مجله دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی تهران

میتومایسین-C و 5-FU در چشم پزشکی: مقاله مروری

مهرداد محمد پور

از آنجا که پاسخ بافت های زنده به جراحی های مختلف همراه با درجات متغیری از ترمیم بافت به صورت جایگزینی Replacement با ایجاد بافت جدید ولی متفاوت از بافت اولیه و نوسازی Regeneration با ایجاد بافت جدید مشابه بافت اولیه همراه می باشد و تنظیم این پاسخ های طبیعی نقش بسیار مهمی در موفقیت طولانی مدت جراحی انجام شده دارد استفاده از داروهای آنتی فیبروتیک و آنتی متابولیت ها روز به روز بیشتر مورد توجه قرار می گیرد. از میان این داروها میتومایسین -C و 5-FU به عنوان دو داروی آنتی پرولیفراتیو اصلی در چشم پزشکی مورد توجه و استفاده فزاینده ای قرار گرفته اند. عمده کاربرد این داروها در جراحی های فیلترینگ جهت کنترل فشار داخل چشمی، جراحی های رفرکتیو با لیزر اگزایمر جهت اصلاح عیوب انکساری چشم، جراحی های بیماری های سطحی چشم (مثل ناخنک و نئوپلاسم های ملتحمه) می باشد. در این مقاله سعی می شود مکانیسم عملکرد این داروها، کاربرد ویژه و میزان مورد نیاز و عوارض آنها در حیطه های متفاوت چشم پزشکی مورد بحث و بررسی قرار گیرد.

تاثیر ایزوسورباید دی‌نیترات بر میزان تولید فاکتور رشد اندوتلیال عروق توسط رده‌های سلولی لوسمیک در شرایط in vitro

فاطمه حاجی قاسمی

زمینه و هدف: فاکتور رشد اندوتلیال عروق، نقش میتوژنیک برای سلول های اندوتلیال داشته و یک واسطه مهم آنژیوژنز در In vivo می باشد. ایزوسورباید، یک دهنده نیتریک اکساید بوده و علاوه بر اینکه یک داروی ایده ال و متداول برای درمان بیماری های قلبی است، در مدل های حیوانی موجب مهار آنژیوژنز، رشد و متاستاز تومور می گردد. پدیده آنژیوژنز در بیماران لوسمیک نقش بسیار مهمی دارد. هدف از این مطالعه بررسی اثر ایزوسورباید بر تولید فاکتور رشد اندوتلیال عروق توسط چند رده سلولی لوسمیک می باشد.

روش بررسی: رده های سلولی لوسمیک MOLT-4 وT-Cells JURKAT و U937 (منوسیت)، در محیط کشت حاوی RPMI 1640 و 10%FCS کشت و تکثیر داده شدند. سپس سلول ها در شرایط رشد ابتیمم به گروه های کنترل و تست تقسیم شده و در مجاورت غلظت های ^4-10 ×4 - ^{7 -}10×4 مولار از داروی ایزوسورباید دی نیترات در حضور یا عدم حضور PMA ng/ml25 به مدت 24 ساعت انکوبه شدند. سوپرناتانت محیط کشت سلول ها جمع آوری و غلظت فاکتور رشد اندوتلیال عروق، با استفاده از کیت تجاری آنزیم- ایمونواسی مربوط به کمپانی R&D به روش الیزا اندازه گیری شد.

یافته ها: میزان فاکتور رشد اندوتلیال عروق تولید شده توسط رده های سلولی لوسمیک مورد مطالعه، در حضور غلظت های مختلف ایزوسورباید تفاوت معنی داری با گروه کنترل نشان نداد.

نتیجه گیری: در این مطالعه ایزوسورباید تاثیر معنی داری بر میزان تولید فاکتور رشد اندوتلیال عروق در رده های سلولی لوسمیک نشان نداد. به نظر می رسد مکانیسم مهار آنژیوژنز توسط ایزوسور باید غیر وابسته به فاکتور رشد اندوتلیال عروق بوده و احتمالا مکانیسم یا مکانیسم های دیگری در این مسئله دخالت دارند.

بررسی پلی‌مورفیسم ژنی ایزوآنزیم‌های GSTM1 و GSTP1 و فعالیت آنزیم گلوتاتیون S-ترانسفراز: مردان نابارور ایرانی

محمدرضا صادقی

زمینه و هدف: ایزوآنزیم GSTM و GSTP آنزیم گلوتاتیون S-ترانسفراز در سطح اسپرم انسان وجود دارند که در محافظت علیه استرس اکسیداتیو نقش دارد. هدف این مطالعه بررسی پلی مورفیسم ژن GSTP1 و GSTM1 و ارتباط آن با فعالیت آنزیم گلوتاتیون S-ترانسفراز و پارامترهای اسپرمی می باشد.

روش بررسی: این مطالعه روی 95 مرد مبتلا به الیگوآستنو تراتواسپرمی و 26 مرد نورمواسپرمی انجام گردید. آنالیز مایع منی بر اساس روش استاندارد WHO برای هر دو گروه انجام گرفت.پس از استخراج DNA ژنومی خون با استفاده از روش Salting out، پلی مورفیسم ژن GSTM1 با استفاده از Multiplex-PCR و پلی مورفیسم ژن GSTP1 به کمک روش PCR-RFLP بررسی گردید. سپس فعالیت آنزیم گلوتاتیون S-ترانسفراز در سطح اسپرم اندازه گیری شد.

یافته ها: فراوانی ژنوتیپ نول GSTM1 در گروه مورد و کنترل به ترتیب 1/52% و 8/53% بود. اختلاف فعالیت آنزیم گلوتاتیون S-ترانسفراز بین دو ژنوتیپ مثبت و نول GSTM1 در دو گروه معنی دار نبود. نتایج پلی مورفیسم ژن GSTP1 نشان داد همه نمونه های مورد بررسی دارای ژنوتیپ Ile/Ile در کدون 105 می باشند. فراوانی ژنوتیپ هموزیگوت Ala/Ala) 114 (، هتروزیگوت (Ala/Val 114)، هموزیگوت (Val/Val114) ژن GSTP1 در گروه الیگوآستنوتراتواسپرمی به ترتیب 1/81% و 9/17% و 1/1% و در گروه نورمو اسپرمی به ترتیب 5/88% و 5/11% و صفر بود.

نتیجه گیری: فقدان فعالیت آنزیمی مربوط به ژنوتیپ نول GSTM1 تاثیری بر پارامترهای اسپرمی و میزان فعالیت آنزیمی ندارد که ممکن است به دلیل فعالیت جبرانی سایر ایزوزیم های موجود در سطح اسپرم از جمله GSTP1 باشد که خود می تواند مربوط به افزایش بیان ژن GSTP1 در مواجهه با استرس اکسیداتیو باشد.

درمان داخل حفره‌ای در مبتلایان سرطان سرویکس: پرتودهی با دوز متوسط در یک مطالعه آینده‌نگر

فرناز آموزگار هاشمی

زمینه و هدف: از آنجا که عمدتاً درمان سرطان سرویکس با رادیوتراپی اکسترنال و براکی تراپی به روش پرتودهی با دوز کم (LDR) انجام می شود و در انستیتوکانسر بیمارستان امام به علت عدم امکان بستری طولانی مدت و مراقبت های شبانه روزی مورد نیاز توسط پرستاران و جهت کاهش هزینه های درمان با دوز کم (LDR) بیماران را با تعدیل دوز به روش پرتودهی با دوز متوسط (MDR) درمان می کنیم. هدف این مطالعه آینده نگر بررسی نتایج این درمان در انستیتوکانسر بیمارستان امام می باشد.

روش بررسی: ما تعداد 140 بیمار مبتلا به سرطان سرویکس را از تاریخ فروردین 1384 لغایت تیر 1386 که به بخش رادیوتراپی انکولوژی انستیتو کانسر تهران مراجعه کرده بودند و اندیکاسیون رادیوتراپی داشتند را تحت رادیوتراپی اکسترنال با دوز 64-44 گری به کل لگن و سپس براکی تراپی MDR با دوز ریت 3/0±2/2 گری در ساعت با دوز کلی 30-8 گری قرار دادیم. براکی تراپی با اپلیکاتورهای تاندم اوویید با اوویید در فاصله 112-0 روز بعد از خاتمه رادیوتراپی اکسترنال با دوز در هر جلسه Gy 15-8 به نقطه A در یک یا دو جلسه بر حسب مرحله بیماری تجویز شد.

یافته ها: تعداد 121 بیمار به مدت متوسط 18 ماه (39-9) جهت پی گیری مراجعه کردند، عود لوکال در گروه جراحی و ادجوانت رادیوتراپی (11%)54/6 و در گروه پیشرفته تر که رادیکال رادیوتراپی شده بودند (25%)65/16 و در کل (19%)121/23 بود. انسیدانس عوارض رکتال در بیماران مورد مطالعه (10%)121/12 و عوارض مثانه (13%)121/23 بوده است که عارضه گرید بالا فقط در یک بیمار که رادیکال رادیوتراپی شده بود به صورت عارضه گرید III مثانه دیده شد. طبق این مطالعه بقای بدون بیماری (DFS) و کلی سه ساله به ترتیب 73% و 92% به دست آمد که در کل مرحله بیماری (007/0=p) و زمان کلی درمان (05/0=p) بیشترین اثر را روی آن داشتند.

نتیجه گیری: EBRT و براکی تراپی MDRبا 20% کاهش دوز در مقایسه با LDR می تواند از نظر کنترل لوکال و عوارض دیررس رکتال و مثانه قابل مقایسه باشد و این روش در شرایطی که امکان درمان LDR وجود ندارد تکنیک قابل قبولی است.

تشخیص بعد از مرگ انفارکت میوکارد در مراحل اولیه با استفاده از مارکر تروپونین به روش ایمنوهیستوشیمی

فرید آزموده اردلان

زمینه و هدف: تشخیص بعد از مرگ انفارکت میوکارد در مراحل اولیه از موارد پیچیده پزشکی قانونی می باشد. روش های معمول بررسی هیستوپاتولوژیک قلب شامل بررسی ماکروسکوپی نمونه و میکروسکپی اسلایدهایی که به روش H&E
رنگ آمیزی شده اند، اغلب کمک کننده نمی باشند.
روش بررسی: به منظور دستیابی به روشی قابل اطمینان و نسبتاً ساده، در این مطالعه از مارکر تروپونین T قلبی به روش ایمنوهیستوشیمی بر روی 67 اتوپسی قلب در بخش پاتولوژی سازمان پزشکی قانونی کشور استفاده شده است. موارد به سه گروه بدین شرح تقسیم شدند: گروه مثبت شامل مواردی با تشخیص قطعی انفارکت میوکارد به عنوان علت مرگ، گروه مرگ غیرقلبی و بالاخره گروه مشکوک که شامل مواردی می باشد که به احتمال قریب به یقین علت مرگ انفارکت میوکارد در مراحل اولیه است لیکن بررسی های هیستوپاتولوژیک معمول شواهد قطعی به نفع آن را نشان نمی دهد.
یافته ها: با استفاده از روش پیشنهادی ما، این تست در 19 مورد از 22 مورد گروه مثبت (4/86%)، هیچکدام از 17 مورد منفی (ویژگی 100%) و 15 مورد از 28 مرد مشکوک (6/53%) نتیجه مثبت نشان داد.
نتیجه گیری: با استفاده روتین از این روش حساسیت روش های معمول هیستوپاتولوژی در تشخیص بعد از مرگ انفارکت میوکارد افزایش پیدا می کند

کفایت نمونه و فراوانی سلول سنگفرشی آتیپیک در اسمیرهای سرویکو واژینال: روش معمولی در مقایسه با سیتولوژی درمحیط مایع

نرگس ایزدی مود

زمینه و هدف: با توجه به اهمیت سرطان دهانه رحم در خانم ها و تشخیص زودرس آن و همچنین حساسیت پایین تست پاپ اسمیر معمولی در غربالگری این بیماری، در سالیان اخیر تلاش فراوانی جهت یافتن تست مناسب تر انجام شده است. تست های سیتولوژی در محیط مایع (Liquid-based cytology) در اکثر مطالعات به عنوان روشی که باعث بهبود کیفیت تست می شود معرفی شده است. مواردی از جمله کاهش نمونه های ناکافی و افزایش حساسیت در تشخیص ضایعات بدخیمی و پیش بدخیمی از مزایای این روش است. مقایسه پاپ اسمیرهای معمولی و سیتولوژی در محیط مایع با استفاده از مواد و روشprep Liquid از نظر کفایت نمونه و تشخیص سلول سنگفرشی آتیپیک در این مطالعه انجام شد.

روش بررسی: در این بررسی آینده نگر، بر روی 289 خانم مراجعه کننده به بخش کولپوسکپی بیمارستان میرزا کوچک خان در فاصله زمانی بهمن 84 تا اسفند 85 به طور همزمان هر دو تست پاپ اسمیر معمولی و سیتولوژی در محیط مایع (Split-sample study) و نتایج این تست ها از نظر کفایت نمونه و تشخیص سلول سنگفرشی آتیپیک مورد مقایسه قرار گرفتند. تست سیتولوژی در محیط مایع به روش دستی و مطابق با پروتکل و روشprep Liquid انجام شد و اسمیرها بر اساس سیستم Bethesda 2001 گزارش گردیدند.

یافته ها: در روش پاپ اسمیر معمولی، موارد با عدم کفایت نمونه 24 مورد (5%) بود، در حالی که در روش Liquid prep 66 مورد (8/22%) اسمیر با عدم کفایت نمونه وجود داشت که این افزایش موارد ناکافی از لحاظ آماری معنی دار بود. تعداد موارد سلول سنگفرشی آتیپیک در تست پاپ اسمیر معمولی پنج مورد (8/1%)، در حالی که در روشprep Liquid شش مرد (1/2%) بود که این افزایش موارد تشخیص سلول سنگفرشی آتیپیک در روشprep Liquid از نظر آماری معنی دار نبود.

نتیجه گیری: در این متد سیتولوژی در محیط مایع که به روش دستی مطابق با روشprep Liquid انجام گرفت، نسبت به روش معمولی موارد unsatisfactory به طور معنی داری از نظر آماری، افزایش نشان داد در حالی که افزایش موارد تشخیص سلول سنگفرشی آتیپیک در روشprep Liquid نسبت به روش معمولی از نظر آماری معنی دار نبود.

تعویض دریچه آئورت: مقایسه روش متداول و روش جدید

حسن تاتاری

زمینه و هدف: استفاده از پریکارد خود بیمار جهت تقویت خطوط آناستوموز در بیمارانی که نیازمند تعویض دریچه آئورت با اتوگرافت پولمونر هستند می تواند اثرات سودمندی داشته باشد. هدف از انجام این مطالعه مقایسه عوارض کوتاه مدت تعویض ریشه آئورت توسط اتوگرافت پولمونر به روش متداول با روش پیشنهادی موئلفین می باشد.

روش بررسی: در یک کارآزمایی بالینی غیرتصادفی شده، 64 بیمار از مراجعین بخش جراحی قلب بیمارستان امام خمینی از ابتدای دی سال1381 تا اول دی سال 1385 که نیازمند تعویض دریچه آئورت با اتوگرافت پولمونر (Ross Operation) بودند به دو روش تحت عمل جراحی قرار گرفتند. در دو سال اول این مطالعه تمامی بیماران به روش متداول و معمول تحت عمل جراحی قرار گرفتند (گروه الف شامل 28 بیمار) در دو سال دوم کلیه بیماران به روش پیشنهادی مولفین یعنی استفاده از پریکارد خود بیمار جهت تقویت خطوط آناستوموز تحت عمل جراحی قرار گرفتند (گروه ب شامل 36 بیمار) سپس برخی متغیرهای بالینی و پیامدهای کوتاه مدت این عمل جراحی در دو گروه مورد مقایسه قرارگرفتند.

یافته ها:میانگین سن، فراوانی دو جنس، پاتولوژی منجر به عمل، میزان کسر جهشی (EF) پیش از عمل و میزان آن پیش از ترخیص،در دو گروه اختلاف معنی داری نداشتند. در گروه ب، میانگین های زمان پمپ (26±09/144 دقیقه در برابر 25±64/179 دقیقه در گروه الف) زمان کلامپ عرضی (22±5/118 دقیقه در برابر 19±93/136 دقیقه در گروه الف) به میزان معنی داری کمتر از گرو تعداد بیمارانی که در ICU نیاز به تزریق خون نداشتند، در گروه ب به میزان معنی داری از گروه الف بیشتر بود (71/35% در برابر 57/68%). میانگین اقامت در ICU و نیز در بیمارستان در گروه ب به میزان معنی داری از گروه الف کوتاه تر بود (به ترتیب 3/0±3/1 در برابر 7/0±9/1 روز و 9/0±2/5 در برابر 5/1±9/5 روز). مورتالیتی کلی چهار مورد بوده (25/6%) که بین دو گروه اختلاف معنی داری وجود نداشت.

نتیجه گیری: استفاده از پریکارد خود بیمار جهت تقویت خطوط آناستوموز برای عمل تعویض دریچه آئورت با اتوگرافت پولمونر نسبت به روش متداول برتری هایی دارد. موئلفین استفاده از این روش را در مراکز دیگر توصیه می نمایند.

فاکتورهای موثر بر پیش‌آگهی بیماری پمفیگوس ولگاریس: مطالعه روی 119 بیمار

فاطمه معین الدین

زمینه و هدف: از زمان معرفی استروئیدهای سیستمیک، پیش آگهی بیماران مبتلا به پمفیگوس به طور قابل ملاحظه ای بهبود یافت. هدف از این مطالعه تعیین تاثیر تظاهرات بالینی اولیه بیماری پمفیگوس ولگاریس (پیش از شروع درمان) بر پیش آگهی نهایی این بیماری می باشد.

روش بررسی: در یک مطالعه مداخله ای که بر 119 بیمار مبتلا به بیماری پمفیگوس ولگاریس انجام پذیرفت. پس از شروع درمان با رژیم مشترک پردنیزولون و آزاتیوپرین بیماران به مدت حداقل یک سال تحت پی گیری قرار گرفتند. ارتباط فاکتورهای دموگرافیک و شاخص های بیماری با پیش آگهی شامل میزان مرگ و میر، عود ماژور، عود مینور و مدت رمیسیون اولیه بیماری بررسی شد.

یافته ها: 100 نفر از بیماران (1/84%) برای مدت بیش از یکسال پی گیری شده بودند، که در مدت پی گیری موردی از مرگ و میر وجود نداشت. در مدت پی گیری، 28 بیمار (5/23%) دچار عود ماژور و 65(6/54%) بیمار دچار عود مینور شده بودند. فراوانی عود ماژور در بیمارانی که درمان آنها با فاصله شش ماه یا کمتر شروع شده بود در مقایسه با دیگر بیماران کمتر بود 18 نفر (8/17%) در برابر 12 نفر (4/41%). مدت رمیسیون اولیه در اغلب بیماران 77(7/64%) نفر بیش از یک سال بود و این زمان به ترتیب دربیماران با ضایعات پوستی بیش از 10 عدد در هنگام بستری طولانی تر و در بیماران مسن (سن<50 سال) کوتاه تربود.

نتیجه گیری: سن بالا، جنس مرد، فاصله زمانی بیش از شش ماه بین تشخیص بیماری تا شروع درمان و ضایعات پوستی بیش از 10 عدد در هنگام بستری با پیش آگهی بدتر بیماران مبتلا به پمفیگوس ولگاریس همراهی دارند.

تغییرات همودینامیک و طول اثر بلوک آگزیلاری: افزودن دوزهای بالا و پایین اپی‌نفرین به لیدوکایین

محمدرضا خاجوی

زمینه و هدف: بلوک شبکه آگزیلاری برای ایجاد آنستزی جهت اعمال جراحی دست و ساعد استفاده می گردد. مطالعات معدودی به بررسی و مقایسه اثرات همودینامیک و بلوک دوزهای پایین اپی نفرین در مقایسه با دوزهای بالاتر این دارو پرداخته اند، بنابراین مطالعه حاضر با هدف مقایسه طول مدت اثر و عوارض همودینامیک اپی نفرین با دوز بالا و پایین در این گروه از اعمال جراحی طراحی گردید.

روش بررسی: مطالعه RCT حاضر بر روی بیماران سالم کاندید اعمال الکتیو جراحی دست و ساعد انجام گرفت. بیماران مورد مطالعه توسط نرم افزار تصادفی سازی به سه گروه تقسیم شدند که دو گروه اول به ترتیب برای عمل لیدوکایین با اپی نفرین دوز پایین (µg/ml6/0)، اپی نفرین دوز بالا (µg/ml5) دریافت نموده و برای بیماران گروه سوم لیدوکایین با نرمال سالین تزریق گردید. اطلاعات همودینامیک بیماران شامل فشار متوسط شریانی، ضربان قلب در دقایق متعدد، بروز هرگونه عوارض جانبی به همراه طول مدت بی دردی و بلوک حرکتی ثبت گردید.

یافته ها: از 75 بیمار مورد مطالعه، 15 مورد به علت بلوک ناکامل یا شکست بلوک و نیاز به بیهوشی جنرال جهت ادامه عمل از مطالعه حذف شدند. زمان بی دردی و بی حرکتی در گروه اپی نفرین با دوز بالا نسبت به دو گروه دیگر طولانی تر ولی این تفاوت از لحاظ آماری معنی دار نبود.

نتیجه گیری: استفاده از دوز پایین اپی نفرین به همراه لیدوکایین به عنوان بی حس کننده موضعی، با ایجاد بی دردی قابل مقایسه با دوزهای بالاتر این دارو، عوارض جانبی کمتری دارد.

کنترل درد حاد پس از جراحی هموروئید: دیکلوفناک در برابر استامینوفن

جلیل مکارم

زمینه و هدف: جراحی های آنال از جراحی های نسبتاً شایع می باشند و به دلیل نگرانی در مورد درد پس از عمل کمتر به صورت سرپائی انجام می شوند. هدف مطالعه حاضر، مقایسه اثرات استامینوفن و دیکلوفناک رکتال در کنترل درد پس از اعمال جراحی آنال در بیماران بالغ بود.

روش بررسی: در این مطالعه کارآزمایی بالینی دو سوکور تصادفی شده، 60 بیمار با ASA کلاس Ι یا Π که جهت هموروئیدکتومی به اطاق عمل در یک مرکز جراحی دانشگاهی آورده شده بودند، انتخاب شدند. این بیماران با روش تصادفی بلوکی به سه گروه مساوی 20 نفری تقسیم شدند. در گروه اول mg650 استامینوفن رکتال، در گروه دوم mg100 دیکلوفناک رکتال و در گروه سوم، شیاف پلاسبو پس از عمل تجویز گردید. شدت درد در بیماران مورد مطالعه با استفاده از Visual Analogue Scale در زمان های صفر (در ریکاوری)، 2، 4، 12، 24 ساعت پس از عمل از بیماران سوال شد. فاصله زمانی تا تجویز مخدر در سه گروه مقایسه گردید.

یافته ها: شدت درد در زمان های مورد بررسی به طور قابل توجهی در گروه شیاف دیکلوفناک کمتر از دو گروه دیگر بود. میانگین (SD±) فاصله زمانی تا تجویز مخدر در گروه دیکلوفناک 73±219 دقیقه، استامینوفن 64±178 دقیقه و در گروه پلاسبو 47±153 بود. تفاوت گروه دیکلوفناک با گروه استامینوفن و گروه پلاسبو معنی دار و تفاوت گروه استامینوفن با پلاسبو غیر معنی دار بود. هیچگونه عارضه ای در حین مطالعه در بیماران رخ نداد.

نتیجه گیری: شیاف دیکلوفناک در کنترل درد پس از عمل هموروئیدکتومی موثرتر از شیاف استامینوفن است.

مقایسه رضایت جنسی از روابط زناشویی پس از زایمان در زایمان واژینال و سزارین انتخابی

مامک شریعت

زمینه و هدف: تصور ایجاد اختلال در روابط جنسی در زایمان طبیعی (به عنوان عوارض احتمالی پس از زایمان) موجب شده است بسیاری از زنان درخواست سزارین انتخابی نمایند. حال آنکه اینگونه شکایات و اختلالات به عقاید و فرهنگ جامعه نیز شدیدا وابسته می باشد. لذا تصمیم بر آن گرفته شد تا طی یک مطالعه در پی یافتن تفاوت کاهش رضایت جنسی در میان دو روش زایمانی باشیم.

روش بررسی: در این مطالعه هم گروهی یک گروه زنانی که اولین بارداری خود را به طریقه زایمان واژینال به ختم رسانده بودند (303 نفر) با گروه دیگر، زنانی که به طریقه سزارین انتخابی اولین بار زایمان کرده بودند (315 نفر) از بدو زایمان تا یک سال بعد از آن مقایسه شدند. متغیرهای مورد بررسی شامل مشخصات دموگرافیک، سوابق مامایی، سابقه بی اختیاری ادراری و پیامد مورد نظر رضایت جنسی، می باشد.

یافته ها: رضایت از روابط زناشویی در گروه زایمان واژینال به طور معنی داری از سزارین بیشتر بود. (76% واژینال در مقابل 60% سزارین). نارضایتی از روابط جنسی در کل بیماران و همچنین به تفکیک نوع زایمان هیچگونه رابطه آماری معنی داری را با درد لگنی در پی گیری های مختلف (40 روز،3- 6-12 ماه) نشان نداد.

نتیجه گیری: علی رغم آنکه بسیاری از زنان زایمان سزارین را به علت عدم اختلال در روابط زناشویی علی رغم آنکه بسیاری از زنان زایمان سزارین را به علت توانایی در برقراری روابط جنسی موفق و راضی پس از زایمان انتخاب می کنند اما در این بررسی جنین نتیجه ای حاصل نشد. به عبارتی درخواست انتخابی سزارین به بهانه رضایت جنسی پس از زایمان موجه نمی باشد.

لیشمانیوز احشایی همراه با پریتونیت سلی: گزارش موردی

علی زمانی

زمینه و هدف: لیشمانیادونووانی یک انگل اجباری داخل سلولی است و در داخل سلول های سیستم رتیکولواندوتلیال به صورت جسم لیشمن یا آماسیتگوت Leishman body Amastigote بدون تاژک و فرم تاژک دار آن پروماستیگوت با لبتوموناد Promastigot lebtomonad در بدن پشه خاکی و محیط کشت دیده می شود. کالاآزار در استان های فارس و آذربایجان غربی به صورت اندمیک و در سایر نقاط به صورت اسپورادیک و در روستا دیده می شود. عامل کالاآزار در ایران لیشمانیا اینفانتوم و ناقل آن پشه خاکی (فلبتوموس) می باشد.

معرفی بیمار: دختر بچه چهار ساله ای مبتلا به لیشمانیوز احشائی همراه با پریتونیت سلی گزارش می شود که در زمان بستری درد و بزرگی شکم، کاهش وزن و تب، IFA با تیتر 1280/1 و جسم لیشمن در مغز استخوان و مایع آسیت اگزوداتیو با اکثریت لنفوسیت داشت. با شروع درمان ضد TB، بیمار به درمان باگلوکانتیم پاسخ داد.

نتیجه گیری: در کالاآزار لمفوسیت های T حفاظتی (Tht) با پاسخ ضعیف یا عدم پاسخ ایمنی سلولی اختصاصی داریم در نتیجه تست مانتو تا موقع بهبودی ساپرس می شود. بیمار ما هم به علت کاهش سیستم ایمنی سلولی و سوء تغذیه و طولانی شدن بیماری با فعال شدن سل شکمی مانع پاسخ به درمان کلاسیک کالاآزار شده و تا شروع درمان آنتی TB بیمار به درمان با گلوکانتیم پاسخ ندارد.