مجله دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی تهران

بهینه‌سازی تولید فعال‌کننده پلاسمینوژن بافتی نوترکیب در انگل لیشمانیای غیر بیماری‌زا با طراحی دو سازۀ ژنی

فریدون مهبودی

زمینه و هدف: پروتیین فعال کننده پلاسمینوژن بافتی نوترکیب (rt-PA) یکی از مهم ترین ترکیبات ضد لخته می باشد که در درمان سکته های قلبی و مغزی از اهمیت بالایی برخوردار است. تاکنون روش های مختلفی برای تولید پروتیین های نوترکیب هترولوگ با استفاده از میزبان های پروکاریوتیک و یوکاریوتیک مورد بررسی قرار گرفته است. اخیراً انگل لیشمانیا تارنتولا Leishmania tarentolae (L. tarentolae) به دلایل متعددی از جمله عدم بیماری زایی و شرایط ویژه آن در تولید پروتیین های پیچیده اهمیت زیادی یافته است.

روش بررسی: در تحقیق حاضر به منظور بهینه سازی میزان بیان t-PA نوترکیب انسانی با استفاده از سلول L. tarentolae دو سازه بیانی که هر یک حاوی دو کپی از cDNA t-PA بود طراحی و ساخته شد. این سازه ها از طریق الکتروپوریشن به سلول های L .tarentolae وارد و در ژنوم انگل ادغام گردیدند. پس از انتخاب کلون های ترانسفورم شده، بیان t-PA ترشح شده به محیط کشت سلولی و میزان فعالیت بیولوژیکی آن توسط آزمون های وسترن بلات و کرومولیز (Chromolize) بررسی گردید.

یافته ها: ظهور باند kD64 در غشاء نیتروسلولز حضور t-PA در محیط کشت سلول های L. tarentolae ترانسفکت شده را تایید کرد. نتایج آزمون علاوه بر تایید حضور پروتیین t-PA فعال در سوپ سلولی نشان داد که میزان فعالیت پروتیین ترشح شده در سلول های ترانسفکت شده با یک سازه، IU/ml375 و در سلول های ترانسفکت شده با هر دو سازه برابر با IU/ml480 می باشد.

نتیجه گیری: در این مطالعه میزان فعالیت t-PA بیان شده در محیط کشت سلول های ترانسفکت شده، دست کم هفت برابر بیشتر از مقدار گزارش شده در مطالعات پیشین در این میزبان و نیز بیشتر از عدد گزارش شده در بسیاری از میزبان های یوکاریوتیک دیگر می باشد.

طبقه‌بندی پتانسیل‌های عمل نرونی با استفاده از شبکه‌های عصبی شعاعی

علیرضا خوشنویسان

زمینه و هدف: اهدافی نظیر مطالعه رفتار جمعیت های نرونی، کشف مکانیزم های ارتباطی مغز با سایر اندام ها، کشف روش های درمان بیماری های سیستم عصبی و ساخت پروتزهای عصبی مصنوعی، نیازمند به کارگیری الگوریتم هایی خودکار برای طبقه بندی اسپایک های نرونی می باشند. با این حال به دلیل نسبت پایین سیگنال به نویز در اسپایک های نرونی، طبقه بندی این سیگنال ها پروسه ای دشوار محسوب می شود. در این پژوهش، به دنبال طراحی الگوریتمی خودکار، برای طبقه بندی اسپایک های هم شکل ثبت شده از یک ناحیه مشخص از سیستم اعصاب می باشیم.

روش بررسی: پروسه طبقه بندی اسپایک های نرونی، عموماً از سه مرحله آشکارسازی، استخراج ویژگی و طبقه بندی تشکیل شده است. در این مقاله ابتدا با به کارگیری آماره های سیگنال، اسپایک ها را از داده خام اولیه جداسازی نمودیم (مرحله آشکارسازی) و در مرحله بعد، با انتخاب تعداد محدودی از اسپایک ها به عنوان نمونه (ویژگی)، به آموزش یک شبکه عصبی RBF، جهت طبقه بندی این سیگنال ها پرداختیم. ایده استفاده از شبکه های عصبی شعاعی، امکان غلبه بر مشکل عدم تفکیک پذیری خطی را که در غالب مسایل طبقه بندی سیگنال های نرونی وجود دارد، به وجود آورده است.

یافته ها: الگوریتم ارایه شده، قادر است پس از یادگیری تعداد محدودی اسپایک به عنوان نمونه، هر تعداد اسپایک را (از همان مجموعه آموخته شده) طبقه بندی نماید. نتایج به دست آمده از شبیه سازی ها نشان می دهند که گرچه این الگوریتم Radial Basis Spike Sorter (RBSS) دارای خطای مثبت- کاذبی تقریباً مشابه با سایر الگوریتم ها می باشد، با این حال در عین سادگی و با حفظ کمترین پیچیدگی محاسباتی، از سرعت نسبتاً بالاتری برخوردار است.

نتیجه گیری: الگوریتم طراحی شده، می تواند برای اهدافی که در آن ها به پردازش و طبقه بندی بلادرنگ اسپایک ها نیاز است، به کار برود.

مقایسه اثر تجویز براکتانت و پروکتانت آلفا در کاهش مرگ و میر و عوارض سندرم دیسترس تنفسی در نوزادان نارس

محبوبه غلامی رباط سنگی

زمینه و هدف: به کارگیری انواع سورفاکتانت طبیعی و مصنوعی در درمان سندرم دیسترس تنفسی، به عنوان درمان نجات بخش، پذیرفته شده است. هدف این مطالعه، مقایسه اثرات براکتانت (سوروانتا) و پروکتانت آلفا (کوروسورف) در کاهش مرگ و میر و عوارض این داروها در نوزادان نارس و مبتلا به سندرم زجر تنفسی می باشد.

روش بررسی: این مطالعه، کارآزمایی بالینی دو گروهه می باشد که در آن، اطلاعات 104 نوزاد مبتلا به سندرم دیسترس تنفسی تحت درمان با سوروانتا و کوروسورف در بخش نوزادان بیمارستان قائم مشهد جمع آوری می شد. حجم نمونه با اطمینان 95% و توان آزمون 80%، 30 نفر در گروه کوروسورف و 74 نفر در گروه سوروانتا محاسبه شد. سطح معنی دار در تمام موارد کمتر از 05/0 در نظر گرفته شد.

یافته ها: تفاوت معنی داری در سن حاملگی (7/0p=) و وزن تولد (3/0p=) در دو گروه وجود نداشت. میزان بروز خونریزی داخل بطن های مغزی درجه IV و III، در گروه کوروسورف 3/13% و در گروه سوروانتا 5/13% (76/0p=)، پنوموتوراکس در گروه کوروسورف 3/28% و در گروه سوروانتا 20% (63/0p=)، مرگ در روز 28 تولد در گروه کوروسورف 6/26% و در گروه سوروانتا 28% (5/0p=)، انتروکولیت نکروزان در گروه کوروسورف 10% و در گروه سوروانتا 2/8% (01/0p=)، محاسبه شد. همچنین تفاوت معنی داری در بروز خونریزی داخل بطن های مغزی (7/0p=)، بازماندن مجرای شریان (63/0p=)، پنوموتوراکس (6/0p=) انتروکولیت نکروزان (2/0p=) و مرگ و میر در دو گروه (5/0p=) مشاهده نشد.

نتیجه گیری: استفاده از دو داروی سوروانتا و کوروسورف در نوزادان نارس مبتلا به بیماری غشاء هیالن (RDS)، تاثیر یکسانی دارد.

بررسی استرس اکسیداتیو در لوسمی حاد میلوییدی

علی اصفهانی

زمینه و هدف: بسیاری از داروهای شیمی درمانی موجب تولید رادیکال های آزاد می شوند که می تواند بخشی از مکانیسم اثربخشی آن ها باشد. هدف از این مطالعه، بررسی اثر شیمی درمانی بر وضعیت اکسیداتیو در بیماران مبتلا به لوسمی حاد میلوییدی (AML) است.

روش بررسی: 38 بیمار مبتلا به AML (17 زن و 21 مرد) با میانگین سنی 49/12±05/34 وارد مطالعه شدند. این بیماران رژیم سیتارابین و داناروبیسین دریافت کردند. سطح سرمی مالون دآلدیید (MDA)، وضعیت تام آنتی اکسیدانی (TAS) و فعالیت آنزیم های سوپراکسید دیس موتاز (SOD) و گلوتاتیون پراکسیداز (GPX) در اریتروسیت ها قبل از شروع شیمی درمانی و 14 روز پس از شیمی درمانی مورد بررسی قرار گرفتند.

یافته ها: مقادیر سرمی MDA در طی 14 روز پس از شیمی درمانی افزایش یافت (از nmol/L89/0±68/2 به nmol/L29/1±14/3 با 04/0p=). سطح پلاسمایی TAS از mmol/L15/0±09/1 قبل از شیمی درمانی به mmol/L14/0±02/1 بعد از شیمی درمانی کاهش یافت (005/0p=). فعالیت آنزیم های SOD و GPX در اریتروسیت ها نیز در طی این دوره کاهش یافت و از Hb مقادیر U/g61/543±24/1157 به Hb در مقادیر U/g09/419±01/984 (04/0p=) برای SOD و از U/g Hb70/13±96/46 به U/g Hb44/6±40/41 (02/0p=) برای GPX رسید.

نتیجه گیری: در این مطالعه، افزایش سطح MDA به عنوان شاخص پراکسیداسیون لیپیدها و کاهش فعالیت SOD، GPX و TAS مشاهده شد که نشان می دهد شیمی درمانی با سیتارابین و داناروبیسین در بیماران مبتلا به AML موجب تولید رادیکال های آزاد می گردد. ولی توصیه به مصرف مکمل های آنتی اکسیدان در حین شیمی درمانی باید با احتیاط انجام شود چرا که تولید رادیکال های آزاد ممکن است بخشی از مکانیسم اثربخشی این داروها باشد.

یافته‌های چشمی در بیماران ویتیلیگو: مطالعه مورد- شاهدی

مریم غیاثی

زمینه و هدف: ویتیلیگو یک بیماری شایع اکتسابی است که با پچ های پوستی دپیگمانته و فاقد ملانوسیت مشخص می شود. در این بیماری ریسک اختلالات چشمی نیز وجود دارد. تاکنون گزارشات کمی در مورد یافته های چشمی در بیماری ویتیلیگو و همچنین همراهی ها و ریسک فاکتورهای احتمال درگیری چشمی در این بیماری منتشر شده است.

روش بررسی: در این مطالعه مورد- شاهدی 72 بیمار مبتلا به ویتیلیگو و 50 فرد سالم به عنوان گروه شاهد مورد معاینه کامل چشم پزشکی قرار گرفتند. همچنین ارتباط فاکتورهایی مانند سن، جنس، مدت زمان ابتلا به ویتیلیگو، وجود بیماری های اتوایمیون همراه، نوع ویتیلیگو و محل ضایعات ویتیلیگو با وجود یافته های چشمی در بیماران بررسی شد.

یافته ها: از بین 72 بیمار مبتلا به ویتیلیگو 11 نفر (3/15%) یافته چشمی داشتند شامل: هیپوپیگمانتاسیون اپیتلیوم پیگمانته شبکیه، تغییرات پیگمانی در قطب خلفی چشم، آتروفی محیط عنبیه، آتروفی اپیتلیوم پیگمانته شبکیه و هیپرپیگمانتاسیون عنبیه. از بین 50 فرد گروه کنترل فقط دو نفر (4%) یافته چشمی داشتند که هیپرپیگمانتاسیون عنبیه بود. ارتباط بین وجود یافته چشمی و ویتیلیگو از نظر آماری معنی دار بود (04/0p=). ما در این مطالعه هیچ فاکتور کلینیکی خاصی را مانند سن، جنس، سن شروع ویتیلیگو، نوع ویتیلیگو، وجود ضایعات پری اربیتال و سطح درگیر پوست توسط ویتیلیگو به عنوان همراهی یا ریسک فاکتور وجود درگیری چشمی پیدا نکردیم.

نتیجه گیری: اگرچه حجم نمونه و فراوانی یافته های چشمی در این مطالعه به اندازه ای نبود که برای نتیجه گیری قطعی کافی باشد، ولی در مطالعه ما یافته های چشمی در افراد مبتلا به ویتیلیگو بیشتر از گروه کنترل بود.

ارتباط نتایج تست متاکولین با علایم تنفسی: بررسی 146 بیمار

سیده امینه حجتی

800x600 Normal 0 false false false EN-US X-NONE AR-SA MicrosoftInternetExplorer4

800x600 Normal 0 false false false EN-US X-NONE AR-SA MicrosoftInternetExplorer4 زمینه و هدف: آسم (Asthma) یک بیماری تهدید کننده حیات است که می تواند با اسپاسم و انسداد راه های هوایی سبب مرگ شود. جهت تشخیص آسم در کنار علایم بالینی نظیر خس خس سینه، تنگی نفس حمله ای، سرفه مزمن و یا سرفه به دنبال تماس با هوای سرد و یا به دنبال فعالیت وجود معیار اسپیرومتری نیز لازم می باشد. اما رابطه نتایج تست متاکولین مثبت با علایم تنفسی مشخص نمی باشد. هدف این مقاله بررسی رابطه بین نتایج تست متاکولین و با علایم تنفسی بیماران و آلرژی می باشد.

روش بررسی: در مطالعه ما 146 بیمار با علایم تنفسی در یک مطالعه مقطعی تحت بررسی قرار گرفتند. جمعیت تحت مطالعه عبارت بودند از بیماران دارای علایم بیماری های تنفسی نظیر سرفه مزمن، خس خس سینه، تنگی نفس که در معاینه بالینی نرمال بوده و اسپیرومتری پایه نرمال داشتند و با توجه به نتایج تست متاکولین به دو گروه تست مثبت و منفی تقسیم شدند و رابطه نتایج تست با علایم تنفسی بررسی شد.

یافته ها: تعداد 146 بیمار وارد مطالعه شدند که 59 بیمار (4/40%) مونث و 87 بیمار (6/59%) مذکر بودند. میانگین سن بیماران تحت مطالعه 8/13±8/33 سال بوده است. 61 بیمار (8/41) تست مثبت داشتند و بین سابقه آلرژی و خس خس سینه و سن با نتایج تست ارتباط معنی داری وجود داشت. بین سایر علایم بالینی با نتایج تست متاکولین ارتباط معنی داری دیده نشد.

نتیجه گیری: تست متاکولین بهترین روش برای رد تشخیص آسم در افرادی است که تست عملکرد ریه نرمال دارند اما با توجه به علایم بالینی نمی توان آسم را به صورت قطعی رد کرد اما در افراد زیر 30 سالی که با خس خس سینه و سابقه آلرژی مراجعه می کنند احتمال مثبت شدن تست زیاد است.

بررسی بروز فاکتور ترانس کریپشن تیروییدی-1 در آدنوکارسینوم‌های اندومتر و اندوسرویکس به روش ایمونوهیستوشیمی

زهرا فروهش تهرانی

زمینه و هدف: فاکتور ترانس کریپشن تیروییدی- 1 (TTF-1) به طور وسیع در تشخیص کارسینوم های ریه و تیرویید به کار برده می شود. اگرچه گزارشاتی از ایمونوراکتیویتی TTF-1 در تومورهای غیر از ریه و تیرویید وجود دارد ولی مطالعات با نمونه های بزرگ در مورد آدنوکارسینوم اندومتر و اندوسرویکس وجود ندارد لذا هدف از این مطالعه بررسی میزان بروز TTF-1 در این دو نوع آدنوکارسینوم است.

روش بررسی: تعداد 13 مورد آدنوکارسینوم اندوسرویکس، تعداد 39 مورد آدنوکارسینوم اندومتریویید اندومتر و چهار مورد کارسینوم سروز رحمی با مارکر TTF-1 رنگ آمیزی شده و موارد مثبت TTF-1 هسته ای ثبت شد. هیچ کدام از این موارد جزء نورواندوکرینی نداشتند. برای ارزیابی توزیع رنگ پذیری TTF-1 از یک سیستم درجه بندی نیمه کمّی استفاده شد (صفر= منفی، 5% ³ ⁺1، 25-5% =⁺2، 26-5% =⁺3، 75-51% =⁺4 و 75% ³⁺5). برای ارزیابی شدت رنگ پذیری از سیستم کیفی استفاده شد (ضعیف و متوسط و شدید).

یافته ها: TTF-1 در یک از 13 مورد (7/7%) از کارسینوم های اندوسرویکس به صورت +1 و ضعیف و در آدنوکارسینوم با تمایز متوسط مثبت شد. همچنین TTF-1 در دو از 39 مورد (1/5%) از آدنوکارسینوم های اندومتریویید اندومتر (یکی grade I و دیگری grade II) به صورت +1 و ضعیف مثبت شد و ارتباطی بین درجه تمایز تومور و میزان مثبت شدن TTF-1 وجود نداشت. در هیچ کدام از چهار مورد آدنوکارسینوم سروز اندومتر TTF-1 مثبت نشد.

نتیجه گیری: اگرچه بعضی از مطالعات اخیر اختصاصی بودن TTF-1 را برای کارسینوم های تیرویید و ریه مورد تردید قرار داده اند اما مطالعه ما نشان داد که TTF-1 در آدنوکارسینوم اندومتر و اندوسرویکس منفی بود. لذا اختصاصی بودن TTF-1 برای کارسینوم های ریه و تیرویید تایید شد.

عوامل موثر بر رتینوپاتی در بیماران دیابتی نوع 2 با روش تحلیل داده‌های وضعیت جاری

ابراهیم حاجی زاده

زمینه و هدف: یکی از عوارض بیماری دیابت، رتینوپاتی است که در صورت تشخیص و درمان زودهنگام آن می توان از عوارضی چون کم بینایی و حتی نابینایی جلوگیری کرد. هدف این مطالعه تعیین عوامل موثر بر رتینوپاتی در بیماران دیابتی نوع دو می باشد.

روش بررسی: این مطالعه به صورت تحلیلی مشاهده ای می باشد و در آن 459 بیمار دیابتی نوع دو که از ابتدای اردیبهشت ماه 1388 تا پایان آبان ماه 1388 به کلینیک چشم پزشکی مرکز تحقیقات دیابت یزد مراجعه نموده اند وارد مطالعه شده اند. بیماران توسط یک متخصص چشم پزشک تحت معاینات چشمی شامل آزمون تیز بینی، فشار داخل چشم و معاینه با دستگاه اسلیت لامپ قرار گرفته اند. پس از اتساع مردمک، معاینه ته چشم صورت گرفته و درجه بندی بیماران بر اساس طبقه بندی ETDRS صورت گرفته است. برای شناسایی عوامل موثر بر رتینوپاتی از مدل رگرسیونی مخاطرات متناسب برای داده های وضعیت جاری استفاده شده است.

یافته ها: در افراد مورد بررسی شیوع رتینوپاتی (95% CI) 7/40% می باشد. با یک سال افزایش در مدت ابتلای فرد به دیابت خطر ابتلا به رتینوپاتی 5% درصد افزایش می یابد (05/0p<). در افراد دیابتی که برای کنترل قند خونشان از انسولین استفاده می کند، در مقایسه با افرادی که از داروی خوراکی استفاده می کنند خطر ابتلا به رتینوپاتی 1/1 بار بیشتر است (05/0p<). در این مطالعه مشاهده شد که داشتن سابقه پر فشاری خون در فرد دیابتی خطر ابتلا فرد به رتینوپاتی دیابتی را کاهش می دهد.

نتیجه گیری: کنترل قند خون، معاینه منظم افراد دیابتی توسط متخصصان چشم پزشکی در مراحل اولیه تشخیص دیابت و کنترل شدید فشار خون در بیماران دیابتی نوع دو توصیه می شود.

ارتباط پروهپسیدین با شاخص‌های سرمی در بیماران همودیالیز مزمن: بررسی 54 بیمار

رزینا عباسی لرکی

زمینه و هدف: پروهپسیدین، یک پروتیین مشتق از کبد است، که اولین بار به دلیل خواص ضد میکروبی آن مورد توجه قرار گرفت. تنظیم بروز و تولید آن تحت تاثیر عواملی مانند بار آهن و التهاب می باشد. پروهپسیدین، یک پروتیین تنظیم کننده منفی تعادل آهن است که افزایش آن سبب کاهش جذب روده ای و مهار گردش مجدد آهن از سیستم رتیکولواندوتلیال می گردد، لذا افزایش هپسیدین می تواند باعث القاء کم خونی شود. با توجه به وجود کم خونی و التهاب مزمن در بیماران همودیالیز، این مطالعه در جهت روشن شدن نقش این پروتیین و ارتباطات آن با سایر فاکتورهای کم خونی و التهاب در این بیماران انجام شده است.

روش بررسی: سطح پروهپسیدین و ارتباط آن با متغیرهای آزمایشگاهی مربوط به کم خونی و التهاب را در 54 بیمار همودیالیز مزمن با ثبات بالینی بررسی کردیم. از دو هفته قبل از مطالعه آهن دریافتی بیماران قطع شد، سپس پروهپسیدین با روش ELISA همراه با سایر متغیرها (آهن سرم، فریتین، ظرفیت اشباع ترانسفرین، درصد اشباع ترانسفرین، هماتوکریت، آلبومین، تری گلیسیرید، کلسترول، ESR، CRP) اندازه گیری شد.

یافته ها: در حالی که متوسط سطح پروهپسیدین در بیماران ما بالاتر از متوسط تعیین شده توسط کیت مورد نظر بود، پروهپسیدین با آهن سرم، فریتین، ظرفیت اشباع ترانسفرین، درصد اشباع ترانسفرین، هماتوکریت، آلبومین، تری گلیسیرید، کلسترول، ESR، CRP ارتباط معنی داری نداشت (0/05>p).

نتیجه گیری: هر چند سطح پروهپسیدین در جمعیت مورد مطالعه ما بالاتر از میزان طبیعی بود، اما میزان پروهپسیدین نشان دهنده و پیش بینی کننده هماتوکریت، وضعیت آهن، شرایط التهابی در بیماران همودیالیز مزمن نبود.

انوکلئاسیون کیست بزرگ سر پانکراس به‌جای جراحی ویپل در یک کودک هشت ساله: گزارش موردی

سید مسیح میررکنی

مقدمه: کیست های ساده پانکراس از انواع کمپلکس کوچک تر بوده و بیشتر در نواحی دیستال پانکراس قرار دارند. معمولاً این کیست ها بدون علامت بوده و می توانند به طور نگهدارنده تحت نظر قرار گیرند ولی تاکنون در مورد درمان کیست های بزرگ و علامت دار به خصوص کیست های واقع در سر پانکراس کارآزمایی بالینی انجام نشده است.

معرفی بیمار: در این گزارش به مطالعه پسر هشت ساله ای پرداخته می شود که دارای یک کیست حقیقی و بزرگ علامت دار در سر پانکراس بود که با انوکلئاسیون کیست به جای عمل ویپل و بدون هیچ گونه عارضه ای در پی گیری یک ساله تحت درمان قرار گرفت.

نتیجه گیری: با توجه به نادر بودن کیست های ساده تاکنون مطالعه ای که انواع روش های جراحی را در موارد دارای اندیکاسیون با یکدیگر مقایسه نماید انجام نشده است. به نظر می رسد اعمال بزرگ جراحی نظیر ویپل برای درمان این کیست ها نامناسب و دارای مورتالیتی و بالاخص موربیدیتی قابل توجه ای باشند و انوکلئه کردن این کیست ها در موارد علامت دار ضمن این که از نظر درمانی اقدامی مناسب است با عارضه زودرس و یا دیررسی نیز همراه نباشد، گرچه برای اثبات این نظر انجام مطالعات بیشتر ضروری می باشد.