fa مقایسه تکثیر و بیان انکوژن C-MYC در سرطان معده در جمعیت ایرانی با دو روش CISH و IHC مقاله اصیل Original Article زمینه و هدف: بروز سرطان معده در کشورهای غربی در سال‌های اخیر کاهش نشان داده است، در حالی که در ایران شایع‌ترین سرطان در بین مردان است. ژن MYC، در روی کروموزوم 8q24.1 قرار گرفته و در حدود 15% ژن‌های انسان را تنظیم و در 20% تمام تومورهای انسان فعال می‌شود. تکثیر MYC و بیان بیش از حد آن در 30-15% نئوپلازی‌های معده مشاهده شده است. هدف از این مطالعه، بررسی برتری آزمایش CISH نسبت به IHC در پیش‌آگهی سرطان معده بود. روش بررسی: در این مطالعه مقطعی، 102 بلوک پارافینه از نمونه سرطان معده مورد بررسی قرارگرفت و تمام بیماران در انستیتو کانسر ایران، دانشگاه علوم پزشکی تهران مورد جراحی قرار گرفته بودند. این مطالعه از فروردین سال 1387 تا مهر 1393 انجام گردید. بر روی نمونه‌ها دو روش Chromogenic in situ hybridization (CISH) و Immunohistochemistry (IHC) به‌طور جداگانه انجام شد. محاسبه آماری با SPSS software, ver. 18 (Chicago, IL, USA) انجام گردید. یافته‌ها: داده‌ها نشان داد که هر دو نوع سرطان معده منتشر و روده‌ای در مردان به‌طور قابل توجهی بیشتر اتفاق می‌افتد. نتایج ما نشان داد که نشانه‌ای از همبستگی بین Grade و آزمایش CISH وجود دارد، گرچه این تفاوت معنادار نبود و همچنین بین Stage و IHC تفاوت معناداری وجود نداشت (252/0P=). آزمایش CISH بیشتر بیماران، بیش از دو سیگنال (1/43%) ولی تعداد کمتری از بیماران تست IHC (7/14%) سیگنال مثبت داشتند. بین آزمایش CISH و IHC ارتباط وجود داشت. ولی هیچ اختلاف معناداری بین تکثیر CISH در انواع منتشر و روده‌ای وجود نداشت (706/0P=). نتیجه‌گیری: این نتایج نشان داد که آزمایش CISH نسبت به IHC آزمایش بهتری برای شناسایی C-MYC در سرطان معده می‌باشد. Background: The incidence rate of gastric cancer in Western countries has shown a remarkable decline in recent years although it is still the almost common cancer between men in Iran. The proto-oncogene MYC, located at 8q24.1, regulates almost 15% of human genes and is activated in 20% of all tumors. MYC amplification and overexpression of its protein product are observed in 15-30% of gastric neoplasia. The objective of this study was to find the preference of CISH or IHC in the diagnosis and prognosis of gastric cancer. Methods: In this cross-sectional investigation, 102 paraffin blocks samples of Iranian patients with gastric cancers were studied. All the patients had undergone primary surgical resection at the Cancer Institute Hospital, Tehran University of Medical Sciences from 1987 to 1993. CISH and IHC techniques were applied to the samples. CISH was carried out on 3-µm-thick tissue sections and with a ZytoDot CISH Implementation Kit (ZytoVision GmbH, Germany). IHC was down using the HRP method with the monoclonal antibody. A universal peroxidase-conjugated secondary antibody kit was used for the detection system. All samples were gastric adenocarcinoma and were selected randomly. Results: Our data revealed that both diffuse and intestinal types of gastric cancer occurred significantly in men more than women. Our results showed an indication of some correlation between grades and CISH results, although the difference was not significant. Our data also showed that CISH+ patients (43.1%) were more frequent in comparison with IHC+ patients (14.7%). There was a correlation between CISH and IHC. This result revealed that there was a significant difference between grades and IHC. There was also no statistically significant difference between CISH amplification in diffuse and intestinal types. Conclusion: Our conclusion is that for the treatment, management of stomach cancer, and monitoring of progress and prognosis of the tumor that is almost important for patients and clinicians, CISH test is a better and feasible to IHC test, with regards to sensitivity and specificity. تکثیر و بیان انکوژن C-MYC, نئوپلاسم معده, ایران, CISH, ایمونوهیستوشیمی C-MYC, immunohistochemistry, in situ hybridization, Iran, stomach neoplasms, treatment outcome. 260 270 http://tumj.tums.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-25-5342&slc_lang=fa&sid=1 Malihea Khaleghian ملیحه خالقیان No Department of Medical Genetics, Cancer Institute of Iran, Tehran University of Medical Sciences, Tehran, Iran. بخش ژنتیک پزشکی، انستیتو کانسر ایران، دانشگاه علوم پزشکی تهران، Issa Jahanzad عیسی جهانزاد No Department of Pathology, Im-munohistochemistry, Cancer In-stitute of Iran, Tehran University of Medical Sciences, Tehran, Iran. گروه پاتولوژی، ایمونوهیستوشیمی، انستیتو کانسر ایران، دانشگاه علوم پزشکی تهران Abbas Shakoori عباس شکوری No Department of Medical Genetics, Cancer Institute of Iran, Tehran University of Medical Sciences, Tehran, Iran. بخش ژنتیک پزشکی، انستیتو کانسر ایران، دانشگاه علوم پزشکی تهران Neda Zargari ندا زرگری No Department of Pathology, Im-munohistochemistry, Cancer In-stitute of Iran, Tehran University of Medical Sciences, Tehran, Iran. گروه پاتولوژی، ایمونوهیستوشیمی، انستیتو کانسر ایران، دانشگاه علوم پزشکی تهران Maryam Mohamadi مریم محمدی No Department of Epidemiology and Biostatistics, School of Public Health, Tehran University of Medical Sciences, Tehran, Iran. گروه اپیدمیولوژی و آمار زیستی، دانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی تهران Cyrus Azimi سیروس عظیمی azimicyrus@tums.ac.ir Yes Department of Medical Genetics, Cancer Institute of Iran, Tehran University of Medical Sciences, Tehran, Iran. Department of Medical Genetics, Cancer Research Center, Tehran University of Medical Sciences, Tehran, Iran. بخش ژنتیک پزشکی، انستیتو کانسر ایران، دانشگاه علوم پزشکی تهران