Tehran University Medical Journal

fa تاثیر فعالیت ورزشی هوازی بر سندرم پیش‌قاعدگی در دختران: کارآزمایی بالینی تصادفی The effect of continuous aerobic exercise on premenstrual syndrome: a randomized clinical trial سندرم پیش‌قاعدگی (PMS) یکی از شایع‌ترین مشکلات زنان در سنین باروری است که بر عملکرد فرد در خانواده و اجتماع تاثیر می‌گذارد. از روش‌های درمانی مختلف توجه به درمان‌های بدون عوارض به‌ویژه فعالیت ورزشی است. این پژوهش با هدف مطالعه تاثیر یک دوره فعالیت ورزشی هوازی بر PMS انجام شده است. روش بررسی: روش پژوهش از نوع نیمه‌تجربی با طرح دو گروهی بود. برای رسیدن به هدف ابتدا بر اساس پرسشنامه مربوط به علائم PMS اقدام به شناسایی 40 نفر از دانشجویان مبتلا به PMS با قاعدگی منظم و فاقد سابقه بیماری تیروئید، دیابت، زنان و روحی- روانی شد. 20 نفر از آزمودنی‌ها که VO2max همگون‌تری داشتند به‌عنوان نمونه انتخاب و سپس به‌صورت تصادفی به دو گروه تجربی و کنترل تقسیم شدند و میزان و شدت علائم PMS و غلظت‌های هورمون‌های استروژن و پروژسترون در یک هفته قبل از شروع قاعدگی سنجیده شد و سپس پروتکل تمرینی شامل فعالیت ورزشی هوازی تداومی از نوع حرکات ریتمیک به‌مدت هشت هفته هر هفته سه جلسه در گروه تجربی انجام گرفت. در پایان هشت هفته، مجدداً کلیه آزمون‌های با همان شرایط تکرار شدند. در این پژوهش برای مقایسه متغیرها از آمار تحلیلی نظیر آزمون ناپارامتری Mann-whitney و آزمون ناپارامتری ویلکاکسون استفاده شد. یافته‌ها: علایم بدنی و عاطفی بعد از دو ماه فعالیت ورزشی هوازی در گروه تجربی کاهش یافته بود (05/0p>) ولی تغییری در میزان هورمون‌های استروژن و پروژسترون مشاهده نشده (05/0p>). نتیجه‌گیری: با توجه به نتایج پژوهش، انجام دو ماه فعالیت ورزشی هوازی در کاهش علایم بدنی و عاطفی ناشی از علایم PMS موثر است. Background: Premenstrual syndrome is one of the most incidencial problems in women’s during reproductive age. That effect personal performance in family and society status. Varied therapeutic treatment has been studied for its promotion. The main attention was to find a method without complications. This study performed with aim of assessing effect of one period of continuous aerobic exercise on premenstrual syndrome in 18-25 years female students in jahrom medical school. Methods: This study was a kind of semi experimental study with two group plane. Forty students were assessed for premenstrual syndrome with regular mense, without previous history of Diabetes mellitus and Thyroid, Gynecologic and psychological disease. Twenty subjects (with similar VO2 MAX) were selected and randomly divided to two experimental and control groups. Data gathering was from ILPDD questionnaire concluded 11 question about signs and symptoms of mental and physical complain related to premenstrual syndrome that filled by samples. All samples have positive five complain that four of them depend on mental symptoms of premenstrual syndrome. Intensity of quantity of premenstrual syndrome and levels of estrogen and progesterone were measured. Then, exercise regime including continuous aerobic exercise, were performed for eight weeks, with frequency of three sessions every week. At the end of 8th week, posttests were repeated in the situation similar to pretest. Analytic statistic as a Nonparametric Mann-whitney test, and nonparametric Wilcoxon signed ranks test was used for comparing variables. Results: This study showed that after two method of aerobic exercise, somatic and effective complain was decrease in case group (p>0.05). Hormonal change in two groups was not significant. Conclusion: Releaving aerobic experiences is effective for somatic and affective complains secondary to premenstrual syndrome and this plan can be replace by other methods of medical management. فعالیت هوازی تداومی،حرکات ریتمیک هوازی،سندرم پیش قاعدگی Aerobic exercise, aerobic dancing exercise, premenstrual syndrome 49 53 http://tumj.tums.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-25-676&slc_lang=fa&sid=1 Mosallanejad Z زهرا مصلی نژاد Yes Gaeini Abbas Ali عباس علی گائینی No Mosallanejad Leila لیلی مصلی نژاد No