Tehran University Medical Journal

fa سنتز نانو دندریمر پلی‌آمیدوآمین- G7 و ارزیابی تاثیر ضد باکتریایی آن بر روی باکتری‌های مختلف در محیط آزمایشگاهی Nano polyamidoamine-G7 dendrimer synthesis and assessment the antibacterial effect in vitro مقاله اصیل Original Article زمینه و هدف: هدف از پژوهش کنونی سنتز و بررسی اثرات ضد باکتریایی نانو دندریمر پلی‌آمیدوآمین-G7 در حذف باکتری‌های اشرشیاکلی، پروتئوس میرابیلیس، سالمونلا تیفی، باسیلوس سوبتیلیس و استافیلوکوکوس اورئوس در محیط آزمایشگاهی بود. روش بررسی: مطالعه به‌صورت تجربی در تیرماه 1394 در آزمایشگاه میکروبیولوژی دانشگاه علوم پزشکی ایران انجام گردید، اثر ضدباکتریایی نانو دندریمر پلی آمید و آمین-G7 به‌روش انتشار دیسک و رقت لوله‌ای بر روی گونه‌های استاندارد باکتریایی گرم منفی و گرم مثبت انجام شد. حداقل غلظت بازدارندگی و کُشندگی بر روی باکتری‌های گرم منفی و گرم مثبت بر اساس دستورکارهای موسسه‌ی استاندارد و آزمایشگاه پزشکی به‌دست آورده شد. یافته‌ها: قطر هاله عدم رشد در غلظت µg/ml25 از نانو دندریمر پلی آمید و آمین-G7 برای اشرشیاکلی، پروتئوس میرابیلیس، سالمونلا تیفی، باسیلوس سوبتیلیس و استافیلوکوکوس اورئوس به‌ترتیب برابر 26، 38، 36، 22 و mm 25 به‌دست آمد. در مورد قطر هاله عدم رشد بین باکتری‌های گرم منفی و گرم مثبت اختلاف معناداری مشاهده نشد (16/0P=). حداقل غلظت بازدارندگی برای باکتری‌های پروتئوس میرابیلیس، باسیلوس سوبتیلیس و استافیلوکوکوس اورئوس و اشرشیاکلی برابر µg/ml 25/0 و برای باکتری سالمونلا تیفی برابر µg/ml 025/0 می‌باشد. حداقل غلظت کشندگی نانو دندریمر برای باکتری سالمونلا تیفی برابر 25، برای باکتری‌های پروتئوس میرابیلیس و باسیلوس سوبتیلیس برابر µg/ml 50 و برای استافیلوکوکوس اورئوس و اشرشیاکلی برابر µg/ml 100 به‌دست آمد. نتیجه‌گیری: نتایج پژوهش کنونی نشان می‌دهد، دندریمر پلی‌آمیدوآمین-G7 در حذف باکتری‌های گرم منفی و گرم مثبت بسیار موثر است. Background: Nano scale dendrimers are macromolecules synthetic which frequently used in medical and health field. Because traditional antibiotics inevitably induce bacterial resistance, which is responsible for many treatment failures, there is an urgent need to develop novel antibiotic drugs. This study was aimed to examine Synthesis and the antibacterial effect of NanoPolyamidoamine-G7 (NPAMAM-G7) dendrimer on Escherichia Coli, Proteus Mirabilis, Salmonella Typhi, Bacillus Subtilis and Staphylococcus Aureus. Methods: In this experimental study that has been conducted in June 2015 in the Laboratory of Microbiology, Iran University of Medical Science, NPAMAM-G7 dendrimers was synthesized by Tomalia’s divergent growth approach. The antibacterial effects of NPAMAM-G7 dendrimer were studied by disc diffusion and micro-dilution method. Minimum inhibitory concentration (MIC) and minimum bactericidal concentration (MBC) against gram-positive and gram-negative bacteria were determined according to Clinical and Laboratory Standards Institute (CLSI) guideline. Standard discs were prepared using different concentrations of dendrimer on Mueller-Hinton agar plates. Results: Zone of inhibition in concentration 25 μg/ml of NPAMAM-G7 dendrimers for Escherichia Coli, Proteus Mirabilis, Salmonella Typhi, Bacillus Subtilis and Staphylococcus Aureus were 26, 38, 36, 22 and 25 mm, respectively. Regarding the zone of inhibition in gram negative bacteria with gram positive ones was P= 0.16 and was not significant difference. The MIC for Salmonella Typhi was 0.025, for Proteus Mirabilis, Bacillus Subtilis, Staphylococcus Aureus and Escherichia Coli was 0.25 μg/ml. The MBC for Salmonella Typhi was 25μg/ml, for Proteus Mirabilis and Bacillus Subtilis was 50 μg/ml and for Escherichia Coli and Staphylococcus Aureus was 100 μg/ml. The least of sensitivity against NPAMAM-G7 related to Escherichia Coli and Staphylococcus Aureus and the most of sensitivity related to Salmonella Typhi. Conclusion: The NPAMAM-G7 dendrimer with end amine groups exhibited a positive impact on the removal of standard strains, gram-positive and gram-negative bacteria. Therefore, it is possible to use these nanodendrimers as antibacterial in the future. آزمایشات حساسیت میکروبی, عامل ضد‌باکتریایی,پلی آمیدوآمین, دندریمرها anti-bacterial agents, microbial sensitivity tests, PAMAM, polyamidoamine, dendrimers 25 35 http://tumj.tums.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-2143-6&slc_lang=fa&sid=1 Mitra Gholami میترا غلامی No Department of Environmental Health Engineering, Iran University of Medical Sciences, Tehran, Iran. گروه مهندسی بهداشت محیط، دانشگاه علوم پزشکی ایران، تهران، ایران. Shahram Nazari شهرام نظری shahramnazari73@yahoo.com Yes Department of Environmental Health Engineering, School of Public Health, Member of Student Research Committee, Iran University of Medical Sciences, Tehran, Iran. گروه مهندسی بهداشت محیط، عضو کمیته تحقیقات دانشجویی دانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی ایران، تهران، ایران. Mahdi Farzadkia مهدی فرزادکیا No Department of Environmental Health Engineering, Iran University of Medical Sciences, Tehran, Iran. گروه مهندسی بهداشت محیط، دانشگاه علوم پزشکی ایران، تهران، ایران. Seyed Mohsen Mohseni سید محسن محسنی No Department of Environmental Health Engineering, School of Public Health, Qom University of Medical Sciences, Qom, Iran. گروه بهداشت محیط، دانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی قم، قم، ایران. Soudabeh Alizadeh Matboo سودابه علیزاده متبوع No Department of Environmental Health Engineering, School of Public Health, Ardabil University of Medical Sciences, Ardabil, Iran. گروه بهداشت محیط، دانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی اردبیل، اردبیل، ایران. Fakhraddin Akbari Dourbash فخرالدین اکبری دورباش No Department of Materials Science and Engineering, Tarbiat Modares University, Tehran, Iran. گروه مهندسی مواد، دانشکده فنی و مهندسی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران Meysam Hasannejad میثم حسن‌نژاد No Department of Microbiology, School of Medicine, Iran University of Medical Sciences, Tehran, Iran. گروه باکتری‌شناسی پزشکی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی ایران، تهران، ایران.