به‌عنوان ادجوانت در بلاک سوپراکلاویکولار اعمال جراحی ارتوپدی ناحیه‌ی ساعد در کاهش درد بعد از عمل

آرتادخت خشوعی

زمینه و هدف: کنترل مؤثر درد پس از جراحی در بهبود روند بهبودی بیماران ارتوپدی اهمیت فراوانی دارد. هدف این مطالعه، بررسی تأثیر دکسمدتومیدین و کتامین به عنوان داروهای کمکی (Adjuant) در بلاک سوپراکلاویکولار برای کاهش درد پس از جراحی ارتوپدی ناحیه ساعد است.
روش بررسی: این کارآزمایی بالینی تصادفی و سه سوکور از فروردین ۱۴۰۳تا اسفند 1403 در بیمارستان رازی دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور اهواز روی ۱۰۲ بیمار واجد شرایط انجام شد. بیماران به صورت تصادفی به سه گروه دکسمدتومیدین، کتامین و کنترل تقسیم شدند و تحت بلاک عصبی سوپراکلاویکولار با لیدوکایین ۲% به همراه داروی Adjuant قرار گرفتند. علائم حیاتی حین عمل هر ۱۵ دقیقه و شدت درد پس از عمل در زمان های یک، دو، شش، ۱۲ و ۲۴ ساعت با استفاده از مقیاس Visual Analogue Scale (VAS) ارزیابی شد.
یافته ها: یافته ها نشان داد که دکسمدتومیدین در مقایسه با کتامین و گروه کنترل به طور معناداری موجب کاهش ضربان قلب، فشار متوسط شریانی (MAP) و شدت درد در تمامی زمان های ارزیابی شد (001/0P<). کتامین نیز نسبت به گروه کنترل عملکرد بهتری در کاهش شدت درد و حفظ نسبی پایداری همودینامیک داشت، اما در اغلب شاخص ها از دکسمدتومیدین اثرگذاری کمتری نشان داد. در بیشتر زمان های اندازه گیری، تفاوت میانگین ها از نظر آماری معنادار بود.
نتیجه گیری: استفاده از دکسمدتومیدین به عنوان ادجوانت در بلاک سوپراکلاویکولار در جراحی های ارتوپدی ساعد، منجر به کنترل بهتر درد و پایداری بیشتر شاخص های همودینامیک نسبت به کتامین شد. این نتایج استفاده بالینی از دکسمدتومیدین را به عنوان داروی مکمل مؤثر در بی حسی منطقه ای تقویت می کند.

تعیین شیوع عیوب انکساری در بین دانش‌آموزان پسر در شهرستان اسدآباد استان همدان

علی آیت اللهی

زمینه و هدف: عیوب انکساری از شایعترین علل اختلال بینایی قابل اصلاح در کودکان هستند و تشخیص و اصلاح به موقع آنها نقش مهمی در پیشگیری از کاهش بینایی و آمبلیوپی دارد. هدف از مطالعه حاضر تعیین میزان شیوع انواع عیوب انکساری در میان دانش آموزان پسر مقطع ابتدایی بود.
روش بررسی: در این مطالعه مقطعی، در شهرستان اسدآباد استان همدان، از مهر ۱۴۰3 تا دی ۱۴۰3، تعداد ۱۰۵۳ دانش آموز پسر شش تا ۱۲ ساله با روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب شدند. معاینات شامل اندازه گیری حدت بینایی بدون اصلاح (UCVA)، حدت بینایی اصلاح شده (BCVA)، رفرکتومتری سیکلوپلژیک، کاور تست و افتالموسکوپی بود. در این پژوهش، معادل کروی رفرکشن سیکلوپلژیک برابر یا کمتر از ۵۰/۰- دیوپتر به عنوان نزدیک بینی، معادل ۰۰/۲+ دیوپتر یا بیشتر به عنوان دوربینی و سیلندر برابر یا کمتر از ۵۰/۰- دیوپتر به عنوان آستیگماتیسم تعریف شد.
یافته ها: از میان ۱۰۵۳ شرکت کننده، داده های ۱۰۲۷ نفر تحلیل شد. میانگین سنی شرکت کنندگان 63/1±52/9 سال بود. دید بدون اصلاح 4۰/2۰ یا کمتر در 5/16% و دید بهینه در 2/1% از دانش آموزان مشاهده شد. شیوع نزدیک بینی، دوربینی و آستیگماتیسم به ترتیب 5/6%، 6/5% و 9/18% بود. شیوع آستیگماتیسم موافق قاعده بیش از سایر انواع گزارش شد.
نتیجه گیری: نتایج نشان داد شیوع عیوب انکساری، به ویژه آستیگماتیسم، در این منطقه نسبتاً بالا است. باتوجه به تأثیر عیوب انکساری بر عملکرد تحصیلی و رشد بینایی کودکان، لزوم اجرای برنامه های غربالگری دوره ای و ارتقای دسترسی به خدمات اپتومتری در مدارس استان همدان توصیه می شود. اجرای چنین برنامه هایی می تواند در بهبود کیفیت بینایی، پیشگیری از آمبلیوپی و ارتقای سلامت بینایی جامعه دانش آموزی نقش مؤثری ایفا کند.

تعیین دوز لووتیروکسین در زنان باردار با و بدون سابقه هایپوتیروئیدی و بررسی ارتباط آن با سطح آنتی‌بادی‌های ضد پراکسیداز تیروئید

الهام شیروانی

زمینه و هدف: هایپوتیروئیدی از نوع تحت بالینی تا بالینی از شایعترین اختلالات تیروئید در زنان باردار است و می تواند پیامدهای بارداری را تحت تأثیر قرار دهد. پژوهش حاضر با هدف تعیین میزان نیاز به لووتیروکسین Levothyroxine, LT4) و ارتباط آن با آنتی بادی ضد Thyroid peroxidase antibody (TPO) در زنان باردار مبتلا به هایپوتیروئیدی انجام شد.
روش بررسی: این مطالعه تحلیلی مشاهده ای از نوع مقطعی است که داده های آن طی دوره زمانی از ابتدای مهر تا پایان اسفند ۱۴۰۱ جمع آوری شد. پژوهش بر روی 146 زن باردار مبتلا به هایپوتیروئیدی تحت بالینی (Subclinical hypothyroidism, SCH)، 62 نفر) و هایپوتیروئیدی بالینی (Overt hypothyroidism, OH)، 84 نفر) انجام گردید. نمونه ها از مراجعه کنندگان کلینیک خصوصی و درمانگاه بیمارستان گلستان اهواز به صورت تصادفی انتخاب و تحت درمان با لووتیروکسین قرار گرفتند. میزان نیاز به LT4 بر حسب مقادیر Thyroid-Stimulating Hormone (TSH) در هر تریمستر تعیین شد: بیش از ۱۰ یا بین 5/2 تا mIU/L ۱۰ در تریمستر اول و بین سه تا ۱۰ در تریمستر دوم و سوم.
یافته ها: زنان مبتلا به هایپوتیروئیدی بالینی تفاوت معنا داری در میانگین دوز LT4 نسبت به سابقه هایپوتیروئیدی نشان دادند (005/0P=). در نوع تحت بالینی تفاوت معناداری مشاهده نشد. وجود آنتی بادی TPO با نیاز بیشتر به دوز LT4، به ویژه در گروه OH، ارتباط داشت. بیشترین تنظیم دوز در تریمستر نخست انجام شد.
نتیجه گیری: پس از تشخیص هایپوتیروئیدی در بارداری، تنظیم دوز لووتیروکسین باید بر اساس شدت بیماری، سابقه قبلی، وضعیت آنتی بادی TPO و مرحله بارداری صورت گیرد تا بهترین نتایج برای مادر و جنین حاصل شود.

بررسی ارزش تشخیصی RNA غیرکدکننده طولانی KCNQ1OT1 در تشخیص سرطان پستان

زمینه و هدف: سرطان پستان شایعترین بدخیمی در زنان است و همچنان یکی از علل اصلی مرگ ومیر ناشی از سرطان محسوب می شود. تشخیص زودهنگام این بیماری می تواند با مداخلات به موقع، احتمال بقا را به طور قابل توجهی افزایش دهد. با این حال، روش های غربالگری فعلی در برخی موارد از دقت کافی برخوردار نیستند. ژن غیرکدکننده KCNQ1OT1 به عنوان یکی از lncRNAهای دخیل در پاتوژنز انواع سرطان ها، از جمله سرطان پستان، شناخته شده است و ممکن است به عنوان بیومارکر بالقوه در تشخیص زودهنگام این بیماری مورد استفاده قرار گیرد.
روش بررسی: این مطالعه مورد- شاهدی از مهر ۱۴۰۳ تا اسفند ۱۴۰۳ در بیمارستان شفا، دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور اهواز، ایران انجام شد. شامل ۳۰ بیمار مبتلا به سرطان پستان و ۳۰ فرد سالم به عنوان گروه کنترل بود. سطح بیان سرمی KCNQ1OT1 با استفاده از روش Real-Time PCR اندازه گیری شد و گروه ها از نظر شاخص های دموگرافیک مقایسه شدند.
یافته ها: گروه های بیمار و کنترل از نظر بیشتر شاخص های دموگرافیک همگن بودند، اگرچه در سن و قومیت تفاوت آماری مشاهده شد. بیشتر بیماران در مرحله ی اولیه بیماری تشخیص داده شده بودند. بیان سرمی KCNQ1OT1 در بیماران به طور معناداری پایین تر از گروه کنترل بود (0003/0P=) تحلیل ROC نشان داد دقت تشخیصی این نشانگر با 82/0AUC= مطلوب است.
نتیجه گیری: یافته ها حاکی از آن است کهKCNQ1OT1 دارای پتانسیل مناسب به عنوان یک بیومارکر تشخیصی در شناسایی زودهنگام سرطان پستان است. باتوجه به تشخیص بیشتر بیماران در مراحل اولیه، انجام مطالعات با حجم نمونه بالاتر برای تأیید و تعمیم پذیری نتایج توصیه می شود.

بررسی ارتباط سطح سرمی ویتامین D با درد پس از عمل کوله‌سیستکتومی در بیمارستان امام علی (ع) بجنورد

زمینه و هدف: درد پس از عمل کوله سیستکتومی یک نگرانی قابل توجه می باشد. باتوجه به نقش ویتامین D در مدیریت درد، این مطالعه به بررسی همبستگی بین سطح ویتامین D قبل از عمل و شدت درد پس از عمل در بیمارانی که تحت کوله سیستکتومی لاپاروسکوپی قرار می گیرند، با هدف اصلاح مدیریت درد و افزایش مراقبت های پس از عمل پرداخت.
روش بررسی: این مطالعه مشاهده ای آینده نگر (بهمن 1402 تا اسفند 1403) بر روی 87 بیمار تحت عمل لاپاراسکوپی کوله سیستکتومی مراجعه کننده به بیمارستان امام علی (ع) بجنورد انجام شد. اطلاعات مورد نیاز از پرونده بیمار و از طریق مشاهده/ مصاحبه جمع آوری شد. قبل از بیهوشی، ml 5 خون وریدی جمع آوری و آزمایش ویتامین D با روش الایزا انجام شد. درد پس از عمل نیز با استفاده از مقیاس آنالوگ بصری در شش، 12، 18 و 24 ساعت ارزیابی گردید.
یافته ها: سطح پایین تر ویتامین D سرم با نمرات درد بالاتر پس از عمل همبستگی داشت، به طوری که این رابطه در شش، ۱۲ و ۱۸ ساعت پس از عمل معنا دار بود. همچنین، سطح ناکافی ویتامین D و جنسیت زن از عوامل خطر مستقل برای درد حاد پس از کوله سیستکتومی لاپاروسکوپی بودند.
نتیجه گیری: براساس نتایج مطالعه حاضر، کمبود ویتامین D قبل از عمل جراحی با افزایش نمره درد حاد بعد از آن در بیمارانی که تحت عمل جراحی لاپاروسکوپی کوله سیستکتومی قرار می گیرند، به ویژه در جنسیت زن، مرتبط است. این یافته ها ممکن است برای مدیریت درد بعد از عمل در بیماران مبتلا به کمبود ویتامین D مفید باشد.

بررسی تاثیر فیلترهای رنگی بر عملکرد بینایی افراد مبتلا به نقص بینائی

علیرضا اکبرزاده باغبان

زمینه و هدف: این مطالعه به بررسی عملکرد فیلترهای رنگی برای کمک به افراد دارای نقص بینایی می پردازد. اگرچه تا به حال هیچگونه پروتکل مدونی در این مورد ارائه نشده است، هدف اصلی این مطالعه، ارزیابی اثر فیلترهای رنگی بر عملکرد بینایی بیماران و تعیین فیلترهای مناسب برای هر شرکت کننده بود.
روش بررسی: در یک مطالعه شبه تجربی افراد با نقص بینائی بعلت شش بیماری شامل، لبر (Leber congenital (amaurosis، رتینایتیس پیگمانتوزا (RP)، دیستروفی سلول های مخروطی و استوانه ای (Con rod dystrophy)، آب سیاه (Glaucoma)، آلبینیسم (Albinism) و رتینوپاتی دیابتیک (Diabetic retinopathy) به کلینیک اپتومتری بیمارستان لبافی نژاد در تهران، از اول مهرتا پایان اسفند 1402 مراجعه کرده و معاینه شدند. شرکت کنندگان در این مطالعه با و بدون فیلترهای رنگی مورد مطالعه و بررسی قرار گرفتتند. حدت بینائی و حساسیت کنتراست در هر دو حالت اندازه گیری ونتایج مورد مقایسه و تحلیل قرار گرفت.
یافته ها: در حدت بینایی دور، بهبود معنا دار در اکثر بیماری ها مشاهده شد (001/0P<). اما در آلبینیسم و رتینوپاتی دیابتیک بهبود چشمگیری دیده نشد (005/0P> ). درحدت بینایی نزدیک، بهبود کلی در اکثر بیماری ها دیده شده (001/0P=). به غیر از آلبینیسم و گلوکوم که بهبود معنا داری نداشتند (073/0P=). در حساسیت کنتراست: بهبود در اکثر بیماران دیده شد (001/0P<). اما در آلبینیسم و گلوکوم تفاوت معناداری دیده نشد (483/0P=). برای بیماران با بیش از یک بیماری چشمی، فیلترها بر پایه نوع بیماری و وضعیت فرد تغییر می کرند.
نتیجه گیری: فیلترهای رنگی می توانند بهبود معنا داری در مولفه های بینائی ایجاد کرده و در نتیجه، کیفیت زندگی را ارتقا دهند. انتخاب فیلتر مطلوب نیازمند توجه به نوع بیماری و ویژگی فردی است و تجربیات عملی و بازخورد بیماران در آن نقش مهمی ایفا می کند.

مقایسه فراوانی دلیریوم در بیماران نیازمند بیهوشی دریافت‌کننده رژیم دارویی پرسدکس و فنتانیل با رژیم دارویی میدازولام و فنتانیل در بخش مراقبت‌های ویژه

زمینه و هدف: مطالعه حاضر باهدف مقایسه فراوانی دلیریوم در بیماران نیازمند بیهوشی دریافت کننده رژیم دارویی پرسدکس و فنتانیل با رژیم دارویی میدازولام و فنتانیل در بخش مراقبت های ویژه انجام شده است.
روش بررسی: این مطالعه کوهورت تاریخی در بیمارستان کوثر شهر سنندج بر روی تمام بیماران بستری در بخش مراقبت های ویژه با حجم نمونه برابر 80 نفر از اردیبهشت 1397 لغایت دی 1403 انجام شد. هذیان و بی قراری براساس معیارهای RASS و ارزیابی سطح هوشیاری بیماران از مقیاس کمای گلاسکو Glasgow coma scale (GCS) استفاده شد.
یافته ها: تعداد (3/66%)53 نفر از بیماران مرد و بقیه زن بودند. نمره هوشیاری (GCS) در گروه پرسدکس و فنتانیل 14 نفر (35%) و گروه میدازولام و فنتانیل 4 نفر (10%) سطح هوشیاری بالای هفت داشته اند. امتیاز بی قراری (RASS) در گروه پرسدکس و فنتانیل 5 نفر (5/12%) و گروه میدازولام و فنتانیل 36 نفر (90%) امتیاز بی قراری صفر به بالا داشته اند. فراوانی دلیریوم بر اساس معیارهای CAM-ICU در گروه پرسدکس و فنتانیل 27 نفر (5/67%) دلیریوم خفیف و 13 نفر (5/32%) دلیریوم متوسط اما گروه میدازولام و فنتانیل شش نفر (15%) دلیریوم خفیف و 24 نفر (60%) دلیریوم متوسط و 10 نفر (25%) دلیریوم شدید داشته و این تفاوت در نتایج سطح هوشیاری و بی قراری و بروز دلیریوم معنا دار بوده است (000/0P=).
نتیجه گیری: نتایج نشان داد استفاده از پرسدکس و فنتانیل در کاهش بروز هذیان تاثیر بیشتری خواهد داشت و استفاده از این دارو می تواند موثر واقع شود.

ارزیابی پیش‌آگهی اولین تشنج بدون عامل محرک از نظر تکرار در بیماران

زهرا محبی نژاد

زمینه و هدف: حملات تشنج از اختلالات شایع نورولوژیک در سنین طفولیت محسوب می شوند و شیوع آن در جامعه چهار تا شش مورد در هر هزار کودک می باشد. این مطالعه به منظور ارزیابی پیش آگهی اولین تشنج بدون عامل محرک از نظر تکرار در بیماران بستری شده انجام شد.
روش بررسی: در این مطالعه توصیفی-تحلیلی به صورت گذشته نگر بر روی پرونده تمامی بیماران بستری شده با تشخیص تشنج بدون عامل محرک برای بار اول در بیمارستان امام خمینی شهر ایلام از فروردین 1395 تا اسفند 1399 مورد بررسی قرار گرفت. اطلاعات از پرونده بیماران استخراج شد. تمامی پرونده ها از نظر مشخصات نوع تشنج، خصوصیات فردی سن، جنس، تاریخچه بیماری قبلی، سابقه خانوادگی، تکرار تشنج با دارو، تکرار تشنج بدون دارو بررسی شدند.
یافته ها: بین نتایج تصویربردای با تکرار تشنج این بیماران نشان داد که رابطه معناداری بین نتیجه اولین تصویربرداری با گزارش تکرار تشنج وجود دارد (001/0≥P و 729/0=Phi-Cramers). چون EEG همه بیماران ثبت نشده بود، از مطالعه خارج گردید. همچنین رابطه معنادار بین درمان دارویی با تکرار تشنج در سطح معناداری 5% وجود دارد (004/0=P و 273/0=Phi-Cramers).
نتیجه گیری: نتایج کلی نشان داد کودکان با تصویربرداری غیرطبیعی مغز در معرض خطر بیشتری برای عود تشنج بودند. عود تشنج ارتباط معناداری با جنسیت، سن و نوع تشنج داشت. پیامدهای این مطالعه با برجسته کردن اهمیت ارزیابی زودهنگام و ارزیابی خطر در کودکان مبتلا به تشنج می تواند عملکرد بالینی را بهبود بخشد. شناسایی عوامل کلیدی مرتبط با عود تشنج، متخصصان مراقبت های بهداشتی را قادر می سازد تا رویکردهای تشخیصی و درمانی خود را تنظیم کنند و در نهایت مراقبت و ایمنی بیمار را افزایش دهند.

بروز سندرم کمپارتمان شکمی به‌دنبال ابدومینوپلاستی: گزارش یک مورد

زمینه و هدف: ابدومینوپلاستی در بیماران دارای اضافه وزن یا سابقه کاهش وزن شدید، اگرچه از نظر زیبایی مؤثر است، اما می تواند منجر به عوارض جدی گردد. هدف از این گزارش برجسته سازی نقش فشار داخل شکمی بالا و تاخیر در تشخیص سندرم کمپارتمان شکمی (Abdominal compartment syndrome, ACS) در ایجاد نارسایی چند ارگان و مرگ بیمار است.
معرفی بیمار: بیمار زن ۴۹ ساله با سابقه کم کاری تیروئید، سابقه جراحی های قبلی و شاخص توده بدنی بالا، تحت عمل ابدومینوپلاستی همراه با لیپوساکشن و جراحی فلانک ها قرار گرفت. عمل حدود هفت ساعت به طول انجامید. پس از جراحی، علائم اسیدوز متابولیک، کاهش حجم ادرار و افت سطح هوشیاری ایجاد شد. با وجود شواهد بالینی و آزمایشگاهی مؤید ACS، مداخله جراحی انجام نشد. نهایتاً بیمار دچار ایست تنفسی و قلبی شد و فوت کرد.
نتیجه گیری: سندرم کمپارتمان شکمی گرچه نادر است، اما در بیماران پرخطر و پس از جراحی های طولانی مانند ابدومینوپلاستی همراه با پلیکاسیون شدید، باید به عنوان یک تشخیص افتراقی جدی در نظر گرفته شود.