other بررسی اثر نانوذره مس بر زنده‌‌مانی و مهاجرت سلول‌های کراتینوسیت مقاله اصیل Original Article <div style="text-align: justify;"><span style="font-family:yekanyw;"><strong><span style="font-size:10.0pt;">زمینه و هدف:</span></strong> <span style="font-size:10.0pt;">اپیتلیال‌زایی نقش مهمی در ترمیم زخم‌های پوستی ایفا می‌کند. تاخیر در اپیتلیال‌زایی مجدد منجر به ایجاد زخم مزمن می‌شود. روش‌های درمانی متعددی بر پایه پیوند وجود دارد که شامل محدودیت‌هایی مانند کمبود دهنده قابل دسترس، انتقال بیماری و رد پیوند می‌باشد. استفاده از نانوذرات مانند مس به دلیل هزینه پایین، نسبت سطح به حجم بالا، سطح کافی برای جذب و واکنش‌پذیری بالاتر نسبت به مواد بزرگتر مورد توجه قرار گرفته است. از آن‌جایی که اپیتلیال‌زایی شامل مهاجرت و تکثیر سلول‌های کراتینوسیت به جایگاه زخم می‌باشد، این پژوهش با هدف بررسی اثر نانوذره مس بر زندمانی و مهاجرت سلول کراتینوسیت انجام گرفت.</span><br> <strong><span style="font-size:10.0pt;">روش بررسی: </span></strong><span style="font-size:10.0pt;">در این مطالعه تجربی که در پژوهشگاه رویان (شهر تهران) در مهر و آبان ۱۳۹۶ انجام شد، نانوذره مس با غلظت‌های (۱، ۱۰، </span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">&micro;</span></span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">mol</span></span><span style="font-size:10.0pt;"> ۱۰۰) و اندازه‌های (۴۰ و </span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">nm</span></span><span style="font-size:10.0pt;"> ۸۰) را بر روی سلول‌های کراتینوسیت (که از ناحیه ختنه‌گاه نوزادان ۱۰ روز تا یک ماهه جمع‌آوری شد) اثر داده، سپس زندمانی سلول‌ها در بازه زمانی ۲۴، ۴۸ و ۷۲ ساعت با استفاده از تست </span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">MTS</span></span><span style="font-size:10.0pt;"> و مهاجرت سلولی با تست </span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">Scratch</span></span><span style="font-size:10.0pt;"> بررسی شد.</span><br> <strong><span style="font-size:10.0pt;">یافته‌ها:</span></strong> <span style="font-size:10.0pt;">نانوذره مس در اندازه‌های ۴۰ و </span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">nm</span></span><span style="font-size:10.0pt;"> ۸۰ با غلظت‌های ۱، ۱۰، </span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">&micro;</span></span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">mol</span></span><span style="font-size:10.0pt;"> ۱۰۰ پس از ۲۴ ساعت غیرتوکسیک بوده و سبب افزایش مهاجرت سلولی شد. همچنین پس از ۷۲ ساعت در اندازه </span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">nm</span></span><span style="font-size:10.0pt;"> ۸۰ و غلظت</span> <span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">&micro;</span></span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">mol</span></span><span style="font-size:10.0pt;"> ۱ سبب افزایش تکثیر سلول‌های کراتینوسیت شد.</span><br> <strong><span style="font-size:10.0pt;">نتیجه‌گیری: </span></strong><span style="font-size:10.0pt;">یافته‌های حاصل از این مطالعه نشان داد، نانوذره مس در غلظت</span> <span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">&micro;</span></span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">mol</span></span><span style="font-size:10.0pt;"> ۱ و اندازه </span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">nm</span></span><span style="font-size:10.0pt;"> ۸۰ سبب افزایش مهاجرت و تکثیر سلول‌های کراتینوسیت شده است.&nbsp; </span></span></div> <div style="text-align: justify;"><strong>Background</strong>: Re-epithelialization has an important role in skin wound healing. Delays in re-epithelialization are more likely to create the chronic wound. Impaired wound healing leads to a large burden of morbidity and mortality. Current treatments based on the use of autografts, allografts and xenografts, suffer from limitations such as, quantity of donor skin available, donor-site infection, potential risk of disease transmission and rejection of the graft. Given this problems, nanomaterial such as copper nanoparticles has attracted considerable research interest because of their high surface area to volume ratio, high stability, clinical safety, and antibacterial effects. Epithelialization involves keratinocyte migration and proliferation to the wound site. Therefore, this study was conducted to investigate the effect of copper nanoparticles on keratinocyte cell migration and proliferation.<br> <strong>Methods</strong>: This experimental study was performed in Royan Institute, Tehran in 2016. In this study we investigated the effect of copper nanoparticles on viability, migration and proliferation of keratinocyte cells. Cultured human foreskin Keratinocyte cells were exposed to various concentration (1, 10 and 100 &micro;mol) and sizes (40 and 80 nm) of copper nanoparticles for 24, 48 and 72 hours. The copper nanoparticles toxicity was examined by MTS assay. Cell migration has also been investigated with the Scratch assay.<br> <strong>Results</strong>: The results showed that the 1, 10 and 100 &micro;mol concentrations of 40 and 80 nm copper nanoparticles were not toxic for cultured human foreskin keratinocyte cells after 24h. It was also found keratinocyte cell proliferation was increased by 1 &micro;mol concentration of 80 nm copper nanoparticles after 72h. The results of the Scratch assay showed that the 1 &micro;mol concentration of 80 nm copper nanoparticles significantly (P<0.05) increased keratinocyte cell migration compared to deionized water as of control group after 24h.<br> <strong>Conclusion</strong>: It seems the 1 &micro;mol concentration of 80 nm copper nanoparticle could stimulate keratinocyte cell migration and proliferation. However, in vivo studies conducted on animal model wound healing subjects are needed for determining re-epithelialization.</div> سنجش مهاجرت سلولی, نانوذره, سمیت cell migration assays, nanoparticles, toxicity 543 549 http://tumj.tums.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-3801-2&slc_lang=other&sid=1 Sanaz Alizadeh ساناز علیزاده No Department of Cellular and Molecular Biology, Faculty of Basic Sciences, University of Mazandaran, Babolsar, Iran. Department of Stem Cells and Developmental Biology, Cell Science Research Center, Royan Institute for Stem Cell Biology and Technology, Academic Center for Education, Culture and Research, Tehran, Iran. گروه زیست‌شناسی سلولی و مولکولی، دانشکده علوم پایه، دانشگاه مازندران، بابلسر، ایران. گروه سلول‌های بنیادی و زیست‌شناسی تکوینی، مرکز تحقیقات علوم سلولی، پژوهشکده زیست‌شناسی و فناوری سلول‌های بنیادی جهاد دانشگاهی پژوهشگاه رویان، تهران، ایران. Nasser Aghdami ناصر اقدمی No Department of Stem Cells and Developmental Biology, Cell Science Research Center, Royan Institute for Stem Cell Biology and Technology, Academic Center for Education, Culture and Research, Tehran, Iran. گروه سلول‌های بنیادی و زیست‌شناسی تکوینی، مرکز تحقیقات علوم سلولی، پژوهشکده زیست‌شناسی و فناوری سلول‌های بنیادی جهاد دانشگاهی پژوهشگاه رویان، تهران، ایران. Bagher Seyedalipour باقر سیدعلیپور No Department of Cellular and Molecular Biology, Faculty of Basic Sciences, University of Mazandaran, Babolsar, Iran. گروه زیست‌شناسی سلولی و مولکولی، دانشکده علوم پایه، دانشگاه مازندران، بابلسر، ایران. Parvaneh Mohammadi پروانه محمدی Pmohammadi33@gmail.com Yes Department of Stem Cells and Developmental Biology, Cell Science Research Center, Royan Institute for Stem Cell Biology and Technology, Academic Center for Education, Culture and Research, Tehran, Iran. Department of Regenerative Biomedicine, Cell Science Research Center, Royan Institute for Stem Cell Biology and Technology, Academic center for Education, Culture and Research, Tehran, Iran. گروه سلول‌های بنیادی و زیست‌شناسی تکوینی، مرکز تحقیقات علوم سلولی، پژوهشکده زیست‌شناسی و فناوری سلول‌های بنیادی جهاد دانشگاهی پژوهشگاه رویان، تهران، ایران. گروه زیست پزشکی ترمیمی، مرکز تحقیقات علوم سلولی، پژوهشکده زیست‌شناسی و فناوری سلول‌های بنیادی جهاددانشگاهی، پژوهشگاه رویان، تهران، ایران.